- Αυτοπειθαρχία ο δρόμος προς τη γνώση. - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.
Kentayros_Sw_2004Νέο Μέλος
Τελικά όταν γνώρισα καλά τον εαυτό μου, τότε μόνο άρχισα να καταλαβαίνω τι συμ-βαίνει γύρω μου και «γύρω» εννοώ τόσο μέσα μου όσο και έξω από μένα.
Τόσο στον Μικρόκοσμο όσο και στον Μεγαλόκοσμο, διευκρινίζω το εξής, για να μη μπερδέψω κανένα νέο στο δρόμο της αναζήτησης του, μικρός κόσμος για μένα είναι ότι μπορώ να αγγίξω εδώ ανάμεσά μας (υλικά) και Μεγάλο κόσμο λέω εκείνα που βλέπω και αισθάνομαι κάποια «άλλη» στιγμή.
Απλά καταθέτω μια προσωπική άποψη ή αν θέλετε μια προσωπική εμπειρία (κατά τη ταπεινή μου πάντα γνώμη), άλλοι έχουνε σαφώς καλύτερη γνώμη και άποψη και σα-φώς γνωρίζουνε πολύ περισσότερο από εμένα τον ελάχιστο, αλλά παρόλα ταύτα τόλ-μησα και εγώ να γράψω κάτι εδώ. Δεν θα αναφέρω το δρόμο και τον τρόπο που ακο-λούθησα να φτάσω ως εδώ που έφτασα, αν φυσικά έχω φτάσει και πουθενά και δεν έχω πλανηθεί σε αυτή την πορεία της εσωτερικής αναζήτησης, ούτε θα μπω στη δια-δικασία να μιλήσω για τον τρόπο, μη τυχόν και σου αποσπάσω τη προσοχή δημιουρ-γώντας σου αίσθηση κούρασης και σε αποπροσανατολίσω.
Το θέμα είναι αν η αυτοπειθαρχία μας συμβάλει και αυτή με κάποιο τρόπο στο δρόμο προς τη γνώση (αυτογνωσία, εσωτερισμό ή όπως αναπαύετε ο καθένας μας ας την ονομάσει, γιατί οι λέξεις δεν έχουνε σημασία μπροστά στο αποτέλεσμα που προκύ-πτει).
Ποια η έννοια της η λέξη «αυτό-πειθαρχώ»;
Στο δικό μου νου η λέξη αυτή χωρίζεται σε πολλές άλλες μικρότερες, η έννοια της λέξης «αυτό-πειθαρχώ» διακλαδίζεται σε πολλές άλλες μικρότερες έννοιες, αλλά όχι λιγότερο σημαντικές από την πρώτη.
Για να γίνω περισσότερο κατανοητός θα παρακαλέσω την αγάπη σου να κάνεις λίγο υπομονή και να μου επιτρέψεις να αναφερθώ σε μερικές άλλες έννοιες που συναι-σθανόμαστε και τις συναντάμε καθημερινά μπροστά μας.
Μερικά συναίσθημα που εκδηλώνονται από προσωπική μας διάθεση ή επειδή κά-ποιος μας τα έχει προκαλέσει και είναι σε όλους γνωστά όπως η:
Ανυπομονησία, άγχος, stress, εκνευρισμό, κακία, ζήλια, φθόνο, θυμό, οργή, κ.λ.π., σε μια σειρά που ίσως στη καθημερινότητα να φαίνονται ανεξάρτητα, αλλά δεν είναι, γιατί το ένα διαδέχεται το άλλο, άλλοτε περισσότερο και άλλοτε λιγότερο, έτσι όλα αυτά δεν είναι τίποτα άλλο από αρνητικές ενέργειες και μάλιστα τόσο πολύ ψυχο-φθόρες, που θα έπρεπε να αναλογιστούμε απλά, αξίζει να τις κουβαλάμε μέσα στο «δισάκι» μας «συνοδοιπόρησα ή συνοδοιπόρε»;
Είμαι πεπεισμένος πως το γνωρίζεις αυτό πολύ καλά ότι δεν αξίζει να τα κουβαλάμε μαζί μας. Το «δισάκι» μας είναι δικό μας, στον ώμο μας και εμείς επιλέγουμε τι και τι θα έχουμε μέσα σε αυτό, αλλά θα είναι κρίμα να ξεκινήσω μια διαδρομή μακρινή και να ξέρω πως θα διασχίσω μια απέραντη απόσταση, κοπιαστικά πεζοπορική και ξαφ-νικά το βράδυ που θα θελήσω να «αναπαυτώ» και να «γευματίσω», να ανοίξω το «δισάκι» μου και να δω ότι εκεί έχω όλα τα ανώφελα και κανένα από τα ωφελημένα.
Ας αναλύσω τις έννοιες που ονόμασα παραπάνω «ανυπομονησία».
Σκέφτηκες ποτέ τον εαυτό σου να περιμένεις στη στάση, μέσα στο κρύο και τη βροχή να περάσει το λεωφορείο για να πας σπίτι σου; Σκέψου υποθετικά ότι η καθυστέρηση του είναι δέκα λεπτά, αλλά οι καιρικές συνθήκες γύρω σου σε κουράζουνε και αρχί-ζεις σιγά-σιγά να κάνεις μικρές βόλτες στον περιορισμένο σου χώρο (κάτω από τη στάση), ακολουθούνε μέσα σου να γεννιούνται μερικά από αυτά και είναι, άγχος, stress, εκνευρισμός, τα δέκα λεπτά σου φαίνονται ατέλειωτα, ξαφνικά ο χρόνος, κατά παράξενο τρόπο, έχει μεγαλώσει μέσα σου και όταν επιτέλους έρχεται το λεωφορείο μπαίνεις μέσα και νοιώθεις λίγο ή πολύ ενοχλημένος με όλα και όλους γύρω σου. Αν δεν ήσουνα ανυπόμονος και πειθαρχούσες στον εαυτό σου δεν θα σου φαινότανε ο χρόνος της αναμονής σου «βουνό» και σίγουρα δεν θα γεννιόντουσαν και τα συνακό-λουθα συναισθήματα.
Δεν θα σε κουράσω φέροντας για όλα τα άλλα διάφορα ανούσια παραδείγματα, αφού «συνοδοιπορούμε» μαθαίνεις, μαθαίνεις από τον εαυτό σου, εγώ απλός σου καταθέτω τη δική μου ταπεινή φτωχή γνώση.
Εσύ όμως θα βρεις το δικό σου τρόπο να αυτοπειθαρχείς στον εαυτό σου…
Αν ρωτήσεις τη γνώμη μου και το πώς εννοώ μέσα μου τη λέξη πειθαρχώ θα σου έ-λεγα πως είμαι πολύ επαναστατικός χαρακτήρας (σε σχέση με εμένα και ίσως αυτό να με οδήγησε στο να συνοδοιπορούμε μαζί), αλλά δεν σημαίνει πως όσο και αν είμαι άτομο επαναστατημένο μέσα μου, δεν πειθαρχώ κιόλας, πειθαρχώ για εμένα είναι σέβομαι και το σέβομαι, σημαίνει σέβομαι τον άνθρωπό και το δικαίωμα του στις ε-πιλογές του, άρα αν μου προκαλέσει κάποιος έξω παράγοντας εκνευρισμό θα στραφώ μέσα μου και θα δω πώς να ημερέψω το συναίσθημα που τείνει να ξυπνήσει μέσα μου και θα το αποφύγω, γιατί μόνο έτσι μπορώ να αποφύγω και όλα τα συνακόλουθα του, έτσι σιγά-σιγά γνώρισα τον εαυτό μου και τα πόσα μπορεί να καταφέρει.
Πάντα όταν κάτι θέλω να κάνω, πρώτα σκέφτομαι το εξής «…κάνε ότι θέλεις να σου κάνουνε…», ένα παράδειγμα θα σου πω ακόμα και θα τελειώσω.
Αυτό το βίωσα και ντράπηκα πολύ με τον εαυτό μου τότες, άλλά ντρέπομαι και ως σήμερα, αλλά και όσο είμαι σε αυτό το κόσμο, κάτι έγινε στη παιδική μου ηλικία, θύμωσα πάρα πολύ τότε και σήκωσα τον δείκτη του δάχτυλου μου στον απέναντι μου, κατονομάζοντας τον με όλα του τα στραβά του και τα ανάποδά του, σε αυτόν είπα ένα σωρό «εσύ» και αφού ξεθύμανα έφυγα χαρούμενος και τρισευτυχισμένος.
Αλίμονο όμως, μετά από δύο χρόνια είδα δύο μεγάλους ανθρώπους να διαπληκτίζο-νται και τον έναν από τους δύο να δείχνει τον άλλον και να του λέει, «…εσύ, ο έτσι ο αλλιώς…», ένοιωσα μέσα μου μια ταραχή, από μέσα μου ξεκίνησε, έμοιαζε να έχω ρίγος όπως όταν ανεβαίνει ξαφνικός πυρετός, για λίγο έχασα γύρω μου τα πάντα, και μπροστά μου βίωνε το δικό μου περιστατικό, με έβλεπα να λέω αυτά εγώ και κοίταξα το δάχτυλο που έδειχνε το άλλο παιδί και πρόσεξα πως τα υπόλοιπα δάχτυλα του χε-ριού μου λυγισμένα έδειχναν εμένα τον ίδιο, πικράθηκα γιατί τότες κατάλαβα πως αν εκείνο το παιδάκι είχε το ελάττωμα του και ήτανε δαχτυλοδεικτούμενω από μένα τό-τες πόσα ελαττώματα είχα εγώ με τα τρία δάχτυλα να δείχνουνε εμένα;
Μετά από αυτό άρχισα να αναζητάω τον ίδιο μου τον εαυτό, στράφηκα μέσα μου, έπρεπε να βρω τα ελαττώματα μου.
Σου ομολογήσω το εξής, πως ένα είναι σίγουρο, τώρα έμαθα να ζω τόσο αρμονικά με το εσωτερικό μου κόσμο, που αυτό πηγάζει και αποκρυσταλλώνεται και στο έξω πε-ριβάλλων μου.
Η Αυτοπειθαρχία ίσως είναι η πρώτη «πινακίδα σήμανσης» στο δρόμο προς τη γνώ-ση του κάθε «συνοδοιπόρου» ανθρώπου.
Σε ευχαριστώ που το διάβασες και με ανέχτηκες…
Και να ξέρεις η κριτική σου θα με βοηθήσει να διορθωθώ…
Τόσο στον Μικρόκοσμο όσο και στον Μεγαλόκοσμο, διευκρινίζω το εξής, για να μη μπερδέψω κανένα νέο στο δρόμο της αναζήτησης του, μικρός κόσμος για μένα είναι ότι μπορώ να αγγίξω εδώ ανάμεσά μας (υλικά) και Μεγάλο κόσμο λέω εκείνα που βλέπω και αισθάνομαι κάποια «άλλη» στιγμή.
Απλά καταθέτω μια προσωπική άποψη ή αν θέλετε μια προσωπική εμπειρία (κατά τη ταπεινή μου πάντα γνώμη), άλλοι έχουνε σαφώς καλύτερη γνώμη και άποψη και σα-φώς γνωρίζουνε πολύ περισσότερο από εμένα τον ελάχιστο, αλλά παρόλα ταύτα τόλ-μησα και εγώ να γράψω κάτι εδώ. Δεν θα αναφέρω το δρόμο και τον τρόπο που ακο-λούθησα να φτάσω ως εδώ που έφτασα, αν φυσικά έχω φτάσει και πουθενά και δεν έχω πλανηθεί σε αυτή την πορεία της εσωτερικής αναζήτησης, ούτε θα μπω στη δια-δικασία να μιλήσω για τον τρόπο, μη τυχόν και σου αποσπάσω τη προσοχή δημιουρ-γώντας σου αίσθηση κούρασης και σε αποπροσανατολίσω.
Το θέμα είναι αν η αυτοπειθαρχία μας συμβάλει και αυτή με κάποιο τρόπο στο δρόμο προς τη γνώση (αυτογνωσία, εσωτερισμό ή όπως αναπαύετε ο καθένας μας ας την ονομάσει, γιατί οι λέξεις δεν έχουνε σημασία μπροστά στο αποτέλεσμα που προκύ-πτει).
Ποια η έννοια της η λέξη «αυτό-πειθαρχώ»;
Στο δικό μου νου η λέξη αυτή χωρίζεται σε πολλές άλλες μικρότερες, η έννοια της λέξης «αυτό-πειθαρχώ» διακλαδίζεται σε πολλές άλλες μικρότερες έννοιες, αλλά όχι λιγότερο σημαντικές από την πρώτη.
Για να γίνω περισσότερο κατανοητός θα παρακαλέσω την αγάπη σου να κάνεις λίγο υπομονή και να μου επιτρέψεις να αναφερθώ σε μερικές άλλες έννοιες που συναι-σθανόμαστε και τις συναντάμε καθημερινά μπροστά μας.
Μερικά συναίσθημα που εκδηλώνονται από προσωπική μας διάθεση ή επειδή κά-ποιος μας τα έχει προκαλέσει και είναι σε όλους γνωστά όπως η:
Ανυπομονησία, άγχος, stress, εκνευρισμό, κακία, ζήλια, φθόνο, θυμό, οργή, κ.λ.π., σε μια σειρά που ίσως στη καθημερινότητα να φαίνονται ανεξάρτητα, αλλά δεν είναι, γιατί το ένα διαδέχεται το άλλο, άλλοτε περισσότερο και άλλοτε λιγότερο, έτσι όλα αυτά δεν είναι τίποτα άλλο από αρνητικές ενέργειες και μάλιστα τόσο πολύ ψυχο-φθόρες, που θα έπρεπε να αναλογιστούμε απλά, αξίζει να τις κουβαλάμε μέσα στο «δισάκι» μας «συνοδοιπόρησα ή συνοδοιπόρε»;
Είμαι πεπεισμένος πως το γνωρίζεις αυτό πολύ καλά ότι δεν αξίζει να τα κουβαλάμε μαζί μας. Το «δισάκι» μας είναι δικό μας, στον ώμο μας και εμείς επιλέγουμε τι και τι θα έχουμε μέσα σε αυτό, αλλά θα είναι κρίμα να ξεκινήσω μια διαδρομή μακρινή και να ξέρω πως θα διασχίσω μια απέραντη απόσταση, κοπιαστικά πεζοπορική και ξαφ-νικά το βράδυ που θα θελήσω να «αναπαυτώ» και να «γευματίσω», να ανοίξω το «δισάκι» μου και να δω ότι εκεί έχω όλα τα ανώφελα και κανένα από τα ωφελημένα.
Ας αναλύσω τις έννοιες που ονόμασα παραπάνω «ανυπομονησία».
Σκέφτηκες ποτέ τον εαυτό σου να περιμένεις στη στάση, μέσα στο κρύο και τη βροχή να περάσει το λεωφορείο για να πας σπίτι σου; Σκέψου υποθετικά ότι η καθυστέρηση του είναι δέκα λεπτά, αλλά οι καιρικές συνθήκες γύρω σου σε κουράζουνε και αρχί-ζεις σιγά-σιγά να κάνεις μικρές βόλτες στον περιορισμένο σου χώρο (κάτω από τη στάση), ακολουθούνε μέσα σου να γεννιούνται μερικά από αυτά και είναι, άγχος, stress, εκνευρισμός, τα δέκα λεπτά σου φαίνονται ατέλειωτα, ξαφνικά ο χρόνος, κατά παράξενο τρόπο, έχει μεγαλώσει μέσα σου και όταν επιτέλους έρχεται το λεωφορείο μπαίνεις μέσα και νοιώθεις λίγο ή πολύ ενοχλημένος με όλα και όλους γύρω σου. Αν δεν ήσουνα ανυπόμονος και πειθαρχούσες στον εαυτό σου δεν θα σου φαινότανε ο χρόνος της αναμονής σου «βουνό» και σίγουρα δεν θα γεννιόντουσαν και τα συνακό-λουθα συναισθήματα.
Δεν θα σε κουράσω φέροντας για όλα τα άλλα διάφορα ανούσια παραδείγματα, αφού «συνοδοιπορούμε» μαθαίνεις, μαθαίνεις από τον εαυτό σου, εγώ απλός σου καταθέτω τη δική μου ταπεινή φτωχή γνώση.
Εσύ όμως θα βρεις το δικό σου τρόπο να αυτοπειθαρχείς στον εαυτό σου…
Αν ρωτήσεις τη γνώμη μου και το πώς εννοώ μέσα μου τη λέξη πειθαρχώ θα σου έ-λεγα πως είμαι πολύ επαναστατικός χαρακτήρας (σε σχέση με εμένα και ίσως αυτό να με οδήγησε στο να συνοδοιπορούμε μαζί), αλλά δεν σημαίνει πως όσο και αν είμαι άτομο επαναστατημένο μέσα μου, δεν πειθαρχώ κιόλας, πειθαρχώ για εμένα είναι σέβομαι και το σέβομαι, σημαίνει σέβομαι τον άνθρωπό και το δικαίωμα του στις ε-πιλογές του, άρα αν μου προκαλέσει κάποιος έξω παράγοντας εκνευρισμό θα στραφώ μέσα μου και θα δω πώς να ημερέψω το συναίσθημα που τείνει να ξυπνήσει μέσα μου και θα το αποφύγω, γιατί μόνο έτσι μπορώ να αποφύγω και όλα τα συνακόλουθα του, έτσι σιγά-σιγά γνώρισα τον εαυτό μου και τα πόσα μπορεί να καταφέρει.
Πάντα όταν κάτι θέλω να κάνω, πρώτα σκέφτομαι το εξής «…κάνε ότι θέλεις να σου κάνουνε…», ένα παράδειγμα θα σου πω ακόμα και θα τελειώσω.
Αυτό το βίωσα και ντράπηκα πολύ με τον εαυτό μου τότες, άλλά ντρέπομαι και ως σήμερα, αλλά και όσο είμαι σε αυτό το κόσμο, κάτι έγινε στη παιδική μου ηλικία, θύμωσα πάρα πολύ τότε και σήκωσα τον δείκτη του δάχτυλου μου στον απέναντι μου, κατονομάζοντας τον με όλα του τα στραβά του και τα ανάποδά του, σε αυτόν είπα ένα σωρό «εσύ» και αφού ξεθύμανα έφυγα χαρούμενος και τρισευτυχισμένος.
Αλίμονο όμως, μετά από δύο χρόνια είδα δύο μεγάλους ανθρώπους να διαπληκτίζο-νται και τον έναν από τους δύο να δείχνει τον άλλον και να του λέει, «…εσύ, ο έτσι ο αλλιώς…», ένοιωσα μέσα μου μια ταραχή, από μέσα μου ξεκίνησε, έμοιαζε να έχω ρίγος όπως όταν ανεβαίνει ξαφνικός πυρετός, για λίγο έχασα γύρω μου τα πάντα, και μπροστά μου βίωνε το δικό μου περιστατικό, με έβλεπα να λέω αυτά εγώ και κοίταξα το δάχτυλο που έδειχνε το άλλο παιδί και πρόσεξα πως τα υπόλοιπα δάχτυλα του χε-ριού μου λυγισμένα έδειχναν εμένα τον ίδιο, πικράθηκα γιατί τότες κατάλαβα πως αν εκείνο το παιδάκι είχε το ελάττωμα του και ήτανε δαχτυλοδεικτούμενω από μένα τό-τες πόσα ελαττώματα είχα εγώ με τα τρία δάχτυλα να δείχνουνε εμένα;
Μετά από αυτό άρχισα να αναζητάω τον ίδιο μου τον εαυτό, στράφηκα μέσα μου, έπρεπε να βρω τα ελαττώματα μου.
Σου ομολογήσω το εξής, πως ένα είναι σίγουρο, τώρα έμαθα να ζω τόσο αρμονικά με το εσωτερικό μου κόσμο, που αυτό πηγάζει και αποκρυσταλλώνεται και στο έξω πε-ριβάλλων μου.
Η Αυτοπειθαρχία ίσως είναι η πρώτη «πινακίδα σήμανσης» στο δρόμο προς τη γνώ-ση του κάθε «συνοδοιπόρου» ανθρώπου.
Σε ευχαριστώ που το διάβασες και με ανέχτηκες…
Και να ξέρεις η κριτική σου θα με βοηθήσει να διορθωθώ…
Σημαντικά λόγια και μαθήματα ζωής.3 Άλφα
Γιατί διάλεξες .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-. για να ανοίξεις αυτό το θέμα;
"Virtus Junxit Mors Non Separabit" (Whom virtue unites, death will not separate)