- ΠΡΟΣΟΧΗ...... Α-ΦΥΣΙΚΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ!!!!! - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.

αντίσταση...

καταστροφές φυσικές και μη.....

και όλοι σπεύδουμε να "βοηθήσουμε", να "συγχαρούμε".....

τι ωραίος που είναι ο κόσμος μας... πόσο αγγελικά πλασμένος....

κι όσο θαυμάζουμε την ομορφιά του...
όσο θαυμάζουμε τα κοχύλια στα νερά που "τραβιούνται", στις φωνές που σιωπούν....

κάπου, στα βάθη της θάλασσας το τσουνάμι φουσκώνει...
παίρνει ενέργεια, γιγαντώνεται....

μικρά κύμματα, που μέχρι τώρα ακολουθούσαν την μοναχική τους πορεία στη θάλασσα, ενώνονται....

άκουσα κάπου έναν σεισμολόγο να λέει..."όταν δείτε να τραβιούνται τα νερά φύγετε αμέσως! έχετε 3-5 λεπτά καιρό... ΜΗΝ μείνετε να χαζεύετε τα ψάρια και τα κοχυλάκια... η φύση δίνει πάντα ένα μικρό διάστημα διαφυγής..."

και η Κασσάνδρα είπε πιο πάνω "το πεπρωμένο είναι ο επιταχυνθείς τύπος του χρόνου"

και εξήγησε : "μετράω μόνο δύο πράγματα, τη βλακεία των ανθρώπων και των πραγμάτων"

όταν φτάσει το τσουνάμι στις ακτές μας, ποιος μπορεί να ξεφύγει?
οι καλοί "κολυμβητές"?
οι "άξιοι" κυβερνήτες?
οι "καλοπροαίρετοι" στρατιώτες?
οι "αθώοι"?
οι "τυχεροί"?

γύρισα πίσω μου και είδα...
... στου Χρόνου μέσα τα γυρίσματα...
όλοι τους κρέμονται από μία
Σύμ-Πτωση

Galadriel of Galadhrim

Γράφω στο θέμα σου για αρκετούς λόγους, ο κυριότερος είναι πως δεν βλέπω την ώρα να σoυ τραβήξω μια μέρα … τα κοτσίδα!. Έτσι μόνο θα βγουν τα τσουναμια που έχω μέσα μου. Άσε που ένα από αυτά την έκανε χτες… προς τα πνευμονια ! Γκουχ! Γκουχ! Ελπίζω να μην σηκώσει και πυρετό, γιατί θα πάω προς αναζήτηση νοσοκόμας…

Για αυτό καλό και πνευματικό μου κορίτσι, αντί να ζητάς εύρο και να αρπαχτούμε, ανέλαβε το managment εσύ, κανόνισε να κερδίσουμε αρκετά, ώστε να προικίσουμε τα κορίτσια του εσωτερικά, και να μεινει κάτι, για να πάμε προς τα εκεί!

Έως τότε, κάνε μου παρέα σαν μουσίτσα που είσαι, και συνεχίσουμε την ιστορία!

Ο Πάτροκλος, έτσι έλεγαν τον Σοφό άντρα της Άννας, αφού το κύμα τον παρέσυρε για αρκετή ώρα, αισθάνθηκε σε μια στιγμή το κορμί του να στροβιλίζεται, να επιταχύνει και να εισέρχεται σε μια δύνη που κατέληγε σε ένα χαοτικό κενό. Μετά, σκοτάδι.

Και εκεί που ο χρόνος επέστρεφε στον ύπνο η θάνατο, κανείς δεν είναι απόλυτα σίγουρος για αυτό, το γλυκό κελάδημα των πουλιών, έφτανε διάχυτο με την ευχάριστη ευωδιά των λουλουδιών…

Ο Πάτροκλος μισάνοιξε τα μάτια. Αισθάνθηκε το κορμί του δεμένο, βαρύ το κεφάλι, δυσκολευόταν να κουνηθεί. Το ένα μάτι ήταν καλυμμένο και το άλλο, που έβλεπε λίγο, το αισθανόταν σαν πρησμένο. Βρισκόταν σε άγνωστο μέρος, ήταν σαν δωμάτιο, μα στο βάθος έβλεπε μια καλύβα με καλάμια, και αναρωτήθηκε τι ζήταγε εκεί πέρα. Προσπάθησε να θυμηθεί τι είχε συμβεί, πως έφτασε μέχρι εκεί, μα δεν τα κατάφερνε. Παρόλες τις κακώσεις που είχε στο σώμα του, αισθανόταν περιέργως περίφημα!

Ξαφνικά εμφανίστηκε δίπλα του μια κύρια. Έμοιαζε να είναι ινδικής προελεύσεως, χαμογέλασε, κάτι είπε που δεν κατάλαβε, και μετά φώναξε δυνατά.

ΤΑΜΑ!

Πέρασαν λίγα δευτερόλεπτα, και ένα χέρι σήκωσε λίγο τον επίδεσμο….Την είδα! Η ΤΑΜΑ, όμορφη σαν Αφροδίτη, με δυο υπέροχα μάτια και ένα αγγελικό χαμόγελο, με ρώτησε αν καταλάβαινα τα εγγλέζικα.

Στο γνέψιμο μου με το κεφάλι, και χωρίς τα μάτια να ξεκολλήσουν από το θεσπέσιο αυτό πλάσμα, Ψιλή, αδύνατη, με βαθιά σιγανή φωνή, έδειχνε πολύ ανήσυχη για την υγειά μου. Μου είπε πως με βρήκαν μισοπεθαμένο, χωρίς δυνάμεις στην όχθη του ποταμού, και πως μαζί με την μητέρα της και τον μικρό αδερφό της, με είχαν μεταφέρει σπίτι τους, εδώ και αρκετές μέρες. Είχα πάντα υψηλό πυρετό, και ήταν η πρώτη μέρα που συνερχόμουν.

Πρέπει να είχα αδυνατίσει πάρα πολύ, καθώς έβγαλα το ένα χέρι έξω από το σεντόνι, το έφερα προς το πρόσωπο. Τα λόγια της επιβεβαιώθηκαν από το γεγονός πως είχα λιγα γένια, που δύσκολα άφηνα. Ρώτησα πόσο καιρό ήμουν εκεί, και απάντησε, περίπου δέκα μέρες.

Δέκα μέρες!!!

Έφερα αμέσως στο μυαλό μου τυχόν υποχρεώσεις, τους δικούς μου, μα δεν θυμόμουν ποιες ήσαν… Σαν να ζούσα μέσα σε Όνειρο, όλα ήσαν λίγο ξεκάθαρα, παρολαυτα αισθανόμουν πολύ όμορφα!

Προσπάθησα να σηκωθώ, μα η ΤΑΜΑ μου είπε πως έπρεπε να μείνε ακίνητος για καιρό, έτσι είχε πει ο γιατρός που με επισκέφθηκε, ενω η μητέρα της είχε ετοιμάσει ένα ζεστό τσάι και το ακούμπαγε δίπλα μου.

Μίλησε και αυτή σπασμένα αγγλικά, κάτι είπε στην ΤΑΜΑ που μου ζήτησε αν ήθελα άλλο ένα μαξιλάρι.

Τι περίεργο μέρος σκέφτηκα, τόσο ζεστό…τόσα κελαδήματα, μάλλον εκεί κοντά θα είχε τίποτα μαγαζί με πτηνά.

Που είμαστε ρώτησα?

Σαμουι ειπε, και παραλίγο να πνίγω με το τσάι!

Στη Σάμο?

Σαμουι, επανέλαβε σαν να με διόρθωνε

Σάμο τη λένε, είπα γελώντας, μα το ανεξήγητο ήταν πως δεν θυμόμουν πως είχα φτάσει εκεί!

Σαμουι επανέλαβε ακόμα πιο γλυκά! Είναι η ονομασία του νησιού, και έφερε ένα χάρτη για να μου το δείξει!

Έβαλε το δάχτυλο πάνω στην Ταϊλάνδη, και εγώ τσιμπήθηκα για να δω αν ονειρεύομαι?

Εδώ βρισκόμαστε? Ρώτησα

Ναι, μα καταλαβαίνω συμπλήρωσε ψιθυριστά. Ο γιατρός μας είπε πως με τόσα χτυπήματα που είχες, πάλι καλά που γλίτωσες. Το τσουναμι ήταν καταστροφικό!

Σαμουι, Ταιλανδη, Τσουναμι…

Γύρισα το κεφάλι μου από την άλλη μεριά, περιμένοντας από τη μια στιγμή στην άλλη να ξυπνήσω…όταν στο τζάμι μιας βιτρίνας, λίγο μακρύτερα, είδα το πρόσωπο μου! Τρόμαξα με τους επιδέσμους και τα γένια, μα εκείνο που μου προξένησε ανησυχία ήταν…

Γύρισα προς την Τάρα και της ζήτησα ένα καθρέφτη…

Βγήκε από το δωμάτιο μέχρι να γυρίσει, φάνηκε αιώνας. Μόλις αντίκρισα το πρόσωπο μου τινάχτηκα σαν να με διαπέρασε ηλεκτρικό ρεύμα.

Ποιος ήταν εκείνος ο κύριος?

όσο για το μουσίτσα... ε, τι να κάνουμε κάθε τσίρκο έχει να επιδείξει και μία γυναίκα με "μούσια", όπως και κάποιον που εκτοξεύεται από κανόνια...

όμως είναι πρωϊ ακόμα, και όπως διάβαζα το "μυθιστόρημα" μου έφερε ξανά νύστα... λέω να ξανακοιμηθώ...

α, και που 'σαι....

όχι και "καλό και πνευματικό" κορίτσι..! γιατί, εγώ δεν σε προσβάλλω έτσι άσχημα...!
ακούς καλό!
και πνευματικό!

λοιπόν, κοιμήσου κι εσύ λίγο καλέ μου να ξεκουραστείς από τον κόπο και τον κάματο της συγγραφής....

και μη σε νοιάζει.... θα σου ανοίξω εγώ ένα θέμα να γράφεις ό,τι θέλεις, και να κάνουμε ό,τι θέλεις....

Galadriel of Galadhrim

και μικρά κυματάκια έσκαγαν στα πόδια μου...

μικρά και ανάλαφρα... που όμως είχαν μέσα τους την υπόσχεση ενός άλλου μεγαλύτερου...

που θα 'ρχοταν να καταστρέψει το ψέμμα...

Ξέρουμε ότι η απόπειρα να μην είμαστε μόνο "κακέκτυπα", να μην υποκύπτουμε στον πειρασμό να ταυτιστούμε με ένα μοντέλο, απαιτεί συνεχή προσπάθεια και προσοχή. Αρκεί να χαλαρώσουμε για μια στιγμή την προσοχή μας κι αμέσως αρχίζουμε να αναμασούμε κουβέντες του συνόλου, και τότε, αντί για γνώμη εκφράζουμε προκατάληψη, αντί για ατόφια σκέψη παράγουμε φλυαρίες. Μόνο με την επαγρύπνηση μπορούμε να κρατηθούμε μακριά από την επανάληψη γνωστών πραγμάτων και να διατηρήσουμε την αυθεντικότητα της προσωπικότητας μας ανακαλύπτοντας και διατηρώντας τις ρίζες μας. Είναι απαραίτητο δηλαδή να εξαλείψουμε τα "επικτίσματα και να αφήσουμε να φανεί το βασικό "κτίσμα".
Το αίσθημα του τραγικού, της οδύνης, αρχίζει τη στιγμή που νιώθουμε την ανάγκη να αρχίσουμε να σφυρηλατούμε, να χτίζουμε το "πεπρωμένο", κάτι που μπορούμε να το περιγράψουμε καλύτερα ως δημιουργική δραστηριότητα που αναπτύσουμε στην ψυχική διάσταση που μας ανήκει από την πρώτη στιγμή και που, όποιες κι αν είναι οι εξωτερικές συνθήκες, παραμένει αναλλοίωτη.

Galadriel of Galadhrim

WARNING !
I have an attitude and I know how to use it!

H Άννα, κάθισε δίπλα στο παραθυράκι του αεροπλάνου που θα την έφερνε πίσω στην Ελλάδα. Δεν είχε αλλά δάκρυα να αφήσει στην Ταϊλάνδη. Μέρες έψαχνε απεγνωσμένα ανάμεσα στα πτώματα, μα ο Πάτροκλος είχε εξαφανισθεί λες και τον κατάπιε η γη. Σε βάθος μέσα της, έμενε ζωντανή μια τελευταία ελπίδα, παρότι γνώριζε καλά πως αν ήταν ζωντανός, δεν θα την άφηνε ούτε λεπτό να υποφέρει.

Είχε βγάλει από την τσάντα της κάτι σημειώσεις, που ο ίδιος είχε γράψει λίγο πριν χτυπήσει το Τσουναμι. Σπάνια τα κοίταγε, μα ούτε και ήθελε να τα διαβάζουν οι άλλοι. Έγραφε για να κρατάει σε τάξη τις σκέψεις του.

Προτιμότερο είναι να σκέφτεσαι και να βρίσκεις για λογαριασμό σου τα παντα, έλεγε συχνά, σαν του ανέφερα κάτι που είχα ακούσει. Ότι ακούς η βρίσκεις, να είναι μόνο μια αναφορά, όχι η αλήθεια, ούτε το απόλυτο. Από όπου και να προέρχεται, αναρωτήσου. Μπορεί κάποιο κείμενο να είναι καλογραμμένο, με όμορφες ιδέες, εσύ αναρωτήσου το ίδιο, ακόμα και αν είναι οφθαλμοφανές τι λέει.

Δεν είχα πλήρη επίγνωση στο τι ήθελε να πει, μα κάποτε που μίλαγε ένας γνωστός πνευματικός στην τηλεόραση, τον άκουσα να μουρμουρίζει,

….πόσες βλακείες για χάνους, σε μίση μόνο ώρα…

Στις συζητήσεις, ήξερε με όμορφοo τρόπο να θέτει ερωτήσεις, μα ήταν σχεδόν πάντα ο συνομιλητής που θα έβρισκε τι ο ίδιος έλεγε η δεν έλεγε. Πόσες φορές με εξέπληξε το γεγονός, πως εξέταζε το ίδιο θέμα ξανά και ξανά.

Μα αφού το συζητήσαμε αυτό, την άλλη φορά δεν είχαμε πει…

Η άλλη φορά είναι χρόνος. Αν το βλέπεις όπως την άλλη φορά…δεν το βλέπεις εκ νέου, καινούργιο. Το βλέπει η σκέψη σου, που είναι παρελθόν, και γύριζε αλλού τα μάτια σαν να γύρναγε σελίδα.

Αυτό του θαύμαζα, σε ότι έκανε δεν υπήρχε η βαρεμάρα. Ο Πάτροκλος και η συνήθεια είχαν χωρίσει από πολλά χρόνια, πριν ακόμα τον γνωρίσω.

Το Αεροπλάνο επιτάχυνε, και σε λίγο ανέβαινε ψιλά. Από το παράθυρο κοίταξα για τελευταία φορά τις παραλίες, και τα δάκρυα που νόμιζα πως είχαν στερέψει, εμφανίστηκαν ξαφνικά, ακράτητα σαν ένα άλλο τσουναμι.

Galadriel of Galadhrim

Φωτεινά... The She Mantis

error

κάποιον θα βρούμε να μας δώσει ένα κέρμα ακόμα....

Galadriel of Galadhrim

με απεραντο σεβασμο και αγαπη,ο μανος σας