quote:

Θα επανέλθω και θα θέσω αναλιτικά κάποιους προβλιματισμούς...
Γεια σου ξανά Kentayros_Sw_2004.
Ευχαριστώ για τις... ευχαριστίες σου.
Παλεύω για να έχω ειρήνη στην καρδιά μου αλλά δεν τα καταφέρνω και τόσο καλά. Πάντως προσπαθώ.
Λες:
quote:
Ναι οι κοσμικοί και οι ηθικοί νόμοι όντως μας κρατάνε γερά, αλλά αν δεν υπήρχε και η ηθική τάξη τι θα γινότανε αν αντιλαμβάνονταν λάθος τη γνώση ο ανθρώπινος πληθυσμός; Άραγε που θα έφτανε; Θα ήτανε θετική η άνοδος του ή αρνητική;
Απλά όταν θα περισσέψει λίγο καιρός απάντησε μου αν έχεις κάνει έρευνα στο συγκεκριμένο ερώτημα μου, είναι κάτι που με απασχολεί καιρό…
Για το θέμα που με ρωτάς δεν ξέρω αν το έχω καταλάβει καλά.
Νομίζω ότι η ηθική τάξη είναι απαραίτητη για την ορθή χρήση της εσωτερικής γνώσης. Αλλά αυτό δεν είναι καθόλου εύκολο. Για παράδειγμα ποιοι θα είναι οι Ηθικό-ταξινόμοι και με ποιο κριτήριο θα επιλέγονται;
Προς το παρόν, η ανθρωπότητα είχε τους μεγάλους πνευματικούς αδερφούς της που ερχόταν με ένα ανανεωμένο θρησκευτικό μήνυμα που έθετε τα πλαίσια και τις βάσεις για μια ηθική τάξη. Με τον καιρό, οι εντολοδόχοι τους δεν μπορούσαν να γίνουν ζωντανά παραδείγματα κι έτσι έκλειναν το ζωντανό μήνυμα σε ένα φέρετρο κανονισμών και απαγορεύσεων.
Στους τελευταίους αιώνες η ανθρωπότητα, γύρισε την πλάτη στην θρησκεία, στηρίχτηκε περισσότερο στους ηθικούς κανόνες και στις ιδέες του Διαφωτισμού. Ακόμη όμως και αυτό το μήνυμα που δεν είναι θεολογικό κατέληξε να γίνει μια καρικατούρα του αρχικού φωτός που μετέδιδε.
Πάντως νομίζω ότι η πραγματική ηθική είναι εσωτερική. Είναι η ζωή της Ψυχής που λειτουργεί με τις δικές της Αρχές. Κι έτσι μόνο όταν κάποιος νιώθει και αισθάνεται ως Ψυχή μπορεί να ζει με πραγματική ηθική. Ό,τι άλλο λέμε ηθική είναι ίσως ένας εξωτερικός καταναγκασμός τον οποίον αποδεχόμαστε προσδοκώντας κάποιο εγωκεντρικό αντάλλαγμα και κέρδος.
Αυτά για αρχή...
Αν θέλεις γίνε πιο αναλυτικός για να δω εάν μπορώ να συμμετέχω στους προβληματισμούς σου.
"ΕΝ ΤΟ ΠΑΝ"
αλλά και...
Tria capita exsculpa sunt,unum intra alterum et alterum supra alterum

- ΤΟ ΑΠΟΚΡΥΦΟ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ( To ξέχασαν ή όχι) - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.30/10/2004, 21:48:39

[Εν τω Παν
Αλλά και το μηδέν στο άπειρο είναι μονάδα…
Ειρήνη στη καρδιά σου φίλε μου…μπήκα και είδα την ιστοσελίδα σου…
Ξέρεις όμως κάτι;
Διαβάζοντας τα εγγεγραμμένα τη προσπάθεια σου να συγκεντρώσεις να μάθεις και με τη σειρά στη συνέχεια να μας μεταφέρεις, αναρωτήθηκα το εξής, πόσοι κατανοούνε το νόημα της βαθύτερης έννοιας της γνώσεις;
Πάντως μπορώ να σου πω από καρδιάς ένα μεγάλο ευχαριστώ που γνωριζόμαστε, ένα μεγάλο ευχαριστώ για την τόσο ωραία σου προσπάθεια, εκτιμώ και σέβομαι τον κόπο σου, ξέρεις στο μοναχικό μας δρόμο πάντα χαιρόμαστε όταν ανταμώνουμε κάποιους ανθρώπους και συνοδοιπορούμε μαζί.
Είθε πάντα να έχεις την ειρήνη στη καρδιά σου…

Υ.Γ.
Ναι οι κοσμικοί και οι ηθικοί νόμοι όντως μας κρατάνε γερά, αλλά αν δεν υπήρχε και η ηθική τάξη τι θα γινότανε αν αντιλαμβάνονταν λάθος τη γνώση ο ανθρώπινος πληθυσμός; Άραγε που θα έφτανε; Θα ήτανε θετική η άνοδος του ή αρνητική;
Απλά όταν θα περισσέψει λίγο καιρός απάντησε μου αν έχεις κάνει έρευνα στο συγκεκριμένο ερώτημα μου, είναι κάτι που με απασχολεί καιρό…
]
Γεια σου Kentayros_Sw_2004

Είναι πολύ ενδιαφέροντες οι προβληματισμοί σου...

Έχω ανοίξει ένα topic εδώ και καιρό για τα κείμενα του Ναγκ Χαμαντί. Ήδη έχω περιλάβει στα σχόλια το Απόκρυφο του Ιωάννη και στη συνέχεια θα το σχολιάσω με αποσπάσματα.

Εάν θες ρίξε κι εσύ μια ματιά

Αρχαίος Χριστιανικός Γνωστικισμός (Σειρά Γνώσης)

"ΕΝ ΤΟ ΠΑΝ"
αλλά και...
Tria capita exsculpa sunt,unum intra alterum et alterum supra alterum

[/quote]

- ΤΟ ΑΠΟΚΡΥΦΟ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ( To ξέχασαν ή όχι) - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.30/10/2004, 21:11:32

Το κείμενο αυτό, που ανακαλύφθηκε στην περιοχή Ναγκ Χαμμάντι της Αιγύπτου, ανήκει στα πλέον σημαντικά έργα του Γνωστικισμού. Πρόκειται για μια αποκάλυψη εσώτερων γνώσεων και αληθειών που παρέδωσε ο αναστηθείς Ιησούς στον Ιωάννη, το μαθητή Του.
Η αποκάλυψη αυτή απαντά στα δυο βασικά ερωτήματα:
Α) Ποια είναι η προέλευση του κακού και
Β)Πώς μπορούμε να φύγουμε απ' τον κόσμο του κακού (πονηρού) και να επιστρέψουμε στον ουράνιο οίκο μας.
Σύμφωνα με το Απόκρυφο του Ιωάννη, η πτώση συμβαίνει με την επιθυμία της Σοφίας (η οποία όπως και ο Χριστός είναι οντότητα-φως της υπέρτατης Θεότητας) να γεννήσει (εκδηλώσει) μια οντότητα δίχως την έγκριση του μεγάλου Πνεύματος ή συζύγου (συντρόφου) της. Συνέπεια αυτής της επιθυμίας είναι να γεννηθεί ο τερατώδης δημιουργός Θεός Ιαλδαβαώθ, ο οποίος εξακολουθεί να κατέχει ορισμένες από τις φωτεινές δυνάμεις της μητέρας του. Ο Ιαλδαβαώθ δημιουργεί αγγέλους για να εξουσιάζουν ολόκληρο τον κόσμο και να βοηθήσουν στη δημιουργία του ανθρώπου. Ο ίδιος ο άνθρωπος δημιουργείται κατά την τέλεια εικόνα του Πατέρα, όπως αντανακλάται στο νερό. Ο άνθρωπος έρχεται στη ζωή όταν ο Ιαλδαβαώθ πλανάται και του εμφυσά δύναμη φωτός. Αρχίζει λοιπόν ένας διαρκής αγώνας ανάμεσα στις δυνάμεις του φωτός και τις δυνάμεις του σκότους για την κυριαρχία των θεϊκών στοιχείων του ανθρώπου. Οι δυνάμεις του κακού θέτουν τον άνθρωπο σ' ένα υλικό σώμα για να τον κρατούν φυλακισμένο και δέσμιο και δημιουργούν επίσης τη γυναίκα ώστε η σεξουαλική επιθυμία να επιφέρει μια περαιτέρω διάσπαση των στοιχείων του φωτός και να γίνεται έτσι ακόμα πιο δύσκολη η διαφυγή. Στο τέλος αποστέλλεται ο Χριστός για να σώσει την ανθρωπότητα, υπενθυμίζοντας στους ανθρώπους την ουράνια προέλευση τους. Μόνο όσοι κατέχουν αυτή τη γνώση και ζουν ασκητικά, θα επιστρέψουν στο βασίλειο του φωτός. Οι άλλοι θα ενσαρκώνονται μέχρις ότου γνωρίσουν και αποδεχτούν τη λυτρωτική αυτή αλήθεια.

Τελικά γιατί «ξεχάστηκε» να συμπεριληφθεί αυτό το συγκεκριμένο κείμενο;
Μήπως τελικά είναι ο καιρός που «μερικοί» θα έπρεπε να απολογηθούνε απέναντι στο ανθρώπινο σύνολο για τα όσα αποσιώπησαν και έτσι μας στέρησαν την ελεύθερη βούληση να ακολουθήσουμε το δρόμο μας προς τη γνώση της αληθινής σοφίας;
Πόσα άραγε είναι ακόμα θεληματικά κρυμμένα πίσω από την κατασκευασμένη έκφραση «ο άνθρωπος δεν είναι ακόμα έτοιμος να μάθει»;

- Οι θρησκείες της Ανατολής (ΣΠΟΝΔΥΛΩΤΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ) - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.03/11/2004, 15:22:13

Αγαπητέ άνθρωπε – συνοδοιπόρε, εύχομαι να έχεις πάντα ειρήνη στην καρδιά σου…
Δεν ξέρω αν έχω δίκιο η άδικο στο σκεπτικό που θα εκθέσω στη συνέχεια, αλλά απλά πιστεύω πως ένας γραπτός λόγος πηγάζει καθαρότερα από μια ελεύθερη σκέψη και αυτό σημαίνει πως ελεύθερη σκέψη πάει να πει ανταλλαγή απόψεων.
Ιδού λοιπόν τι σκέφτηκα σήμερα το πρωί που ξύπνησα, θέτοντας τον εαυτό μου στο μέσον των τριών σκέψεων που γεννήθηκαν μέσα μου:
α) Τη γνώση που όλοι επιθυμούμε και προσπαθούμε να αποκτήσουμε,
β) τη συνειδητή αυτονομία ( που προσωπικά νομίζω είναι ο εσωτερικός νόμος) και
γ) το γραπτό λόγο της ηθικής τάξης ( π.χ. Μωσαϊκός Νόμος, εκκλησιαστικός κ.λ.π.).
Φυσικά δεν είμαι δικηγόρος ούτε κάποιος αναλυτής του νόμου, απλά είμαι αυτός που είμαι και παλεύω να ξεπεράσω την άγνοιά μου που με δέρνει με σκέψεις, με περισυλλογή για τη Γνώση και ίσως και εγώ μια μέρα τύχω της Μεγάλης Χάρης της και να με αξιώσει να την αποκτήσω.
Ίσως κουραστείς να φτάσεις ως το τέλος του θεματικού αυτού κειμένου, αν το νοιώσεις αυτό μη προχωρήσεις ποιο κάτω, απλά σταμάτα, ξεκουράσου και όταν το ξαναθυμηθείς, εδώ θα είναι το κείμενο και θα σε περιμένει να το διαβάσεις. Αν δεν κουράστηκες και συνεχίζεις θα χαρώ να φτάσεις ως το τέλος. Για τη γνώση δεν θα σου μιλήσω γιατί τη γνωρίζεις τι είναι και για να βρίσκεσαι σε αυτή την ιστοσελίδα και να οδοιπορείς ως απλός αναγνώστης, πάλι ωφελείσαι, γιατί; Είναι απλό, στο χωριό μου λέγανε οι γέροντες πως για να «φας πρέπει να πεινάσεις και όταν πεινάσεις θα αρχίσεις να τρως και αυτό, φαντάσου, μοιάζει με ένα λαχταρίσω φαγητό της αρεσκείας σου και θέλεις και άλλο πιάτο να βάλεις και να φας. Αλλά η μελέτη είναι τροφή και μάλιστα τροφή πνευματική.
Μελετάς και μαθαίνεις, μετά ακολουθεί η πράξη και μετά τα «βήματά» σου σε οδηγούνε στα «μονοπάτια» της γνώσης. Η Γνώση δεν χαρίζεται αν πρώτος εσύ δεν την αναζήτησης να την γνωρίσεις, όταν την γνωρίσεις τότε ξεκινάς να την κατακτήσεις και όταν καταφέρεις να την κατακτήσεις τότες σου χαρίζεται.
Συνειδητή αυτονομία. Αυτός ο Μεγαλειώδεις ελεύθερος εσωτερικός νόμος που στέκει σιωπηλός πάντα και σε αφήνει ελεύθερα να διαλέξεις μεταξύ του «θέλω» και του «πρέπει», χωρίς να είναι δολοπλόκος με την ανθρώπινη έννοια του «καλού» και του «κακού». Το «καλό» και το «κακό» είναι έννοιες που φυλακίζουνε το εσωτερικό πνεύμα, γιατί σε εγκλωβίζουνε σε ένα χώρο σκέψεις που σε κάνουνε να φοβάσαι και να μη μπορείς ποτέ να επιλέξεις, γιατί σε σκιάζει λέγοντας ο νους σου αν κάνω έτσι θα είναι καλό, αν κάνω αλλιώς θα είναι κακό και το κακό έχει συνέπειες κ.λ.π. οπότε φτάνεις τελικά σε αποπροσανατολισμό και στην εσωτερική σου αποδιοργάνωση.
Ενώ αντίθετα με την αυτονομία της συνείδησής μας λέμε «θέλω», άρα αμέσως με αυτό τον τρόπο εκδηλώνουμε την ελεύθερη επιθυμία μας το τι ακριβός θέλουμε.
Αλά για να φτάσουμε στο «θέλω», αναλογιζόμαστε το «πρέπει». Και εδώ είναι η ποιο σκληρή και αδυσώπητη μάχη, η μεγάλη μάχη με τον ίδιο σου τον εαυτό. Είναι μια μάχη πολύ δύσκολη αλλά το να είσαι νικητής δεν είναι ακατόρθωτο, αυτό το βρίσκει ο καθένας μας μόνος του, αν κοιτάξει μέσα του, αν κρίνει σωστά τον εαυτό του. Σημασία έχει ένα πράμα, ότι το «θέλω» είναι κάτι δικό μου και η θέληση είναι επιθυμία μου βαθιά και αληθινή και το πρέπει είναι αυτό που σίγουρα μου ανήκει γιατί είναι για το καλό του «θέλω» μου. Με ρώτησαν κάποτε σε μια συζήτηση φιλική τι φοβάμαι περισσότερο στο κόσμο και όταν τους είπα πως στο κόσμο περισσότερο από όλα φοβάμαι τον ίδιο μου τον εαυτό γέλασαν, όταν τους εξήγησα τη εννοώ, έχασαν την ευθυμία τους, σήμερα φοβούνται αυτοί τον εαυτό τους περισσότερο από ότι εγώ τώρα το δικό μου. Η συνείδηση είναι μικρή, σιωπηλή και πολύ απελευθερωμένη, δεν θέτει πολλά κριτήρια, απλά ένα «θέλω» με όλη την ειλικρίνεια προς το εαυτό μας και ένα δυναμικό «πρέπει» για εμάς. Κάποτε ρωτήθηκε ένας «…αφού ο Θεός αγαπάει τόσο πολύ τον άνθρωπο, τότε γιατί του επιτρέπει να κάνει κακό και δεν τον κεραυνοβολεί;» και πείρε μια σοφή απάντηση, κατά τη κρίση μου φυσικά, «…είναι δυνατόν Κάποιος που αγαπάει τόσο πολύ, χωρείς μέτρα και σταθμά, να σου στερήσει το δικαίωμα της ελεύθερης απόφασής σου;»
Η αυτόνομη συνείδηση άραγε μας αγαπάει λιγότερο από ότι εμείς τον ίδιο μας τον εαυτό; Φυσικά και όχι, αφού η συνείδηση είναι μέσα μας και εμείς μέσα σε αυτήν.
Ο γραπτός νόμος της ηθικής τάξης, θα μπορούσε να είναι ένα ολόκληρο κεφάλαιο και μέρος μιας πολύκαιρης συζήτησης με αρχή αλλά σίγουρα χωρείς να δίνετε ένα τέλος, απόψεις και γνώμες μόνο να αναφερθούνε και να αναλυθούνε, θα είναι αρκετό να γεμίσουμε ορισμένους τόμους. Αλλά δεν θα εγκλωβιστώ σε πολλά λόγια και αναλύσεις, αλά απλά θα σου εκθέσω την δική μου άποψη. Τι είναι ηθική τάξη; Σίγουρα είναι το αντίθετο της ανηθικότητας και αναρωτιέμαι τι είναι ανηθικότητα;
Αν θέσω αυτές τις δυο αντίθετες λέξης θα δω πως η μια λέξη είναι αντίθετη της άλλης και όσο αναφέρομαι νοερά θα δω πως όλο και περισσότερο νοιώθω να εγκλωβίζομαι ανάμεσά τους, ηθική αντίθετο της ανηθικότητα και ανηθικότητα το αντίθετο της ηθικής. Από αυτό τον απλό λεξιλογικό κυκεώνα μπορώ να κάνω με ένα τρόπο μόνο διάλειμμα και είναι αν προσπαθήσω να αναλύσω μέσα μου τι είναι η ηθική και εκεί βρίσκω χίλια δύο προτερήματα και αρεστά που αν αναλογιστώ καλά και προσέξω σε βάθος θα δω πως εκεί μέσα δεν είναι το δικό μου το «θέλω» πουθενά, αλλά εκεί είναι όλα τα «θέλω» των άλλων συνανθρώπων μου μέσα στο σύνολο και φυσικά πουθενά δεν πηγάζει το «πρέπει» για το δικό μου και μόνο «θέλω». Ανηθικότητα, αναλύοντάς την νοιώθω όλα τα «μη» της κοινωνίας να στρέφονται εναντίον μου χωρίς να μου δίνουνε περιθώρια επιλογής για το «θέλω» και το «πρέπει» μου και έτσι εγκλωβίζομαι μέσα σε διάφορα ψυχοφθόρα τοτέμ και ταμπού.
Που είναι εδώ η ελεύθερη επιλογή μου; Η επιλογή της δικιάς μου προσωπικής αυτόνομης συνείδησης και επιλογής της; Αυτό το αφήνω στη κρίση σου να απαντήσεις για σένα, εγώ απαντώ για μένα και λέω το εξής, με αυτό το νόμο της ηθικής τάξης και σε σχέση με το φυσικό νόμο της κοσμογονίας, είμαι παντελώς εγκλωβισμένος και αν ο πρώτος νόμος (ηθική τάξη) με έχει απόλυτα κυριαρχήσει και εγκλωβίσει, αν και ο δεύτερος κοσμογονικός νόμος μου επιτρέπει και κάτι να έχω ελεύθερο και να γνωρίζω το νόμο του δια της γνώσης που θα αποκτήσω από τις δικές μου προσωπικές εμπειρίες. Τελικά είναι ωραίο να κοιτάζω τα αστέρια νύχτα ψηλά στον ουρανό και να θέλω να τα δω από κοντά, αν και είναι μόνο το υλικό τους μέρος, αλλά καλλίτερα να κοιτάξω μέσα μου βαθιά και να κατανοήσω πρώτα με τη συχνότητα πάλλονται αυτά όλα γύρω μου, αν αποκτήσω αυτή τη θεοσοφική γνώση, τότες θα ξέρω πάρα πολλά. Προς το παρών ευχαριστώ τον άνθρωπο αυτόν που με δίδαξε μέσα από την αληθινή αγάπη που μου χάρισε και μου χαρίζει και ελπίζω να μου τη χαρίζει για πάντα…

- Αυτοπειθαρχία ο δρόμος προς τη γνώση. - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.30/10/2004, 19:35:31

Τελικά όταν γνώρισα καλά τον εαυτό μου, τότε μόνο άρχισα να καταλαβαίνω τι συμ-βαίνει γύρω μου και «γύρω» εννοώ τόσο μέσα μου όσο και έξω από μένα.
Τόσο στον Μικρόκοσμο όσο και στον Μεγαλόκοσμο, διευκρινίζω το εξής, για να μη μπερδέψω κανένα νέο στο δρόμο της αναζήτησης του, μικρός κόσμος για μένα είναι ότι μπορώ να αγγίξω εδώ ανάμεσά μας (υλικά) και Μεγάλο κόσμο λέω εκείνα που βλέπω και αισθάνομαι κάποια «άλλη» στιγμή.
Απλά καταθέτω μια προσωπική άποψη ή αν θέλετε μια προσωπική εμπειρία (κατά τη ταπεινή μου πάντα γνώμη), άλλοι έχουνε σαφώς καλύτερη γνώμη και άποψη και σα-φώς γνωρίζουνε πολύ περισσότερο από εμένα τον ελάχιστο, αλλά παρόλα ταύτα τόλ-μησα και εγώ να γράψω κάτι εδώ. Δεν θα αναφέρω το δρόμο και τον τρόπο που ακο-λούθησα να φτάσω ως εδώ που έφτασα, αν φυσικά έχω φτάσει και πουθενά και δεν έχω πλανηθεί σε αυτή την πορεία της εσωτερικής αναζήτησης, ούτε θα μπω στη δια-δικασία να μιλήσω για τον τρόπο, μη τυχόν και σου αποσπάσω τη προσοχή δημιουρ-γώντας σου αίσθηση κούρασης και σε αποπροσανατολίσω.
Το θέμα είναι αν η αυτοπειθαρχία μας συμβάλει και αυτή με κάποιο τρόπο στο δρόμο προς τη γνώση (αυτογνωσία, εσωτερισμό ή όπως αναπαύετε ο καθένας μας ας την ονομάσει, γιατί οι λέξεις δεν έχουνε σημασία μπροστά στο αποτέλεσμα που προκύ-πτει).
Ποια η έννοια της η λέξη «αυτό-πειθαρχώ»;
Στο δικό μου νου η λέξη αυτή χωρίζεται σε πολλές άλλες μικρότερες, η έννοια της λέξης «αυτό-πειθαρχώ» διακλαδίζεται σε πολλές άλλες μικρότερες έννοιες, αλλά όχι λιγότερο σημαντικές από την πρώτη.
Για να γίνω περισσότερο κατανοητός θα παρακαλέσω την αγάπη σου να κάνεις λίγο υπομονή και να μου επιτρέψεις να αναφερθώ σε μερικές άλλες έννοιες που συναι-σθανόμαστε και τις συναντάμε καθημερινά μπροστά μας.
Μερικά συναίσθημα που εκδηλώνονται από προσωπική μας διάθεση ή επειδή κά-ποιος μας τα έχει προκαλέσει και είναι σε όλους γνωστά όπως η:
Ανυπομονησία, άγχος, stress, εκνευρισμό, κακία, ζήλια, φθόνο, θυμό, οργή, κ.λ.π., σε μια σειρά που ίσως στη καθημερινότητα να φαίνονται ανεξάρτητα, αλλά δεν είναι, γιατί το ένα διαδέχεται το άλλο, άλλοτε περισσότερο και άλλοτε λιγότερο, έτσι όλα αυτά δεν είναι τίποτα άλλο από αρνητικές ενέργειες και μάλιστα τόσο πολύ ψυχο-φθόρες, που θα έπρεπε να αναλογιστούμε απλά, αξίζει να τις κουβαλάμε μέσα στο «δισάκι» μας «συνοδοιπόρησα ή συνοδοιπόρε»;
Είμαι πεπεισμένος πως το γνωρίζεις αυτό πολύ καλά ότι δεν αξίζει να τα κουβαλάμε μαζί μας. Το «δισάκι» μας είναι δικό μας, στον ώμο μας και εμείς επιλέγουμε τι και τι θα έχουμε μέσα σε αυτό, αλλά θα είναι κρίμα να ξεκινήσω μια διαδρομή μακρινή και να ξέρω πως θα διασχίσω μια απέραντη απόσταση, κοπιαστικά πεζοπορική και ξαφ-νικά το βράδυ που θα θελήσω να «αναπαυτώ» και να «γευματίσω», να ανοίξω το «δισάκι» μου και να δω ότι εκεί έχω όλα τα ανώφελα και κανένα από τα ωφελημένα.
Ας αναλύσω τις έννοιες που ονόμασα παραπάνω «ανυπομονησία».
Σκέφτηκες ποτέ τον εαυτό σου να περιμένεις στη στάση, μέσα στο κρύο και τη βροχή να περάσει το λεωφορείο για να πας σπίτι σου; Σκέψου υποθετικά ότι η καθυστέρηση του είναι δέκα λεπτά, αλλά οι καιρικές συνθήκες γύρω σου σε κουράζουνε και αρχί-ζεις σιγά-σιγά να κάνεις μικρές βόλτες στον περιορισμένο σου χώρο (κάτω από τη στάση), ακολουθούνε μέσα σου να γεννιούνται μερικά από αυτά και είναι, άγχος, stress, εκνευρισμός, τα δέκα λεπτά σου φαίνονται ατέλειωτα, ξαφνικά ο χρόνος, κατά παράξενο τρόπο, έχει μεγαλώσει μέσα σου και όταν επιτέλους έρχεται το λεωφορείο μπαίνεις μέσα και νοιώθεις λίγο ή πολύ ενοχλημένος με όλα και όλους γύρω σου. Αν δεν ήσουνα ανυπόμονος και πειθαρχούσες στον εαυτό σου δεν θα σου φαινότανε ο χρόνος της αναμονής σου «βουνό» και σίγουρα δεν θα γεννιόντουσαν και τα συνακό-λουθα συναισθήματα.
Δεν θα σε κουράσω φέροντας για όλα τα άλλα διάφορα ανούσια παραδείγματα, αφού «συνοδοιπορούμε» μαθαίνεις, μαθαίνεις από τον εαυτό σου, εγώ απλός σου καταθέτω τη δική μου ταπεινή φτωχή γνώση.
Εσύ όμως θα βρεις το δικό σου τρόπο να αυτοπειθαρχείς στον εαυτό σου…
Αν ρωτήσεις τη γνώμη μου και το πώς εννοώ μέσα μου τη λέξη πειθαρχώ θα σου έ-λεγα πως είμαι πολύ επαναστατικός χαρακτήρας (σε σχέση με εμένα και ίσως αυτό να με οδήγησε στο να συνοδοιπορούμε μαζί), αλλά δεν σημαίνει πως όσο και αν είμαι άτομο επαναστατημένο μέσα μου, δεν πειθαρχώ κιόλας, πειθαρχώ για εμένα είναι σέβομαι και το σέβομαι, σημαίνει σέβομαι τον άνθρωπό και το δικαίωμα του στις ε-πιλογές του, άρα αν μου προκαλέσει κάποιος έξω παράγοντας εκνευρισμό θα στραφώ μέσα μου και θα δω πώς να ημερέψω το συναίσθημα που τείνει να ξυπνήσει μέσα μου και θα το αποφύγω, γιατί μόνο έτσι μπορώ να αποφύγω και όλα τα συνακόλουθα του, έτσι σιγά-σιγά γνώρισα τον εαυτό μου και τα πόσα μπορεί να καταφέρει.
Πάντα όταν κάτι θέλω να κάνω, πρώτα σκέφτομαι το εξής «…κάνε ότι θέλεις να σου κάνουνε…», ένα παράδειγμα θα σου πω ακόμα και θα τελειώσω.
Αυτό το βίωσα και ντράπηκα πολύ με τον εαυτό μου τότες, άλλά ντρέπομαι και ως σήμερα, αλλά και όσο είμαι σε αυτό το κόσμο, κάτι έγινε στη παιδική μου ηλικία, θύμωσα πάρα πολύ τότε και σήκωσα τον δείκτη του δάχτυλου μου στον απέναντι μου, κατονομάζοντας τον με όλα του τα στραβά του και τα ανάποδά του, σε αυτόν είπα ένα σωρό «εσύ» και αφού ξεθύμανα έφυγα χαρούμενος και τρισευτυχισμένος.
Αλίμονο όμως, μετά από δύο χρόνια είδα δύο μεγάλους ανθρώπους να διαπληκτίζο-νται και τον έναν από τους δύο να δείχνει τον άλλον και να του λέει, «…εσύ, ο έτσι ο αλλιώς…», ένοιωσα μέσα μου μια ταραχή, από μέσα μου ξεκίνησε, έμοιαζε να έχω ρίγος όπως όταν ανεβαίνει ξαφνικός πυρετός, για λίγο έχασα γύρω μου τα πάντα, και μπροστά μου βίωνε το δικό μου περιστατικό, με έβλεπα να λέω αυτά εγώ και κοίταξα το δάχτυλο που έδειχνε το άλλο παιδί και πρόσεξα πως τα υπόλοιπα δάχτυλα του χε-ριού μου λυγισμένα έδειχναν εμένα τον ίδιο, πικράθηκα γιατί τότες κατάλαβα πως αν εκείνο το παιδάκι είχε το ελάττωμα του και ήτανε δαχτυλοδεικτούμενω από μένα τό-τες πόσα ελαττώματα είχα εγώ με τα τρία δάχτυλα να δείχνουνε εμένα;
Μετά από αυτό άρχισα να αναζητάω τον ίδιο μου τον εαυτό, στράφηκα μέσα μου, έπρεπε να βρω τα ελαττώματα μου.
Σου ομολογήσω το εξής, πως ένα είναι σίγουρο, τώρα έμαθα να ζω τόσο αρμονικά με το εσωτερικό μου κόσμο, που αυτό πηγάζει και αποκρυσταλλώνεται και στο έξω πε-ριβάλλων μου.
Η Αυτοπειθαρχία ίσως είναι η πρώτη «πινακίδα σήμανσης» στο δρόμο προς τη γνώ-ση του κάθε «συνοδοιπόρου» ανθρώπου.
Σε ευχαριστώ που το διάβασες και με ανέχτηκες…
Και να ξέρεις η κριτική σου θα με βοηθήσει να διορθωθώ…

- Το Απόκρυφο Ευαγγέλιο - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.27/10/2004, 20:10:31

[quote]
Εν ειρήνη άνθρωπε, θέλω απλά τη γνώμη σου (το σχόλιο σου)…
Γιατί Το Απόκρυφο Ευαγγέλιο δεν το συμπεριέλαβαν στο επίσημο Ευαγγέλιο που όλοι ξέρουμε?
Δεν θέλω να κρίνεις ή να κατακρίνεις τη θέση της τότε οικουμενικής συνόδου της εκκλησίας.
Ευχαριστώ. Κένταυρος.

Στο παραπάνω θέμα ήταν από δικιά μου παράλιψή να αναφερθώ στο τι είναι το Απόκρυφο Ευαγγέλιο (Απόκρυφα Κείμενα)της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης.

Λέγοντας «Απόκρυφα », εννοούμε τα ιερού χαρακτήρα εκείνα κείμενα, τα οποία δεν περιλήφθηκαν στον Κανόνα της Εκκλησίας, επειδή θεωρήθηκαν αμφισβητούμενης αυθεντικότητας και θεοπνευστίας. Τα κείμενα αυτά — τα οποία πρέπει να σημειωθεί ότι μνημονεύονται από πολλούς Πατέρες της Εκκλησίας —, τόσο της Παλαιάς όσο και της Καινής Διαθήκης, περιέχουν εν πολλοίς κοινές ιστορικοφιλοσοφικές απόψεις με τα Κανονικά κείμενα αλλά και εξαιρετικά ενδιαφέρουσες όσο και πολύτιμες για το μελετητή πληροφορίες ή διδασκαλίες οι οποίες δεν αναφέρονται σ' αυτά.
Στα τυπικά Απόκρυφα Κείμενα, τα οποία χρονολογούνται κυρίως από τους πρώτους προ και μετά Χριόταν αιώνες, είναι ασφαλώς ιδιαίτερα χρήσιμο να προσθέσει κανείς τους παπύρους που ανακαλύφθηκαν το 1945 στην περιοχή Ναγκ Χαμμάντι της Άνω Αιγύπτου, καθώς επίσης τους παπύρους της κοινότητας του Κουμράν, που ανακαλύφθηκαν το 1947. Οι πρώτοι εκπροσωπούν απόψεις των Γνωστικών και οι δεύτεροι των Εσσαίων της περιοχής αυτής της Νεκρής Θάλασσας.
Η απόφαση μας να εκδόσουμε τα Απόκρυφα Κείμενα βασίζεται στο ότι πιστεύουμε πως η «εν πνεύματι» μελέτη τους όχι μόνο δεν κλονίζει την Ορθή Πίστη,αλλ' αντίθετα την ενισχύει και την εμπλουτίζει, καθώς επίσης ο μελετητης αποκτά ένα ευρύτερο οπτικό παιδίο προσέγγισης και διερεύνησης των ιστορικών γεγονότων και απόψεων που αφορούν την πορεία της.

- Το Απόκρυφο Ευαγγέλιο - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.27/10/2004, 15:16:59

Εν ειρήνη άνθρωπε, θέλω απλά τη γνώμη σου (το σχόλιο σου)…
Γιατί Το Απόκρυφο Ευαγγέλιο δεν το συμπεριέλαβαν στο επίσημο Ευαγγέλιο που όλοι ξέρουμε?
Δεν θέλω να κρίνεις ή να κατακρίνεις τη θέση της τότε οικουμενικής συνόδου της εκκλησίας.
Ευχαριστώ. Κένταυρος.

- 21η Απριλίου 1967... - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.30/10/2004, 23:49:40

quote:

Θα επανέλθω και θα θέσω αναλιτικά κάποιους προβλιματισμούς...
Γεια σου ξανά Kentayros_Sw_2004.
Ευχαριστώ για τις... ευχαριστίες σου.
Παλεύω για να έχω ειρήνη στην καρδιά μου αλλά δεν τα καταφέρνω και τόσο καλά. Πάντως προσπαθώ.
Λες:
quote:
Ναι οι κοσμικοί και οι ηθικοί νόμοι όντως μας κρατάνε γερά, αλλά αν δεν υπήρχε και η ηθική τάξη τι θα γινότανε αν αντιλαμβάνονταν λάθος τη γνώση ο ανθρώπινος πληθυσμός; Άραγε που θα έφτανε; Θα ήτανε θετική η άνοδος του ή αρνητική;
Απλά όταν θα περισσέψει λίγο καιρός απάντησε μου αν έχεις κάνει έρευνα στο συγκεκριμένο ερώτημα μου, είναι κάτι που με απασχολεί καιρό…
Για το θέμα που με ρωτάς δεν ξέρω αν το έχω καταλάβει καλά.
Νομίζω ότι η ηθική τάξη είναι απαραίτητη για την ορθή χρήση της εσωτερικής γνώσης. Αλλά αυτό δεν είναι καθόλου εύκολο. Για παράδειγμα ποιοι θα είναι οι Ηθικό-ταξινόμοι και με ποιο κριτήριο θα επιλέγονται;
Προς το παρόν, η ανθρωπότητα είχε τους μεγάλους πνευματικούς αδερφούς της που ερχόταν με ένα ανανεωμένο θρησκευτικό μήνυμα που έθετε τα πλαίσια και τις βάσεις για μια ηθική τάξη. Με τον καιρό, οι εντολοδόχοι τους δεν μπορούσαν να γίνουν ζωντανά παραδείγματα κι έτσι έκλειναν το ζωντανό μήνυμα σε ένα φέρετρο κανονισμών και απαγορεύσεων.
Στους τελευταίους αιώνες η ανθρωπότητα, γύρισε την πλάτη στην θρησκεία, στηρίχτηκε περισσότερο στους ηθικούς κανόνες και στις ιδέες του Διαφωτισμού. Ακόμη όμως και αυτό το μήνυμα που δεν είναι θεολογικό κατέληξε να γίνει μια καρικατούρα του αρχικού φωτός που μετέδιδε.
Πάντως νομίζω ότι η πραγματική ηθική είναι εσωτερική. Είναι η ζωή της Ψυχής που λειτουργεί με τις δικές της Αρχές. Κι έτσι μόνο όταν κάποιος νιώθει και αισθάνεται ως Ψυχή μπορεί να ζει με πραγματική ηθική. Ό,τι άλλο λέμε ηθική είναι ίσως ένας εξωτερικός καταναγκασμός τον οποίον αποδεχόμαστε προσδοκώντας κάποιο εγωκεντρικό αντάλλαγμα και κέρδος.
Αυτά για αρχή...
Αν θέλεις γίνε πιο αναλυτικός για να δω εάν μπορώ να συμμετέχω στους προβληματισμούς σου.
"ΕΝ ΤΟ ΠΑΝ"
αλλά και...
Tria capita exsculpa sunt,unum intra alterum et alterum supra alterum

- 21η Απριλίου 1967... - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.30/10/2004, 21:48:39

Είναι πολύ ενδιαφέροντες οι προβληματισμοί σου...

Εάν θες ρίξε κι εσύ μια ματιά

Αρχαίος Χριστιανικός Γνωστικισμός (Σειρά Γνώσης)

"ΕΝ ΤΟ ΠΑΝ"
αλλά και...
Tria capita exsculpa sunt,unum intra alterum et alterum supra alterum

[/quote]

- 21η Απριλίου 1967... - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.30/10/2004, 21:11:32

- Πως θα επέλθει ο νέος Μεσαίωνας; - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.01/11/2004, 12:04:34

[quote]
Πω,πω,πω !
Δύσκολο πράγμα και ο διαλογισμός!

Κένταυρε2004 αν θες πες μας δυο λόγια παραπάνω για την αμαρτία.

Κατ’ αρχήν διαφωνώ με την ισότητα αν και ίσως κοιτάζοντας λίγο βαθύτερα, στην τελική ίσως είναι όντως ισότητα.

Αλλά θα ξεκινήσω απ’ αυτό που είναι λογικό τώρα.
Αν ήταν λοιπόν όλα ίσα θα είχαμε μια λέξη που να τα εκφράζει όλα μαζί (ας πούμε κάποιου είδους υπερβατική ή ολοκληρωτική αγάπη). Δεν υπάρχει λοιπόν ισότητα αλλά αυτό που φαίνεται να υφίσταται είναι σχέσεις αλληλεπίδρασης μεταξύ τους.

Γνώμη μου είναι ότι ο έρωτας είναι εκείνος που οδηγεί στην αγάπη/ένωση. Αυτή μένει όταν εκείνος φύγει.

Η αμαρτία πάλι είναι μάλλον παράγοντας αποσταθεροποίησης. Όταν έρθει σημαίνει πως κάτι δεν πάει καλά με την ένωση και πρέπει να διαλυθεί ή τέλος πάντων τείνει προς διάλυση για να διαμορφωθεί μια νέα.

Σκέψου για παράδειγμα μιαν οικογένεια. Από πού και πως ξεκινάνε τα μέλη της και πως πορεύονται.

[/Προσωπικά ξέρω, απλά όμως ρωτάω τι μένει και τι φεύγει για τον απλό λόγο, πόσες φορές δεν σου έχουνε πει στη ζωή σου..»μη κάνεις αυτό γιατί είναι αμαρτία…»; Αν είναι δύσκολος η εύκολος ο διαλογισμός είναι άλλο, χαίρομαι που για σένα είναι εύκολος, για μένα είναι δύσκολος για ένα πολύ νέο δυσκολότερος γιατί ίσως είναι πολύ πρόσφατη η λέξη στο μυαλό του, σαν έννοια αμαρτία. Πάντως σε ευχαριστώ που «κατενόησες» πλήρη το κείμενο και απάντησες με τον καυστικό τρόπο σου….]

- Πως θα επέλθει ο νέος Μεσαίωνας; - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.26/10/2004, 22:00:28

Αναλογίστηκα πολλές φορές αυτές τις τρεις λέξεις σε τρεις περιόδους της ζωής μου ως τώρα.
Όταν ήμουνα 10 αιτών, κάποιοι, στο τότε κοινωνικό παιδικό μου περιβάλλων, μου έλεγαν πάντα με ένα «μη», τόσο απότομο που τρόμαζα και ένοιωθα τρομοκρατημένος, ακολουθούσε η παρήγορη έκφραση σε πιο ήπιο τόνο, με το να λένε «είναι κακό» και στη συνέχεια «είναι αμαρτία». Ποτέ δεν μπορούσα να καταλάβω που έπρεπε να θέσω το «μη», που το ότι έκανα κάτι «κακό» και το πότε διέπραττα «αμαρτία», αν και δεν καταλάβαινα να πω την αλήθεια τι σήμαινε η λέξη «είναι αμαρτία».
Την επόμενη πενταετία που ακολούθησε, πήγαινα με άλλα συνομήλικα παιδιά στο σχολείο, απαραίτητο όπλο στη ζωή μας, τα γράμματα. Σε ένα από όλα τα μαθήματα μιλούσαμε για την αγάπη, τη ψυχή, τη πίστη, για την αληθινή αγάπη, για το να προσφέρουμε τη βοήθειά μας, να δίνουμε ελεημοσύνη, να δείχνουμε φιλευσπλαχνία.
Μας μιλούσανε για το «καλό», για το «κακό», για την «αμαρτία», εδώ έμαθα και κάτι νέο, ο αμαρτωλός καίγεται μέσα στη φωτιά κ.λ.π., αλλά και εδώ δεν έβρισκα καμιά εξήγηση στο τι τέλος πάντων είναι αυτή η τόσο κακή πράξη που λέγεται «αμαρτία».
Τόλμησα τότες, να ρωτήσω και να πω κάτι που μου συνέβαινε κάποιες φορές…και πείρα την ποιο σαφή και καλοπροαίρετη απάντηση: «πήγαινε έξω και μην έρθεις ξανά στο μάθημά μου»…Δεν κατάλαβα τι κακό είπα τότε που με έβγαλε έξω, αλλά και δεν ήθελα να ξαναπάω. Αλλά κράτησα μερικά από εκείνα που έλεγε γιατί μου άρεσαν, το καλό, η αγάπη, να βοηθάω, να είμαι φιλεύσπλαχνος, ναι μου άρεσαν αυτές οι λέξεις. Μεγαλώνοντας όμως έβλεπα και μερικά παράξενα γύρω μου, όλοι μιλούσανε για την λέξη «καλή πράξη», αλλά την διαχώριζαν και πάντα παρατηρούσα πως όταν ερχότανε η στιγμή του κάθε ενός να κάνει την καλή πράξη υποχωρούσε με διάφορα προσχήματα (γιατί κακά τα ψέματα, αλλά αυτός που μαθαίνει να παρατηρεί κερδίζει). Έλεγαν για την «αγάπη», αλλά αν μάλωναν με τον διπλανό τους η αγάπη μεταμορφωνότανε σε κάτι άλλο.
Μεγάλωσα και κοιτώντας γύρω μου άρχισα να ξεχωρίζω μερικά πράματα για τον εαυτό μου. Αλά μία λέξει με εντυπωσιάζει ως σήμερα πάρα πολύ:
«Αγάπη», όμως στο τίτλο που αναφέρομαι, δεν κατάλαβα ακόμα την έννοια, τελικά αν πραγματικά ισούται η «Αγάπη με τον Έρωτα και την Αμαρτία»?...Τι λέτε όσοι το διαβάζετε…? Τι μένει και τι φεύγει…?