- ΑΡΑΓΕ ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ ΜΑΣ ΒΛΕΠΟΥΝ ΑΠΟ ΚΑΠΟΥ.... - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
Θέλωντας να προτείνω μία ερμήνεια που βρήσκω να στέκει αρκετά καλά, και που να μήν προκαλεί την συνηθησμένη υστερία που σχετίζεται με το θέμα, ανέτρεξα στους "Στοίχους του Ντζυάν" της Μπλαβάτσκυ (τους παραθέτω πιο κάτω), και στην δική μου ερμηνεία της Γένησης, που δεν περιέχει τις έννοιες "Αμαρτία" και "Τιμωρία".
Είπα οτί, κατα την γνώμη μου, φαίνεται όχι απίθανο να περιγράφεται ένα γεγονός "αναστολής" της ανθρώπινης εξέλιξης, ενα "κοσμικό ατύχημα" στον υποκειμενικό (με την εσωτερική έννοια) κόσμο. Αυτό το σενάριο είχα ονομάσει "Ενδεχόμενο Β'".
Αυτό το "ατύχημα" έχει να κάνει μέ την (επι)κριτική συνείδηση που αποκτά ο Άνθρωπος ταυτόχρονα με την Γνώση (package deal, να πουμε). Η ίδια αυτή η συνείδηση τον κάνει να νομίζει ότι δεν ειναι πιά θεϊκό δημιούργημα, είναι "γυμνός", ή η φυσική του μορφή κάπως υστερεί. Έτσι, αν και ακόμα ελεύθερος, δεν μπορεί να δεί πιά την ελευθερία του, παραμένει φυλακισμένος σε ανοιχτό κελλί. Για αυτό χρειαζεται την Λύτρωση, η οποία αποτελεί το δεύτερο μέρος του Χριστιανικου Μυθου, όπου ο Χριστος, συμβολίζοντας την Άνευ Όρων Αγάπη, δειχνει (με την καθύλωση του) την αποδοχή της ανθρώπινης κατάστασης σαν τον δρόμο προς την Λύτρωση και την Θέωση.
Σημειοτέον οτι και στους δύο μύθους (Dzyan και Χριστιανικό) ο Άνθρωπος έχει δημιουργηθεί αρκετά πριν απο το γεγονός της χονδροειδούς ενσάρκωσής του. Έτσι και στις δύο περιπτώσεις βλέπουμε ένα σενάριο όπου υπήρχε μέν άνθρωπος, αλλά δεν είχε ακόμα την πυκνή μορφή που καταλαβαίνουμε σήμερα.
Ετσι, για να το πώ πιο "Ινδικά", ο άνθρωπος είχε ήδη κάποιο κάρμα ΠΡΙΝ από την πρώτη του εκδήλωση στην σημερινή του μορφή. Έτσι απλά. Αυτο είναι σε αντίθεση με το "Ενδεχόμενο Α'", που θεωρεί οτι ο μύθος περιγράφει την φυσιολογική πορεία της "πτωσης" της συνείδησης σε ενσάρκωση, οπότε δεν θα υπήρχε ήδη συσωρευμένο κάρμα.
Εδώ, βέβαια, το ζήτημα γίνεται μάλλον "ακαδημαϊκό". Ούτως ή άλλως, αυτό που προσπαθούμε να περιγράψουμε δεν λέγεται ποτέ με λόγια. Ποιό απο αυτά τα δύο ενδεχόμενα είναι πιο πιθανό, θα το καταλάβει ο καθένας μόνο μέσα απο την Άσκησή του, έτσι δεν έχει και πολύ νόημα να παίρνουμε θέσεις.
Έγραψα αυτήν την περιγραφή απλα για να δείξω οτι υπάρχει μια οπτική απο την οποία μπορούμε να θεωρήσουμε το "Προπατορικό Αμάρτημα" εσωτερικά, χωρις να λυσάζουμε. Και προσωπικά μού αρέσει αυτή η ερμήνεια γιατι μου δίνει μία άμεση λύση σε πολλές καθημερινές συνθήκες:- Αποδοχή / Αγάπη μέσα απο την αναγνώριση της Τελειότητας.
Παραθέτω λοιπόν λίγο από την ερμήνεια μου, για όσους βαριούνται να διαβάζουν όλο το προηγούμενο τοπικ:
quote:ΜΕΡΟΣ 1ον - ΓΕΝΗΣΗ Φτιάχνει, λοιπόν ο θεός τόν Αδαμ από πυλό, του φτιάχνει μετά και τον Κήπο, φτιάχνει φυτά, ζώα, και τέλος δίνει και στον Αδαμ Ψυχη, ατομικοποίηση, τον κάνει κατ' εικονα και ομοίωση.
Τού λέει όμως <<μή φάς απο το Δεντρο της Γνώσης του Κάλου και του Κακού>>, (ισως γιατι δεν είναι ακόμα ώρα).
Μπαίνει όμώς σε πειρασμό ο αδάμ (υπερηφάνεια;;) και δεν υπακούει. Τρώει το μήλο και αποκτά την αίσθηση οτι ειναι "γυμνός" και πρεπει να κρύβεται απο τον θεό. Αποκτά την Ενοχή και την Αυταπέχθεια, δεν βλέπει πιά τον εαυτό του σαν δημιούργημα του θεού.
Του κλείνεται και ο Δρόμος της Εξέλιξής του, γιατι δέν μπορει να παραμείνει στον Παράδεισο, μπας και φάει και το άλλο μήλο πριν την ώρα του....========== Διαλειμα ολιγων λεπτων ========== ΜΕΡΟΣ 2ον - ΝΔ
Έρχεται ο Χριστός (η Θεική Αγαπη) για να ξεπλύνει το Π.Α., να ξαναπάει τον Αδαμ στον Παράδεισο, να τόν λυτρώσει απο το Αμάρτημα, την Ενοχή.
Δεν σχολιάζω καθόλου την "θυσια" του Χριστου. Άλλο θέμα και αυτό. Πες απλα οτι τα καταφέρνει ο Χριστος και "σώζει" την ανθρωπότητα. Ας πούμε οτι η "καθήλωσή" του δίνει στον Αδαμ μιά γέφυρα, μιά πρόσβαση.
Ετσι, σ'αυτόν τον μύθο, όποιος αποδέχεται την Θεϊκή Αγάπη απελευθερώνεται απο το Π.Α. και εγκαταλειπει την Ενοχη.
Πάει η "μη-αρτια" Αμαρτία, ο ανθρωπος ολοκληρώνεται. Ξαναεισέρχεται στον "Κήπο" και μπορει να συνεχισει την εξέλιξή του, και τώρα μαλιστα έχει αποκτήση και την "Γνώση του Καλού και του Κακού" αλλά σωστά, άρτια...
Ισως για αυτο να λενε οι Χριστιανοί - <<ελθέτω η Βασιλεία σου, ως εν Ουρανώ και επι της Γης>>
Σά να λέμε οτι στον μυθο αυτόν, η "Σωτηρια" ειναι ο δρόμος της αποδοχής του εαυτου, και της γνώσης μέσα απο την Αγάπη, η αληθινή Ψυχο-λογία....
Και κατι ακομα:- Ο μύθος λέει οτι Χριστος ερχεται να φέρει την "Αιώνια Ζωη". Αυτο θα μπορούσε να ερμηνευτεί οτι με την "επιστροφή" στον "Παράδεισο", δεν υπάρχει πλέον εμπόδιο ανάμεσα στον Αδαμ και το Δεντρο της Ζωης!========== FIN ==========
Edited by - kynikos on 29/02/2004 00:24:55
quote:
"Κυνικέ", στο προηγούμενό μου μήνυμα είχα ξεκινήσει να γράφω μια ερμηνεία "ψυχολογικού τύπου" για το Π.Α. και τον ρόλο του Χριστού αλλά μετά το θεώρησα ίσως υπερβολικό και το αφαίρεσα. Τώρα μετά από αυτά που γράφεις τολμώ να το αναφέρω, ως υπόθεση εργασίας.Αδάμ-Εύα 1η Πράξη: ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ - Οι Αδάμ-Εύα αμφιβάλλουν για το αν τρώγωντας τον καρπό θα "πεθάνουν" ή θα γίνουν θεοί, κι έτσι δοκιμάζουν για να δουν.
2η Πράξη: Ο Αδάμ ανοίγει τα μάτια του (που σημαίνει ότι μέχρι τότε έβλεπε "εσωτερικά") νιώθει γυμνός και "κρύβει" τα μέρη του που νομίζει ότι είναι ζωώδη. Όταν πρέπει να δεχτεί την ευθύνη της απόφασής του στον Δημιουργό, δεν το κάνει και προβάλλει την ευθύνη στην Εύα (ότι τον εξαπάτησε) και η Εύα στον Πειρασμό. Έτσι η προβολή και μετάθεση της εσωτερικής ευθύνης προς τα έξω είναι το επόμενο σημαντικό σημείο.
Χριστός 1ι Πράξη: Έρχεται κι αυτός σε επαφή με τον Πειρασμό (όπως ο Αδάμ και η Εύα) στην Έρημο. Ο Πειρασμός (ως Διάβολος) του ζητάει να αποδείξει την θειότητα του (να κάνει την πέτρα ψωμί, και να πετάξει κι να ανέβει στον Ναό στα Ιεροσόλυμα). Ενώ όπως γνωρίζουμε (μέσα στα Ευαγγέλια) ο Χριστός θα μπορούσε να πείσει τον Διάβολο ότι είναι Θεός κάνοντας αυτά τα απλά θαυματάκια, ωστόσο δεν κάνει τίποτε από αυτά και το μόνο που παρουσιάζει είναι την πίστη του στις Γραφές και στον Νόμο. Και στις δύο περιπτώσεις ξεκινά με το "Γέγραπται" ("είναι γραπτό"). Δηλώνει δηλαδή ότι έχει την εσωτερική βεβαιότητά του, η οποία απορρέει και από τις Γραφές (τον Νόμο, τις εσωτερικές Αρχές) ότι είναι ο Υιός του Θεού και δεν αμφιβάλλει για αυτό.
Η απόδειξη ότι έδωσε... εξετάσεις και πέρασε είναι ότι ο Διάβολος πείθεται με τις απαντήσεις του Χριστού και δεν τις θεωρεί υπεκφυγές για να αποφύγει ο Χριστός να κάνει θαύματα. Για αυτό και η τρίτη δήλωσή του Διαβόλου είναι ότι του χαρίζει όλα τα βασίλεια του κόσμου εάν τον προσκυνήσει (γεγονός που σημαίνει ότι ο εξωτερικός κόσμος και οι λειτουργίες του είναι στο "χέρι" του Διαβόλου, κάτι που εκμεταλλεύονται θεωρητικά οι "Σατανιστές). Ακόμη και σε αυτήν την περίπτωση ο Χριστός του δηλώνει "Ύπαγε πίσω μου" που σημαίνει ότι του αφήνει τον ρόλο της εξωτερικής εξουσίας ως έχει και απλώς του υπενθυμίζει ότι αυτός είναι ανώτερος στην Ιεραρχία των Όντως όταν του λέει ότι "Γέγραπται" ότι θα προσκυνήσει τον Κύριο τον Θεό του.
Ο Χριστός συνεπώς επανορθώνει στην Πρώτη Πράξη των Πρωτόπλαστων με το να νικήσει την αμφιβολία με την εσωτερική βεβαιότητα.
2η Πράξη: Ο Χριστός σταυρώνεται παρατημένος από όλους τους φίλους και μαθητές του και ακόμη προδωμένος. Κι όμως στον Σταυρό δηλώνει το "Άφες αυτοίς ου γαρ οίδασει τι ποιούσι" δηλαδή "συγχώρεσέ του, δεν γνωρίζουν τι κάνουν", κι έτσι δεν προβάλλει ενοχή και ευθύνη εξωτερική για τα δικά του πάθη θεωρώντας ότι είναι μέσα στον Νόμο να γίνουν και ότι η αμαρτία είναι απλώς η άγνοια των άλλων. Με αυτόν τον τρόπο δεν μεταθέτει την ευθύνη εξωτερικά αλλά την δέχεται ο ίδιος. κι έτσι επανορθώνει στην Δεύτερη Πράξη των Πρωτόπλαστων όπου αναζητούσαν ευθύνη εξωτερικά.
Ο Γολγοθάς λέγεται Κρανίου Τόπος γιατί υποτίθεται ότι εκεί είναι τα οστά του Αδάμ και της Εύας. Πάνω από τα οστά τους σταυρώνεται ο Χριστός, αυτός που έκανε τον Κύκλο του και μπόρεσε να δώσει απαντήσεις και να επανορθώσει.
Όπως είπα είναι μια υπόθεση εργασίας για να εμπλουτιστεί ο προβληματισμός και να δούμε τα Κείμενα περισσότερο ως συμβολικές αναπαραστάσεις εσωτερικών διεργασιών παρά ως ιστορικές πραγματικότητες.
Edited by - kynikos on 28/02/2004 23:30:20
Παραθέτω και τις Στάνζες 7 έως 9, που αφορούν τό κυρίως θέμα.
Δυστυχώς δεν τις έχω στα Ελληνικά, αν τις έχει κανείς, στειλτε τες μου, και θα τις αντικαταστήσω.
STANZA -7-
24- The Sons of Wisdom, the Sons of Night, ready for rebirth, came down. They saw the vile forms of the First Third. "We can choose", said the Lords; "we have wisdom". some entered the Chhâyâs. Some projected a Spark. Some deferred till the Fourth. From their own Rûpa they filled the Kâma. Those who entered became Arhats. Those who received but a Spark, remained destitute of knowledge; the Spark burned low. The Third remained mindless. Their Jivas were not ready. These were set apart among the Seven. They became narrow-headed. The Third were ready. "In these shall we dwell", said the Lords of the Flame and of the Dark Wisdom.
25- How did the Manas, the Sons of Wisdom, act? They rejected the Self-born. They are not ready. They spurned the Sweat-born. They are not quite ready. They would not enter the first Egg-born.
26- When the Sweat-born produced the Egg-born, the twofold, the mighty,the powerful with bones, the Lords of Wisdom said: "Now shall we create".
27- The Third Race became the Vâhan of the Lords of Wisdom. It created Sons of Will and Yoga, by Kriyashakti it created them, the Holy Fathers, Ancestors of the Arhats......
STANZA -8-
28- From the drops of sweat, from the residue of the substance, matter from dead bodies of men and animals of the Wheel before, and from cast-off dust, the first animals were produced.
29- Animals with bones,dragons of the deep, and flying Sarpas were added to the creeping things. They that creep on the ground got wings. They of the long necks in the water became the progenitors of the fowls of the air.
30- During the Third, the boneless animals grew and changed; they became animals with bones, their Chhâyâs became solid.
31- The animals separated the first. They began to breed. The twofold man separated also. He said: "Let us as they; let us unite and make creatures". They did ....
32- And those which had Spark took huge she-animals unto them. They begat upon them dumb races. Dumb they were themselves. But their tongue untied. The tongues of their progeny remained still. Monsters they bred. A race of crooked red-hair covered monsters going on all fours. A dumb race to keep the shame untold.
STANZA -9-
33- Seeing which, the Lhas who had not built men, wept, saying:
34."The Amânasa have defiled our future abodes. This is Karma. Let us dwell in the others. Let us teach them better,lest worse should happen". They did .....
35-Then all men became endowed with Manas. They saw the sin of the mindless.
36- The Fourth Race developed speech.
37- The one became two; also all the living and creeping things that were still one, giant fish, birds and serpents with shell-heads.
==================================
Και τώρα για να μήν τα βλέπουμε τα πράγματα πάντα απο την ίδια την σκοπιά, παω να δώ αν μπορώ να γράψω κάτι για την Βουδδιστική αντίληψη...
Later...
K.
για να είμαι ειλικρινής δε μου αρέσει ο τίτλος του θέματός σου.
"Πρακτικότητα" δεν είναι και πολύ κατάλληλη λέξη για ένα τέτοιο θέμα.
Θέλω να πιστεύω ότι άλλο πράγμα εννοείς και γι' αυτό το αντιπαρέρχομαι.
quote:
Αλλά και οι Ελληνικές και άλλες παραδόσεις, π.χ. Qabalah, Δυτικός Αποκρυφισμός, Ερμητική Παράδοση, κλπ. θα έχουν σίγουρα κάτι να μας πουν επί του θέματος.
Καββάλα, Δυτικός Αποκρυφισμός και Ερμητική Παράδοση με την Παλαιά Διαθήκη ασχολούνται ως επί το πλείστον. Οπότε βλέπουμε το "μήλο" από άλλη όψη. Σημείο αναφοράς το ίδιο.
Φυσικά, όπως ήδη σου έχω εκφράσει, διαφωνώ με την άποψη περί "προπατορικού αμαρτήματος", αλλά επίσης το αντιπαρέρχομαι.
Ο Αδάμ δεν είναι όλη η ανθρωπότητα κατ' αυτήν την έννοια και γι' αυτό θεωρώ ότι παρερμηνεύεις τη σημασία της Χριστιανικής Λύτρωσης.
Ο Καζαντζάκης στον Τελευταίο Πειρασμό, γράφει:
"Για να δώσω ένα ανώτατο πρότυπο στον αγωνιζόμενο άνθρωπο, για να δείξω πως δεν πρέπει να φοβάται τον πόνο, τον πειρασμό και το θάνατο, γιατί όλα αυτά μπορεί να νικηθούν, νικήθηκαν κιόλα, γράφτηκε το βιβλίο ετούτο. Ο Χριστός πόνεσε, κι από τότε ο πόνος άγιασε, πολέμησε, ως την τελευταία στιγμή, ο Πειρασμός να τον πλανέψει, κι ο Πειρασμός νικήθηκε, σταυρώθηκε ο Χριστός, κι από τότε νικήθηκε ο θάνατος.
Κάθε εμπόδιο στην πορεία του γίνουνταν αφορμή κι ορόσημο νίκης, έχουμε πια ένα πρότυπο μπροστά μας, που μας ανοίγει το δρόμο και μας δίνει κουράγιο."
Ο Χριστός δεν είναι το πρότυπο της "Άνευ Όρων Αγάπης", όπως λες, αλλά είναι Η Αγάπη.
Εμείς οι άνθρωποι αποδώσαμε σ' αυτήν χαρακτηριστικά "άνευ όρων παράδοσης" κατά κάποιον τρόπο και κατά την γνώμη μου είναι λάθος.
Αλήθεια, τί εννοείς όταν λες "καθήλωση";;;
(Αν θέλεις, κάνε πιο μικρές αναπτύξεις ή τοποθετήσου σταδιακά, για να μπορούμε να συμμετέχουμε ευκολότερα. Σ' ευχαριστώ!)
"Virtus Junxit Mors Non Separabit" (Whom virtue unites, death will not separate)
Λοιπόν, τώρα συμμάζεψα κάποιες άκρες, και ελπίζω στο μέλλον να μπορώ να εστιαστώ περρισότερο στο παρόν θέμα.
Να με συγχωρεις αν που και που κάποιες απαντήσεις αργούν 
, αλλά όπως λες και εσύ, για τον Εσωτεριστή χρόνος δεν υπαρχει!!! 
Μια που μού ζητάς να τα παίρνω ένα-ένα, ας αρχίσουμε με τον τιτλό του θέματος. Εγώ νόμιζα οτι θα σου άρεσε...
Τί το κακό με το να βλέπουμε πώς μπορούμε να εφαρμώσουμε ΑΜΕΣΑ μια απόφαση η να αλλάξουμε μια περιοριστική οπτική μας;
Αυτό δεν εννοούμε με την λέξη <<πρακτική>>; Αλλοιώς απλα παραμένουμε <<θεωρητική>>.
Πές μου, αν θες, λιγα ακόμα για ποιον λόγο δεν σου αρέσει η "πρακτική ερμηνεια" σαν τίτλος, ειλικρινά δεν έχω καταλάβει.
===
Όσο για το ΠΑ, όπως ήδη είπα, δεν πιστεύω οτι τελικά έχει σημασία αν το αποδέχεσε σαν πιθανότητα ή όχι, και ούτε εγώ το αφήνω να σταθεί εμπόδιο σε τίποτα ουσιαστικό. Μια ερμηνεία έδωσα (οτι υπήρχε συσώρευση κάρμα πριν από την χονδροειδή ενσάρκωση), είτε είναι έτσι είτε όχι, δεν τρέχει και τίποτα στα γύφτικα.
===
Α, ναι, και πάλι άν θες, πες μας απο ποιά άποψη θεώρείς οτι ο Αδάμ δεν είναι όλη η ανθρώπότητα, το βρήσκω ενδιαφέρον, αλλά δεν το καταλαβαίνω, ούτε το έχω ξανασυναντήσει.
Φυσικά όταν λέω "ο Αδάμ" εννοώ και την κυρία του. Σωστότερο θα ήταν να έλεγα "ο Αδάμ και η Εύα".
=====
Για τα άλλα {Αγάπη, Καθύλωση) θα επανέρθω, πρώτα πρέπει να "δημιουργήσω" λίγο χρόνο....
Φιλικά
Κ.
Τώρα που το σκέπτομαι, νομίζω ότι κάπου δε μου κολλάει η λέξη "πρακτική" με τη λέξη "ερμηνεία" κολλητά. Τολμώ να πω ότι είναι πλεονασμός...
Ναι, είναι πλεονασμός γιατί... πώς αλλιώς θα μπορούσες να ερμηνεύσεις κάτι, αν όχι να το αναγάγεις σε φιλικότερο προς εσένα πεδίο.
Τέλος πάντων.
quote:
Σωστότερο θα ήταν να έλεγα "ο Αδάμ και η Εύα".
Όχι, δε θα ήταν σωστότερο. Ο Αδάμ παρά την αρσενική του εμφάνιση φέρει πάντοτε μαζί του την κρυμμένη Εύα του (γι' αυτό και εκείνη προήλθε από την πλευρά του). Αχ, πόσο τυχεροί είμαστε που διαβάζουμε την Γραφή στα Ελληνικά. Έχεις διαβάσει το σημείο αυτό στ' Αγγλικά; Για γέλια: "...he took (GOD) one of his (Adam's) ribs". Του πήρε το παϊδάκι!!! LOL
Σύμφωνα με τον Γνωστικισμό το ίδιο ισχύει και για τον Χριστό (ενσωματώνει τη θηλυκή πλευρά του).
Ο Αδάμ πάντως που βγήκε από τον κήπο της Εδέμ δεν ήταν ο Adam Kadmon, ο οποίος απεκαταστήθη από τον Χριστό. Ήταν η ενσάρκωση. Κατά την άποψή μου είναι τελείως διαφορετικό. Κατ' αυτήν την έννοια θεωρώ ότι η ανθρωπότητα δεν είναι ο Αδάμ, θα γίνει όμως ο Adam Kadmon όταν ξεφύγει δια της "λυτρώσεως".
"Virtus Junxit Mors Non Separabit" (Whom virtue unites, death will not separate)
quote:
Ο Αδάμ πάντως που βγήκε από τον κήπο της Εδέμ δεν ήταν ο Adam Kadmon
Α! Ενδιαφέρουσα η άποψή σου. Εγώ γενικά τους ταυτίζω...
Δεν θα πώ τίποτα άλλο προς το παρόν, εκτος οτι το άκουσα, και thanks για την ιδέα.
Θα το ψάξω και θα επανέλθω...
Κ.