28th_Thief
Νέο ΜέλοςΣυμμετοχή σε θέματα
Πρόσφατα μηνύματα
όλο λέει πως δεν θέλει / κι όλο στάζει απ' το μέλι...
Special αφιερωμένο στα μάγουλα του μπόξερ που σαλιώνουν το αιδoίο του esoterica...
παραπονιέται κι ο θεός που τον "τροφοδοτούσες"*
Special αφιερωμενό ρεμπετοειδή δύστιχο, με *Ρασουλική εμφανή προδιάθεση, στα ζεϊμπετόσκυλα του esoterica...
Deva Parinito
Edited by - 28th_Thief on 03/12/2005 12:07:43
Deva Parinito
Διονύσης Σαβόπουλος
Κάτι αλήθεια συμβαίνει εδώ
κάτι μυστικό
κάτι πλούσιο και παράξενο
σαν τοπίο του βυθού
Ανθισμένες κερασιές
κι απόγευμα ζεστό
και πολύχρωμο χορτάρι, ναι
για ν' αποκοιμηθώ
Αμαξάκια κάτασπρα
φεύγουν απαλά
και μας φέρνουνε σε σένανε
στα μέρη τα παλιά
Στο γαλάζιο θρόνο σου
χρυσό μανδύα φοράς
και σε δυο λιοντάρια ήμερα
τα πόδια σου ακουμπάς
Τόσα χρόνια πάλευα
μόνος στα τυφλά
και ταξίδεψα κι αρρώστησα
και πέρασα πολλά
Τώρα όμως πλάι σου
και πάλι περπατώ
μέσ’ τα χρώματα του κήπου σου
και δίπλα στο νερό
Κοντά μου φωσφορίζοντας
σκύβεις και με φιλάς
για την νύχτα με σκεπάζεις, ναι
και με παρηγοράς
Deva
Σωκράτης Μάλαμας από το "Το Άδειο Δωμάτιο"
Της Σφίγγας το κεντρί πονάει πολύ
Σφραγίζει διαβατήριο για σκοτεινό κατώφλι
Προφήτες πλάνοι μας μιλάνε γι’ απειλή
Και σέρνονται ξοπίσω τους ανήσυχοι οι όχλοι
Ποιος σ’ έμαθε να γεύεσαι ερημιές
Να ξεδιψάς με το ποτό που κρύβουνε οι κάκτοι
Όλα τα μπάρκα σου σε πλήρωσαν ρωγμές
Μα εσύ τον κήπο σου ποτέ δεν όρισες με φράχτες
Ποιος σ’ ύφανε με ίνες πορφυρές
Στου φεγγαριού τη χάση να εκπέμπεις πύρινη αύρα
Πάντα ζωγράφιζες τις θάλασσες βαθιές
Και στη σκακιέρα να διαλέγεις να παίξεις με τα μαύρα
Ποιος σ’ έμαθε να γεύεσαι ερημιές...
Deva
Σωκράτης Μαλάμας από το "Ασπρόμαυρες Ιστορίες"
Σαν κάτι να σε καίει, κάτι να σε πληγώνει
μ' ανησυχία σε ζώνει και γελάς
τις νύχτες ξεγλιστράς και μένα ξεγελάς
όλους μας φέρνεις βόλτα, σ' όλους μας πήγες κόντρα
σωστά μ' εξαπατάς, το δάχτυλό σου βλέπω
κι αυτό που δεν αντέχω κυνηγάς
Δεν ξέρω τι να πω, πως δεν σ' ακολουθώ είναι ψέμα
μα ξέρω την δειλία μου να κρύβω, ξέρω κρυφά κρυφά να σε προδίδω
χωρίς ανταμοιβή, χωρίς υπερβολή, λακωνικά με νεύμα στην αρχή
στην χωροφυλακή και στην αστυνομία
που περιμένουν όπως πάντα στην γωνία
Λυπάμαι που σου γράφω όλα αυτά, είναι η νύχτα μου βαριά
κι αυτά που σκέφτομαι πικρά
δεν φτάνει τ' όνειρο να ζεις όπως σ' αρέσει
και η ψευδαίσθηση μπορεί να στη βαρέσει μάγκα μου
και να κοιτάς με στόμα ανοιχτό όσα δεν έζησες στο κόσμο αυτό
Deva
Σωκράτης Μάλαμας από το "Ασπρόμαυρες Ιστορίες
Όλα τ' αρνιέμαι, μα απ' αυτά κρατιέμαι
όπως τα μάτια σου υγρά, τη νύχτα
Σκαρφαλωμένα σε μια γυρισμένη πλάτη
καραδοκούν, μαντεύουν, ξεψυχάνε
Κάτι ανοίγει ξαφνικά μες στο μυαλό μου
και στρίβω στη γωνιά με βήμα μεθυσμένο
Μη μ' αρνηθείς, σκοπός γι' αυτή την εκδρομή
είναι το τέλος μου κι όχι μια αρχή
Όλα τ' αρνιέμαι, μα απ' αυτά κρατιέμαι
όπως τα μάτια σου υγρά, τη νύχτα...
Deva
Σωκράτης Μάλαμας - Άλκης Αλκαίος
Είχες μια φέτα φεγγαριού στα διάφανά σου χέρια
και μες στα μάτια σου πουλιά που φεύγανε για το Νοτιά
στο δρόμο σου εκατόφυλλα έστρωσα να περάσεις
να δεις το φως τ' αληθινό, να βρεις τ' αθάνατο νερό
όλους να μας κεράσεις
Ύστερα ήρθαν δειλινά, θολά και βουρκωμένα
άλλος ξεπούλησε φτηνά, άλλος αγόρασε ακριβά
κι όσοι ακόμα αντέχουνε, μες στο σκοτάδι φέγγουν
σαν σήματα φωσφορικά, σα νυχτωμένα φορτηγά
Τα αιώνια κακός μπελάς, στα εφήμερα χρονοτριβώ
και συ στο αίμα μου κυλάς σαν δηλητήριο αργό
Deva
Σωκράτης Μάλαμας
Άλλα θέλω κι άλλα κάνω πώς να σου το πω
έλεγα περνούν τα χρόνια θα συμμορφωθώ
Μα είναι δώρο άδωρο ν' αλλάξεις χαρακτήρα
τζάμπα κρατάς λογαριασμό τζάμπα σωστός με το στανιό
Έξω φυσάει αέρας κι όμως μέσα μου
μέσα σ' αυτό το σπίτι πριγκηπέσα μου
το φως σου και το φως χορεύουν γύρω μας
απίστευτος ο κόσμος κι ο χαρακτήρας μας
Άλλα θέλω κι άλλα κάνω κι έφτασα ως εδώ
λάθη στραβά και πάθη μ' έβγαλαν σωστό
Ξημερώματα στο δρόμο ρίχνω πετονιά
πιάνω τον εαυτό μου και χάνω το μυαλό μου
Έξω φυσάει αέρας κι όμως μέσα μου
μέσα σ' αυτό το σπίτι πριγκηπέσα μου
το φως σου και το φως χορεύουν γύρω μας
απίστευτος ο κόσμος κι ο χαρακτήρας μας
Deva
Σωκράτης Μάλαμας - Λαμπρίδη Φωτεινή
Έρωτες που μιλούν στ' αφτί αυτοί γνωρίζουν μόνο
πως ψίθυρο τον ψίθυρο η αγάπη χτίζεται
τις ρίζες του μισού καημού μου ξεριζώνω
γιατί με δάκρυ το φιλί μου δεν ξορκίζεται
Έρωτες που ακούν καλά βήμα απ' το πρωτοβρόχι
έχουν στα μάτια το Θεό κι ανθρώπους δεν φοβούνται
μόνο αγκαλιάζουν τη βροχή και της φωτιάς τη φλόγα
και με το σώμα ανάλαφρο κάθε βραδιά κοιμούνται
Έρωτες που ξυπνούν νωρίς πριν να χαράξει η μέρα
βλέπουν απ' όλους πιο καλά, σκοτάδι δεν αρκούνται
βλέπουν των άστρων τη δεντριά κι ακόμα παραπέρα
στην επιφάνεια μιας κλωστής τρέχουν και δε φοβούνται
Deva
Σωκράτης Μάλαμας
Τ' άσπρο φουστάνι σου κοιτώ,
κι όπως φυσάει, σ' ακολουθώ.
Ένας αέρας στα μαλλιά σου με τυλίγει...
Έρχονται βράδια που αγρυπνώ
και μες στο σπίτι τριγυρνώ,
σαν ξεχασμένος σε σταθμό, σαν ένας ξένος...
Δώρο του κόσμου,
σκοτάδι μου & φως μου.
Δώρο το κόσμου,
σημάδι μου...
Είναι δική σου η σκιά,
που ησυχάζει την καρδιά,
κι η αγωνία με ξεχνά κι αποκοιμιέμαι...
Να σ' έχω τάχα ονειρευτεί,
ψέμα αν είσαι, θα φανεί,
μα η λαχτάρα μου για σένα είναι πόνος...
Δώρο του κόσμου,
σκοτάδι μου & φως μου.
Δώρο το κόσμου,
σημάδι μου...
Deva
Σωκράτης Μάλαμας - Αθανασιάδου Ανθούλα
Σ' αγαπώ γι αυτό το μέτρο το σωστό, που ανάμεσά μας
ακροβατεί πότε από εδώ, πότε από εκεί, στη θάλασσά μας
Για εκείνο τ' άστρο το τρελό που ακολουθούμε
Για ένα άγγιγμα ζεστό, πριν κοιμηθούμε
Γι αυτό το άγνωστο-γνωστό που μας υψώνει
Για της αγάπης τον ιστό που μας ενώνει
Για ό,τι ως τώρα έχουμε ζήσει κι ό,τι ζούμε
Για ό,τι αστείο και σοβαρό μένει να πούμε
Σ' αγαπώ για όλα αυτά και για άλλα τόσα άγνωστά μου
που δυστυχώς δεν τα χωρούν τα ποιήματά μου
Για κείνο τ' άστρο το τρελό που ακολουθούμε
Για ένα άγγιγμα ζεστό πριν κοιμηθούμε
Έτσι αγαπώ παιδί, κορίτσι και γυναίκα
και λέω τα θαύματα του κόσμου είναι δέκα
Τα εννιά γνωστά και το άλλο το κρυμμένο
απ' της αγάπης μου το φως οδηγημένο
Deva
Κάτω απ’ τ’ άγια πόδια σου
σαν πίστα η καρδιά μου
κι εσύ μ’ ένα ζεϊμπέκικο
ξορκίζεις το σεβντά μου
Στιλέτο το τακούνι σου
στο πάτωμα καρφώνεις
μα εγώ το νιώθω Έμμυ μου
το στήθος μου ξαμώνεις
Χορεύεις γύρω-γύρω μου
και μ’ έχεις κυκλωμένο
σαν τον Ανδρούτσο στη Γραβιά
κλειστό κι ερωτευμένο
Deva
Θανάσης Παπακωνσταντίνου
Δροσοσταλίδα το πρωί
το μεσημέρι λάμια
και παραγιός τ' απόβραδο
που φεύγει απ’ τη δουλειά
Τη νύχτα σιτοκαλαμιά
που σπίρτο την ανάβει
πες μας που πας; μέσα στη φωτιά!
Ματιά που κάπου σκάλωσε
βήμα που γρηγορεύει
δρυοκολάπτης που ξανά
το θώρακα τρυπά
Χαρά που φεύγει στα ψηλά
Θυμός που πέφτει κάτω
πες μας που πας; μέσα στη φωτιά!
Μικράκι που μεγάλωσε
ντροπή που γυροφέρνει
του λόφου αλεπότρυπα
με δώδεκα στοές
Γιορτή που δεν τιμήθηκε
Ηφαίστειο που κοιμάται
πες μας που πας; μέσα στις φωτιές!
Deva
"Για άλλη μια φορά επιχείρησα ν' αυτοκτονήσω - έβρεξα τη μύτη μου και την έχωσα στο ντουί της λάμπας. Δυστυχώς, έγινε ένα βραχυκύκλωμα στα καλώδια, κι απλώς κουτρουβαλιάστηκα απ' το ψυγείο. Επειδή πάντα κατατρύχομαι από θανατερές σκέψεις, μελαγχολώ σταθερά. Αναρωτιέμαι πάντα αν υπάρχει μετά θάνατον ζωή, κι αν υπάρχει, θα βρω άραγε να χαλάσω χιλιάρικο 
" Woody Allen
Deva Parinito
Edited by - 28th_Thief on 03/12/2005 12:44:45
Γιατί θυμώνετε ? Γιατί ?
Για σας μιλούσα τόσον καιρό.
Πήγα σε τόπους μαγικούς, σε φαράγγια απάτητα, σε δάση μεγαλόπρεπα.
Μίλησα για σας.
Τους είπα ότι μου διδάξατε κι έγινα ο Απόστολός σας.
- "Σαούλ, Σαούλ, Γιατί με καταδιώκεις?"
Γιατί λοιπόν τώρα θυμώνετε ?
Έλα, μην θυμώνεις... Γύρισα τώρα...
κι έμαθα, κι έμαθα πως για σένα ζω
έφυγα, χάθηκα, σπούδασα τον πόνο
ξέρω πια, ξέρω πια, πως να σ' αγαπώ..." Μ. Ρασούλης
Edited by - 28th_Thief on 03/12/2005 13:30:57
Φοβάμαι να σου πω ποιος είμαι. Κοίτα! Εγώ ?
Ναι, εγώ.
Φοβάμαι γιατί μέσα από ένα θέατρο παραλόγου γνωριστήκαμε.
Φοβάμαι γιατί μέσα από Μάσκες κοιταχτήκαμε.
Κι αν φοβάμαι, δεν φοβάμαι.
Σε λίγο όλα πια θα έχουν γίνει ένα!
Ο θανάσης, ο Νιόνιος, ο Μανώλης, ο Σωκράτης...
Σε χαιρετούν!
Edited by - 28th_Thief on 03/12/2005 13:11:48
Συνεχίστε να μου μιλάτε.
Ακούγοντας την Φωνή σας, ακούω την δική μου.
Κι αν λείπω, είμαι πάντα κοντά σας.
Ανεπρόκοπο παράσιτο κατάλληλο για εξολόθρευση.
Βγάζω απ' την τσέπη μου, μια "ψόφια" γάτα.
Μιλήστε μου...
quote:
ΑΣΕ ΕΝΑ ΣΤΙΧΟ...
Σ. Μάλαμας
Deva