- Νεα φεγγαρια... - ΝΕΑ - Μέσα από το Διεθνές Internet

ΕΔΩ ΕΚΦΡΑΖΟΝΤΑΙ ΜΟΝΟΝ ΟΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΑΠΟΨΕΙΣ , ΟΙ ΟΠΟΙΕΣ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΣΚΟΠΟ ΝΑ ΘΙΞΟΥΝ ΚΑΝΕΝΑΝ ΟΥΤΕ ΜΕ ΑΜΕΣΟ, ΟΥΤΕ ΜΕ ΕΜΜΕΣΟ ΤΡΟΠΟ. ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΜΟΝΟΝ ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΡΜΗΝΕΙΑ Η ΟΠΟΙΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΗΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΔΕΚΤΗ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ .

Η ΑΓΑΠΗ ΣΤΟΝ ΩΚΕΑΝΟ ΤΟΥ ΨΕΜΑΤΟΣ…

Ό, τι αρνείται να δεχτεί η ψυχή-
ο νους αδυνατεί να καταλάβει.

Όταν μας επισκέπτεται το αίσθημα της αγάπης προς κάποιον/κάποια, εμείς, ενθουσιασμένοι από την αίσθηση της πτήσης, αρχίζουμε να λέμε τα ομορφότερα και τρυφερότερα λόγια και αρχίζουμε να «πιστεύουμε», ότι αυτό που λέμε,- είναι η αλήθεια και μόνον η αλήθεια…
Ορκιζόμαστε με πάθος ο ένας στον άλλον στην αιώνια αγάπη, στην αιώνια αφοσίωση, και υποστηρίζουμε, ότι αυτό, που νιώθουμε για τον άλλον/άλλη, είναι κάτι το μοναδικό και ανεπανάληπτο…
Ας θυμηθούμε, όμως, πόσες φορές οι ίδιοι στο παρελθόν, σαν τους παπαγάλους, επαναλαμβάναμε τα ίδια και αυτά λόγια με τις παραλλαγές της δεδομένης στιγμής σε κάποιο άλλο πρόσωπο, το οποίο εξ αιτίας σειράς περιστάσεων έπαψε τώρα να υπάρχει για μας?
Λέμε ο ένας στον άλλον το φοβερότερο και συνάμα το γλυκύτερο ψέμα- και το πιο ενδιαφέρον είναι, ότι εμείς ΘΕΛΟΥΜΕ να λέμε ψέματα στον άλλον , και να ακούμε τα ίδια ψέματα από τον άλλον…
Εμείς θέλουμε να πιστεύουμε σ’ αυτό το ψέμα και ταυτοχρόνως θέλουμε και ο άλλος να πιστεύει στο ίδιο ψέμα.
Τα ίδια θέλει κατά βάθος και ο άλλος. Το ένα χέρι πλένει το άλλο, και τα δυο- το πρόσωπο… Τι να πεις, εκτός του ότι δυο αμαρτωλές ψυχές συναντήθηκαν, για να δώσουν η μια στην άλλη, αλλά και να διδαχθεί η μια από την άλλη το σκληρό μάθημα του τι εστί Aγάπη.
Για το ψέμα όλοι οι δρόμοι είναι ανοικτοί-και ιδίως στην υπόθεση της Aγάπης. Η αλήθεια πρέπει να δώσει μάχες και μάχες για να ανοίξει στον εαυτόν της έστω ένα στενό μονοπάτι- και ιδίως στην Αγάπη. Το ψέμα ήρθε στην Γη μαζί με τον αμαρτωλό άνθρωπο και θα εξαφανιστεί μαζί με τον αμαρτωλό άνθρωπο. Έτσι απλά…
Όπως έλεγε ο μέγας Μπίσμαρκ: « Το μεγαλύτερο ψέμα θα το ακούσεις στην πολιτική, στο κυνήγι και στην αγάπη».
Και όμως το μεγαλύτερο και φοβερότερο ψέμα εμείς θα πούμε και θα ακούσουμε τελικά- στις υποθέσεις της Αγάπης.
Το τραγικό είναι, ότι οι περισσότεροι εξ ημών έχουν επί τη ευκαιρία, για τους εαυτούς τους και για τους άλλους την αρκετά πειστική δικαιολογία:
« Εγώ, τάχα , πίστευα και ένιωθα … για όλα φταίει εκείνος/εκείνη. Ενώ τώρα δεν το πιστεύω , ούτε το αισθάνομαι. Στην αρχή ήταν αλήθεια, τώρα είναι- ψέμα».
Και έρχεται ένα πολύ απλό ερώτημα: Μπορεί η αλήθεια να γίνει ψέμα?
Εάν ναι, τότε τι σόι αλήθεια είναι αυτή, μέσα στην τσέπη της οποίας κρύβεται το ψέμα?
Η μήπως ο λόγος γίνεται περί του ψέματος μέσα στα ρούχα της αλήθειας ? Περί της αποκρουστικότερης και φαρμακότερης μορφής του ψέματος?
Το ψέμα, τυλιγμένο μέσα στα γεννοφάσκια της αλήθειας είναι τόσο εντυπωσιακό, τόσο ελκτικό, τόσο γλυκό- που μόνο στο τέρμα εμείς ,γεμάτοι φρίκη ,βλέπουμε το πραγματικό του πρόσωπο- την αηδία, την απογοήτευση, την πίκρα και τον θυμό. Η συνήθης κατάληξη της υπό όρους «αγάπης»… Υπόθεση παλιά όπως και ο κόσμος, το σενάριο μέχρις αηδίας μονότονο και γνωστό ως προς την κατάληξή του… Οι πρωτοτυπίσαντες ας σηκώσουν το χέρι να πάρουν το βραβείο…
Ο λόγος γίνεται περί της εγκληματικότερης μορφής του ψέματος- του ψέματος στην Αγάπη.
Για ποιο λόγο εμείς λέμε ψέματα κάθε φορά, που μας συμφέρει και ιδίως στην ιερότερη υπόθεση της Ζωής - στην Αγάπη?
Είμαι απόλυτα πεπεισμένος, ότι αυτοί, που ενσαρκώνονται στην Γη- είναι ακόμη μεγάλοι αμαρτωλοί, που προορίζονται για την κάθαρση και πάλι - κάθαρση. Αυτοί, που έχουν πια καθαριστεί- δεν έχουν καμιά δουλειά στην Γη και δεν έχουν εδώ τίποτε άλλο να μάθουν. Αυτοί δεν γυρίζουν πίσω, αυτοί κατευθύνονται προς τους ευνοϊκότερους κόσμους, που αντιστοιχεί στο επιτευχθέν απ’ αυτούς ψυχικό επίπεδο.
Η Γη δέχεται τις δυο κατηγορίες ψυχών:

- τους υπό μετεκπαίδευση αμαρτωλούς,
- τους εκπαιδευτές, παιδαγωγούς, διδασκάλους διαφωτιστές, αγίους, προφήτες, αβατάρ- «χίλια ονόματα- μια χάρη», που σκοπό έχουν να βοηθήσουν τους αμαρτωλούς να συνειδητοποιήσουν την αμαρτία τους και να καθαριστούν.

Οι άλλες κατηγορίες ψυχών κυριολεκτικώς δεν έχουν καμία δουλειά εδώ. Εδώ είναι το μεγάλο «κρυφό σχολειό»…όπου συγκεντρώθηκαν οι όμοιοι με διαφορετικές μάσκες…για να παιχτεί το μεγάλο σκληρό θέατρο- μάθημα απ’ όλους και για όλους…
Η ψυχή του καθενός μας συνειδητοποιεί θαυμάσια το περιεχόμενο της αμαρτίας της και τον σκοπό της ενσάρκωσής της.
Αλλά στην συνείδησή μας = τον νου, είναι ΕΠΩΔΥΝΟ και ΑΣΥΜΦΟΡΟ να ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΕΙ αυτό το πράγμα. Διότι μας φαίνεται, ότι με την ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΗ - η ζωή μας θα γίνει αφόρητη. Μα ούτως η άλλως είναι αφόρητη και δεν χρειάζεται να μας φαίνεται τίποτε.
Είμαστε ήδη στην κόλαση και φοβόμαστε μην πάμε στην κόλαση?…
Μας είναι φρικτό να αναγνωρίσουμε, ότι προς το παρόν δεν αξίζουμε την αληθινή ευτυχία. Όντως, αυτό είναι αφόρητο.
Αυτό, που ξέρει και μπορεί να αντέξει η ψυχή μας- δεν θέλει ακόμη να συνειδητοποιήσει και να αντέξει ο νους μας.
Είμαστε διχασμένες εσωτερικά προσωπικότητες, πολεμούμε με τον εαυτόν μας, γι’ αυτό δεν είναι καθόλου παράξενο, που πολεμούμε και με τους άλλους, τους ομοίους μας και όχι μόνον…
Απλά τρέμουμε την ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΗ, ότι είμαστε…
Έχουμε την ζωτική ανάγκη ενός μύθου, κάποιας ιδέας, κάποιου ψέματος…που θα δράσει δίκην αναλγητικού ναρκωτικού.
Ζούμε σ’ αυτόν τον φθαρτό και πρόσκαιρο κόσμο με κάποιον μύθο η με την συλλογή μύθων, αναλόγως του μεγέθους της αμαρτίας μας από τις προηγούμενες η και τις νυν ζωές.
Κάποια στιγμή έρχεται σε μας η Αγάπη- η αλλιώς, - μας παρέχεται Άνωθεν άλλη μια ευκαιρία να καθαριστούμε από την βρωμιά με το ιερότερο αίσθημα- την Αγάπη.
Διότι η Αγάπη ξεπλένει την οποιαδήποτε βρωμιά.
Αντί να βουτήξουμε ολοκληρωτικά μέσα στα νερά της Αγάπης και με την βοήθειά Της να καθαριστούμε- εμείς βουτάμε στην ακόμη μεγαλύτερη βρωμιά και αντί της σωτηρίας από την αμαρτία, εμείς πνιγόμαστε μέσα σ’ ακόμη μεγαλύτερη αμαρτία, καταδικάζοντας τους ίδιους τους εαυτούς μας σε νέες ατελείωτες και επώδυνες μετενσαρκώσεις.
Και ούτως άνευ τέλους- ως που να διδαχτούμε ΝΑ ΑΓΑΠΑΜΕ ΑΛΗΘΙΝΑ- ΑΝΕΥ ΟΡΩΝ, ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΘΑΡΙΣΤΟΥΜΕ.
Διότι μόνον έτσι μπορούμε να καθαριστούμε και όχι αλλιώς.
Μόνον έτσι μπορείς να αποκτήσεις την πραγματική ευτυχία.
Όταν μας παρέχεται Άνωθεν η καινούρια ευκαιρία- η Αγάπη, η ψυχή μας πανηγυρίζει από την χαρά και την ελπίδα της σωτηρίας, αγνοώντας την οποιαδήποτε θυσία και τον πόνο της κάθαρσης.
Η ψυχή μας ξέρει πολύ καλά, ότι μόνον με την Αγάπη άνευ όρων αυτή αποκτά το δικαίωμα να γυρίσει στον παράδεισο, δηλ. να γυρίσει στο Σπίτι και να πάψει να είναι ο αιώνιος κυνηγημένος πρόσφυγας και παραβάτης. Να βάλει τέλος στα βάσανά της.
Δυστυχώς όμως, ο δικός μας νους σκέπτεται διαφορετικά.
Διχασμός του ανθρώπου: ασυμφωνία καρδιάς ( ψυχής/αισθήματος) και νου (συνείδησης/ υπολογισμού).
Ο νους απλώς θα πεθάνει, αν στερηθεί των μύθων περί της ζωής.
Ο νους έχει ζωτική ανάγκη απασχόλησης στον μάταιο αυτό κόσμο- το ψέμα, το οποιοδήποτε ψέμα- είναι το οξυγόνο του…
Η τροφή του νου- είναι το ψέμα, μικρό η μεγάλο…
Ο νους- είναι ο μέγας ψεύτης.
Ο νους ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΕΙ τον πόνο της κάθαρσης- δηλ. την Αγάπη άνευ όρων, άνευ προσδοκιών και άνευ ωφελημάτων. Θα διαλυθεί μπροστά Της. Γι’ αυτό αντιστέκεται λυσσασμένα, θέλει να ζήσει έστω πάνω στην δυστυχία της ψυχής, αλλά να ζήσει…πάση θυσία…
Αυτός έχει ανάγκη της περιορισμένης, ελεγχόμενης, και υπό όρους , λογικής «αγάπης».
Ο νους σακατεύει Την Αγάπη, μετατρέποντάς Την σε κόλαση.
Ο νους τρέμει να παραδεχτεί το έγκλημά του ενώπιον του ΙΕΡΟΤΕΡΟΥ, ΑΔΑΜΑΣΤΟΥ ΚΑΙ ΑΝΥΠΑΚΟΥΟΥ ΑΙΣΘΗΜΑΤΟΣ- ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ, - γι’ αυτό δεν τολμά να την απαρνηθεί ανοικτά, - αυτός μετατρέπει Την πραγματική, Την άνευ όρων Αγάπη σε γελοιογραφία του – σε περιορισμένη, υπό όρους «αγάπη», σκοτώνοντάς Την με τον καιρό…
Αλλά ο χρόνος- είναι ο καλύτερος εξεταστής και η απόδειξη της αλήθειας στο γήινο επίπεδο… Από τον χρόνο δεν θα το σκάσει και ο μεγαλύτερος ψεύτης…οπαδός της λογικής και της ούτως ειπείν σύνεσης…
Ποτέ η υπό όρους, περιορισμένη, εμπορική «αγάπη» ( του τύπου: εγώ σ’ αγαπώ, γι’ αυτό και συ να αγάπα με )- δεν ήταν παντοτινή.
Ουδέποτε αυτό, που δημιούργησε ο νους- ήταν αιώνιο. Και αυτό, που δεν είναι αιώνιο- είναι ψεύτικο από την αρχή του.
Και στους «ερωτευμένους», στους οποίους ο θνητός νους είναι ο στρατηγός και η αθάνατη ψυχή- η υπηρέτρια, δίνεται άλλη μια ευκαιρία να καθαριστούν και να σωθούν.
Ο νους αμφοτέρων υπαγορεύει στους αμφότερους την προσδοκία την γήινης ( διάβαζε- της υπό όρους) ευτυχίας, της γλυκιάς και βολικής ζωής. Διδάσκει την τακτοποίηση, το κουλούριασμα κάπου στα ζεστά και σίγουρα. Τους διδάσκει το πικρό μάθημα των προσδοκιών, του συμφέροντος, της χρήσης του άλλου, της ιδιοκτησίας πάνω στον άλλον, του στραγγαλισμού του άλλου, το μάθημα της προσκόλλησης στα γήινα, εξ ου και με μαθηματική ακρίβεια- τα επώδυνα στο τέλος πράγματα…αέρα κοπανιστό και την παγωνιά.
Ο καθένας έχει στο μυαλό του ένα έτοιμο προς χρήση μύθο- σχέδιο:
« είσαι μοναδικός/ μοναδική, είσαι για μένα το παν, είσαι…»- αυτόν τον ψεύτικο κατάλογο δοξασιών και ιδεολογημάτων μπορούμε να το επεκτείνουμε εις άπειρον, κανείς δεν είναι ούτε ο πρώτος, ούτε ο τελευταίος σ’ αυτόν τον θέατρο του ψέματος και της συμβατικότητας. Πόσα τέτοια και καλλίτερα και εξυπνότερα έχει ακούσει η Μάνα-Γη, δασκάλα, από της δημιουργίας Της… Πόσα έχει ακούσει… Δεν περνάει, και το βλέπουμε όλοι στο τέλος…
Εμείς κάτι ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ από τον αγαπημένο / αγαπημένη μας.
Τι άραγε περιμένουμε? Περιμένουμε τα υλικά ωφελήματα του γήινου βίου επενδυμένα με τις μάσκες της πνευματικότητας, για να εφησυχάζουμε τους εαυτούς μας και να ξεγελάμε τον άλλον. Και ο άλλος κάνει τα ίδια. Οι ρόλοι μοιράστηκαν και αρχίζει η κωμωδία και μαζί της - η τραγωδία της Ζωής. Αρχίζουν τα επώδυνα μαθήματα…
Περιμένουμε την γλυκιά ζωή, χωρίς να ρωτήσουμε τους ίδιους τους εαυτούς μας- αξίζουμε άραγε αυτήν την γλυκιά ζωή, αξίζουμε άραγε την πραγματική ευτυχία, τι έχουμε πληρώσει, ώστε να αποκτήσουμε αυτήν την Μεγίστη Κατάσταση της Ζωής? Ποια η μεγίστη προσφορά μας, ποίο είναι το μέγιστο επίτευγμά μας έναντι του Σύμπαντος ( της Αγάπης),ώστε να μας παραχωρηθεί αυτό το Δώρο? Ποιο ?...
Τα μεγαλύτερα, τα σπανιότερα και τα ακριβότερα πράγματα στην Ζωή εμείς τα θέλουμε ΔΩΡΕΑΝ. Δεν περνάει. Η Ζωή έχει άλλη γνώμη και αυτή είναι ικανή να ποδοπατήσει όλους τους νόμους μας, όλες τις επιθυμίες μας, όλες τις δοξασίες μας και όλες τις αυταπάτες μας.
Και να μας τσακίσει, αν χρειασθεί. Δεν μπορείς να την κάνεις μήνυση, δεν μπορείς να την κλείσεις φυλακή, η προστασία του «ισχυρότερου» στο γήινο επίπεδο δεν αρκεί να σε προστατέψει από τα κτυπήματά της. Το μόνον που μπορούμε- είναι να αποδεχτούμε η να μην αποδεχτούμε στο προσωπικό επίπεδο την ετυμηγορία Της, αλλά το τετελεσμένο γεγονός θα δημιουργηθεί σε τελική ανάλυση μόνον απ’ την Ζωή- και κανένας άλλος γήινος και ασήμαντος θνητούτσικος «ισχυρός» δεν μπορεί να κάνει τίποτε.
Αποδεχόμαστε την απόφασή της είτε με τις κραυγές του πόνου και της διαμαρτυρίας, είτε με την σιωπή του πόνου και της αποδοχής. Σε οποιαδήποτε περίπτωση – η απόφασή Της είναι η υπέρτατη και τελειωτική.
Η διδαχή του Πινδάρου ταιριάζει ακριβώς στην περίπτωση:
« Ε, ανθρωπάκι! Μην θεωρείς τον εαυτόν σου παντοδύναμο και παντογνώστη! Μη ξεχνάς, πως μάνα θνητή σε γέννησε!».
Θέλουμε να είμαστε καλά πάνω στην Γη? Ναι, θέλουμε. Χωρίς να πληρώσουμε? Ναι, αλλά χρειάζεται να πληρώσουμε. Για τα ακριβά πράγματα πρέπει να πληρώσουμε ακριβά. Έχουμε να κάνουμε με τους Παντοδύναμους Ουρανούς, με Κυριότητες, μπροστά στις οποίες οι γήινες … «κυριότητες» είναι απλά ένα τίποτα, ένα σκέτο μηδενικό. Εδώ δεν ισχύει ο γήινος νόμος της επιχειρηματικότητας και της κερδοσκοπίας, ούτε της εκμεταλλεύσεως και της ανταλλαγής επί ίσοις όροις η μη. Για τον Ουρανό τα γήινα- είναι κουραφέξαλα.
Πρέπει λοιπόν να πληρώσουμε. Αυτό σημαίνει, πως πρέπει να πληρώσουμε μόνον με Την ΚΑΘΑΡΗ, Την ΑΝΕΥ ΟΡΩΝ ΑΓΑΠΗ, Την Αγάπη χωρίς προσμονές των ανταλλαγμάτων, Την Αγάπη χωρίς την απαίτηση να είμαστε αγαπητοί στον άλλον. Μπροστά στο Αβέβαιο και το Άγνωστο- πρέπει να δώσουμε την Αγάπη, πρέπει να πηδήξουμε στην Άβυσσο, που πίσω της κρύβεται η Αγάπη…
Με την αγάπη όχι για το κάτι, αλλά εις πείσμα του κάτι, ασχέτως του κάτι. Αντέχουμε? Ιδού το ερώτημα…
Γνωστό, γνωστότατο σενάριο, ίδιο έργο στην σκηνή με «διαφορετικούς» ίδιους ηθοποιούς:
Μόλις όλες οι προσδοκίες μας κάνουν φτερά- περνάει και αυτή η γεμάτη «πάθος» και όμορφα λόγια «αγάπη». Πέφτουν οι μάσκες και προβάλλεται ο συνηθισμένος έμπορας και τοκογλύφος της σειράς υπό τον μανδύα του καθωσπρέπει ανθρώπου.
«Άξια γέλωτος τα ανθρώπινα»- είπε ο Ηράκλειτος.
Οι πρώην παθιασμένοι «εραστές» με φοβερό φανατισμό, μίσος και κακία, απ’ τα οποία σου παγώνει το αίμα στις φλέβες,- ρίχνονται ο ένας στον άλλον –όχι στις αγκαλιές αυτή τη φορά, αλλά στην «ηρωική» αλληλοεξοντωτική μάχη μέχρις εσχάτων .
Με τι φοβερό πείσμα αυτοί αλληλομαυρίζονται μπροστά στους άλλους, πως θάβουν ζωντανούς ο ένας τον άλλον, που έρχεται το ερώτημα- αγαπούσαν άραγε ο ένας τον άλλον, η έπαιζαν το θέατρο της αγάπης, περιμένοντας σαν έμποροι και τοκογλύφοι κάτι εις αντάλλαγμα και μάλιστα με τόκους?
Ζητούν πίσω τα επενδυμένα στο αισθηματικό χρηματιστήριο…
Αν κατά τον Μαρξ το χρηματιστήριο - είναι το πορνείο της οικονομίας, τότε το αισθηματικό χρηματιστήριο - είναι το πορνείο της Αγάπης. Και της Ζωής.

Αμαρτωλές ενσαρκωμένες ψυχές, αποτυχημένοι ηθοποιοί απ’ το πυρπολημένο θέατρο, αιώνιοι φοιτητές, που για πολλοστή φορά «την πάτησαν» στις εξετάσεις της Ζωής, κληθέντες να ξαναενσαρκωθούν , για να δώσουν κάποτε στο άγνωστο μέλλον επιτυχώς το δυσκολότερο μάθημα της Ζωής- το μάθημα της Αγάπης Άνευ Όρων…
Μέχρι πότε θα συνεχίζεται αυτό?
Μέχρι τότε, ώσπου ο νους να παραδεχτεί τον δευτερεύοντα ρόλο του και να παραδώσει την εξουσία στην αθάνατη ψυχή.
Μέχρι τότε, ώσπου ο νους ο ίδιος ,οικειοθελώς η κατόπιν πληγμάτων -να αναγκαστεί να πει στην ψυχή:
- Βασίλισσα, ανέβα στην πλάτη μου και πες μου- που θέλεις να σε πάω. Θα σε υπακούω και συ πήγαινέ με στο άγνωστο, μεγάλο και ακατανόητο σε μένα…
Έρχεται το ερώτημα: αφού η ψυχή είναι η κούνια της Αγάπης, γιατί τότε αυτή υποτάσσεται στον νου? Είναι ασθενέστερη του νου?
Όχι. Η ψυχή είναι απείρως ισχυρότερη και του ισχυρότερου νου για ένα και μόνον γνώρισμά της- αυτή είναι αθάνατη.
Αλλά στην κάθε ψυχή, αναλόγως της εσωτερικής καθαρότητάς της- χορηγείται και ο ανάλογος του επιπέδου της άνευ όρων αγάπης της νους.
Συνεπώς, η ψυχή έχει μπροστά της ακόμη πολλές και πολλές επώδυνες ενσαρκώσεις, όπου θα μαθαίνει να συλλέγει βασανιστικά γουλιά- γουλιά τις ποσότητες της άνευ όρων Αγάπης και βάσει Αυτής- να αποκτά και τον ανάλογο νου.
Και την ανάλογη ευτυχία πάνω στην Γη.
Μέχρι τότε, ώσπου η γήινη, η υπό όρους, περιορισμένη, τοκογλυφική, εμπορική «αγάπη» των στόχων, προσδοκιών, συμφερόντων και φιλοδοξιών- δεν μετατραπεί σε Ουράνια, Άνευ Όρων, Απεριόριστη, τίποτε μη προσδοκούσα εις αντάλλαγμα Θεϊκή Αγάπη.
Για την Αιωνιότητα ο χρόνος δεν υπάρχει.
Γι’ αυτό η Αιωνιότητα= Αληθινή Αγάπη δεν βιάζεται.
Αυτή ξέρει πολύ καλά, ότι θα έλθει ο καιρός, και όλοι θα γυρίσουν πίσω σ’ Αυτήν- όλοι ανεξαιρέτως.
Κάποτε όλοι θα γυρίσουν στο Σπίτι.

…Αν είπα κάτι απρεπές και προσβλητικό- ζητώ ταπεινά συγνώμη.
Δεν στόχευα κανέναν. Και να κρίνω έχω δικαίωμα μόνον τον εαυτό μου. Και τον τελευταίο καιρό κρίνω τον εαυτό μου αυστηρά και ενίοτε αλύπητα. Έχω αδικήσει και πληγώσει αρκετές φορές είτε από άγνοια, είτε από εγωισμό- κυρίως από το δεύτερο και πήρα το μάθημά μου.
Αυτά που λέω- προσπαθώ ο ίδιος να τα εμπεδώσω επιτέλους στο μυαλό μου, διότι κατάλαβα, ασχέτως του τι με βολεύει η μη- είναι η μόνη οδός…για να ζήσεις ως άνθρωπος στην Γη.
Μιλώντας στους άλλους και ακούγοντας τι λένε οι άλλοι- ο ίδιος διδάσκομαι με την συναίσθηση της πραγματικότητας- έχουμε όλοι έναν επώδυνο και δύσβατο δρόμο μπροστά μας ακόμη…με πολλά πισωγυρίσματα. Σε τίποτε δεν βγάζω τον εαυτό μου απ’ έξω.
Αλλά ας μην ξεχνάμε αυτό, που θα μας βοηθάει στο ξύπνημα μετά από κάθε μας λάθος, αυτό, που δίνει ελπίδα και δύναμη σε κάθε ζωντανή καρδιά, αυτό, που πρέπει να λέμε χίλιες φορές την ημέρα-σαν την μεγίστη σωτήρια προσευχή:

Ο ΘΕΟΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕ ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ,
ΚΑΙ ΤΟΝ ΘΕΟ- ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕ Η ΑΓΑΠΗ.

Να είναι όλοι παντού και πάντοτε καλά!

ΓρΑφεις,diostas:Είμαι απόλυτα πεπεισμένος, ότι αυτοί, που ενσαρκώνονται στην Γη- είναι ακόμη μεγάλοι αμαρτωλοί, που προορίζονται για την κάθαρση και πάλι - κάθαρση. Αυτοί, που έχουν πια καθαριστεί- δεν έχουν καμιά δουλειά στην Γη και δεν έχουν εδώ τίποτε άλλο να μάθουν. Αυτοί δεν γυρίζουν πίσω, αυτοί κατευθύνονται προς τους ευνοϊκότερους κόσμους, που αντιστοιχεί στο επιτευχθέν απ’ αυτούς ψυχικό επίπεδο.

Αυτο ακουγεται δογματικο και ακραιο,τι συμενει για σενα η λεξη αμαρτια μηπως μπορεις να μου εξηγησεις?

Ανακατευεις επισης τον νομο της μετασαρκωσης,δηλαδη ειναι αδυνατον ανθρωπινες ψυχες που εχουν ενσαρκωθει,να αγαπησουν ?

Η αγαπη ειναι αγνη καθαρια ουσια,η οποια παντα ειναι νεα δεν παλιωνει δεν τελειωνει..αλλα πανω απ ολα πρεπει να εχεις την λεπτη ικανοτητα πρωτα να κατανοησεις την φυση της και επειτα να μπορεσεις να αγαπησεις με αυταπαρνηση,ετσι την νογω εγω την αγαπη,αλλιως ειναι κατι αλλο,αν την περιορισουμε αν της βαλουμε κανονες,λογικη,και συρματοπλεγματα,τοτε ειναι κατι αλλο.
Και πανω απ ολα για να αγαπησουμε,πρεπει πρωτα απ ολα να κατανοησουμε τον εαυτο μας,βαθια αυτο ειναι το πρωτο μας χρεος,τα υπολοιπα εποντε.

Αγαπη,αγαπη,αγαπη!
ποσες φορες σε εψαξα και αλλες τοσες ματωσα
κι ομως η καρδια μου παντα νεα,ποτε δεν επαψε να χτυπα στους δικους σου παλμους.

Ωπως Επάνω Ετσι και κατω

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.

ΑΝ ΝΙΩΣΕΙΣ ΤΗΝ ΣΚΙΑ ΣΟΥ ΝΑ ΦΕΥΓΕΙ ΜΗΝ ΓΥΡΙΣΕΙΣ ΠΙΣΩ ΝΑ ΤΗΝ ΚΟΙΤΑΞΕΙΣ

Κάτι τελευταίο, οι σκέψεις σου Διόστα με είχαν βασανίσει
και μένα για πολύ καιρό. Αλλά με περιόριζαν...
Εσύ φτιάχνεις τον κόσμο σου

Η αγάπη στην υπαρξη αυτη η ΕΝΩΣΗ ΤΟΥ ΟΛΟΥ , με τον άλλον σαν μια σύσευξη δυο ενεργειακων ηλεκτρομαγνητικων δυνάμεων ειναι ΚΑΘΑΡΗ δεν εχει ούτε ψεμματα ούτε νου ούτε τίποτα αλλα αυτό για να συμβει στον υλικο μας κόσμο το θεωρω απίθανο.

*νομιζω πως εδω υπαρχει ενα μεγαλο λαθος,πρωτα απ ολα ποτε στην αγαπη δεν μπορει να υπαρξει ψεμα,αν συμβει το αντιθετο τοτε ειναι κατι αλλο και οχι αγαπη.*

Μα ακριβώς γι’ αυτό μιλάει το παρόν θέμα! Θέλω να πω , ότι όπου υπάρχει το ψέμα- είναι αδύνατον να σταθεί εκεί η αγάπη!
Θερμή παράκληση από τους φίλους: να μην μεταφράζονται τα λόγια , που αναγκαστικά χρησιμοποιώ, αλλά το πνεύμα μου, όπου κρύβεται η ουσία=το αληθές περιεχόμενο.

*Οταν αγαπαμε προσφερουμε,χωρις να περιμενουμε κανενα ανταλαγμα,αυτη ειναι η φυση της πραγματικης (καθαρης)αγαπης.
Μηπως θα επρεπε να αντιστρεψεις λοιπον τον τιτλο σου..γραφοντας η ΑΓΑΠΗ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΩΚΕΑΝΟ,ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ/?*

Ισχύουν τα ανωτέρω που είπα.

*ΓρΑφεις,diostas:Είμαι απόλυτα πεπεισμένος, ότι αυτοί, που ενσαρκώνονται στην Γη- είναι ακόμη μεγάλοι αμαρτωλοί, που προορίζονται για την κάθαρση και πάλι - κάθαρση. Αυτοί, που έχουν πια καθαριστεί- δεν έχουν καμιά δουλειά στην Γη και δεν έχουν εδώ τίποτε άλλο να μάθουν. Αυτοί δεν γυρίζουν πίσω, αυτοί κατευθύνονται προς τους ευνοϊκότερους κόσμους, που αντιστοιχεί στο επιτευχθέν απ’ αυτούς ψυχικό επίπεδο.
Αυτο ακουγεται δογματικο και ακραιο,τι συμενει για σενα η λεξη αμαρτια μηπως μπορεις να μου εξηγησεις?*

Γιατί ενοχλεί τόσο πολύ η λέξη ΑΜΑΡΤΙΑ? Πρέπει να παραδεχτούμε- όλοι πάνω κάτω αμαρτωλοί είμαστε. Γι’ αυτό ενσαρκωνόμαστε συνεχώς στο υλικό επίπεδο. Τώρα τι σημαίνει για μένα η ΑΜΑΡΤΙΑ= είναι το ΛΑΘΟΣ. Ισχύει για μένα η Ελληνική ερμηνεία. Και ΛΑΘΟΣ για μένα είναι το παν, που ποδοπατεί, μειώνει, ταπεινώνει, παραμερίζει, θυσιάζει, καταπιέζει, αντιφάσκει, παραβιάζει, βιάζει και αρνείται την Αγάπη. Τίποτε άλλο. Όλες οι άλλες ερμηνείες περί Αμαρτίας για μένα είναι …κουραφέξαλα. Δογματικό? Δεν ξέρω. Μήπως όλα τα κλασικά και παραδεκτά είναι τελικά δόγμα? Ερώτημα κάνω απλά… Μήπως η φουκαριάρα η Αγάπη τελικά βρίσκεται εδώ, μέσα στον ωκεανό του ψέματος? Το μυστήριο δεν είναι πως επικράτησε παντού το ψέμα, το μυστήριο είναι :πως αυτή η Αγάπη επιβιώνει τελικά μέσα στον ωκεανό του ψέματος. Ιδού το θαύμα των θαυμάτων.

*Ανακατευεις επισης τον νομο της μετασαρκωσης,δηλαδη ειναι αδυνατον ανθρωπινες ψυχες που εχουν ενσαρκωθει,να αγαπησουν ?*

Βεβαίως και μπορούν να αγαπήσουν!!! Όταν αγαπήσουν ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ- πιστεύω πως θα τελειώσουν το σχολείο της ενσάρκωσης στην Γη και θα πάνε «Πανεπιστήμιο»- σε ευνοϊκότερους κόσμους. Δεν ανακατεύω τίποτα, νομίζω. Παράκληση: όχι τα λόγια –το πνεύμα, εκεί η ουσία!

*Η αγαπη ειναι αγνη καθαρια ουσια,η οποια παντα ειναι νεα δεν παλιωνει δεν τελειωνει..*

Σίγουρα δεν τελειώνει. Πως μπορεί να τελειώσει ο Νόμος του Σύμπαντος? Η Αγάπη δεν τελειώνει. Εμείς τελειώνουμε. Γιατί? Διότι δεν αγαπούμε, «αγαποφανούμε» (συγνώμη για τον αυθαίρετο αυτό νεολογισμό)- το χρησιμοποίησα αναγκαστικά. Το πνεύμα της λέξης όμως είναι πιστεύω κατανοητό. Δεν αγαπάμε πραγματικά. Χρησιμοποιώ πληθυντικό αριθμό χωρίς να περιορίζομαι σε κανέναν προσωπικά. Δεν έχουμε αγαπη. Έχουμε αγαποφάνεια. Γι’ αυτό έρχεται η ημερομηνία λήξεως. Και θα έρχεται- θέλουμε δεν θέλουμε.

*αλλα πανω απ ολα πρεπει να εχεις την λεπτη ικανοτητα πρωτα να κατανοησεις την φυση της και επειτα να μπορεσεις να αγαπησεις με αυταπαρνηση,ετσι την νογω εγω την αγαπη,αλλιως ειναι κατι αλλο,αν την περιορισουμε αν της βαλουμε κανονες,λογικη,και συρματοπλεγματα,τοτε ειναι κατι αλλο.
Και πανω απ ολα για να αγαπησουμε,πρεπει πρωτα απ ολα να κατανοησουμε τον εαυτο μας,βαθια αυτο ειναι το πρωτο μας χρεος,τα υπολοιπα εποντε.*

Συμφωνώ και επαυξάνω.
Να είσαι παντού και πάντοτε καλά!!!
Συγνώμη για την τόσο μεγάλη καθυστερημένη απάντηση, που οφείλεται στα προβλήματα, που είχα στον υπολογιστή και έμεινα για πολύ καιρό «απ’ έξω».

quote:

---

---