- Μεγα ταγμα του Μελχισεδεκ και δοξασιες - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.

Η Βαλεντινιανή ερμηνεία των Γραφών

Γενικές αρχές

Κατά την άποψη των Βαλεντινιανών, η Βίβλος πρέπει να ερμηνευθεί με έναν πνευματικό τρόπο. Σε μερικές περιπτώσεις, η κατά γράμμα διδασκαλία εμφανίζει και το πνευματικό νόημα, όπως π.χ. η «Επί του Όρους ομιλία». Αλλά για άλλα αποσπάσματα, το πνευματικό νόημα κείτεται κρυμμένο πέρα από το κυριολεκτικό κείμενο, μέσα σε αλληγορικούς συμβολισμούς.

Οι Βαλεντινιανοί υποστήριζαν ότι έχουν το μυστικό που ξεκλειδώνει αυτό το κρυμμένο πνευματικό νόημα. Σημείωναν ότι αυτό λέει και ο Χριστός στο Ευαγγέλιο κατά Λουκά (8:9-10) όταν λέει στους μαθητές του ότι αν και στον κόσμο δίνει την διδασκαλία απλά και με παραβολές έτσι ώστε να καταλαβαίνουν μόνο μέχρι εκεί που φτάνουν, ωστόσο στους μαθητές του έδινε την γνώση σχετικά με τα μυστικά της Βασιλείας των Ουρανών. Σύμφωνα με την παράδοση των Βαλεντινιανών ο Απ Παύλος και οι άλλοι Απόστολοι αποκάλυπταν τις διδασκαλίες τους μόνο σε όσους ήταν πνευματικά ώριμοι.

Η Βίβλος και όλα τα γεγονότα και οι χαρακτήρες μέσα σε αυτή θα έπρεπε να διαβαστούν ως μεταφορές που οδηγούσαν σε μια ανώτερη πραγματικότητα. Η κυριολεκτική ερμηνεία λειτουργεί ως ένας φραγμός προς την αληθινή κατανόηση.

Σύμφωνα με το Ευαγγέλιο του Φιλίππου (67:9-12) η Αλήθεια δεν ήρθε στον κόσμο γυμνή, αλλά ήρθε μέσα σε αρχέτυπα και εικόνες, γιατί ο κόσμος δεν θα την αποδεχόταν με οποιαδήποτε άλλη μορφή. Τα Ευαγγέλια και όλα τα γεγονότα που περιγράφονται σε αυτά είναι αναπαραστάσεις εκείνων που βρίσκονται σε εκείνο το ανώτερο επίπεδο και είναι ένα σύμβολο για την μεταστροφή και την σωτηρία της ανθρωπότητας (Πράξεις Ιωάννη, 102). Οι Βαλεντινιανοί αντιμετώπιζαν την Βίβλο ως μια αλληγορία που περιέκλειε μια εσωτερική διαδικασία απολύτρωσης με μεταφορικό τρόπο.

Στην Βαλεντινιανή Θεολογία, υπάρχουν τρία μεγάλα επίπεδα ύπαρξης: το Πλήρωμα (pleroma, πληρότητα), το Κένωμα (kenoma, το κενό) και ο Κόσμος (Kosmos). Το Πλήρωμα είναι το πνευματικό επίπεδο των Αιώνων (Aeons). Το Κένωμα είναι το κενό μέσα στο οποίο η κατώτερη Σοφία αποβλήθηκε από το Πλήρωμα. Ο Κόσμος (Kosmos) είναι ο κόσμος που δημιουργήθηκε από τον Δημιουργό (ή Craftsman, Τεχνίτη). Σύμφωνα με την Βαλεντινιανή παράδοση, η Βίβλος αλληγορικά περικλείει τις λεπτομέρειες αυτών των τριών επιπέδων της ύπαρξης.

Πολλαπλές ερμηνείες

Όπως εξηγεί και η Elain Pagels, ερευνήτρια της συλλογής του Nag Hammadi ένα δεδομένο απόσπασμα των Γραφών θα μπορούσε αλληγορικά να ερμηνευτεί σε ένα Κοσμικό, Κενωμικό και Πληρωματικό πεδίο. Έτσι θα μπορούσαμε να λάβουμε τρεις αλληγορικές ερμηνείες ανάλογα με τα επίπεδα που το εξετάζουμε. Είναι σαν τις φλούδες κρεμμυδιού που τυλίγονται η μία πάνω από την άλλη.

Για να το δείξουμε αυτό θα πάρουμε ένα απόσπασμα από τον πρόλογο του «Ευαγγελίου του Ιωάννη» (1:3). Το απόσπασμα λέει, «όλα τα πράγματα έγιναν μέσα από αυτόν και χωρίς αυτόν δεν έγινε τίποτε».

Μια Κοσμική, εξωτερική ερμηνεία αυτού του αποσπάσματος παρέχεται από τα «Αποσπάσματα» (1) από τον Ηρακλείων και από το «Γράμμα στην Φλόρα» του Πτολεμαίου» (3:26). Και στις δύο περιπτώσεις, το απόσπασμα ερμηνεύεται ότι αναφέρεται στον Σωτήρα που είναι η αιτία της δημιουργίας όλων των πραγμάτων αυτού του κόσμου, με την σημασία του Τεχνίτη (Δημιουργού).

Μια ερμηνεία του αποσπάσματος με όρους του Κενώματος, δίνεται από τα «Αποσπάσματα του Θεοόδοτου» (45:3). Ο Θεόδοτος ερμηνεύει αυτό το απόσπασμα ως το ότι αναφέρεται στον Σωτήρα που παραλαμβάνοντας την πεσμένη Σοφία από την άγνοιά της «την φέρνει στην ύπαρξη» και δημιουργεί τα εξωτερικά στοιχεία του σύμπαντος.

Τελικά, ο Πτολεμαίος ερμηνεύει το ίδιο απόσπασμα με όρους των Αιώνων (Aeons) και του Πληρώματος στα σχόλια τους στον πρόλογο του Ιωάννη που παραθέτει ο Ειρηναίος στο «Ενάντια στις Αιρέσεις» (1:8:5) και επίσης στο «Αποσπάσματα από τον Θεόδοτο» (6:4). Σε αυτήν την περίπτωση, ο Πτολεμαίος, ερμηνεύει το απόσπασμα με το ότι αναφέρεται στον Αιών Λόγο (Logos), ο οποίος, μαζί με την σύντροφό του Ζωή (Zoe), είναι αυτός που είναι υπεύθυνος για την δημιουργία όλων των επόμενων Αιώνων.

Στο επόμενο:
Επίπεδα διδασκαλίας και εκπαίδευσης

Επίπεδα διδασκαλίας και εκπαίδευσης

Ο δάσκαλος αναμενόταν να διακρίνει την πνευματική ανάπτυξη του κάθε ατόμου και να διδάσκει ανάλογα. Κάνοντας αυτό πίστευαν ότι ακολουθούν το παράδειγμα του Ιησού. Αυτό συζητείται στο «Ευαγγέλιο του Φιλίππου»(81:3-13): «Οι σωματικές μορφές δεν μπορούν να τους ξεγελάσουν, αντίθετα αυτοί θεωρούν την κατάσταση της ψυχής του κάθε ανθρώπου και μιλούν σε αυτόν τον άνθρωπό ανάλογα με αυτήν. Στον κόσμο υπάρχουν πολλά ζώα με ανθρώπινη μορφή. Εάν οι μαθητές του Θεού αναγνωρίζουν ότι εκείνοι είναι γουρούνια, τους ταΐζουν βελανίδια, ένα είναι βόδια, τους ταΐζουν άχυρα κριθαριού και σανό, ένα είναι σκυλιά, τότε κόκαλα, εάν είναι σκλάβοι, το πρώτο μάθημα, εάν είναι παιδιά, ένα πλήρες γεύμα»

Οι κριτικές που γίνονταν στους Βαλεντινιανούς ήταν ότι ήταν δύσκολο να «βγάλεις» κάτι από αυτούς, όσον αφορά τις εσωτερικές διδασκαλίες τους, εάν θεωρούσουν εχθρικός.

Εάν το άτομο θεωρούνταν ότι είναι στο ψυχικό πεδίο («σκλάβος») τους έδιναν το Κοσμικό επίπεδο της διδασκαλίας. Οι Βαλεντινιανοί έβλεπαν τους περισσότερους χριστιανούς να ανήκουν σε αυτήν την κατηγορία. Εάν ένα άτομο είχε προοδεύσει στο πνευματικό πεδίο σε ένα πνευματικό επίπεδο και είχε γίνει «παιδί» τότε λάμβανε την πλήρη διδασκαλία. Σύμφωνα με τον Τερτυλλιανό, η πλήρης διδασκαλία μπορούσε να διαρκέσει και πέντε χρόνια και περιελάμβανε αυστηρή αυτοπειθαρχία. Θα έπρεπε να σημειωθεί ότι όσοι ελάμβαναν την εσωτερική διδασκαλία ήταν δεσμευμένοι με την «υποχρέωση της Σιγής», να μην αποκαλύψουν την διδασκαλία σε αυτούς που δεν ήταν μυημένοι (Τερτυλλιανός, «Ενάντια στους Βαλεντινιανούς», 1)

Μύθος και Μεταφορά

Ενώ οι Βαλεντινιανοί έβλεπαν τις δικές τους διδασκαλίες και τους μύθους αλληγορικά κρυμμένες μέσα στην Βίβλο, αυτό δεν σημαίνει ότι θεωρούσαν τον μύθο αυτό καθαυτό ως κυριολεκτικά σωστό. Ήταν μάλλον μια μεταφορά που προσπαθεί να περιγράψει αυτό που δεν μπορεί να περιγραφεί.

Οι Βαλεντινιανοί είχαν μια ριζοσπαστικά διαφορετική προσέγγιση στις Γραφές και στα δόγματα από ότι οι περισσότεροι «ορθόδοξοι» σύγχρονοί τους. Επειδή έβλεπαν τις Γραφές και τις διδασκαλίες μεταφορικά, δεν έδιναν τόσο έμφαση στην δογματική ομοιομορφία. Η ποικιλία των διδασκαλιών μέσα στην Σχολή αντανακλούσε αυτή την αρχή. Διαφορετικοί δάσκαλοι έδιναν μια διαφορετική έμφαση στις διάφορες όψεις του μύθου και της θεολογίας. Αλλά ακόμη και αυτές οι δευτερεύουσες διαφορές είναι απλά, παραλλαγές στο ίδιο θέμα.

Στο επόμενο:
Η ΒΑΛΕΝΤΙΝΙΑΝΗ ΑΠΟΨΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ - Το μηδέν η Γνώση και ο Κόσμος

Το μηδέν η Γνώση και ο Κόσμος

Λέει ο Βαλεντίνος: «Από την αρχή είσαστε αθάνατοι και είστε παιδιά της αιώνιας ζωής. Και θέλατε ο θάνατος να σας προσδιορίζει έτσι ώστε θα μπορούσατε να τον ξοδέψετε και να τον καταναλώσετε, και αυτός ο θάνατος θα μπορούσε να πεθάνει μέσα σας και μέσα από εσάς. Γιατί όταν μηδενίζετε τον κόσμο και δεν εκμηδενίζεστε εσείς, είστε οι κύριοι όλης της δημιουργίας και όλης της αποσύνθεσης» (Βαλεντίνος, Fragments, 4).

Η ύλη από την οποία αποτελείται ο κόσμος θεωρείται ταυτόσημη με την άγνοια ή τον «θάνατο». Με την είσοδό τους στον κόσμο οι πνευματικοί «σπόροι» μοιράζονται τον θάνατο ή την ατέλεια. Είναι η αποστολή τους να «ξοδέψουν» και να «καταναλώσουν» το μερίδιο τους, του θανάτου και συνεπώς να εκμηδενίσουν τον κόσμο. Η Γνώση αναπαριστά την καταστροφή της στέρησης και συνεπώς της ύλης.

Όπως περιγράφει ο Βαλεντίνος κάπου αλλού «Αφού η στέρηση ήρθε στην ύπαρξη εξαιτίας του ότι δεν ήταν γνωστός ο Πατέρας, από την στιγμή που ο Πατέρας γίνεται γνωστός, η στέρηση δεν θα υπάρχει… η στέρηση θα εξαφανιστεί στην τελειοποίηση, και μετά από αυτήν την στιγμή, το βασίλειο της εμφάνισης δεν είναι εκδηλωμένο πλέον αλλά θα εξαφανιστεί στην αρμονία της ενότητας. Είναι με την γνώση που όλα θα εξαγνίσουν τον εαυτό τους από την πολλαπλότητα μέσα στην ενότητα, καταναλώνοντας την ύλη μέσα στον εαυτό σας σαν φωτιά.» (Ευαγγέλιο της Αλήθειας 24:28-25:19)

Άπαξ και «ξοδευτεί» η άγνοια, η ύλη από την οποία συντέθηκε το σύμπαν θα πάψει να υπάρχει. Σύμφωνα με τον Πτολεμαίο, « Η φωτιά η οποία είναι κρυμμένη στον κόσμο θα ανάψει, θα καταστρέψει όλη την ύλη, και θα καταναλώσει τον εαυτό της ταυτόχρονα, και θα περάσει στην ανυπαρξία (Against Heresies 1:7:1)

Η θετική άποψη των Βαλεντινιανών για τον γάμο και τη οικογένεια.

Οι Βαλεντινιανοί δάσκαλοι υποστήριζαν τον γάμο και την οικογένεια καθώς και την γέννηση των παιδιών σαν κάτι θετικό και ιερό. Ο Πτολεμαίος, ένας σημαντικός δάσκαλος του Βαλεντινιανισμού στην Ρώμη λέει για τον γάμο: «Οποιοσδήποτε υπάρχει σε αυτόν στον κόσμο και δεν έχει αγαπήσει μια γυναίκα με τέτοιο τρόπο ώστε να ενώσει τον εαυτό του με αυτήν (να την παντρευτεί) δεν έρχεται από την Αλήθεια και δεν θα επιτύχει την Αλήθεια! (Against Heresies 1:6:4). Παρόμοια ο δάσκαλος Θεόδοτος συμφωνεί ότι ο γάμος και η ανατροφή των παιδιών είναι «απαραίτητα για την σωτηρία εκείνων που πιστεύουν – γιατί για αυτό το παιδί – η ανατροφή του είναι ουσιώδης έως ότου να αναπτυχθεί ο πνευματικός σπόρος» (Experts of Theodotus 67:2-3).

Για αυτόν τον λόγο ο Κλήμης της Αλεξανδρείας είδε στους Βαλεντινιανούς συμμάχους ενάντια σε αυτούς που απέρριπταν τον γάμο (Στρωματείς 3:1) αν και ήταν αντίθετος στις άλλες όψεις της θεολογίας των Βαλεντινιανών.

Εκείνοι οι Γνωστικοί που απέρριπταν τον γάμο και την αναπαραγωγή έβλεπαν τον κόσμο με καθαρά αρνητικούς όρους ως ένας σκοπός που ήταν αποτέλεσμα της Πτώσης. Για τους Βαλεντιντιανούς όμως ο κόσμος δεν ήταν το ναδίρ της πτώσης στην άγνοια αλλά μάλλον ένα είδος επιστροφής από την Πτώση. Δημιουργήθηκε ειδικά ως ένας χώρος για τους πνευματικούς σπόρους έτσι ώστε να επιτύχουν την Γνώση. Η επίτευξη της Γνώσης αντιστοιχεί, επίσης, στην καταστροφή της άγνοιας. Έτσι ο κόσμος είναι επίσης ένας μηχανισμός για την καταστροφή της άγνοιας και της ύλης.

Οι Βαλεντινιανοί συνεπώς θα μπορούσαν να εκτιμήσουν εκείνο που είναι όμορφο στον κόσμο ενώ θα επέκριναν εκείνο που ήταν άσχημο.

Στο επόμενο: Η ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΗΣ ΒΑΛΕΝΤΙΝΙΑΝΗΣ ΣΧΟΛΗΣ

Η ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΗΣ ΒΑΛΕΝΤΙΝΙΑΝΗΣ ΣΧΟΛΗΣ

Οι Βαλεντινιανοί δεν ήταν μια ξεχωριστή εκκλησία ή αίρεση. Ήταν μια σχολή που προσέφερε μια πληρέστερη εσωτερική ερμηνεία του Χριστιανικού δόγματος. Δεν έβλεπαν τον εαυτό τους, ούτε τις διδασκαλίες τους ως συγκρουόμενες με τον επίσημο χριστιανισμό. Έβλεπαν τον εαυτό τους ως συνεχιστές του Αγίου Παύλου μέσα από αποστολική διαδοχή δασκάλων. Σύμφωνα με την παράδοση της Σχολής, ο Βαλεντίνος διδάχτηκε από τον Θεούδα (Τheudas) ο οποίος με την σειρά του είχε διδαχθεί από τον Παύλο (Κλήμης της Αλεξανδρείας, «Στρωματείς», 7:17)

Το άτομο που επιτύγχανε την Γνώση θεωρούνταν ότι έχει μια άμεση πρόσβαση στο θείο χωρίς την ανάγκη για μια εξωτερική μεσολάβηση. Μια φυσική συνέπεια αυτών ήταν η αποδοχή της ισότητας. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει κανένα στοιχείο που να μας δείχνει ότι υπήρχαν εκκλησιαστικές υπηρεσίες και γραφεία στους Βαλεντινιανούς.

Ενώ οι Βαλεντινιανοί συμμετείχαν στην δημόσια ζωή της Εκκλησίας, είχαν όμως και τις δικές τους συναντήσεις ξεχωριστά από το εκκλησίασμα, στο οποίο έπαιρναν μέρος. Πολλές από τις δικές τους συναντήσεις ήταν ανοιχτές και σε πολλούς άλλους που δεν ήταν καν χριστιανοί. Αυτό είχε κάνει αρνητική εντύπωση στον Τερτυλλιανό ο οποίος αναφέρει: «Έχουν όλοι εξίσου άδεια εισόδου, όλοι ακούν εξίσου, προσεύχονται όλοι εξίσου – ακόμη και οι παγανιστές αν συνέβαινε να παρευρίσκονται. Επίσης μοιράζονταν το φιλί της ειρήνης με όλους όσοι έρχονταν» (Τερτυλλιανός, Prescrit Against Heretics, 41)

Τον Τερτυλλιανό τον σκανδάλιζαν και άλλα από τους Βαλεντινιανούς: «Σήμερα ένας άνθρωπος είναι επίσκοπος και αύριο άλλος, το άτομο που διάκος σήμερα, αύριο είναι αναγνώστης κειμένων, αυτός που σήμερα είναι ιερέας, αύριο είναι μη κληρικός. Γιατί ακόμη και στους λαϊκούς επέβαλλαν τις λειτουργίες της ιεροσύνης» (Τερτυλλιανός, Ενάντια στους Βαλεντινιανούς, 1). Τον τρόμαζε επίσης ακόμη περισσότερο το γεγονός ότι ακόμη και οι γυναίκες θα μπορούσαν να έχουν τον ρόλο του επισκόπου.

Οι πλήρεις μυημένοι δρούσαν ως πνευματικοί οδηγοί των ατόμων προς τον ανώτερο σκοπό της Γνώσης. Η τελική μύηση εξαρτιόταν από το κατά πόσο το άτομο έφτανε στον Γνώση. Για να γίνει κάποιος μυημένος «δεν θα έπρεπε πλέον να πιστεύει στην ανθρώπινη μαρτυρία αλλά στην ίδια την Αλήθεια καθαυτή» (Ηρακλείων, Fragments, 39). Για αυτόν τον σκοπό, η περισσότερη από την εκπαίδευσή τους σε ένα προχωρημένο στάδιο θα εστιαζόταν σε τεχνικές διαλογισμού.

Μερικοί Βαλεντινιανοί είχαν και κάποιες επίσημες θέσεις στην επίσημη εκκλησιαστική οργάνωση. Η εκκλησιαστική θέση στην εξωτερική οργάνωση θεωρούνταν από τους Βαλεντινιανούς ότι εξυπηρετούσε έναν παιδαγωγικό ρόλο σε αντίθεση με τους μη-Βαλεντινιανούς Χριστιανούς που θεωρούσαν τις εξωτερικές εκκλησιαστικές θέσεις ως ένα αποτέλεσμα μια πνευματικής ανάπτυξης. (Ειρηναίος, Against Heresies 1:6:1, Ηρακλείων, 39)

Με λίγες εξαιρέσεις, οι Βαλεντινιανοί ήταν ένα αποδεκτό μέρος της Εκκλησίας μέχρι και τον τέταρτο αιώνα μ.Χ. Βαθμιαία οι απόψεις των εξτρεμιστών όπως ο Ειρηναίος και ο Τερτυλλιανός επεκράτησαν και οι γνωστοί Βαλεντινιανοί αποβλήθηκαν από την Χριστιανική Εκκλησία. Συνέχιζαν να συναντώνται μυστικά αλλά πολύ γρήγορα ξεκίνησαν να παίρνουν μια ταυτότητα ως μια ξεχωριστή αίρεση. Σε πείσμα των διώξεών τους, η Βαλεντινιανή Σχολή αναφέρεται μέχρι και στον έβδομο αιώνα.

Στο επόμενο: Η αμαρτία ως στέρηση Γνώσης

Η αμαρτία ως στέρηση Γνώσης

Η αμαρτία στους Βαλεντινιανούς θεωρούνται ως ένα σημάδι ότι το άτομο δεν είχε φτάσει στα αλήθεια σε ένα πνευματικό επίπεδο ανάπτυξης.

Πίστευαν ότι η Γνώση της Αλήθειας τους άφηνε ελεύθερους από άδικους νόμους και στενόμυαλους ανθρώπινους κανόνες. Όμως ο αληθινός νόμος της αγάπης που έφερε ο Σωτήρας εξυπηρετεί ως καθοδηγητικός παράγοντας για τα μέλη της Σχολής. Σύμφωνα με το «Ευαγγέλιο του Φιλίππου» (79:33-80:22), το να δρας από αγάπη σημαίνει ότι δεν θα μπορούσες να συμπεριφερθείς με έναν τέτοιο τρόπο ώστε να προκαλέσεις θλίψη σε άλλα άτομα». Μερικές φορές όμως κακοί άνθρωποι θα στεναχωρεθούν όταν εμείς κάνουμε καλό, δεν φταίμε, όμως, εμείς αλλά η δική τους αδυναμία που είναι υπεύθυνη για την δυστυχία τους, όπως λέγεται στο «Ευαγγέλιο του Φιλίππου» (19-20)

Η αγάπη και η ισότητα

Πίστευαν ότι έπρεπε να μοιραστούν ότι είχαν με τους υπόλοιπους ανθρώπους. Όπως λέει το «Ευαγγέλιο του Φιλίππου» (62:4-5) «Η αγάπη δεν ζητάει τίποτε για τον εαυτό της… δεν λέει ποτέ «αυτό είναι δικό σου και αυτό είναι δικό μου», αλλά μάλλον «όλα είναι δικά σας».»

Όλοι είμαστε ίσοι, σύμφωνα με τους Βαλεντινιανούς, μέσα από την δύναμη του Χριστού και του Αγίου Πνεύματος όπως ακριβώς οι Αιώνες (Aeons) μέσα στο Πλήρωμα έγιναν όλοι ίσοι και ενωμένοι με τον Σωτήρα. Η “Tripartite Tractate” (Τριμερής Διατριβή) (120:29-121:6) περιέχει την ακόλουθη προειδοποίηση «εκείνοι που είναι περήφανοι λόγω του πόθου τους για δόξα και οι οποίοι λατρεύουν την πρόσκαιρη δόξα… θα λάβουν την κρίση για την άγνοιά τους και την ανοησία τους».

Η θέση της γυναίκας και οι Ψευδο-Επιστολές του Παύλου.

Στο «Ευαγγέλιο του Φιλίππου», η Μαρία η Μαγδαληνή θεωρούνταν ως μια από τις σημαντικές απόστολους. Αυτή είναι μια μεγάλη διαφορά από την παραδοσιακή θέση των ορθόδοξων χριστιανών. Στα ψευδό-Παυλικά «Ποιμενικά» γράμματα τα οποία τα απέρριπταν οι Βαλεντινιανοί, οι γυναίκες απαγορευόταν να διδάσκουν ή ακόμα και να μιλάνε στη εκκλησία. (1, Προς Τιμόθεο 2:11-12)

Οι σεξουαλικές σχέσεις και ο γάμος θεωρούνται μια ατελής εικόνα του θείου που μπορούσε όμως να οδηγήσει συμβολικά στην κατανόηση της πνευματικότητας.

Ως συμπέρασμα, πρέπει να ειπωθεί ότι οι Βαλεντινιανοί έπαιρναν την χριστιανική ελευθερία πολύ σοβαρά. Απέρριπταν οποιαδήποτε τάση να μειώσουν την ατομική ηθική αυτονομία. Σε αντίθεση με τους κοινούς χριστιανούς, επέμεναν να μην γράφουν ηθικές πραγματείες με διάφορα «κάνε» «μην κάνεις». Όπως λέει ο Ιησούς στο «Ευαγγέλιο της Μαίρης» (8:22-9:4) «Να μην δίνετε κανόνες πέρα από αυτούς που σας μεταβίβασα εγώ. Και μην δίνετε έναν νόμο σαν Νομοθέτες, για τον φόβο του ότι μπορείτε να περιοριστείτε από αυτόν».

Στο επόμενο: Πραγματωμένη Εσχατολογία

Πραγματωμένη Εσχατολογία

Ο Γνωστικισμός είναι μοναδικός στο ότι η διάκριση μεταξύ μελλοντικής εσχατολογίας και παρούσας σωτηρίας καταλύεται. Αυτό είναι ακόμα πιο αληθές στον Βαλεντινιανισμό.

Το άτομο που είχε την εμπειρία της Γνώσης έβλεπε αυτόματα τον κόσμο διαφορετικά. Για αυτόν «ο κόσμος έχει γίνει ήδη το αιώνιο βασίλειο» (Ευαγγέλιο του Φιλίππου, 86:11-14). Ολόκληρη η εσχατολογική διαδικασία εκπληρωνόταν μέσα από την Γνώση. Αυτό αναφέρεται ως «πραγματωμένη εσχατολογία» από πολλούς ερευνητές και είναι μια φυσική συνέπεια της Βαλεντινιανής Θεολογίας. Οι γνωστικές εμπειρίες, η αποκατάσταση του Πληρώματος και η διάλυση του κόσμου στο παρόν. Για το άτομο που έχει Γνώση, το τέλος του κόσμου έχει ήδη έρθει! Θεωρούσαν τις συνηθισμένες Χριστιανικές ιδέες σχετικά με το τέλος του κόσμου και την φυσική ανάσταση ως αφελείς παρερμηνείες.

Όπως λέει η Simone Petrement στο έργο της «A separate God. The Christian Origions of Gnosticism, San Francisco, Harper” «η πραγματωμένη εσχατολογία θα μπορούσε να θεωρηθεί ως μια από τις πιο χαρακτηριστικές ιδιότητες της Γνωστικής εικόνας για τον κόσμο και την σωτηρία.» Μια συνέπεια είναι ότι ο κόσμος καθαυτός είναι μια ψευδαίσθηση που διαλύεται όταν το άτομο επανέλθει στο Πλήρωμα μέσα από την Γνώση. Όπως επισημαίνει πάλι η Simone Petrement «Αυτές οι σκέψεις ισοδυναμούν με την υπερνίκηση του χρόνου. Κάποιος γίνεται, επειδή είναι… Αυτός που δέχεται την αιώνια ζωή είναι ήδη ένα αιώνιο ον σε άλλον κόσμο, ή τουλάχιστον στην σκέψη του Θεού». Έτσι η Αποκάλυψη λαμβάνει χώρα, όχι στην ιστορία, αλλά στον νου του Γνωστικού».

Έτσι ο Βαλεντινιανός μύθος της πτώσης, της δυστυχίας μέσω της άγνοιας και της επιστροφής στο Πλήρωμα, μέσω του Χριστού μπορεί να θεωρηθεί ως μια μεταφορική, αλληγορική περιγραφή της Γνωστικής εμπειρίας (Ευαγγέλιο του Φιλίππου, 67:9-12). Ενώ οι μεταφορές μπορεί να μην είναι κυριολεκτικά αληθινές, παρόλα αυτά οι Βαλεντινιανοί επέμεναν ότι αυτό που περιέγραφε ο Μύθος ήταν πραγματικά πιο αληθινά από την συνήθη πραγματικότητα! Όπως λέγεται στην «Πραγματεία για την Ανάσταση» (48:12-17) «Μην υποθέτετε ότι η ανάσταση είναι μια ψευδαίσθηση. Δεν είναι μια ψευδαίσθηση, παρά είναι πραγματική. Αντίθετα θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι ο κόσμος είναι μια ψευδαίσθηση, παρά η ανάσταση».

Στο επόμενο: Ο Βαλεντινιανός Μονισμός

Ο Βαλεντινιανός Μονισμός

Πολλοί θεωρούν ότι ο Γνωστικισμός είναι μια χαρακτηριστική περίπτωση φιλοσοφίας ή θρησκείας με έναν ξεκάθαρο δυϊσμό μεταξύ καλού και κακού. Αλλά με μια προσεκτικότερη ματιά μπορούμε να αντιληφθούμε στον Γνωστικισμό και ιδιαίτερα στον Βαλεντινιανισμό ως μορφές μονισμού.

Τι είναι ο μονισμός;

Η «Routledge Εγκυκλοπαίδεια της Φιλοσοφίας» προσδιορίζει τον μονισμό ως « φιλοσοφίες που ισχυρίζονται ότι υπάρχει σε τελική ανάλυση «ένα πράγμα» και ότι τα «πολλά» είναι όψεις «του», ή με έναν πιο ριζοσπαστικό τρόπο σκέψης, τα πολλά είναι απλά μια ψευδαίσθηση που είναι αποτέλεσμα της παρανόησής μας του «Ενός»». Όπως θα δούμε αυτή είναι μια ακριβής περιγραφή του Βαλεντινιανισμού.

Ο Βαλεντίνος περιγράφει την σχέση του Θεού με το όλο. Λέει: «Η πληρότητα ήταν μέσα του, ακατανόητος, μη-περιεχόμενος, ο οποίος είναι ανώτερος από κάθε σκέψη» (Ευαγγέλιο της Αλήθειας, 22:22-26). Σύμφωνα με την «Βαλεντινιανή Έκθεση» που βρέθηκε στο Nag Hammadi «Αυτός εξουσιάζει το Όλο που κατοικεί μέσα σε αυτόν.. Περικλείει το Όλο, αυτός που είναι ανώτερος από το Όλο.» Ένας άλλος συγγραφέας συμφωνεί ότι «στο Αγέννητο Ένα, όλα τα πράγματα υπάρχουν ταυτόχρονα» (Ιππόλυτος «Refutation of alla Heresies») . Το «Ευαγγέλιο της Αλήθειας» (56:14-15) λέει ότι «ο Χριστός έχει το κάθε τι μέσα του, είτε είναι ανθρώπινο ον, είτε άγγελος, είτε μυστήριο».

Ο William Schoedel ερεύνησε τις Ιουδαϊκές, Χριστιανικές και Γνωστικές πηγές. Ισχυρίζεται ότι τέτοια θεολογία προϋποθέτει μια μη δυιστική κοσμολογία, γιατί δεν επιτρέπει ότι ο Θεός που περιέχει όλα τα πράγματα να είναι περιορισμένος από οποιαδήποτε άλλη πραγματικότητα.

Ο Βαλεντίνος περιγράφει το «βασίλειο της εμφάνισης» ως ένα κακό όνειρο όπως «όταν κάποιος πέφτει να κοιμηθεί και βρίσκει τον εαυτό του στο μέσον εφιαλτικών ονείρων» (Ευαγγέλιο της Αλήθειας, 29:8-10). Ο συγγραφέας της «Πραγματείας για την Ανάσταση» (48:19-27) παρόμοια περιγράφει τον υλικό κόσμο ως εξής: «Ξαφνικά οι ζωντανοί, πεθαίνουν – σίγουρα δεν είναι καθόλου ζωντανοί στον κόσμο των φαινομένων ! ο πλούσιος γίνεται φτωχός, οι κυβερνήτες εκθρονίζονται, όλα αλλάζουν, ο κόσμος είναι ένα φαινόμενο»

Σε αντίθεση με την πραγματικότητα του Πατέρα «εκείνα τα πράγματα που είναι «έξω» από το Πλήρωμα δεν έχουν πραγματική ύπαρξη… Εκείνα τα πράγματα είναι εικόνες εκείνων που πράγματα που αληθινά υπάρχουν» (Ειρηναίος, Ενάντια στις Αιρέσεις 2:14:3).

Τα πράγματα που αντιλαμβανόμαστε στον φυσικό κόσμο περιγράφονται συχνά ως «εικόνες» ή «σκιές» του Θεϊκού Βασιλείου. Αυτό παραλληλίζεται με τον περίφημο «Μύθο της Σπηλιάς» του Πλάτωνα που δείχνει τον φυσικό κόσμο ως σκιές σε ένα τοίχωμα, στο βάθος μιας σπηλιάς. Ο Θεός είναι η μόνη πραγματικότητα. Όμως, εμείς που αγνοούμε την αληθινή κατάσταση λαμβάνουμε λανθασμένα τις σκιές για πραγματικότητα. Δομούμε μια ψευδαισθητική εικόνα της πραγματικότητας για τους εαυτούς μας διότι αγνοούμε την συνολική εικόνα.

«Ήταν καταπληκτικό ότι αυτοί ήταν μέσα στον Πατέρα χωρίς να τον γνωρίζουν και ήταν ικανοί να τον αφήσουν γιατί δεν ήταν ικανοί να τον περικλείσουν και να τον γνωρίσουν μέσα σε αυτόν στον οποίον βρίσκονται.» (Ευαγγέλιο της Αλήθειας)

Το όνομα που χρησιμοποιείται για να περιγράψει την ατελή εικόνα του Θεού είναι ο Δημιουργός (Τεχνίτης). Ο τεχνίτης είναι ο Θεός κατανοητός ως ο δημιουργός του υλικού επιπέδου και ως ένας Νομοθέτης. Μήπως αν τον ονομάζαμε Αρχιτέκτονα θα καταλαβαίναμε τον ρόλο του στο MATRIX;

Λόγω της άγνοιάς μας για την αληθινή φύση της πραγματικότητας, πιστεύουμε ότι τα πράγματα μπορούν να διαχωριστούν σε αντίθετα. Αυτό συζητείται στο «Ευαγγέλιο του Φιλίππου» (53:14-23): «Φως και σκοτάδι, ζωή και θάνατος, δεξιά και αριστερά είναι αμοιβαία εξαρτώμενα, είναι αδύνατο να τα διαχωρίσεις. Έτσι το «καλό» δεν είναι καλό, το «κακό» δεν είναι κακό, η «ζωή» δεν είναι ζωή, ο «θάνατος» δεν είναι θάνατος.» Οι κατηγορίες που θεωρούνται ως αντίθετες είναι στην πραγματικότητα στενά συνδεδεμένες και η κάθε μία δεν μπορεί να γίνει κατανοητή χωρίς την αντίθετή της. Σας θυμίζει μήπως την τελική σύγκρουση στο MATRIX REVOLUTIONS

Όπως μια ανώνυμη πηγή λέει: «Αφού η ατέλεια και ο πόνος έχουν την πηγή τους στην άγνοια, το όλο σύστημα που γεννήθηκε στην άγνοια, διαλύεται στην Γνώση (Ειρηναίος, Ενάντια στις Αιρέσεις, 1:21:4).

Όπως λέει ο Βαλεντίνος «Στον βαθμό που η στέρηση ήρθε στην ύπαρξη επειδή ο Πατέρας δεν ήταν γνωστός, από την στιγμή που γίνεται γνωστός, η στέρηση παύει να υπάρχει και μετατρέπεται στην αρμονία της ενότητας.»

«Οι άνθρωποι δεν μπορούν να δουν τίποτε στο πραγματικό βασίλειο εκτός κι αν γίνουν αυτό… εάν έχεις δει το πνεύμα γίνεσαι πνεύμα, εάν έχεις δει τον Χριστό, γίνεσαι Χριστός, εάν έχεις δει τον Πατέρα, γίνεσαι ο Πατέρας» (Ευαγγέλιο του Φιλίππου 61:20-32)

«Εκείνα που δεν υπάρχουν ακόμα αγνοούν αυτόν που τα δημιούργησε. Δεν λέω, τότε, ότι αυτά που δεν υπάρχουν ακόμα ότι δεν είναι τίποτα. Αλλά ότι είναι μέσα σε Αυτόν που επιθυμεί να υπάρχουν όταν θέλει, σαν το γεγονός που πρόκειται να συμβεί. Από τη μια πλευρά, γνωρίζει, πριν από κάθε τι, τι θα αποκαλυφθεί, τι θα παράγει. Από την άλλη, ο καρπός που δεν έχει ακόμα αποκαλυφθεί δεν γνωρίζει τίποτε, ούτε είναι κάτι. Έτσι κάθε μέρος το οποίο, από την πλευρά του είναι στον Πατέρα έρχεται από αυτόν που υπάρχει μόνο, ο οποίος από την πλευρά του, το έχει φέρει σε ύπαρξη από την μη-ύπαρξη…. Αυτός που δεν υπάρχει καθόλου (κατά κανένα από τους δύο τρόπους) δεν υπάρξει ποτέ.» (Ευαγγέλιο της Αλήθειας)

«Τι είναι τότε εκείνο το οποίο, Αυτός, θέλει από αυτόν να σκεφτεί; «Είμαι σαν τις σκιές και τα φαντάσματα της νύχτας». Όταν έρχεται το πρωί, αυτός ο κάποιος, γνωρίζει ότι ο φόβος που τον είχε καταλάβει δεν ήταν τίποτα. Έτσι αγνοούσαν τον Πατέρα, αυτός είναι εκείνος που δεν έβλεπαν. Αφού υπήρχε φόβος και σύγχυση και έλλειψη αυτοπεποίθησης και αμφιβολία και διαίρεση, υπήρχαν πολλές ψευδαισθήσεις που αντιλαμβανόταν αυτός, σαν να κοιμήθηκε βαθιά και βρήκε τον εαυτό του να είναι θύμα ταραγμένων ονείρων. (…) Όταν έρθει η στιγμή που θα περάσει όλες αυτές τις καταστάσεις και θα ξυπνήσει, δεν θα δει τίποτε διότι τα όνειρα δεν ήταν τίποτε. (…) Και είναι χαρούμενος αυτός ο άνθρωπος που θα ξυπνήσει και θα δει ποιος είναι πραγματικά. Πράγματι, ευλογημένος είναι κι αυτός που άνοιξε τα μάτια στον τυφλό.» (Ευαγγέλιο της Αλήθειας)

Ο ρόλος του Ιησού στον Βαλεντινιανισμό

Ο ρόλος του Ιησού στον Βαλεντινιανισμό

Ο Βαλεντινιανισμός είναι Χριστοκεντρική μορφή του Χριστιανικού Μυστικισμού. Ολόκληρη η μυθολογία μπορεί να ιδωθεί ως Χριστολογία. Σύμφωνα με τον Βαλεντινιανισμό, μέσα από τις διάφορες εποχές, οι άνθρωποι αναζήτησαν τον Θεό, αλλά με την απουσία του Χριστού, κατάφερναν μόνο να παράγουν μια ατελή εικόνα του Θείου ως ένας Νομοθέτης και Τεχνίτης του υλικού κόσμου αντί για τον αληθινό Θεό.

Ο ανθρώπινος Ιησούς και ο θείος Χριστός.

Η Βαλεντινιανή παράδοση χαράζει μια ξεκάθαρη διαχωριστική γραμμή μεταξύ του ανθρώπινου και θείου Ιησού. Με ένα ιδιαίτερο θέλημα του Θεού, γεννήθηκε ο άνθρωπος Ιησούς. Κάποιοι Βαλεντινιανοί αποδεχόντουσαν την παρθενογένεση του Ιησού ενώ άλλοι πίστευαν ότι ο Ιησούς ήταν ο αληθινός γιος της Μαρίας και του Ιωσήφ. Σύμφωνα με τους Βαλεντινιανούς Θεολόγους, ο Ιησούς έλαβε το ψυχικό του σώμα από τον Τεχνίτη. Η πνευματική του ουσία είναι «ολόκληρη η εκκλησία του υπέρτατου σπόρου», τον πνευματικό σπόρο που έλαβε από την Σοφία. Για αυτό ο άγγελος λέει στην Μαρία «Το Άγιο Πνεύμα (η Σοφία) θα έρθει επάνω από εσένα και η δύναμη του πιο Υψηλού (του Τεχνίτη) θα σε επισκιάσει» Σύμφωνα με τον Πτολεμαίο, οι συνεισφορές από την Σοφία και τον Τεχνίτη πέρασε μέσα από την Μαρία στον Ιησού, «σαν το νερό μέσα από έναν σωλήνα». Αυτό το ανθρώπινο ον είναι «ο αμνός του Θεού» που σημαίνει ότι είναι αυτός που «ο Πατέρας Όλων επέλεξε για να λάβει την Γνώση για τον Θεό».

Η Βάπτιση του Ιησού

Όταν ο Ιησούς έγινε 30 ετών πήγε στον Ιωάννη τον Βαπτιστή και βαπτίστηκε. Μπήκε κάτω από το νερό, κι όταν βγήκε γελούσε για το κάθε τι αυτού του κόσμου, όχι γιατί τον θεωρούσε ασήμαντο, αλλά διότι τον περιφρονούσε». Ο θείος Σωτήρας, που αναφέρεται και ως «το Πνεύμα της Σκέψης και του Πατέρα» κατήλθε πάνω στον ανθρώπινο Ιησού με την μορφή περιστεριού και «ο Λόγος Σαρξ εγένετο».

Η βάπτιση του Ιησού και η κάθοδος του Πνεύματος είναι η απολύτρωσή του. Η Λύτρωση ήταν απαραίτητη και για τον Ιησού έτσι ώστε να μην επηρεάζεται από την σκέψη της ατέλειας μέσα στην οποία ατέλεια είχε τοποθετηθεί. Αυτή είναι η αληθινή παρθενογένεση και η ανάσταση από τους νεκρούς, γιατί ξαναγεννήθηκε από το παρθένο Πνεύμα. (Ευαγγέλιο του Φιλίππου 70:34-71:7)

Η Βαλεντινιανή Χριστολογία επιμένει ότι ο ανθρώπινος Ιησούς απολυτρώθηκε με το να ενωθεί με τον Σωτήρα στην Βάπτισή του. Ο Υιός είναι το Όνομα που κατήλθε στον Ιησού μέσα από την μορφή του περιστεριού και τον απολύτρωσε. (Αποσπάσματα από τον Θεόδοτο 22:6)

Η δημόσια ζωή του Ιησού.

Μετά την βάπτισή του δίδαξε για 12 μήνες και γενικά η ζωή του μοιράζεται ανάμεσα σε στιγμές του ανθρώπινου Ιησού και του Σωτήρα.

Ο Ιησούς είχε μια ειδική σχέση με την Μαρία την Μαγδαληνή και φαίνεται να την αγαπά περισσότερο από όλους τους αποστόλους του. Μερικές φορές ερμηνεύεται ως το σύμβολο της Σοφίας.

Η Σταύρωση

Τα πάθη του και ο θάνατός του κατά την Σταύρωση έχουν μια ειδική συμβολική αξία σύμφωνα με τον Πτολεμαίο ο οποίος λέει ότι ο Ιησούς «υπέφερε στις τελευταίες του στιγμές αυτού του κόσμου για να αποκαλύψει την δυστυχία, ανερχόμενος με τον τελευταίο από τους Αιώνες και μέσα από το τέλος του να αποκαλύψει σε όλους για να δουν τον τελικό σκοπό των γεγονότων στον κόσμο των Αιώνων.»

Οι Βαλεντινιανοί ερμήνευαν τα πάθη του Ιησού και τον θάνατό του με όρους της διπλής του φύσης. Όσο ο Ιησούς είναι ανθρώπινο ον, υπέφερε και πέθανε πάνω στον σταυρό. Όμως η θεία του φύση υπερέβη τον φυσικό πόνο και τον θάνατο.

Σύμφωνα με την «Αποκάλυψη του Πέτρου» (83:1-3) «Ο Χριστός γέλασε πάνω στον σταυρό με τους εκτελεστές του. Γέλασε για την έλλειψη αντίληψης τους, γνωρίζοντας ότι αυτοί γεννήθηκαν τυφλοί.» Αυτοί ανόητα πίστευαν, ότι τον σκότωναν αλλά στην πραγματικότητα τον ελευθέρωναν από την σάρκα. Μόνο ο ανθρώπινος Ιησούς πέθανε στον Σταυρό.

Σύμφωνα με τον Θεόδοτο, όταν ο Ιησούς λέει: «Πατέρα, στα χέρια σου, παραδίδω τον πνεύμα μου» εμπιστεύτηκε την κατώτερη Σοφία και τον σπόρο της στον Πατέρα, έχοντας ολοκληρώσει το έργο της λύτρωσης. Ο Σωτήρας τότε αποσύρθηκε από τον Ιησού και το ανθρώπινο μέρος του πέθανε. Για αυτό ο ανθρώπινος Ιησούς λέει με την τελευταία του πνοή «Θεέ μου, Θεέ μου, γιατί με εγκαταλείπεις», γιατί σε αυτό το σημείο χωρίστηκε ο Σωτήρας Χριστός από τον άνθρωπο Ιησού.

Η Ανάσταση

Σύμφωνα με τις «Πράξεις του Ιωάννη» ο αναστηθείς Σωτήρας εμφανίστηκε αμέσως στον απόστολο Ιωάννη στο όρος των Ελαιών ενώ ακόμα το πλήθος περιτρίγυριζε το ανθρώπινο σώμα του Ιησού στον Σταυρό. Ο Σωτήρας του αποκάλυψε ότι ο σταυρός θα μπορούσε να ιδωθεί ως ένα σύμβολο του Ορίου που χωρίζει το κατώτερο βασίλειο από το Πλήρωμα.

Την τρίτη ημέρα μετά που πέθανε το ανθρώπινό του σώμα, ο Σωτήρας έστειλε μια ακτίνα της δύναμής του που κατέστρεψε τον θάνατο και ανάστησε τον θνητό σώμα αφού διασκόρπισε τα σημάδια των παθών. Αυτό το σώμα που ανάστησε δεν ήταν το υλικό σώμα. Αντίθετα ήταν ένα σώμα από ψυχική ουσία ειδικά μεταμορφωμένο έτσι ώστε να μπορούσε να δει και να αισθανθεί (Αποσπάσματα από τον Θεόδοτο)

Ο αναστημένος Σωτήρας μόνο πήρε εκείνα τα στοιχεία που ήθελε να σώσει, που είναι, η ψυχική ουσία και ο πνευματικός σπόρος.

Οι εμφανίσεις του Ιησού μετά την Ανάσταση

Σύμφωνα με τους Βαλεντινιανούς ο Σωτήρας έμεινε μαζί με τους μαθητές του 18 μήνες μετά την ανάστασή του και τους μετέδωσε τότε την μυστική του διδασκαλία.

Αφού έδωσε τις τελευταίες διδασκαλίες, αυτός μαζί με την Σοφία αναλήφθηκαν στον όγδοο ουρανό. Ο ψυχικός Χριστός έμεινε στον έβδομο ουρανό στα δεξιά του Τεχνίτη-Δημιουργού. Θα παραμείνει εκεί έως το τέλος του κόσμου.

Στο επόμενο: Η εικόνα του Λάθους στο Ευαγγέλιο της Αλήθειας.

Δυστυχώς τα έτοιμα που είχα τελειώνουν και τώρα θα αναγκαστώ να έχω έναν πιο αργό ρυθμό. Μην φοβάσαι όμως δεν σας ξεχνάω. Είναι από τα αγαπημένα μου θέματα.

Η εικόνα του Λάθους στο "Ευαγγέλιο της Αλήθειας."

Εισαγωγή

Το Ευαγγέλιο της Αλήθειας είναι ένα από τα πιο σημαντικά Βαλεντινιανά κείμενα που ανακαλύφθηκαν στο Nag Hammadi. Αυτό το έργο δεν είναι στην πραγματικότητα ένα ευαγγέλιο με την συνήθη έννοια του όρου. Αντίθετα παρουσιάζει μια πιο εσωτερική ερμηνεία των ευαγγελίων. Πολλοί ειδικοί θεωρούν ότι είναι έργο του ίδιου του Βαλεντίνου.

Το Λάθος ή η «Πλάνη»

Οι πρώτες παράγραφοι περιγράφουν την έννοια του «Λάθους» που στα ελληνικά είναι «Πλάνη» (μας θυμίζει έντονα τον Ινδουισμό)και το οποίο παίζει κεντρικό ρόλο στο Ευαγγέλιο της Αλήθειας (16:31-17:36):

«Επειδή η πληρότητα (των Αιώνων) είχε αναζητήσει τον Έναν από τον οποίον είχε πηγάσει και η πληρότητα ήταν μέσα σε αυτόν (τον Πατέρα) – το Ασύλληπτο Απεριόριστο που είναι υπεράνω κάθε σκέψης – η άγνοια για τον Πατέρα προκάλεσε ταραχή και φόβο. Και η ταραχή πύκνωσε σαν ομίχλη, έτσι ώστε κανένας δεν μπορούσε να δει. Έτσι το λάθος («η πλάνη») δυνάμωσε και εργάστηκε στην ύλη της, μέσα σε κενότητα. Χωρίς να έχει μάθει να αναζητά την αλήθεια, εγκαταστάθηκε σε μια υλική μορφή («πλάσμα») προπαρασκευάζοντάς την με τα μέσα μιας δύναμης, μέσα σε ομορφιά, ως ένα υποκατάστατο για την αλήθεια.

Τώρα για το Ασύλληπτο Απεριόριστο αυτό δεν ήταν ταπεινωτικό, γιατί η ταραχή και ο φόβος και το υλικό σώμα της ψευδαίσθησης ήταν σαν ένα τίποτε, ενώ η Αλήθεια είναι αμετάβλητη, ατάραχη και δεν μπορεί να ωραιοποιηθεί. Για αυτό τον λόγο περιφρόνησε το λάθος γιατί αυτό το λάθος δεν έχει ρίζα. Αυτή (η Σοφία) κατοίκησε μέσα στην ομίχλη σε σχέση με τον Πατέρα, προπαρασκευάζοντας, ενώ κατοικούσε εκεί (στο λάθος), προϊόντα και λησμοσύνες και φόβους, έτσι ώστε με αυτά να ξεγελάσει εκείνους στο Μέσον και να τους αιχμαλωτίσει.»

Αρκετοί ειδικοί υποστηρίζουν ότι η «πλάνη», το λάθος, παρουσιάζεται στο μέσον των Αιώνων, αλλά αυτοί το προσλαμβάνουν ως κάτι έξω από τον εαυτό τους τόσο όσο αντιλαμβάνονται και μια υλική δημιουργία έξω από τον εαυτό τους. Είναι ένας «ψευδαισθητικός εαυτός» ο οποίος προβάλλεται και εξωτερικεύεται, όταν στην αλήθεια δεν υπάρχει πραγματικότητα έξω από τον εαυτό. Δηλαδή η πλάνη μπορεί να ειδωθεί ως ένα μυθολογικό σχήμα, και μπορεί να κατανοηθεί ως μια ψυχολογική δύναμη που είναι ενεργή στους πεσμένους Αιώνες.

Σε κάποια άλλα Βαλεντινιανά κείμενα αυτή η ψυχολογική δύναμη που δρα μέσα από τον πεσμένο Αιώνα, την Σοφία ονομάζεται «στέρηση» (ένας όρος που χρησιμοποιείται πολύ από τον Πλωτίνο). Οι Βαλεντινιανοί ταυτίζουν την στέρηση με την ύλη και το υλικό σώμα και συμφωνούν ότι η «στέρηση», η «έλλειψη» καταστρέφεται από την Γνώση.

Εδώ τελειώσαμε την μικρή μας περιήγηση στους Βαλεντινιανούς Γνωστικούς και με πιο αργό ρυθμό θα δούμε στο μέλλον και άλλα στοιχεία και κείμενα, γενικότερα για τους Γνωστικούς.

Στο επόμενο: Η "ΓΕΝΕΣΗ" κατά τους Γνωστικούς

Ήταν ένας από τους πιο χαρισματικούς χριστιανούς των πρώτων αιώνων. Νομίζω ότι μόνο αυτός μπόρεσε να συλλάβει τόσο βαθιά την μεγάλη επανάσταση που έπρεπε να γίνει αλλά που δυστυχώς "μαράθηκε" πολύ νωρίς.

Είναι ωραία η σύμπτωση ότι το ίδιο όνομα φέρει κι ένας άγιος του καθολικισμού ο οποίος είναι ο "άγιος του έρωτα".

quote:

---

Είναι ωραία η σύμπτωση ότι το ίδιο όνομα φέρει κι ένας άγιος του καθολικισμού ο οποίος είναι ο "άγιος του έρωτα".

---

Η αμφιβολία είναι η αρχή της σοφίας!

____________________________________________
Περί ΑΝΕΜΩΝ και ΥΔΑΤΩΝ ! <---κάνε κλικ

Ζορίστηκα λίγο αλλά τη βρήκα!

Η αμφιβολία είναι η αρχή της σοφίας!

Τώρα που βλέπω τον φραπέ, κατάλαβα ότι μάλλον θέλω και...καινούργιο κινητό!

Η αμφιβολία είναι η αρχή της σοφίας!

Τα πυροτεχνηματα καλα??