- ΣΙΓΟΜΟΥΡΜΟΥΡΙΖΟΝΤΑΣ ΟΛΗ ΜΕΡΑ - vol 3 - - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"
Σωκράτης Μάλαμας
Τ' άσπρο φουστάνι σου κοιτώ,
κι όπως φυσάει, σ' ακολουθώ.
Ένας αέρας στα μαλλιά σου με τυλίγει...
Έρχονται βράδια που αγρυπνώ
και μες στο σπίτι τριγυρνώ,
σαν ξεχασμένος σε σταθμό, σαν ένας ξένος...
Δώρο του κόσμου,
σκοτάδι μου & φως μου.
Δώρο το κόσμου,
σημάδι μου...
Είναι δική σου η σκιά,
που ησυχάζει την καρδιά,
κι η αγωνία με ξεχνά κι αποκοιμιέμαι...
Να σ' έχω τάχα ονειρευτεί,
ψέμα αν είσαι, θα φανεί,
μα η λαχτάρα μου για σένα είναι πόνος...
Δώρο του κόσμου,
σκοτάδι μου & φως μου.
Δώρο το κόσμου,
σημάδι μου...
Deva
Σωκράτης Μάλαμας - Λαμπρίδη Φωτεινή
Έρωτες που μιλούν στ' αφτί αυτοί γνωρίζουν μόνο
πως ψίθυρο τον ψίθυρο η αγάπη χτίζεται
τις ρίζες του μισού καημού μου ξεριζώνω
γιατί με δάκρυ το φιλί μου δεν ξορκίζεται
Έρωτες που ακούν καλά βήμα απ' το πρωτοβρόχι
έχουν στα μάτια το Θεό κι ανθρώπους δεν φοβούνται
μόνο αγκαλιάζουν τη βροχή και της φωτιάς τη φλόγα
και με το σώμα ανάλαφρο κάθε βραδιά κοιμούνται
Έρωτες που ξυπνούν νωρίς πριν να χαράξει η μέρα
βλέπουν απ' όλους πιο καλά, σκοτάδι δεν αρκούνται
βλέπουν των άστρων τη δεντριά κι ακόμα παραπέρα
στην επιφάνεια μιας κλωστής τρέχουν και δε φοβούνται
Deva
Σωκράτης Μάλαμας
Άλλα θέλω κι άλλα κάνω πώς να σου το πω
έλεγα περνούν τα χρόνια θα συμμορφωθώ
Μα είναι δώρο άδωρο ν' αλλάξεις χαρακτήρα
τζάμπα κρατάς λογαριασμό τζάμπα σωστός με το στανιό
Έξω φυσάει αέρας κι όμως μέσα μου
μέσα σ' αυτό το σπίτι πριγκηπέσα μου
το φως σου και το φως χορεύουν γύρω μας
απίστευτος ο κόσμος κι ο χαρακτήρας μας
Άλλα θέλω κι άλλα κάνω κι έφτασα ως εδώ
λάθη στραβά και πάθη μ' έβγαλαν σωστό
Ξημερώματα στο δρόμο ρίχνω πετονιά
πιάνω τον εαυτό μου και χάνω το μυαλό μου
Έξω φυσάει αέρας κι όμως μέσα μου
μέσα σ' αυτό το σπίτι πριγκηπέσα μου
το φως σου και το φως χορεύουν γύρω μας
απίστευτος ο κόσμος κι ο χαρακτήρας μας
Deva
Βάμπαρη Κούλα & Μαρούδας Τώνης
Με τίποτ' άλλο μεσ' στον κόσμο δεν σε βάζω
την ομορφιά σου δεν την βρίσκω πουθενά
την καλωσύνη της καρδιά σου την θαυμάζω
και η ζωή μου κοντά σου όνειρο περνά
Κοντά μου ήρθες που σε καρτερούσα τόσο
κι ότι ποθούσα, στην καρδιά σου τώ 'χω βρη
στην αγκαλιά μου γείρε τώρα να σε νοιώσω
αφού κανείς να μας χωρίση δεν μπορεί
Βρήκα τα μάτια π' ονειρεύτηκα
που μιά ολόκληρη ζωή τα καρτερούσα
βρήκα τα μάτια π' ερωτεύτηκα
που δεν εγνώριζα και όμως τ' αγαπούσα
Πόσο φοβάμαι μήπως βγούνε όλα ψεύτικα
και μείνω μόνος στη ζωή κάποια βραδυά
βρήκα τα μάτια π' ονειρεύτηκα
δεν είναι μαύρα, γαλανά, μα καστανά
Κανένα μύρο απ' τα λουλούδια του Απρίλη
που μας μεθά με τη γλυκειά τους ευωδιά
δεν έχει τόση γλύκα σαν τα δυό σου χείλη
που μ' ένα φίλημά σου, κλέβεις την καρδιά
Ποτέ τ' αστέρια που ψηλά 'κει τρεμοσβύνουν
και λάμπουν μέσα σε μι' απέραντη νυχτιά
δεν έχουν δύναμη κι αυτά μπροστά σου σβύνουν
σαν θα τους ρίξης μία μόνη σου ματιά
Βρήκα τα μάτια π' ονειρεύτηκα...
G.ίνι
Δ
Ε Κ
Σωκράτης Μάλαμας - Άλκης Αλκαίος
Είχες μια φέτα φεγγαριού στα διάφανά σου χέρια
και μες στα μάτια σου πουλιά που φεύγανε για το Νοτιά
στο δρόμο σου εκατόφυλλα έστρωσα να περάσεις
να δεις το φως τ' αληθινό, να βρεις τ' αθάνατο νερό
όλους να μας κεράσεις
Ύστερα ήρθαν δειλινά, θολά και βουρκωμένα
άλλος ξεπούλησε φτηνά, άλλος αγόρασε ακριβά
κι όσοι ακόμα αντέχουνε, μες στο σκοτάδι φέγγουν
σαν σήματα φωσφορικά, σα νυχτωμένα φορτηγά
Τα αιώνια κακός μπελάς, στα εφήμερα χρονοτριβώ
και συ στο αίμα μου κυλάς σαν δηλητήριο αργό
Deva
Αρβανιτάκη Ελευθερία
Μουσική/Στίχοι: Παπαδημητρίου Δημήτρης/Πολυδούρη Μαρία
Δεν τραγουδώ παρά γιατί μ’ αγάπησες
στα περασμένα χρόνια
Και σε ήλιο, σε καλοκαιριού προμάντεμα
και σε βροχή, σε χιόνια
δεν τραγουδώ παρά γιατί μ’ αγάπησες
Μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου
μια νύχτα και με φίλησες στο στόμα
μόνο γι’ αυτό είμαι σαν κρίνο ολάνοιχτο
κι έχω ένα ρίγος στην ψυχή μου ακόμα
μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου
Μόνο γιατί όπως πέρναγα με καμάρωσες
και στη ματιά σου να περνάει
είδα τη λυγερή σκιά σου ως όνειρο
να παίζει, να πονάει
μόνο γιατί όπως πέρναγα με καμάρωσες
Γιατί, μόνο γιατί σε σεναν’ άρεσε
γι’ αυτό έμεινεν ωραίο το πέρασμά μου
Σα να μ’ ακολουθούσες όπου πήγαινα
σα να περνούσες κάπου εκεί σιμά μου
Γιατί, μόνο γιατί σε σεναν’ άρεσε
Μόνο γιατί μ’ αγάπησες γεννήθηκα
γι’ αυτό η ζωή μου εδόθη
Στην άχαρη ζωή την ανεκπλήρωτη
μένα η ζωή πληρώθη
Μόνο γιατί μ’ αγάπησες γεννήθηκα
Μονάχα για τη διαλεχτήν αγάπη σου
μου χάρισε η αυγή ρόδα στα χέρια
Για να φωτίσω μια στιγμή το δρόμο σου
μου γέμισε τα μάτια η νύχτα αστέρια
μονάχα για τη διαλεχτήν αγάπη σου
G.ίνι
Δ
Ε Κ
Σωκράτης Μάλαμας από το "Ασπρόμαυρες Ιστορίες
Όλα τ' αρνιέμαι, μα απ' αυτά κρατιέμαι
όπως τα μάτια σου υγρά, τη νύχτα
Σκαρφαλωμένα σε μια γυρισμένη πλάτη
καραδοκούν, μαντεύουν, ξεψυχάνε
Κάτι ανοίγει ξαφνικά μες στο μυαλό μου
και στρίβω στη γωνιά με βήμα μεθυσμένο
Μη μ' αρνηθείς, σκοπός γι' αυτή την εκδρομή
είναι το τέλος μου κι όχι μια αρχή
Όλα τ' αρνιέμαι, μα απ' αυτά κρατιέμαι
όπως τα μάτια σου υγρά, τη νύχτα...
Deva
Παπακωνσταντίνου Θανάσης
Κάτω απ' το μαξιλάρι είν' ένα βαθύ πηγάδι
που μέσα κατοικούν οι ψυχές που σ' αγαπούν
Παλεύουν κάθε βράδυ με τα κιούγκια στο σκοτάδι
να φτάσουν στα ψηλά, πλάι στο μαχαραγιά
Να σου μιλάν στον ύπνο, να σε μπάζουνε σε κήπο
μ' Αϊ-Γιάννη και λωτούς και χειμωνανθούς
Κι όταν σ' αναταράσσει, για τα σκάρτα που 'χεις πράξει
κύμα φαρμακερό, να σου δίνουν φυλαχτό
Χαϊμαλί από μετάξι που 'χουν μέσα του φυλάξει
άχυρο απ' τη γη που 'χει μείνει απάτητη
Έρχονται και σε 'μένα πρόσωπα λησμονημένα
άδεια και χλωμά - από πριν κι από μετά
Μου κρατάν' το χέρι στο ταξίδι, στο καρτέρι
στον ύπνο τον βαθύ. Είναι λίγοι, είναι πολλοί
Μέσα στο πηγάδι, κάτω απ' το μαξιλάρι
ρίχνονται οι ψυχές.
Ήλιε μου, τώρα βγες
δεν ξεχνάω ποτέ αχτίδες που φωτίζουν ακόμα και μέσα απ' τις γρίλλιες των καιρών...
G.
Δ
Ε Κ
Edited by - galadriel on 03/12/2005 11:10:46
Σωκράτης Μαλάμας από το "Ασπρόμαυρες Ιστορίες"
Σαν κάτι να σε καίει, κάτι να σε πληγώνει
μ' ανησυχία σε ζώνει και γελάς
τις νύχτες ξεγλιστράς και μένα ξεγελάς
όλους μας φέρνεις βόλτα, σ' όλους μας πήγες κόντρα
σωστά μ' εξαπατάς, το δάχτυλό σου βλέπω
κι αυτό που δεν αντέχω κυνηγάς
Δεν ξέρω τι να πω, πως δεν σ' ακολουθώ είναι ψέμα
μα ξέρω την δειλία μου να κρύβω, ξέρω κρυφά κρυφά να σε προδίδω
χωρίς ανταμοιβή, χωρίς υπερβολή, λακωνικά με νεύμα στην αρχή
στην χωροφυλακή και στην αστυνομία
που περιμένουν όπως πάντα στην γωνία
Λυπάμαι που σου γράφω όλα αυτά, είναι η νύχτα μου βαριά
κι αυτά που σκέφτομαι πικρά
δεν φτάνει τ' όνειρο να ζεις όπως σ' αρέσει
και η ψευδαίσθηση μπορεί να στη βαρέσει μάγκα μου
και να κοιτάς με στόμα ανοιχτό όσα δεν έζησες στο κόσμο αυτό
Deva
Υφαντής Δημήτρης
Θα σκάψω γη και ουρανό, θάλασσες θα γυρίσω
να 'βρω τ' αθάνατο νερό, να 'ρθω να σε ραντίσω
Μαντήλι να 'χεις φυλαχτό, θα σου χρυσοκεντήσω
πάνω του να ιστορήσω πόσο σ' αγαπώ
Όλα τα δώρα των θεών σου χάρισαν οι Μοίρες
Ό,τι ποθούσες στη ζωή, απλόχερα το πήρες
Κι αν μ' αγαπάς αληθινά, ήλιε μου και φεγγάρι
θα 'χω κι εγώ λίγο απ' το φως και τη δική σου χάρη
Υφαίνω μόνη ολημερίς, τη νύχτα το ξηλώνω
η σκέψη σου είναι πυρκαγιά, κι εκεί σε ανταμώνω
Πάνω στα κάστρα τ' ουρανού τ' αστέρια θα τρυγήσω
να σε χρυσοστολίσω, κόρη του δειλινού
Όλα τα δώρα των θεών σου χάρισαν οι Μοίρες
Ό,τι ποθούσες στη ζωή, απλόχερα το πήρες
Μα αν μ' αγαπάς αληθινά, βιάσου και μην αργήσεις
μες στων μνηστήρων τον κλοιό μονάχη μη μ' αφήσεις
G.
Δ
Ε Κ
Σωκράτης Μάλαμας από το "Το Άδειο Δωμάτιο"
Της Σφίγγας το κεντρί πονάει πολύ
Σφραγίζει διαβατήριο για σκοτεινό κατώφλι
Προφήτες πλάνοι μας μιλάνε γι’ απειλή
Και σέρνονται ξοπίσω τους ανήσυχοι οι όχλοι
Ποιος σ’ έμαθε να γεύεσαι ερημιές
Να ξεδιψάς με το ποτό που κρύβουνε οι κάκτοι
Όλα τα μπάρκα σου σε πλήρωσαν ρωγμές
Μα εσύ τον κήπο σου ποτέ δεν όρισες με φράχτες
Ποιος σ’ ύφανε με ίνες πορφυρές
Στου φεγγαριού τη χάση να εκπέμπεις πύρινη αύρα
Πάντα ζωγράφιζες τις θάλασσες βαθιές
Και στη σκακιέρα να διαλέγεις να παίξεις με τα μαύρα
Ποιος σ’ έμαθε να γεύεσαι ερημιές...
Deva
Αρβανιτάκη Ελευθερία
Νύχτα μαγεμένη και είσαι πλάι μου
Ήλιε φώτιζε μου το φεγγάρι μου
Κάτι έχω πάθει, ο καιρός αγκάθι
Ήλιε φώτιζέ μου το φεγγάρι μου
Διαβάζω απόψε την αλήθεια
πάνω στο κορμάκι σου
πες μου τι θ' απογίνω όταν θα σβήσει το μεράκι σου
Νύχτα μαγεμένη, δάκρυ και φιλί
όλα έχουν δύση και ανατολή
Σ' αγαπώ και είσαι, πάρε με και ζήσε
όλα έχουν δύση και ανατολή
Σ' αγαπώ και είσαι, φίλα με και ζήσε
όλα έχουν δύση και ανατολή
Διαβάζω απόψε παραμύθια
πάνω στο κορμάκι σου
πες μου τι θ' απογίνω
όταν θα σβήσει το μεράκι σου
G.
Δ
Ε Κ
Διονύσης Σαβόπουλος
Κάτι αλήθεια συμβαίνει εδώ
κάτι μυστικό
κάτι πλούσιο και παράξενο
σαν τοπίο του βυθού
Ανθισμένες κερασιές
κι απόγευμα ζεστό
και πολύχρωμο χορτάρι, ναι
για ν' αποκοιμηθώ
Αμαξάκια κάτασπρα
φεύγουν απαλά
και μας φέρνουνε σε σένανε
στα μέρη τα παλιά
Στο γαλάζιο θρόνο σου
χρυσό μανδύα φοράς
και σε δυο λιοντάρια ήμερα
τα πόδια σου ακουμπάς
Τόσα χρόνια πάλευα
μόνος στα τυφλά
και ταξίδεψα κι αρρώστησα
και πέρασα πολλά
Τώρα όμως πλάι σου
και πάλι περπατώ
μέσ’ τα χρώματα του κήπου σου
και δίπλα στο νερό
Κοντά μου φωσφορίζοντας
σκύβεις και με φιλάς
για την νύχτα με σκεπάζεις, ναι
και με παρηγοράς
Deva
Αρλέτα
Ακόμα κι αν φύγεις
για το γύρο του κόσμου
θα ‘σαι πάντα δικός μου
θα 'μαστε πάντα μαζί
Και δε θα μου λείπεις
γιατί θα 'ναι η ψυχή μου
το τραγούδι της έρημου
που θα σ' ακολουθεί
Τα ήσυχα βράδια
η Αθήνα θ' ανάβει
σα μεγάλο καράβι
που θα 'σαι μέσα κι εσύ
Και δε θα σου λείπω
γιατί θα 'ναι η ψυχή μου
το τραγούδι της ερήμου
που θα σ’ ακολουθεί
Τα ήσυχα βράδια
θα περνάει φωτισμένο
της ζωής μου το τρένο
που 'θα 'σαι μέσα κι εσύ
G.
Δ
Ε Κ
Edited by - galadriel on 03/12/2005 11:36:23
Τσαλιγοπούλου Ελένη
Χρώμα της φωτιάς
Κρύβουν τα λόγια
της δικής μου καρδιάς
Άκου τη φωνή μου
που ραγίζει βουνά
Άκου την ψυχή μου
στ' όνομα σου ξυπνά
Άκου με τι πάθος
με χτυπάει ο καιρός
Τώρα που έχω ανάγκη
το δικό σου φως
Χρώμα του καημού
Κρύβουνε τ' άστρα
του δικού μου ουρανού
G.
Δ
Ε Κ
Χατζής Κώστας
Της γειτονιάς μας ο τρελός, όλα ανάποδα τα βλέπει
μες του μυαλού του τον καθρέφτη
Πάει στις κηδείες και γελάει, στα γεννητούρια πάει και κλαίει
κι όλα ανάποδα τα λέει, κι όλα ανάποδα τα λέει
Στους πλούσιους και στους εργοδότες, δε τους μιλάει, με το έτσι θέλω
κι αλλού γυρνάει το κεφάλι, κι αλλού γυρνάει το κεφάλι
Ενώ στους γεωργούς και στους διαβάτες, τους βγάζει αμέσως το καπέλο
μμμμ............ λα λα λα
Θεέ μου τι ομορφιά τι φως, της γειτονιάς μας ο τρελός
Τρελαίνεσαι να τον ακούς, να ‘χαμε άλλους δυο τέτοιους τρελούς
το G.ίνι σου....
Δ
Ε Κ
Μ: GORAN BREGOVIC
Πού να 'σαι τώρα, …(*).
Κάνε κουράγιο ….(*), πάλεψε τα χρόνια, ….(*) μου με τις αλλιώτικες συνήθειες
τις αλλιώτικες κινήσεις, είχες πολύ καλούς τρόπους, φαινόταν ότι ήσουν από
άλλο κόσμο, όμως εσύ πάντα έκανες ότι μπορούσες για να μην το δείχνεις, δεν
περιφρονούσες τη φτώχεια, αλλά ούτε σε γοήτευε ιδιαίτερα, όλα σε σένα ήταν
διαφορετικά
Το δωμάτιό σου με τα σπάνια αντικείμενα, τα γράμματα, τα δώρα σου, σίγουρα
είχες καλύτερο γούστο από μένα, ερχόσουν και μ έβρισκες, το κρεβάτι, το
στήθος σου, ….(*) μικρή πρόστυχη κυρία
Και κάτω απ τα παράθυρα, βρεγμένος δρόμος, ο ήχος του τρένου, το σούρουπο
και το δωμάτιό μου ….(*) κρεμασμένο στον αέρα, σαν πορτοκάλι, κάνε κουράγιο
….
Που να σαι τώρα, ποιος ξέρει πως περνάς
Που να σαι τώρα, αχ πως αντέχεις
Χωρίς να έχεις, αυτό που αγαπάς
Και δίχως ν αγαπάς, αυτό που έχεις
Ξέρεις …. (*) εμείς οι δυο, ήταν γραφτό να συναντηθούμε, τι να ξέρουν, πως
μπορούν να ξέρουν οι άλλοι, συνομήλικη μικρή ερωμένη, θυμάσαι, εκατομμύρια
στιγμές, στιγμές που όσο πάνε και λιγοστεύουν, έτσι όπως κάποιοι τις λεηλατούν
μπροστά στα μάτια μας κάθε μέρα, άδικα παλεύω να τις κρατήσω, άδικα, κυλάνε
βουβά και φεύγουν, ως τη μεγάλη θάλασσα, πέρασαν τόσα χρόνια, δεν φοράω πια το
φοιτητικό μου μπουφάν, και δυσκολεύομαι να συνηθίσω αυτό το καλοραμμένο
κουστούμι, δεν περιφρονώ το χρήμα, αλλά ούτε με γοητεύει ιδιαίτερα, Mozart
requiem, Agnus Dei, yesterday, απόψε θα ρθω στο πρώτο σου όνειρο, μη γεράσεις
….(*), μη γεράσεις, πες ψέματα στον άντρα σου, σκίσε την πρόσκληση ή ακύρωσε το
δείπνο, ακούμπησε με όπως τότε με το γόνατό σου κάτω από το τραπέζι, απόψε
….(*), στο καλύτερο ξενοδοχείο, απόψε, στο πρώτο σου όνειρο, κάνε κουράγιο ....
Που να σαι τώρα, ποιος ξέρει πως περνάς
Που να σαι τώρα, αχ πως αντέχεις
Χωρίς να έχεις, αυτό που αγαπάς
Και δίχως ναγαπάς, αυτό που έχεις
Μη γεράσεις ….(*), μη γεράσεις, γιατί δεν θα έχω πια κανέναν και τίποτα να με
κρατήσει νέο, μόνος μου επιμένω ακόμα εδώ, παρόλο που άρχισε πάλι να βρέχει
έτσι όπως βρέχει πάντα στα νησιά Οκτώβρη μήνα, θυμάσαι, θάλασσα μολύβι, κι ο
ουρανός από πεύκα, απόμακρες ανάκατες φωνές, η φωνή της μητέρας, του φίλου
της κόρης του αδελφού, της ερωμένης, της σειρήνας του πλοίου μου, ρούχα λευκά
βιαστικά μαζεμένα, λίγο πριν την βροχή, μαζί τους χάθηκε και το φως, ένας
σύντομος περίπατος, ακόμα εκεί δίπλα στη θάλασσα, κι ύστερα τέλος, τέλος, κάνε
κουράγιο ….(*)
Που να σαι τώρα, ποιος ξέρει πως περνάς
Που να σαι τώρα, αχ πως αντέχεις
Χωρίς να έχεις, αυτό που αγαπάς
Και δίχως ν αγαπάς, αυτό που έχεις
Κάνε κουράγιο ….(*)
(*) δεν είναι το όνομα που λείπει αλλά το χρώμα...
Αλουπογιάννης Γιώργος
Ξυπνάς νωρίς, γελάς παντού, μια μέρα απλώνεται μπροστά σου
στην αγκαλιά του πρωινού ο ήλιος τρέμει στα μαλλιά σου
κι οι χωρισμοί και οι βροχές ποτέ ξανά δε θα σε βρούνε
και ό,τι ζεις ζήσ' το όπως θες, δεν έχουν τίποτα να πούνε
Μ' αυτό το φως και τη ζωή ποιος πάει πάλι στη δουλειά του
γελάς κρυφά κι απ' το ταξί το σκας κι ανοίγεις τα φτερά σου
πετάς μακριά πάνω απ' τη γη και γίνεσαι ένα με τον ήλιο
βάζεις στο τέρμα μουσική και τραγουδάς όλο το ίδιο
Τι έχεις πάρει απ' τον ήλιο και θυμίζεις τη φωτιά
Τι έχεις πάρει κι από μένα και μου λείπεις ξαφνικά
και μου λείπεις ξαφνικά, και μου λείπεις
και μου λείπεις ξαφνικά
Κι οι χωρισμοί και οι βροχές ποτέ ξανά δε θα σε βρούνε
και ό,τι ζεις ζήσ' το όπως θες, δεν έχουν τίποτα να πούνε
Τι έχεις πάρει απ' τον ήλιο και θυμίζεις τη φωτιά
Τι έχεις πάρει κι από μένα και μου λείπεις ξαφνικά
Τι έχεις πάρει απ' τον ήλιο και θυμίζεις τη φωτιά
Τι έχεις πάρει κι από μένα και μου λείπεις ξαφνικά
και μου λείπεις ξαφνικά, και μου λείπεις
και μου λείπεις ξαφνικά
Και μου λείπεις, και μου λείπεις ξαφνικά
καλημέρα 
Galadriel
Δ
Ε Κ
Μακεδόνας Κώστας
Παίρνω ένα ποδήλατο και φεύγω για τ' αδύνατο
κρατάω στο χέρι το κλειδί
Πιάνω το τιμόνι ο σφυγμός μου δυναμώνει
το έργο κάπου το 'χω ξαναδεί
Ήμουν μικρό παιδάκι με καθαρή καρδιά
είχα τ' όνειρο μου το ποδήλατο μου
κι όλα έμοιαζαν σωστά
Έγινα δεκάξι κι όλα ήταν εντάξει
είχα μια ζωή μπροστά
Το ποδήλατό μου ήταν πάντοτε δικό μου
και με πήγαινε πολύ μακριά
Μέσα στη Σαχάρα σαν την πιο βαθιά λαχτάρα
μ' οδηγούσε πέρα απ' τη χαρά
Και τώρα στον αγώνα ξανά απ' την αρχή
Όρτσα στο πετάλι να 'ρθουνε κι οι άλλοι
παμε για ορθοπεταλιές
Τα ποδήλατά μας όπως τα όνειρά μας
ξέρουν από ανηφοριές
Galadriel των Λευκών Λυγμών
Δ
Ε Κ
Κανά Μελίνα
Απόψε το τραγούδι θα 'ναι σαν προσευχή
θα είναι ελαιώνας σε ξεχασμένη γη
Απόψε το τραγούδι θα γίνει αγκαλιά
που θα χωράει κι εσένα κι ας είσαι μακριά
Απόψε τη σελήνη δεν τη γελάει κανείς
βασιλικό χαϊδεύει με το 'να χέρι της
κι εγώ που δεν κοιμάμαι, εγώ που ξαγρυπνώ
δεν ξέρω αν θα πεθάνω, ή αν θα γεννηθώ
Απόψε η καρδιά μου θα γίνει ένα παλιό
ποδήλατο που θέλει να βγει στον ουρανό
τον Μάσσιμο Τροϊζι να βρει και να του πει
πως μέσα σε μια νύχτα αλλάζει η ζωή
Απόψε το τραγούδι θα γίνει αγκαλιά
που θα χωράει κι εσένα κι ας είσαι μακριά
G.ίνι... γμτ τους καμβάδες μου γμ...
Δ
Ε Κ