Ο καπετάνιος χαράζει πορεία κρατώντας με δεξιότητα τον διαβήτη την ώρα που οι τελευταίες αχτίδες του ήλιου αντανακλούν στο χρυσάφι που έχει στα μανίκια του...

Και το ταξίδι αρχίζει...

Αλλά στην πραγματικότητα...

...το ταξίδι δεν τελειώνει ποτέ...

Ioannis

- Μικρές "ασήμαντες" αφορμές στοχασμού... - .-= Η ΨΥΧΗ =-.29/12/2003, 12:03:01

Τα πράγματα που σε κάνουν να γελάς. Τα πράγματα που σε κάνουν να κλαις. Να τραγουδάς και να σιωπάς. Να τρέχεις. Να φοβάσαι. Να ζητάς και να δίνεις. Δεν είναι και δεν μπορεί να είναι τα ίδια με αυτά που προκαλούν τις ίδιες αντιδράσεις σε εμένα ή σε οποιονδήποτε άλλο. Δεν μπορεί κανένας να κρίνει τους φόβους και τις ελπίδες σου. Δεν μπορεί κανένας να σταθεί απέναντι σου και να σου πει ότι κάνεις λάθος. Κανένας.

Έχω δει ανθρώπους που δεν θα σάλευαν καν ακόμη κι αν δίπλα τους γινόταν έκρηξη, και κάποιους άλλους που θεωρούσαν έκρηξη ένα απλό φύσημα του αέρα. Έχει σημασία; Σημασία έχει το πως νιώθουμε.

Μπορεί οι δαίμονες που χορεύουν γύρω μας τις νύχτες και τα ουρλιαχτά που ηχούν στα αυτιά μας τα άδεια πρωινά του καλοκαιριού να μην είναι τα ίδια. Είναι ίδιες οι ανάγκες μας όμως. Είναι ίδια η ανάγκη μας για Ανθρώπινη επαφή. Για απλωμένα χέρια και καθαρές φωνές. Για δυο λέξεις φιλικές. Αληθινές. Για ένα τηλεφώνημα μέσα στην νύχτα. Αγωνίας η χαράς. Για δυο κουβέντες σταράτες. Για κάτι αυθεντικό – και κατ’ επέκταση όμορφο.

Είναι κοινά τα πράγματα που μας ανατριχιάζουν. Η βροχή και η θάλασσα. Ο μεγάλος περίπατος στην άκρη της νύχτας. Τα παραμύθια που δεν έχουν τέλος. Η μουσική. Αυτή η πλανεύτρα μουσική. Και εκείνος ο αέρας που ξυπνάει την λήθη.

Είναι ίδιο το αποτέλεσμα που έχουν οι κραυγές μας τις νύχτες. Και η σιωπή μας όλα τα ατελείωτα πρωινά του χειμώνα.

Μακάρι να υπήρχαν μαγικές συνταγές και χάπια και κουμπιά και τρόποι. Μακάρι να μπορούσαμε να ξυπνήσουμε το πρωί κάπου αλλού. Σε ένα πιο όμορφο μέρος. Μακάρι όλα τα γέλια και οι λέξεις και οι υποσχέσεις να ήταν αληθινά. Μακάρι να μπορούσαμε να τα βάζαμε όλα σε μια σειρά και να φτιάχναμε τον μικρόκοσμο μας όπως θέλαμε εμείς.

Δεν ξέρω αν το έμαθες με τον εύκολο ή τον δύσκολο τρόπο – αλλά δεν γίνεται.

Αυτό που μπορεί να γίνει όμως, είναι να προσπαθήσουμε. Σιγά σιγά. Λίγο λίγο. Ενα μικρό βηματάκι την φορά. Και μπορεί να μάθουμε τι μας πλάνεψε και τι μας λιγόστεψε.

Κάποιες στιγμές θα προχωράμε. Θα σηκωνόμαστε. Κάποιες άλλες θα πέφτουμε και θα κατρακυλάμε. Θα κλαίμε και θα γελάμε. Θα απογοητευόμαστε και θα γεμίζουμε με πίστη. Όλα μέρος της ίδιας παράστασης είναι.

«Για να σε καταλάβω πρέπει να μείνω άδειος απέναντί σου, να γεμίσω από σένα, να σε πάρω μέσα μου, να γίνω εσύ. Αν μπορώ να σε προσλάβω αναλλοίωτο, μπορώ να ανοιχθώ μαζί σου στην εμπειρία της επικοινωνίας.»

Να προσέχετε αγαπημένοι μου φίλοι... και να είστε καλά...

- Μικρές "ασήμαντες" αφορμές στοχασμού... - .-= Η ΨΥΧΗ =-.08/01/2004, 10:35:02

Αγαπητοί μου φίλοι... ας μην μπούμε στην διαδικασία των αντιπαραθέσεων...

Είναι ένα πολύ όμορφο θέμα...

Ας το αφήσουμε έτσι....

Ioannis