- ΣΙΓΟΜΟΥΡΜΟΥΡΙΖΟΝΤΑΣ ΟΛΗ ΜΕΡΑ - vol 3 - - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"
Βενετσάνου Νένα
Εκεί που φύτρωνε φλισκούνι κι άγρια μέντα
κι έβγαζε η γη το πρώτο της κυκλάμινο
Τώρα χωριάτες παζαρεύουν τα τσιμέντα
και τα πουλιά πέφτουν νεκρά στην υψικάμινο
Κοιμήσου Περσεφόνη στην αγκαλιά της γης
Στου κόσμου το μπαλκόνι ποτέ μην ξαναβγείς
Εκεί που σμίγανε τα χέρια τους οι μύστες
ευλαβικά πριν μπουν στο θυσιαστήριο
Τώρα πετάνε τα αποτσίγαρα οι τουρίστες
και το καινούργιο παν να δουν διυλιστήριο
Κοιμήσου Περσεφόνη...
Εκεί που η θάλασσα γινόταν ευλογία
κι ήταν ευχή του κάμπου τα βελάσματα
Τώρα καμιόνια κουβαλάν στα ναυπηγεία
Άδεια κορμιά, σιδερικά, παιδιά κι ελάσματα
Κοιμήσου Περσεφόνη...
Galadriel
Δ
Ε Κ
Κραουνάκης Σταμάτης
Από τότε που ’φτιαξε ο θεός την πλάση
ένα πράγμα μου ’φταιξε, μου ’φταιξε, μου ’φταιξε
Ο φτωχός ο άνθρωπος, τι είχε να περάσει
που, πανάθεμα το μήλο και την Εύα την μπιρμπίλω
του παράδεισου το τζάμπα μια για πάντα είχε χάσει
Κι όπως έχει η βδομάδα τα μερόνυχτα εφτά
η ζωή μας η ρημάδα δεν φτουράει χωρίς λεφτά
Τα λεφτά, τα λεφτά, ποιος τ’ ανακάλυψε
Τα λεφτά, τα λεφτά, την πορτοφόλα
Τα λεφτά, τα λεφτά, και μας παράλειψε
Τι παθαίνει ο άνθρωπος με του παρά τη φόλα
Τα λεφτά, τα λεφτά, τα εκατομμύρια
Τα λεφτά, τα μπερντέ, τα μπικικίνια
Τα ψιλά, τα χοντρά, τριάντα αργύρια
στο καζίνο την πατάς εφόσον έχεις γκίνια
Άμα είσαι στην ανάγκη και διά χειρός Βαράγκη
θα πουλήσεις το τραπέζι και τη σάλα σου
Κι άμα τρέχουν οι πιστώσεις, και τη μάνα σου θα δώσεις
προκειμένου να γλυτώσεις την κεφάλα σου
Κάθε μέρα δυο ληστείες και δεινά και δυναστείες
και σεκιούριτι και πόρτες και ασφάλειες
Και στο μάτι η πονηρία μη χαθεί η ευκαιρία
δε γιατρεύονται με φράγκα οι ανασφάλειες
Για τα λεφτά όλα γίνονται
για το μοιραίο το ευρώ
Με το ξυστό όλοι ξύνονται
μα εγώ έχω εσέ θησαυρό
μουτς!
Galadriel
Δ
Ε Κ
Μ: Θ. ΜΙΚΡΟΥΤΣΙΚΟΣ
Αγάπησα μια γυναίκα ευνούχο με ψηλό τακούνι και πέτσινο ρούχο,
με τρύπια μυαλά γεμάτα φουρκέτες κολλημένη χρόνια στις ίδιες κασέτες
Έχω τον έλεγχο των πιο κρυφών κυττάρων σου
του οργασμού, της πείνας σου, της μάρκας των τσιγάρων σου
Αγάπησα μια γυναίκα - τανάλια με καρφιά στα χέρια σκισμένη βεντάλια ,
που κάνει λαβές με κόλπα καράτε, σπάει φαρμακεία και στα πάρκα κοιμάται
Έχω τον έλέγχο των πιο κρυφών κυττάρων σου
του οργασμού, της πείνας σου, της μάρκας των τσιγάρων σου…
λείπει το χρώμα γμτ
Αν ειν' να ρθεις να καρτερώ
κι αν δε θα ρθεις να φύγω
να μη μου τρώει την καρδιά
τ' αγιάζι και το κρύο
Αν ειν' να ρθεις να τραγουδώ
ο πόνος να γλυκάνει
να ξαστερώσει ο ουρανός
καημός να μη με φτάνει
αν είναι να 'ρθει θε να 'ρθει αλλοιώς ας προσπεράσει
Hysteria
It's bugging me
Grating me
And twisting me around
Yeah I'm endlessly
Caving in
And turning inside out
'Cause I want it now
I want it now
Give me your heart and your soul
And I'm breaking out
I'm breaking out
Last chance to lose control
It's holding me, morphing me
And forcing me to strive
To be endlessly cold within
And dreaming I'm alive
'Cause I want it now
I want it now
Give me your heart and your soul
And I'm not breaking down
I'm breaking out
Last chance to lose control
And I want you now
I want you now
I'll feel my heart implode
I'm breaking out
Escaping now
Feeling my faith erode
Γιατί...θα βουράω όσο θέλω...
Στίχοι: Νίκος Γκάτσος
Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις
Ακούστε την ιστορία του Κεμάλ, ενος νεαρού πρίγκηπα,της ανατολής
απόγονου του Σεβάχ του θαλασσινού,
που νόμισε ότι μπορέι να αλλάξει τον κόσμο.
αλλά πίκρες οι βουλές του Αλλάχ και σκοτεινές οι ψυχές των ανθρώπων.
Στης Ανατολής τα μέρη μια φορά και ένα καιρό
ήταν άδειο το κεμέρι, μουχλιασμένο το νερό
στη Μοσσούλη, τη Βασσόρα, στην παλιά τη χουρμαδιά
πικραμένα κλαίνε τώρα της ερήμου τα
παιδιά.
Κι ενας νέος από σόι και γενιά βασιλική
αγροικάει το μοιρολόι και τραβάει κατά εκεί.
τον κοιτάν οι Βεδουίνοι με ματιά λυπητερή
κι όρκο στον Αλλάχ τους δίνει, πως θ' αλλάξουν οι καιροί.
Σαν ακούσαν οι αρχόντοι του παιδιού την αφοβιά
ξεκινάν με λύκου δόντι και με λιονταριού προβιά
απ' τον Τίγρη στον Ευφράτη, απ' τη γη στον ουρανό
κυνηγάν τον αποστάτη να τον πιάσουν ζωντανό.
Πέφτουν πάνω του τα στίφη, σαν ακράτητα
σκυλιά
και τον πάνε στο χαλίφη να του βάλει την θηλειά
μαύρο μέλι μαύρο γάλα ήπιε εκείνο το πρωί
πριν αφήσει στην κρεμάλα τη στερνή του την πνοή.
Με δύο γέρικες καμήλες μ' ένα κόκκινο φαρί
στου παράδεισου τις πύλες ο
προφήτης καρτερεί.
πάνε τώρα χέρι χέρι κι είναι γύρω συννεφιά
μα της Δαμασκού τ' αστέρι τους κρατούσε συντροφιά.
Σ' ένα μήνα σ' ένα χρόνο βλέπουν μπρός τους τον Αλλάχ
που από τον ψηλό του θρόνο λέει στον άμυαλο Σεβάχ:
«νικημένο μου ξεφτέρι δεν αλλάζουν οι καιροί,
με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί
Καληνύχτα Κεμάλ, αυτός ο κόσμος δε θα αλλάξει ποτέ
Καληνυχτα...
ΣΥΧΝΑ ΤΟ ΣΙΓΟΜΟΥΡΜΟΥΡΙΖΩ...
ΕΝΑ.ΚΕΝΤΡΟ.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΣ. ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
"...Η λιμνούλα δίπλα απ' τον Buddhapadipa Temple ήταν παγωμένη και έδινε την απατηλή εντύπωση ότι θα μπορούσε κάποιος να περπατήσει με ασφάλεια πάνω της, παγωμένα ήταν δε και τα σκαλοπάτια που οδηγούσαν στο ναό, αλλά η SW, που δεν είχε δει ποτέ πάγο στη ζωή της, αψηφώντας τις προειδοποιήσεις του ενοχλητικού τύπου πίσω της, τα ανέβηκε τρέχοντας, θέλοντας να βρεθεί όσο το δυνατόν πιο γρήγορα στον τόπο της σιωπηλής προσευχής της, εκεί, μπροστά στο κατώφλι του ναού, όπου λίγη ώρα μετά θα γονάτιζε και θα έμενε εντελώς ακίνητη, ενώ ο κατάλευκος ατμός της αναπνοής της θα κυμάτιζε χαρωπά για λίγες στιγμές πάνω απ' το κεφάλι της πριν διαλυθεί μέσα στην κρυστάλλινη ατμόσφαιρα του νοεμβριάτικου πρωινού..."
Διάφανα Κρίνα
Justelene
Μέσα σε χρόνια δανεικά, απρόσμενα και ξένα
μες στα ποτάμια τα θολά που ζω σα μαύρη σμέρνα
μες στην ανάσα του Βοριά, σε σύμπαντα ηττημένα
Θα σιγοκαίνε σα φωτιά η αγάπη και η λησμονιά.
Θα χουν τα μάτια μου σκουριά, θα ζω χωρίς εσένα
θα με χλευάζουν τα παιδιά, θα πιω απ' τη μαύρη στέρνα
μες των μηρών σου τη δροσιά πως ξαποστέναν τρυφερά
τα χέρια μου, δυό ελάφια κουρασμένα.
Κι εγώ που δε μπορώ πια να ξεχάσω τ' όνομά της
να τριγυρνάω εδώ κι εκεί ψάχνοντας τ' άρωμά της,
στον κήπο της Γεσθημανή να ξαγρυπνώ δίχως φωνή
σαν λυπημένο φάντασμα στον τάφο της αγάπης.
Edited by - durden_alie on 28/11/2005 03:49:13
Καθρέφτης
Αλκίνοος Ιωαννίδης
Μια μέρα ήρθε στο χωριό γυναίκα ταραντούλα
κι όλοι τρέξαν να τη δουν.
Άλλος της πέταξε ψωμί
κι άλλοι της ρίξαν πέτρα
απ'την ασχήμια να σωθούν.
Κι ένα παιδί της χάρισε ένα κοκκινο λουλούδι,
ένα παιδί
Ένα παιδί της ζήτησε να πει ένα τραγούδι,
ένα παιδί
Κι είπε ποτέ σου μην τους πεις
τι άσχημοι που μοιάζουν,
αυτοί που σε σιχαίνονται
μα στέκουν και κοιτάζουν.
Κι είπε ποτέ σου μην κοιτάς
τον άλλον μεσ τα μάτια,
γιατί καθρέφτης γίνεσαι
κι όλοι σε σπαν' κομμάτια.
Μια μέρα ήρθε στο χωριό
άγγελος πληγωμένος.
Τον φέρανε σε ένα κλουβί
κι έκοβε εισιτήριο ο κόσμος αγριεμένος,
την ομορφιά του για να δει.
Κι ένα παιδί σαν δάκρυ ωραίο αγελούδι,
ένα παιδί
Ένα παιδί του ζήτησε να πει ένα τραγούδι,
ένα παιδί
Κι είπε αν θέλεις να σωθείς
από την ομορφιά σου,
πάρε τσεκούρι και σπαθί
και κόψε τα φτερά σου.
Κι είπε ποτε σου μην κοιτάς
τον άλλο μεσ τα μάτια,
γιατί καθρέφτης γίνεσαι
κι όλοι σε σπαν' κομμάτια.
Γιατι τώρα??
Τα μεγάλα τα ποτάμια
Θοδωρής Γκόνης
Παντελής Θαλασσινός
Γεράσιμος Ανδρεάτος
Τα μεγάλα τα ποτάμια δεν τα γνώρισα
δυο σταγόνες ήπια μόνο και προχώρησα
βρήκα την κρυφή τη στέρνα την ψιχάλα της
κι έφυγα πιο διψασμένος για το γάλα της
Τα μεγάλα τα ποτάμια τα προσπέρασα
ό,τι πήρα απ' τα νερά τους, άλλους κέρασα
Τα μεγάλα τα ποτάμια δεν τα γνώρισα
δυο σταγόνες ήπια μόνο και προχώρησα
βρήκα τ' ουρανού τις πέτες και σταμάτησα
και κατάλαβα για σένα πως κριμάτισα
Τα μεγάλα τα ποτάμια τα προσπέρασα
ό,τι πήρα απ' τα νερά τους, άλλους κέρασα
Γιατι τώρα??
ΜΟΥΣΙΚΗ: B. DYLAN
ΕΛΛΗΝΙΚΟΙ ΣΤΙΧΟΙ: Δ. ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ
Άγγελος εξάγγελος μας ήρθε από μακριά
Γερμένος πάνω σ’ ένα δεκανίκι
Δεν ήξερε καθόλου μα καθόλου να μιλά
Και είχε γλώσσα μόνο για να γλείφει
Τα νέα που μας έφερε ήταν όλα μια ψευτιά
Κι ακούγονταν ευχάριστα στ’ αυτί μας
Γιατί έμοιαζε μ’ αλήθεια η κάθε του ψευτιά
Κι ακούγοντας τον ησύχαζε η ψυχή μας
Έστησε το κρεβάτι του πίσω απ’ την αγορά
Κι έλεγε καλαμπούρια στην ταβέρνα
Μπαινόβγαινε κεφάτος στα κουρεία και στα λουτρά
Και χάζευε τα ψάρια μες τη στέρνα
Και πέρασε ο χειμώνας κι ήρθε η καλοκαιριά
Κι ύστερα πάλι ξανάρθανε τα κρύα
Ώσπου κάποιο βραδάκι, τι τού ’ρθε ξαφνικά
Κι άρχισε να φωνάζει με μανία
Τα πόδια μου καήκανε σ’ αυτή την ερημιά
Η νύχτα εναλλάσσεται με νύχτα
Τα νέα που σας έφερα σας χάιδεψαν τ’ αυτιά
Μα απέχουνε πολύ απ’ την αλήθεια
Αμέσως καταλάβαμε τι πήγαινε να πει
Και του είπαμε να φύγει μουδιασμένα
Αφού δεν είχε νέα ευχάριστα να πει
Καλύτερα να μη μας πει κανένα
"Once you have tasted the secrets, you will have a strong desire to understand them"
ΜΟΥΣΙΚΗ: ΑΛ. ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ
ΣΤΙΧΟΙ: ΑΛ. ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ
Περπάτησα πάρα πολύ
και τα φτερά μου τα ’χω χάσει
Μα εσύ που δεν πατάς τη γη
κάν’ την ψυχή μου να πετάξει
Μ’ ένα αερόστατο να πάμε στο φεγγάρι
Ένα αεράκι να μας πάρει
Φωτιά κι αέρας, να κάνουμε δική μας, τη μικρή ζωή μας
Είν’ η καρδιά μου μια αυλή
Σ’ ένα κελί που όλο μικραίνει
Μα εσύ που έχεις το κλειδί
Έλα και πες μου το γιατί.
Σε κάποια θάλασσα που ο ήλιος τη ζεσταίνει
Το όνειρό μου ξαποσταίνει
Νερό κι αρμύρα, να κάνουμε δική μας, τη μικρή ζωή μας
Έχω έναν κόμπο στο λαιμό
Και μια θηλιά που όλο στενεύει
Έλα και κάνε μουσική
Την τρέλα που με διαφεντεύει
Κι αν είναι οι νότες και οι λέξεις αφελείς
Τραγούδησε τες, να χαρείς
Μ’ ένα τραγούδι να κάνουμε δική μας, τη μικρή ζωή μας
"Once you have tasted the secrets, you will have a strong desire to understand them"
η ώρα 6 το πρωί
το μόνο πράγμα που 'χει μείνει
όρθιο στον κόσμο είσαι εσύ
Τι να την κάνω την υποκριτική τους
τα λόγια τα θεατρικά
μες στην οθόνη του μυαλού μου
χάρτινες σκέψεις νεκρές
Να μ' αγαπάς όσο μπορείς να μ' αγαπάς
Κοιτάζοντας μες στον καθρέφτη
βλέπω ένα πρόσωπο γνωστό
κι ίσως η ασχήμια του να φύγει
μόλις σε αγκαλιάσω και χαρώ
Βρωμάει η ανάσα απ' τα τσιγάρα
βαραίνει ο νους μου απ' τα πολλά
στον τοίχο μια λάμψη
σε φέρνει ακόμα πιο κοντά
Να μ' αγαπάς όσο μπορείς να μ' αγαπάς
Αν και τελειώνουν οι λέξεις
η ανάγκη μου δε σταματά
σαν τον δράκο στα ουράνια
σαν φωτιά που την βαρύτητα αψηφά
Θέλω να 'ρθείς και να μ' ανάψεις
το παραμύθι να μου πεις
σαν ποίημα να μ' αγκαλιάσεις
σαν άσπρο φως να ξαναρθείς.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ...
Ο χρόνος που μετράει
Διονύσης Σαββόπουλος
Καλέ μου φίλε σου γράφω για να παρηγορηθώ
και εξ αιτίας της απόστασής μας, τρελά θα εξηγηθώ.
Μα από τότε που λείπεις, παρατήρησα ξανά
πως ο γέρο-χρόνος έφυγε μα κάτι εδώ δεν προχωρά.
Σπανίως βγαίνουμε έξω κι ας είναι και γιορτές.
Αρκετοί σωριάζουν σάκους με άμμο στα παράθυρα και τις σκεπές.
Άλλος πάλι σωπαίνει για βδομάδες σα νεκρός
κι όσοι δεν έχουν κάτι τις να πούνε τους περισσεύει και καιρός.
Μα η μικρή οθόνη μας είπε για τη νέα χρονιά
έναν ανασχηματισμό ευρύ που καρτερούμε πώς και τι.
Θα 'χουμε, λέει, Χριστούγεννα και καρναβάλια καθ' εκάστη.
Κάθε Χριστούλης θα κατέβει απ' το σταυρό
και τα πουλάκια θα επιστρέψουν στο άστυ.
Θα έχει φαγοπότι και φως όλο το χρόνο,
θα βγάζουν λόγο και οι μουγγοί γιατί οι τυφλοί μιλούσαν μόνο.
Θα επιτραπεί ο έρως όπως τον θέλει ο καθείς,
θα παντρευτούν και οι καλόγεροί μας μα κατόπιν δοκιμής.
Και ως δια μαγείας θα εξαφανιστούν
κάτι κρετίνοι, κάτι απαίσιοι που μας ταλαιπωρούν.
Βλέπεις αδερφέ μου, τι σου αραδιάζω ακριβέ μου;
Μα εδώ κοντεύω να φλιπάρω! Έστω σαν όνειρο αν το πάρω!
Βλέπεις, βλέπεις, βλέπεις, βλέπεις κύριέ μου, παραμιλάω τρεκλίζω,
γελάω μ' όλα τα εφέ μου και συνεχίζω να ελπίζω.
Μα αν ο χρόνος ήταν μόνο για μιαν ώρα, κάτι σαν κομήτης,
πόσο σκληρό γίνεται τώρα καθώς χανόμαστε μαζί της.
Γιατι τώρα??
quote:ΝΑ Σ΄ΑΓΑΠΩ, ΟΣΟ ΜΠΟΡΩ ΝΑ Σ΄ΑΓΑΠΩ...Σου γράφω πάλι από ανάγκη
η ώρα 6 το πρωί
το μόνο πράγμα που 'χει μείνει
όρθιο στον κόσμο είσαι εσύΤι να την κάνω την υποκριτική τους
τα λόγια τα θεατρικά
μες στην οθόνη του μυαλού μου
χάρτινες σκέψεις νεκρέςΝα μ' αγαπάς όσο μπορείς να μ' αγαπάς
Κοιτάζοντας μες στον καθρέφτη
βλέπω ένα πρόσωπο γνωστό
κι ίσως η ασχήμια του να φύγει
μόλις σε αγκαλιάσω και χαρώΒρωμάει η ανάσα απ' τα τσιγάρα
βαραίνει ο νους μου απ' τα πολλά
στον τοίχο μια λάμψη
σε φέρνει ακόμα πιο κοντάΝα μ' αγαπάς όσο μπορείς να μ' αγαπάς
Αν και τελειώνουν οι λέξεις
η ανάγκη μου δε σταματά
σαν τον δράκο στα ουράνια
σαν φωτιά που την βαρύτητα αψηφάΘέλω να 'ρθείς και να μ' ανάψεις
το παραμύθι να μου πεις
σαν ποίημα να μ' αγκαλιάσεις
σαν άσπρο φως να ξαναρθείς.ΑΦΡΟΔΙΤΗ...
ΦΕΓΓΑΡΙ ΜΟΥ ΟΛΟΓΙΟΜΟ...
ΦΕΓΓΑΡΙ ΜΟΥ ΟΛΟΓΙΟΜΟ,
ΠΙΣΤΑ ΜΕ ΓΑΛΗΝΕΥΕΙΣ,
ΓΙΝΟΜΑΙ ΠΑΛΙ ΒΟΤΣΑΛΟ
ΣΤ΄ΟΝΕΙΡΟΥ ΤΟ ΓΙΑΛΟ...
ΠΙΝΕΙΣ ΣΤΟ ΣΤΟΜΑ ΤΗΝ ΑΥΓΗ
ΓΛΥΚΑ ΜΕ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕΙΣ
ΚΡΑΤΑΣ ΜΑΧΑΙΡΙ ΣΠΑΝΙΟ
ΒΑΡΥ ΚΑΙ ΚΟΦΤΕΡΟ.
ΑΡΧΙΝΗΣΑ ΝΑ ΣΥΝΗΘΩ
ΤΗΝ ΤΟΣΗ ΣΟΥ ΦΡΟΝΤΙΔΑ
ΜΕ ΧΡΥΣΑΦΕΝΙΑ ΑΓΚΥΡΑ
ΑΡΑΖΩ ΣΤΟ ΚΟΡΜΙ
ΣΤΗ ΣΑΡΚΑ ΚΑΙ ΤΟ ΑΙΜΑ ΣΟΥ
ΦΩΛΙΑΖΩ ΜΙΑ ΛΙΑΧΤΙΔΑ
ΠΑΠΥΡΟΥ ΚΡΥΒΩ ΓΡΑΜΜΑΤΑ
ΚΑΙ ΤΡΕΛΛΑΣ ΤΗΝ ΟΡΜΗ...
ΜΟΣΧΟΒΟΛΑΣ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ
ΓΛΥΚΟΠΙΟΤΟ ΜΕΘΥΣΙ
Σ΄ΕΝΑ ΒΟΥΒΟ ΚΥΜΑΤΙΣΜΟ
ΣΑ ΠΕΛΑΓΟ ΡΙΓΩ
ΣΦΙΓΓΕΙΣ ΤΙΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΜΟΥ
ΚΑΙ ΤΙΣ ΠΕΤΑΣ ΣΤΗ ΔΥΣΗ
ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΖΕΙΣ, ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΖΩ,
ΣΕ ΦΩΤΕΙΝΟ ΒΥΘΟ...
ΠΑΛΙ ΚΡΑΤΑΣ ΤΟ ΣΩΜΑ ΜΟΥ
ΣΕ ΠΡΟΣΕΥΧΕΣ ΠΟΥ ΚΑΙΝΕ
ΣΠΕΡΝΕΙ Η ΝΥΧΤΑ ΜΥΡΩΔΙΕΣ
ΤΟ ΓΥΡΟΓΙΑΛΙ ΑΝΘΟΥΣ
ΛΕΥΚΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΧΡΩΜΑ ΜΟΥ
ΚΙ ΟΙ ΗΔΟΝΕΣ ΠΟΥ ΛΕΝΕ,
ΓΙΑ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΤΙΣ ΜΑΧΑΙΡΙΕΣ
Τ΄ΑΠΕΙΡΟΥ ΤΟΥΣ ΒΛΑΣΤΟΥΣ...
ΑΠΟΛΥΤΟ, ΠΑΡΑΞΕΝΟΣ,
ΛΑΒΩΜΑΤΙΑ ΚΙ ΑΝΑΣΑ
ΤΡΙΖΑΝ ΟΙ ΙΝΕΣ ΤΟΥ ΚΟΡΜΙΟΥ
ΜΕΛΤΕΜΙ ΠΟΡΦΥΡΟ
ΨΥΧΟΡΑΓΕΙΣ ΤΗΝ ΑΒΥΣΣΟ
ΚΙ ΕΙΝ΄Η ΦΩΝΗ ΣΟΥ ΜΠΑΣΑ
ΣΤΗ ΜΟΝΑΞΙΑ ΤΟΥ ΔΕΙΛΙΝΟΥ
ΣΤΟ ΜΕΣΙΑΝΟ ΙΣΤΟ...
ΗΡΘΕΣ ΤΕΛΕΙΩΣ ΞΑΦΝΙΚΑ
ΠΥΚΝΗ ΒΡΟΧΗ ΖΥΓΩΝΕΙ
ΟΙ ΔΥΟ ΑΝΑΣΕΣ ΓΙΝΑΝ ΜΙΑ
ΚΑΙ ΤΟ ΦΙΛΙ ΦΩΤΙΑ
ΜΕΤΡΩ ΚΑΥΤΑ ΙΔΑΝΙΚΑ
ΚΑΙ Η ΣΙΩΠΗ ΜΕ ΛΥΩΝΕΙ
ΓΕΜΑΤΗ ΦΩΣ Η ΕΡΗΜΙΑ
ΚΙ ΕΓΩ ΛΥΓΩ ΠΙΣΤΑ.
ΕΜΠΥΡΙΣΕΣ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ
Σ΄ΑΝΑΒΛΕΜΜΑ ΘΩΠΕΙΑΣ
ΓΡΟΙΚΩ ΤΑ ΜΥΡΙΑΡΙΦΝΗΤΑ
ΦΙΛΙΑ ΤΩΝ ΑΣΤΕΡΙΩΝ
ΚΟΥΜΠΙΖΕΙ Η ΑΝΑΣΑ ΜΟΥ
ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΜΑ ΜΑΓΕΙΑΣ
ΑΠΟΚΛΙΝΑ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΣΟΥ
ΠΑΡΑΦΟΡΑ...ΠΑΡΩΝ...
PIXELDREAM..
ΔΡΑΚΟΝΤΑΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΝΤΑΣ.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΣ. ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
Απ’ το κακό μου ριζαριό,
βράζω βοτάνι στο καιρό,
να τον γητέψω να χαρώ.
Είναι από φύτεμα γυρτό,
που λαχταράει να δει ουρανό,
σα κυπαρίσσι στο γκρεμό.
Πρωί και βράδυ και πρωί
μία σελήνη ακροβατεί
κι ένας βλαμμένος ήλιος.
Στης μέρας το λεπτό σκοινί
στεγνώνουν οι άλλοι μου εαυτοί
και παραμένω ίδιος.
Σεμνότητα ποιότητα,
η τέλεια παρεξήγηση
μια σιωπηλή αφήγηση
στα μάτια σου ανασαίνει.
Την παίρνω και την τραγουδώ,
τη καθρεφτίζω στο κενό,
σ’ ένα επάγγελμα μισό,
η ιστορία σου τρέμει.
Το πιο θλιμμένο μου σουξέ,
που δε με πρόδωσε ποτέ
με παίρνει από το χέρι.
Με ξεναγεί στο πουθενά,
στης Λευκωσίας τα στενά
κι όλο με κοροϊδεύει.
Πρωί και βράδυ και πρωί
μία σελήνη ακροβατεί
κι ένας βλαμμένος ήλιος.
Στης μέρας το λεπτό σκοινί
στεγνώνουν οι άλλοι μου εαυτοί
και παραμένω ίδιος.
Αγάπες και παινέματα
μια σκοτεινή υπόθεση·
μοναδική σου υπόσχεση
το φως στο πρόσωπό σου.
Κι αν θες να πεις πως μ’ αγαπάς,
πες το στον εαυτό σου
και πάψε να με τυραννάς
με το αγαπηταριό σου.
Αλκίνοος Ιωαννίδης - Active Member
Στα χείλη σου αγάπη μου
τ΄όνειρο ανταμώνω
στέγνωσε πιά το δάκρυ μου
λησμόνησα τον πόνο...
Αχ! Πάνω στα χέρια σου τα δυό,
το όραμα στεργιώνω.
Αχ!
Μήνες πολλούς μου τραγουδάς
μηνύματα της λάμψης
ήρθε ο καιρός της ομορφιάς
το είναι μου να κάψεις...
Αχ! Ο καιρός της λευτεριάς
μέσα σου να με πλάσεις
Αχ!
Πάλι μου δίνεις σιγουριά
ανασασμούς γαλήνης
μεσ΄τους σπασμούς της μοναξιάς
με τρέλλα με τυλίγεις
Αχ! Μεσ΄την αντρίκεια σου αγκαλιά
νύχτες πιστές με κλείνεις...
ΣΤΟΝ Ρ.
ΔΡΑΚΟΝΤΕΣ.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΣ. ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
Είδα τα χέρια μου βαμμένα από το δικό σου αίμα
Έμεινα αποσβωλομένος να κοιτάω το ακίνητό σου βλέμμα
Μεταξύ αγάπης και μίσους υπάρχει μια λεπτή γραμμή
Μερικοί σαν κι εμένα την περνάνε και πάνε και πιο κει
Χρόνια ήμουνα το θύμα, τι ειρωνεία, τώρα θύτης
Μα ακόμα και νεκρή, πιο πολύ πάλι θα μου λείπεις
Το υποσυνείδητό μου να φωνάζει “ήταν η κακιά στιγμή”
Κι όσα έζησα μαζί σου περνούν μπροστά μου απ’ την αρχή
Σε είδα πάλι να ξεσπάς σε μένα χωρίς λόγο και αιτία
Να με ταπεινώνεις συχνά, σα να ‘σαι εθισμένη στη μοιχεία
Τόση κοροϊδία το μυαλό μου δεν μπόρεσε να αντέξει
Δεν παραδέχτηκες τα λάθη σου, δεν είπες ποτέ ούτε μια λέξη
Όμως εσύ όπλισες το τρεμάμενό μου χέρι
Δε θυμάμαι τώρα πια αν ήταν πιστόλι ή μαχαίρι
Η μορφή του δικαστή να φωνάζει δις-ισόβια για μένα
Κι εγώ να σκέφτομαι μονάχα πώς θα ζω χωρίς εσένα
~ ~ ~ ~ ~ ~
Και στο εφετείο η ποινή μειώθηκε σ’ εξήντα έτη
Κι ακούω ακόμα τον ήχο που κάνει το άψυχο σώμα όταν πέφτει
Κάποτε τα ‘χαμε όλα μα δε σου ήμουν αρκετός
Γιατί δε μ’ άφησες να φύγω όταν ήταν ακόμα καιρός
Κι όμως με ήθελες εκεί, υπηρέτη στον εγωισμό σου
Άλλη μια επιτυχία στον άρρωστο ναρκισσισμό σου
Ποτέ δεν ανήκες σ’ εμένα κι εγώ να ‘μαι πάντα δικός σου
Σα να ‘ναι η πίστη κι η αγάπη ο χειρότερος εχθρός σου
Μα η ψυχή πονάει πιο πολύ απ’ ότι τ’ αλάτι στην πληγή
Και νιώθω ακόμα να μ’ εκδικείσαι κι ας μην είσαι στη ζωή
Και θα ‘χω πάντα εφιάλτες μέσα σ’ αυτό το υγρό κελί
Με μόνιμο πρωταγωνιστή τη ματωμένη σου μορφή
Κι αφού δε μου μένει άλλη λύση ας με συγχωρήσει ο Θεός
Αυτό που δεν έκανες εσύ, ίσως να κάνει κάποτε αυτός
Και σαν τελευταία επιθυμία και πριν περάσω τη θηλιά στο λαιμό
Και πριν πετάξει η ψυχή μου να ψελλίσω πάλι σ’ αγαπώ…
την καρδιά μου - χρώματα, εικόνες, εποχές
Γείρε πάνω μου, να γλυκάνω
του φόβου σου τις αστραπές
Να καώ μέσα μου
και να γίνω το πιο ωραίο δειλινό
Να σε δω μάτια μου
ν' αγναντεύεις
Μια πυρκαγιά, στης ζωής το παράθυρο
να μας κρατά μαζί
θέλει η καρδιά, να περάσει στο άπειρο
μέσα από μια στιγμή
Άξιζε που έπινα
τόσα ξένα - τόση αρμύρα στο φιλί
μέχρι που έγινα, πλάι σ' εσένα
ένας τόπος, μια σκεπή
γείρε πάνω μου
καίω εμένα να 'χεις φωτιά να ζεσταθείς
να μπορείς γέλιο μου ν' ανατέλλεις
Μια πυρκαγιά, στης ζωής το παράθυρο
να μας κρατά μαζί
Θέλει η καρδιά, να περάσει στο αύριο
μέσα από μια στιγμή