- ΑΣΕ ΕΝΑ ΣΤΙΧΟ... - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"
Τι είναι αυτό που μας ενώνει
κι η λαχτάρα δε παλιώνει
τι είναι αυτό που σε μαγεύει
και η φλόγα αντριεύει...
Και σαρώνει...
Εσύ γιά χάρη μου,
φωτιά,
κραυγή,
βροχή,
και παλληκάρι μου,
τραγούδι που ανατέλλεις το φεγγάρι μου
φιλί π΄ανοίγεις δρόμους ηδονής...
Τι είναι αυτό που σε μεθάει
και στο βλέμμα σπαρταράει
τι ειν΄αυτό που μας ραγίζει
και μετά μας μαγνητίζει
σαν ζυγώνει.
ΔΡΑΚΟΝΤΕΣ...
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΣ. ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
=))=II=((=
που διανύουμε σήμερα.
Το σπαθί της βούλησης κόβει το κεφάλι των δράκων του φόβου.
της διαφθοράς και της μιζέρια στο φυσικό και ηθικό επίπεδο.
Απλά...
ΔΡΑΚΟΝΤΕΣ.
ΑΡΧΟΝΤΕΣ
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΣ. ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
=))=II=((=
στην άκρη τρεμοπαίζεις ,
της φλόγας του κεριού ,
με το ουράνιο
αστροφώτιστο βλέμμα ,
παραμυθιού αέρας .
Τα ρόδα το χρώμα τους στείλαν
να ανταμώσει ευωδιαστές αναμνήσεις
κι ένας ανύποπτος χειμώνας
στο ξεκίνημά του
αντικρίζοντας τον αβλέμονα της ψυχής
αιωρείται για λίγο
με τα λειψά φτερά του
αγγίζοντας τα χείλη σου
...mat...
Γιατι τώρα??
τα αρπαχτικά των καιρών.
Πόσο.
Αναρωτιέμαι...
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΣ. ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
=))=II=((=
[blue]Δεν διαβρώνονται οι αγνές ψυχές
Αφροδίτη... δεν διαβρώνονται και ξέρεις γιατί;
Διότι κανένα σκοτάδι δεν μπορεί να καλύψη το φώς!!! [blue]
.
Γιατι τώρα??
στις καρδιές μας.
Σαν λύνει η νύχτα τα μαλλιά
και παιχνιδίζει το όνειρο.
Λίγο ακόμα φως
δίχως τρομαγμένες κινήσεις
ραγίσματα
και σκιές.
Λεύτερο φως...
Ξέρω ν΄αντέχω τα χτυπήματα
κρατώ απόθεμα καρδιάς
πίνω των λόγων τα συνθήματα
αρκεί ζεστά να μ΄ακουπάς.
ΔΡΑΚΟΝΤΕΣ...
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΣ. ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
=))=II=((=
θυμίζεις ανάσα πρωινού,
πως να ζήσω αν δεν δεχθώ
της δροσιάς σου το χάδι...
ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΣΤΩΝ ΧΕΙΛΙΩΝ ΤΗΝ ΚΟΥΠΑΣΤΗ,
ΣΕ ΕΝΑ ΜΟΥΡΜΟΥΡΙΣΜΑ ΠΟΥ ΞΕΡΕΙ ΤΙ ΝΑ ΠΕΙ
ΚΑΙ ΤΙ ΖΗΤΑΕΙ.
ΚΥΤΤΑ ΤΟ ΠΕΛΑΓΟΣ ΚΑΙ ΞΕΧΝΑ
ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ ΤΗΝ ΚΟΥΡΑΣΗ
ΣΟΥ
ΓΕΙΡΕ ΚΑΙ ΠΑΛΙ
ΣΑΝ ΜΩΡΟ
ΣΤΑ ΑΠΛΩΜΕΝΑ ΜΟΥ ΜΑΛΛΙΑ.
ΣΙΩΠΗ ΜΗΤΕ ΜΙΛΙΑ,
Σ΄ΕΝΑ ΣΕΡΓΙΑΝΙ ΣΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟ ΡΙΖΙΚΟ.
ΚΙ ΕΣΥ ΚΟΙΜΑΣΑΙ ΤΡΥΦΕΡΑ
ΜΕΣ΄ΤΩΝ ΜΑΛΛΙΩΝ ΤΙΣ ΕΥΩΔΙΕΣ.
ΣΑΝ ΤΟ ΜΩΡΟ
ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΑΣΑ ΝΑ ΚΕΝΤΑ
ΜΥΡΙΑΔΕΣ ΑΣΤΡΑ ΑΚΟΜΑ,
ΚΑΙ ΤΟ ΦΙΛΙ
ΝΑ ΑΚΟΥΜΠΑ ΤΟΥ ΝΟΥ ΤΟ ΣΤΟΜΑ.
ΚΑΙ ΝΑ ΜΙΛΑ
Α.Ρ. ΔΡΑΚΟΝΤΕΣ.
ΣΙΩΠΩΝΤΑΣ.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΣ. ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
=))=II=((=
quote:
ΑΣΕ ΕΝΑ ΣΤΙΧΟ...
Σ. Μάλαμας
Deva
΄Ενα χάδι ένα χαμόγελο ζεστές μορφές,
λέξεις και φράσεις προεκτάσεις των σκέψεων...
Τα λόγια σου σοφά.
Η διαφορά μεταξύ ιδιοφυίας και βλακείας είναι ότι η ιδιοφυία έχει όρια...
Και σε γοητεύει ψυχή μου...Η ιδιοφυία. Η λάμψη. Η ανωτερότητα. Αυτά που ηδη έχεις...
Λογική είναι η τέχνη να κάνεις λάθη με αυτοπεποίθηση.
Κι εγώ να σου γελώ ακατάπαυστα θαρρετά υπερκόσμια, μέσα από το νοητικό πλαίσιο των αισθήσεων.
Καλημέρα Αλήθεια,
η βλακεία είν΄συνήθεια,
οι σωστοί στον παράδεισο,
τα σκουπίδια στην άβυσσο...
΄Ετσι είπε ο ποιητής...
Στα μάτια σου το φως.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΣ. ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
=))=II=((=
Edited by - ΑΦΡΟΔΙΤΗ on 03/12/2005 12:26:53
ΔΡΑΚΟΝΤΕΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ
ΚΟΝΤΡΑ Σ΄ΕΧΤΡΟ ΠΟΥ ΕΝΕΔΡΕΥΕΙ
ΑΡΧΟΝΤΕΣ ΚΑΤΑΚΤΗΤΕΣ
ΜΙΑΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΠΟΥ ΑΠΛΟΥΣΤΕΥΕΙ...
ΠΟΡΕΙΑ ΔΙΧΩΣ ΧΑΡΤΗ
ΣΕ ΣΤΟΙΧΕΙΩΜΕΝΕΣ ΧΩΡΕΣ
ΕΣΥ ΚΡΑΤΑΣ ΤΙΣ ΜΠΟΡΕΣ
ΚΙ ΕΓΩ ΦΕΡΝΩ ΑΓΑΠΗ...
ΣΤΑ ΒΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ
ΑΘΟΡΥΒΗ ΑΡΜΟΝΙΑ
ΣΠΑΣΜΕΝΗ Η ΑΝΙΑ
ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ, ΤΟ ΦΩΣ ΜΟΥ...
ΤΟ ΦΩΣ ΜΟΥ.
ΦΩΣ ΣΟΥ...
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΣ. ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
=))=II=((=
Εμμανουήλ Kαίσαρ
Το Γαλάζιο Kιόσκι
Κοντά στη θάλασσα αγαπώ ένα γαλάζιο κιόσκι.
Γύρω απ' αυτό το ειρηνικό παραθαλάσσιο κιόσκι
τα μεσημέρια στάζουνε κόμπους ζεστό χρυσάφι
δίχτυα απλωμένα αντίστροφα σ' ωριμασμένους ήλιους.
Το δείλι, όταν το σχήμα του βυθίζεται στους ίσκιους,
βρίσκουν εκεί καταφυγή φιλέρημα παιδιά,
που επάνω από τ' αντίφεγγα τα δυσμικά του πόντου
αφήνουν βάρκες χάρτινες να φεύγουν σιωπηλά.
Εκεί το αγιόκλημα άλλοτε με την πολύοσμη κόμη
παλαιών εμύρωνε κυριών την ανθηρή ομιλία,
καθώς στο θάλπος των νυκτών του Αυγούστου η ωχρή σελήνη
στάλαζε φίλτρα ερωτικά από μια ανάερη κρήνη.
Τώρα το κιόσκι το παλιό με την εράσμια φρίζα
θρυμματισμένη απ' τη σκληρή της χειμωνιάς αξίνη,
όταν οσιώνεται το φως το ακόλαστο της μέρας,
περνάει στη νύχτα παίρνοντας το μύρο απ' την αιφνίδια
μελαγχολία των σιωπηλών, φιλέρημων εφήβων,
που με το δείλι χάνουνε τις βάρκες, τις ψυχές τους
επάνω από τ' αντίφεγγα τα δυσμικά του πόντου.
.
Γιατι τώρα??
Εξαρχόπουλος Γεώργιος
Απολογία Ποιητική
O ποιητής είναι στολή, υψηλής αειθαλίας
Kαθώς λάμπει και ο ήλιος σε όλας τας βασιλείας.
Λερμπαλέρ όταν όμως τον τιμούσιν οι κόμοι και οι κομήται
και από κανένα δεν φθονείται, όταν όμως τον φθονούσιν
μένουσιν και αυτοί να τους εφτυούσιν.
Eπειδή αποδεικνύουνται ως ανάξιοι της αξίας τους.
Δεικνύοντες λελαλεύ επειδή δεν εγνώριζον και την στολήν
τους παροργίζουν και ο ποιητής αδιαφορεί
Kαι με το κοντύλι του τραγωδεί,
Λερμπαλέρ την αλήθειαν υψώνει
Kαι το ψεύδος θανατώνει.
Ξιφίλ μαλέρ ιδού λοιπόν η φρονιμάδα
Tου ποιητού η νοστιμάδα
Ως να παίζει την αμάδα με φρόνιμον αράδα ας ομιλούν.
Kαι οι τρικαβαίοι και μετριούνται οι Xαλδαίοι όσοι
Hγαπημένοι του φθόνου ερωμένοι λέγονται κατηραμένοι.
Διότι εις τα απέχια είναι παραδομένοι.
.
Γιατι τώρα??
που μάθαν στη φωτιά να πέφτουν πάντοτε
να γίνονται άστρα απ΄το μηδέν στο άλλοτε.
Στο τώρα, το παρόν, και το μετά...
΄Ενα οι δράκοντες
να κλείνουν την πληγή εκεί που μάτωνε
ανάσα και φιλί -στάχτη το [κάποτε]-.
ΑΥΓΗ ΤΩΝ ΗΔΟΝΩΝ ΚΙ ΑΝΑΣΑΙΜΙΑ...
ΕΝΑ...
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΣ. ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
=))=II=((=
quote:Η ΑΣΠΙΔΑ...
ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΜΟΥ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΣΟΥ ΓΡΑΨΩ ΕΝΑ ΣΤΙΧΟ...ΟΤΑΝ Η ΛΑΜΨΗ ΣΟΥ ΦΕΡΝΕΙ ΣΤΙΓΜΕΣ ΠΟΥ ΘΑΜΠΩΝΟΥΝ ΛΕΞΕΙΣ ΚΑΙ ΣΚΕΨΕΙΣ...ΜΑΤΑΙΟ ΝΑ ΓΡΑΨΩ ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ.Η ΛΑΜΨΗ ΕΙΝΑΙ ΑΣΠΙΔΑ...
Κυρτωμένες μνήμες, δεν σέβεται ο χρόνος.
Σκελεθρωμένες ξεθωριασμένες αναμνήσεις...
Υψώνω σημαίες στης μπούκας το άνοιγμα
πολύβοο το λιμάνι...
Μεγάλο το σκαρί.
Στα πλευρά του έγραφε [ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ]...
Οι εχθροί παροπλισμένοι στ΄απάνεμα
ψευδαισθήσεων
στο βάπτισμα λιποταξίας
πληγές
κακοφορμίσανε
γεμίσανε πύο
τρέχουνε αίμα...
Πληγές εχτρών...
Τι νόημα έχει να κρατήσω ασπίδα;
Σ΄ευχαριστώ, που μ΄αφήνεις
να χαράξω ξανά και ξανά το δρόμο μου μέχρι
την πόρτα σου.
Που με βοηθάς να γαληνεύω
και συγχωρείς αυτό που είπα,
επειδή πάντα ξέρεις τι εννοώ,
ακόμη κι όταν δεν με κυττάς στα μάτια.
ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ...
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΣ. ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
=))=II=((=
βλάκα, βλάκα...
μ'αρέσει που τσιμπάς
γι'αυτό σου κάνω πλάκα"
G.
Δ
Ε Κ
Το χάδι της ΄Οστριας στα μαλλιά,
εκστατική
μιλώ γιά το όμορφο ταξίδι μου,
νιώθω την ίδια ανείπωτη χαρά,
τότε που ψηλά
με πετούσαν τα μπράτσα του πατέρα,
στου λούνα παρκ τη ρόδα.
Τώρα με πετάνε τα δικά σου χέρια ψηλά,
μετέωρη στις κορφές των δέντρων,
και των βουνών... Και απαλά στην γη με κατεβάζεις...
Δε φοβάμαι τον φόβο,
στο είπα,
το φόβο του σκοταδιού,
το ουρλιαχτό ανθρωπίνων τσακαλιών
τη μοναξιά
δωματίου,
δεν μπαίνω
σε μάχες με άσφαιρα πυρά,
ο ποιητής με στίχους πολεμάει...
ΔΡΑΚΟΝΤΑ...
Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΜΕ ΣΤΙΧΟΥΣ ΠΟΛΕΜΑΕΙ...
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΣ. ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
=))=II=((=
When You Are In My Arms
Still That Memories Touching My Mind
With Your All Of Loveliness And Charms
I am going to discovering you
I am Going to Discovering You
I Coul'd Give Any Name To My Feeling For You
Love Is A Mere Word For Telling You
If You Want To Found The True
You Can See Inside My Heart Too
I am going to discovering you
I am Going to Discovering You
Discovering you Discvering you
Behinde My Smile There Is Hide Sorrow
Happy On The Time Keep Worryes For Tomorrow
Flowers Of First Sight Is Still Bloom
Still You Are Shining In My Mind Like Moon
I am going to discovering you
I am Going to Discovering You
I am going to discovering you
I am Going to Discovering You
Discovering you Discovering you
Άμα δεν χάσω το μυαλό, πως θα 'βρω την καρδιά σου ?
Άλκης Αλκαίος
quote:Ανάλαφρο...No One Can Forget This Time
When You Are In My Arms
Still That Memories Touching My Mind
With Your All Of Loveliness And Charms
I am going to discovering you
I am Going to Discovering You
I Coul'd Give Any Name To My Feeling For You
Love Is A Mere Word For Telling You
If You Want To Found The True
You Can See Inside My Heart Too
I am going to discovering you
I am Going to Discovering You
Discovering you Discvering you
Behinde My Smile There Is Hide Sorrow
Happy On The Time Keep Worryes For Tomorrow
Flowers Of First Sight Is Still Bloom
Still You Are Shining In My Mind Like Moon
I am going to discovering you
I am Going to Discovering You
I am going to discovering you
I am Going to Discovering You
Discovering you Discovering you
Ανάλαφρο θρόισμα πλατάνων
μιά ψύχρα αναδύεται απ΄τα ασημένια νερά.
Ταξίδι...
Στις ασημοφωνές των άστρων
η ειρήνη της ψυχής σου.
Ανάλαφρα που βυθίζεις το πρόσωπο στο λαιμό.
Δακρύζει ο μοναχικός άνεμος του ΘΕΟΥ...
ΧΕΙΜΩΝΙΑΣΕ. Πίσω από τα γυμνωμένα τείχη.
Ρόδινοι στεναγμοί
στα χείλη σου που πίνουν
την ψύχρα.
Την παγωνιά λευκών οιωνισμάτων
βυθίζεται ο ήλιος αγάπη μου...
Ξεψυχώντας μανιάζοντας
μέσα την καταιγίδα των καιρών.
Μίλα μου γιά αιωνιότητα
γιά μύθους σκοτεινούς
των τιτάνων
γιά πυργωτές οροσειρές
νύφες τ΄ανέμου
γιά σκοτεινά
παιχνίδια ηδονής
άγρια ρήγματα.
Μα πιό πολύ
σαν ματοσταλάζει
η νυχτιά,
μίλα μου
γιά της αγάπης τα γνωρίσματα.
ΔΡΑΚΟΝΤΕΣ...
Γιά τα γνωρίσματα της αγάπης.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΣ. ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
=))=II=((=