sofovlaks

Μες την ζωή δρόμοι ανοίγονται σωρό
κι όποιον γουστάρεις τον τραβάς κι όπου σε βγάλει
μα είναι κι ένα μονοπάτι πονηρό
που πάει ντουγρού στην κατηφόρα την μεγάλη.
Μα εγώ δεν το ’δα τράβηξα αμέσως εκεί πέρα
ήτανε σούρουπο και μπέρδεψα την νύχτα με την μέρα
βλέπεις δεν μου ’δωσε κανείς για φυλαχτό φεγγάρι κι ήλιο
ούτε κουβέντα δεν μοιράστηκα με φίλο.
Πήρα των ομματιών μου κι έδεσα την μοναξιά μου
κάτω απ’ τα πόδια μου να σέρνεται μπροστά μου
για να τη βλέπω σε ολάκερο το ταξίδι
να σπαρταράει μπροστά μου σαν το φίδι.
Και πήρα σε μια βραδιά το πονηρό το μονοπάτι
χωρίς να ξέρω, γιατί απλά γύρευα κάτι
να μου ταιριάζει στην φωτιά να μην τρομάζει
κι όταν πονάει δυνατά να μη φωνάζει.
Να βολεύεται κι αυτό με τα λίγα κοντά μου
έτσι κι αλλιώς μαζί μου έχω μοναχά την γκαντεμιά μου
γιατί δεν θέλω τίποτα να με τρατάρεις τύχη
τον κανακάρη σου τον κλέψαν οι στίχοι.

Θα την πετάξω στο χώμα να νοιώσει την γη
θα της φορέσω αγκάθια πάνω στην πληγή
θα της τυλίξω με φλόγες όλο το κορμί
για να ’μαι μόνος ξανά στην κακιά την στιγμή.

“Δώσ’ μου ένα όνειρο να κρατηθώ”
Βλέπω τα πάντα να εξελίσσονται με την ταχύτητα του φωτός
ανήμπορος να αντιδράσω, παρατηρητής απλός
νιώθω να είμαι σ’ αυτό το θέατρο που λέγεται ζωή
να ζει κανείς ή να μη ζει ιδού η απορία η γνωστή
σκληρός κόσμος, χωρίς αισθήματα, παντού τα χρήματα
στέλνω μηνύματα, βάζω προβλήματα
βλέπω τα θύματα να πέφτουν ένα – ένα στο κενό
μα ‘γω μέσ’ από στίχους σκάβω το τούνελ της σκέψης βρίσκω διέξοδο
μοιάζει να είναι εύκολο, έτσι εκφράζομαι εγώ, ποτέ μην το ξεχνάς αυτό.
Ίσως να έχω κάνει λάθος που κάποιος δεν έχει συγχωρέσει
ίσως όντως να έχω φταίξει και μη νομίζεις πως μ’ αρέσει
Όπως και να ‘χει, πάντα μαθαίνω από τα δικά μου λάθη
σε συμβουλεύω να κάνεις το ίδιο αν θέλεις ελπίδα να υπάρχει
κι αν τα ‘χεις παρατήσει, δεν τα ‘χεις καταφέρει
κάπου θα καταλήξει σου λέω κανείς δεν ξέρει
Εξαρτάται από ‘σενα και μόνο βασίσου λοιπόν στις δικές σου τις δυνάμεις
πίστεψε στον εαυτό σου το σωστό αν θες να κάνεις.

“Δώσ’ μου ένα όνειρο να κρατηθώ”
Απεγνωσμένα γι’ άλλη μια φορά να ψάχνω τη λύση
και με λυγμούς και με στίχους είναι σα να ‘χω νικήσει
πες μου για πόσα χρόνια τ’ όνειρο μπορεί να ζήσει
μακριά απ’ το φόβο, πριν ο χρόνος χτυπήσει.

Βλέπω, λοιπόν, τα πάντα να χάνονται, μόνη κατάληξη να ‘ναι η άνοιξη
όμως για ‘μενα υπάρχει η μουσική σαν επίγειος παράδεισος
να με λυτρώνει και να με σώνει κάθε φορά που κάτι μ’ αγχώνει
φτάνει μονάχα μια νότα σου λέω κι απαλύνονται οι πόνοι
όμως παγώνει η σκέψη μου βλέποντας πάλι το χρόνο σιγά – σιγά να τελειώνει
και στο πέρασμα του τα πάντα να σαρώνει
βλέπεις κανείς δε γλιτώνει, στο τέλος μένουμε μόνοι
και τότε είναι που ο χρόνος τις αναμνήσεις συγκεντρώνει
ρωτάς γιατί και πώς, το ξέρω, το μυαλό σου δεν αντέχει
κάνε το γρήγορα σύμμαχό σου κι ας το ελεύθερο να τρέχει
δεν είναι εύκολο, το ξέρω, μα πρέπει γρήγορα και πάλι να δράσεις
μόνος σου μπορείς να βρεις μια λύση, μόνος σου μπορείς να ξεπεράσεις
κάθε σου φόβο, μαζί με τον τρόμο
να βλέπεις το όνειρο να πέφτει απ’ το θρόνο
πέφτω, ματώνω, το βλέμμα σηκώνω
και βλέπω το χρόνο μαζί με το φόβο
μου κλείνουν το δρόμο, μ’ αφήνουν να λιώνω
αντικρίζω τον πόνο, τις πληγές μου οχυρώνω
δυνάμεις συγκεντρώνω, αφήστε με μόνο…

Απ’ το κακό μου ριζαριό,
βράζω βοτάνι στο καιρό,
να τον γητέψω να χαρώ.
Είναι από φύτεμα γυρτό,
που λαχταράει να δει ουρανό,
σα κυπαρίσσι στο γκρεμό.
Πρωί και βράδυ και πρωί
μία σελήνη ακροβατεί
κι ένας βλαμμένος ήλιος.
Στης μέρας το λεπτό σκοινί
στεγνώνουν οι άλλοι μου εαυτοί
και παραμένω ίδιος.
Σεμνότητα ποιότητα,
η τέλεια παρεξήγηση
μια σιωπηλή αφήγηση
στα μάτια σου ανασαίνει.
Την παίρνω και την τραγουδώ,
τη καθρεφτίζω στο κενό,
σ’ ένα επάγγελμα μισό,
η ιστορία σου τρέμει.
Το πιο θλιμμένο μου σουξέ,
που δε με πρόδωσε ποτέ
με παίρνει από το χέρι.
Με ξεναγεί στο πουθενά,
στης Λευκωσίας τα στενά
κι όλο με κοροϊδεύει.
Πρωί και βράδυ και πρωί
μία σελήνη ακροβατεί
κι ένας βλαμμένος ήλιος.
Στης μέρας το λεπτό σκοινί
στεγνώνουν οι άλλοι μου εαυτοί
και παραμένω ίδιος.
Αγάπες και παινέματα
μια σκοτεινή υπόθεση·
μοναδική σου υπόσχεση
το φως στο πρόσωπό σου.
Κι αν θες να πεις πως μ’ αγαπάς,
πες το στον εαυτό σου
και πάψε να με τυραννάς
με το αγαπηταριό σου.