- Μικρές "ασήμαντες" αφορμές στοχασμού... - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
Έχω δει ανθρώπους που δεν θα σάλευαν καν ακόμη κι αν δίπλα τους γινόταν έκρηξη, και κάποιους άλλους που θεωρούσαν έκρηξη ένα απλό φύσημα του αέρα. Έχει σημασία; Σημασία έχει το πως νιώθουμε.
Μπορεί οι δαίμονες που χορεύουν γύρω μας τις νύχτες και τα ουρλιαχτά που ηχούν στα αυτιά μας τα άδεια πρωινά του καλοκαιριού να μην είναι τα ίδια. Είναι ίδιες οι ανάγκες μας όμως. Είναι ίδια η ανάγκη μας για Ανθρώπινη επαφή. Για απλωμένα χέρια και καθαρές φωνές. Για δυο λέξεις φιλικές. Αληθινές. Για ένα τηλεφώνημα μέσα στην νύχτα. Αγωνίας η χαράς. Για δυο κουβέντες σταράτες. Για κάτι αυθεντικό – και κατ’ επέκταση όμορφο.
Είναι κοινά τα πράγματα που μας ανατριχιάζουν. Η βροχή και η θάλασσα. Ο μεγάλος περίπατος στην άκρη της νύχτας. Τα παραμύθια που δεν έχουν τέλος. Η μουσική. Αυτή η πλανεύτρα μουσική. Και εκείνος ο αέρας που ξυπνάει την λήθη.
Είναι ίδιο το αποτέλεσμα που έχουν οι κραυγές μας τις νύχτες. Και η σιωπή μας όλα τα ατελείωτα πρωινά του χειμώνα.
Μακάρι να υπήρχαν μαγικές συνταγές και χάπια και κουμπιά και τρόποι. Μακάρι να μπορούσαμε να ξυπνήσουμε το πρωί κάπου αλλού. Σε ένα πιο όμορφο μέρος. Μακάρι όλα τα γέλια και οι λέξεις και οι υποσχέσεις να ήταν αληθινά. Μακάρι να μπορούσαμε να τα βάζαμε όλα σε μια σειρά και να φτιάχναμε τον μικρόκοσμο μας όπως θέλαμε εμείς.
Δεν ξέρω αν το έμαθες με τον εύκολο ή τον δύσκολο τρόπο – αλλά δεν γίνεται.
Αυτό που μπορεί να γίνει όμως, είναι να προσπαθήσουμε. Σιγά σιγά. Λίγο λίγο. Ενα μικρό βηματάκι την φορά. Και μπορεί να μάθουμε τι μας πλάνεψε και τι μας λιγόστεψε.
Κάποιες στιγμές θα προχωράμε. Θα σηκωνόμαστε. Κάποιες άλλες θα πέφτουμε και θα κατρακυλάμε. Θα κλαίμε και θα γελάμε. Θα απογοητευόμαστε και θα γεμίζουμε με πίστη. Όλα μέρος της ίδιας παράστασης είναι.
«Για να σε καταλάβω πρέπει να μείνω άδειος απέναντί σου, να γεμίσω από σένα, να σε πάρω μέσα μου, να γίνω εσύ. Αν μπορώ να σε προσλάβω αναλλοίωτο, μπορώ να ανοιχθώ μαζί σου στην εμπειρία της επικοινωνίας.»
Να προσέχετε αγαπημένοι μου φίλοι... και να είστε καλά...
Η έρημη παραλία...
Τα κίτρινα φώτα των πλοίων που φεύγουν για καινούργιο προορισμό...
Η μοναξιά των φορτηγών...
Οι ναύτες της βάρδιας...
Οι φωτιές...
Τα γέλια των παιδιών από μακρυά...
Ο καπετάνιος χαράζει πορεία κρατώντας με δεξιότητα τον διαβήτη την ώρα που οι τελευταίες αχτίδες του ήλιου αντανακλούν στο χρυσάφι που έχει στα μανίκια του...
Και το ταξίδι αρχίζει...
Αλλά στην πραγματικότητα...
...το ταξίδι δεν τελειώνει ποτέ...
Ioannis
quote:
Μακάρι να μπορούσαμε να τα βάζαμε όλα σε μια σειρά και να φτιάχναμε τον μικρόκοσμο μας όπως θέλαμε εμείς.
ΦΙΛΕ ΓΙΑΝΝΗ ΕΙΠΕΣ ΚΟΥΒΕΝΤΕΣ ΠΟΥ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΜΕ ΑΓΓΙΞΑΝ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΚΑΙ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΚΡΙΝΩ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΥΣΙΕΣ, ΤΗΣ ΔΙΚΗΣ ΣΟΥ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ. ΕΓΩ ΟΜΩΣ ΘΑ ΕΠΙΚΕΝΤΡΩΘΩ ΣΕ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΜΕ "ΚΑΙΕΙ" ΑΡΚΕΤΑ..ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟ ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟ ΤΟΥ ΚΑΘΕΝΟΣ. ΟΧΙ ΦΙΛΕ ΜΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΣΚΟΛΟ ΝΑ ΤΟΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ. ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΟΥΤΕ ΚΟΥΜΠΙΑ, ΟΥΤΕ ΜΑΓΙΚΕΣ ΣΥΝΤΑΓΕΣ. ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΕΙΝΑΙ ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΚΑΙ ΘΕΛΗΣΗ ΓΙΑ "ΤΑΞΙΔΙΑ"..... ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΠΕΙΡΗ ΤΥΠΟΙ ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΩΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΘΕΝΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΖΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΨΥΧΟΣΥΝΘΕΣΗ ΤΟΥ ΚΑΘΕΝΟΣ ΜΑΣ.....ΚΑΠΟΙΟΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΤΑΞΙΔΕΥΟΥΝ ΣΤΗΝ WONDERLAND, ΚΑΠΟΙΟΙ ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΝ ΕΓΚΛΩΒΙΣΜΕΝΟΙ ΣΤΑ ΣΤΕΝΑ ΟΡΙΑ ΤΗΣ ΥΛΙΚΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΤΟΥΣ [ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΗΣ ΤΟΥΣ] ΚΑΙ ΝΟΜΙΖΟΥΝ ΟΤΙ Η ΕΥΤΥΧΙΑ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΧΡΗΜΑ ΚΑΙ Η ΔΟΞΑ 9ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ ΕΝΑΣ ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟΣ, ΓΙΑ ΕΜΕΝΑ ΨΕΥΤΙΚΟΣ ΟΜΩΣ]. ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΟΜΩΣ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΤΗΝ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑ Η ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΝ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΚΑΤΙ "ΑΛΛΟ" ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΥΛΙΚΟ ΜΑΣ ΚΟΣΜΟ. ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΥΤΑ ΤΑ ΜΙΚΡΑ ΤΑΞΙΔΙΑ, ΥΠΑΡΧΕΙ Η ΦΑΝΤΑΣΙΑ, ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΥΤΕΣ ΟΙ ΜΙΚΡΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΣΤΟΧΑΣΜΟΥ, ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΙΑ ΖΩΗ ΜΕ ΑΛΛΗ ΜΟΡΦΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΜΒΑΤΙΚΗ. ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΟΛΟΚΛΗΡΩΝΕΤΑΙ ΟΤΑΝ ΑΥΤΟΙ ΚΑΤΑΠΙΕΖΟΥΝ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΤΑΞΙΔΕΞΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΘΟΥΝ ΚΑΠΟΥ "ΑΛΛΟΥ" ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΘΕΩΡΟΥΝ ΚΑΠΟΙΕΣ ΦΟΡΕΣ ΤΡΕΛΟΥΣ, ΑΛΛΕΣ ΑΝΩΡΙΜΟΥΣ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΤΩΝ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΩΝ ΜΥΘΟΠΛΑΣΤΕΣ ΚΑΙ ΦΑΝΤΑΣΙΟΠΛΗΚΤΟΥΣ. ΑΝ ΦΑΝΤΑΣΙΟΠΛΗΚΤΟΣ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΚΑΙ "ΤΑΞΙΔΕΥΤΗΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ" ΝΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΧΟΜΑΙ ΕΙΜΑΙ, ΓΙΑΤΙ ΜΟΝΟ ΕΚΕΙ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΒΡΩ ΓΑΛΗΝΗ ΚΑΙ ΟΥΣΙΑ, ΟΜΟΡΦΙΑ ΚΑΙ ΑΡΜΟΝΙΑ.......
ΝΑΙ, ΘΕΛΩ ΝΑ ΤΑΞΙΔΕΥΩ..............
Μα έτσι που να το φανταστώ
πως μου'στηνες παιχνίδια...
Δε σου θυμόνω όμως γιατί
η αγέννητή μου η Ψυχή
διψούσε για ταξίδια !
Στον Πρίγκηπά (μου)...
"Αργώ" γιατί δεν βιάζομαι
και η Ψυχή μου λαχταρά πάντα ταξίδια...
Edited by - ΑΡΓΩ on 04/01/2004 11:09:26
ΑΣ ΕΧΕΙ ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ.........
η βροχη ειχε παρελθει,η ταραχη ειχε φυγει και εσυ ..τοσο..
ομορφη καθοσουν εκει και περιμενες , το δειλινο για να σε..
παρει ,ομως δεν ηθελα να φυγεις και βουτηξα στα παγωμενα..
της θαλασσας νερα ,κολυμπαγα και κολυμπαγα και ταυτοχρονα..
φωναζα ,μην φευγεις..περιμενε..περιμενε..και συνεχιζα...
ο ηλιος στην δυση του εφτανε και δεν ειχα αλλη αντοχη...
αφεθηκα..τα ματια εκλεισα...το κορμι μου δεν το ενοιωθα...
ηταν μουδιασμενο απο το κρυο ,μοναχα το μυαλο μου ηταν
ακομη ζεστο στην θυμιση σου,τα χρωματα σου κρατησα για παντα..
μην φευγεις ψυθιρισα με οση δυναμη μου ειχε απομεινει...
και υστερα για παντα χαθηκα στα χρωματα που ειχα αγαπησει.....
ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΜΠΟΤΣΑΚ.
με απεραντο σεβασμο και αγαπη,ο μανος σας
quote:«Για να σε καταλάβω πρέπει να μείνω άδειος απέναντί σου,
να γεμίσω από σένα,
να σε πάρω μέσα μου,
να γίνω εσύ.
Αν μπορώ να σε προσλάβω αναλλοίωτο, μπορώ να ανοιχθώ μαζί σου στην εμπειρία της επικοινωνίας.»
Πολυ ομορφο silverdawn!! Καλως ηρθες στην Παρεα μας
Edited by - Destiny on 05/01/2004 15:18:06
καθως ακουω τον ηχο που κανουν τα κουπια,...
με τον ρυθμο που εχουν οταν βουτανε στα νερα..
ο ανεμος ηπιος ,ακομη μια νυχτα που μας βρισκει να ταξιδευουμε..
μακρια..περα απο του μυαλου μας τα στενα...ορια του παροντος...
πριν ο φαεθων την πτηση του ξεκινησει, και τον απολλωνα να προυπαντισει...
ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΜΠΟΤΣΑΚ.
υ.γ το αφιερωνω στις δικης μου ζωης την αργω,την θεα που με προστατευει ,οποια και αν ειναι,την ευχαριστω,....
με απεραντο σεβασμο και αγαπη,ο μανος σας
Edited by - manos on 05/01/2004 18:46:58
ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ
ΜΙΑ ΧΑΡΗ ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ....
ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ Ο ΜΠΟΤΣΑΚ...........ΕΙΝΑΙ ΤΡΟΜΕΡΑ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΟΥ, ΠΕΣ ΜΟΥ ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΓΙΑ ΑΥΤΟΝ, ΜΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ ΠΟΛΥ
γεννημενος στις αρχες του 70',η ποιηση του γεννημενη ,σαν την ψυχη του "κοκκινου βιολιου".
αναγνωρισμενος ,μετα τον ψυχικο του "θανατο" ,απο ανθρωπους ,που γεννηθηκαν με την φλογα.
ενας κλειστος,μιζερος,ιδιοτροπος χαραχτηρας για τον ιδιο,ενας ονειροπολος,ευχαριστος,αυτοκαταστροφικος στα ματια των αλλων.
ενα ευχαριστω απο μερους του ,θα ηταν μηδαμινο και θα φανταζε λιγο ,στα ματια του/μας.
:))))))))))
να προσεχεις,καλο βραδακι
με απεραντο σεβασμο και αγαπη,ο μανος σας