- ΑΝΘΟΛΟΓΙΟ ΑΠΟ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ Κ. Γ. ΓΙΟΥΝΓΚ - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.

(Μνημες, Ονειρα, Στοχασμοι)

<Το ασυνειδητο ειναι η φυση,και η φυση δεν ψευδεται.>

(Η Συμβολικη Ζωη)

<Στο ενστικτωδες συλλογικο ασυνειδητο συνυπαρχουν αξεχωριστα
η ιστορια του ανθρωπινου ειδους και η προιστορια του,
η φαση δηλαδη εκεινη που ο ανθρωπος δεν ειχε ακομη διαφοροποιηθει
απο το ζωο.
Στο χωρο της ασυνειδητης συλλογικης μνημης δεν υπαχουν στεγανα.

(Τα Συμβολα Της Μεταμορφωσης)

<Καθε ανθρωπος φερει ζωντανη μεσα του την ανθρωποτητα ολοκληρη,
την μακραιωνη εμπειρια της.>

(Η Δομη Και η Δυναμικη του Ψυχισμου)

<Το μελλον διαμορφωνεται μεσα μας ασυνειδητα και μας κατευθυνει,
πολυ πριν γινει συνειδηση, πραγματικοτητα.>

(Η Αναπτυξη της Προσωπικοτητας)

<Οι ανθρωποι συνηθιζουν να ονομαζουν την ασυνειδητη δυναμη που
κινει τα νηματα της ζωης τους μοιρα>

(Δυο Δοκιμια Αναλυτικης Ψυχολογιας)

<Το ασυνειδητο ειναι μια εν δυναμη πραγματικοτητα.
Ειναι η μελλοντικη μας σκεψη, η μελλοντικη μας πραξη, η μοιρα μας>

(Τα Αρχετυπα και το Συλλογικο Ασυνειδητο)

<Μοιρα, Θεος, Ασυνειδητο, ειναι ολα το ιδιο πραγμα>

(Τα Μεταβατικα Σταδια του πολιτισμου)

(Η Δομη και η Δυναμικη του Ψυχισμου)

<Οι φαντασιωσεις ειναι προιον της δραστηριοτητας των ενστικτων.
Ο νους μεταφραζει το ενστικτο σε εικονα>

(Τα Μεταβατικα σταδια του πολιτισμου)

<ΑΡΧΕΤΥΠΟ ειναι το αποτυπομα που αφησε πανω στον ασυνειδητο συλλογικο
ψυχισμο η επι εκατομυρια χρονια συγκρουση του ανθρωπου με αυτο που
ονομαζουμε <πραγματικοτητα> >

(Ψυχολογικοι Τυποι)

<Ο κοσμος των αρχετυπων αποτελει την ιδεατη αντιστοιχια του φυσικου
κοσμου. Καθε φυσικο αντικειμενο, καθε φυσικο φαινομενο, εχει αφησει
μεσα μας το ιδεατο του αναλογο, το ΑΡΧΕΤΥΠΟ του.>

(Αιων)

<Το συλλογικο ασυνειδητο η ο κοσμος των αρχετυπων ειναι <ο υπερ-ουρανιος
τοπος του Πλατωνα, οπου υπαρχουν οι ΙΔΕΕΣ ολων των πραγματων>

( Τα μεταβατικα σταδια του πολιτισμου)

<Ο κοσμος των αρχετυπων ειναι <ο κοσμος των αιωνιων ιδεων του Πλατωνα> >

(Ψυχολογικοι τυποι)

<ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΛΑΤΩΝΑ Η ΙΔΕΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΟΤΥΠΟ, ΤΑ ΥΛΙΚΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ
ΑΝΤΙΓΡΑΦΑ ΤΩΝ ΙΔΕΑΤΩΝ ΠΡΟΤΥΠΩΝ.ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΙΣΧΥΕΙ ΤΟ ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΟ΄
Ο ΥΛΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΟΤΥΠΟ, ΚΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΩΝ ΑΡΧΕΤΥΠΩΝ Η ΠΛΑΤΩΝΙΚΟΣ
ΚΟΣΜΟΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ, ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ, Η ΑΝΤΑΝΑΚΛΑΣΗ ΤΟΥ ΦΥΣΙΚΟΥ ΚΟΣΜΟΥ
ΜΕΣΑ ΜΑΣ>

(Η δομη και η δυναμικη του ψυχισμου)

(Αναμνησεις, Ονειρα, Στοχασμοι)

(Συνχρονικοτητα)

<Η πειραματικη μεθοδος ερευνας στοχευει στη καθιερωση κανονικων γεγονοτων που μπορουν να επαναληφθουν.
Συνεπως τα μοναδικα και σπανια γεγονοτα εξαιρουνται του κανονα.
Επιπλεον, το πειραμα θετει περιοριστικους παραγοντες στη φυση, μια και ο σκοπος του ειναι να δοσει
απαντησεις σε ερωτηματα που επινοει ο ανθρωπος.
Για αυτο καθε απαντηση της φυσης επηρεαζεται κατα το μαλλον η ηττον απο το ειδος της ερωτησης
που γινεται και το αποτελεσμα ειναι παντοτε ενα νοθο προιον.>

(Συνχρονικοτητα)

Να'σαι καλα...

Σε χαιρετω

Επειδη ο θρονος του θεου δεν μπορουσε να ανακαλυφθει αναμεσα στα γαλακτικα συστηματα, εβγαλαν το συμπερασμα
οτι ο θεος δεν υπηρξε ποτε. Το δευτερο αναποφευκτο λαθος ειναι ο ψυχολογισμος. Αν ο θεος ειναι κατι, πρεπει
να ειναι μια ψευδαισθηση που προερχεται απο ορισμενα κινητρα π.χ. απο τον φοβο, απο την επιθυμια για δυναμη η
απο απωθημενη σεξουαλικοτητα. Αυτα τα επιχειρηματα δεν ειναι καινουργια. Πατομοια πραγματα εχουν ειπωθει
απο τους χριστιανους ιεραποστολους που αναποδογυρισαν τα ειδωλα των παγανιστικων θεων. Αλλα ενω οι πρωτοι
ιεραποστολοι συναισθανοταν πως υπηρετουσαν ενα καινουργιο θεο πολεμοντας τους παλιους, οι συγχρονοι εικονοκλαστες
δεν συναισθανονται σε ποιου το ονομα καταστρεφουν τις παλιες αξιες.

Ο Νιτσε ειχε συναισθηση και ηταν υπευθυνος οταν εσπαγε τις αρχαιες πινακιδες κι ομως ενιωθε την παραξενη αναγκη
να υποστηριχθει απο ενα ξαναζωντανεμενο Ζαρατουστρα σαν ενα ειδος δευτερευουσας προσωπικοτητας, ενα ειδος
alter ego, που συχνα ταυτιζεται με αυτο στη μεγαλη του τραγωδια Ταδε Εφη Ζαρατουστρας. Ο Νιτσε δεν ειναι αθεος
αλλα ο θεος του ειναι νεκρος. Το αποτελεσμα ηταν να διδαχθει ο Νιτσε και να νιωθει αναγκασμενος να ονομαζει
τον αλλο του εαυτο 'Ζαρατουστρα'η αλλοτε 'Διονυσο'. Στην μοιαια του αρωστια υπεγραφε τα γραματα του σαν 'Ζαγρευς',
ο αποσυντεθειμενος Διονυσος των Θρακων.

Η τραγωδια του Ζαρατουστρα ειναι οτι, επειδη ο θεος του πεθανε,ο ιδιος ο Νιτσε εγινε θεος και αυτο συνεβη
γιατι δεν ηταν αθεος. Ηταν πολυ θετικη φυση για να αρκεστει σε ενα αρνητικο πιστευω. Για ενα τετοιο ανθρωπο
φαινεται πως ειναι επικυνδυνο να κανει τη δηλωση πως ο θεος πεθανε.>

Ψυχολογια και θρησκεια

<< Είμαι της γνώμης οτι η ψυχή είναι το πιο μηνμειώδες γεγονός της ανθρώπινης ζωής.
Η ψυχή είναι η μητέρα όλων των ανθρώπινων γεγονότων, μητέρα του πολιτισμού και μητέρα του καταστροφέα του πολιτισμού, του πολέμου.>>

<<Η αναγέννηση είναι μία απο τις αρχέγονες πεποιθήσεις της ανθρωπότητας.
Αυτές οι αρχέγονες πεποιθήσεις βασίζονται στίς ψυχικές μορφές που ονομάζω αρχέτυπα.
Εφόσον όλες οι πεποιθήσεις που σχετίζονται με την σφαίρα του υπεραισθητού καθορίζονται πάντα απο τα αρχέτυπα, δεν είναι περίεργο που συναντάμε την πεποίθηση της αναγέννησης σε πολλούς και εξαιρετικά διαφορετικούς μεταξύ τους λαούς.>>

Δηλαδη οταν ακουμε τους ορους (Λιμπιντο, εξαδικετομευση, ανιμα, ανιμους κλπ)
τι αντιλαμβανεται ο καθενας μας.

Αναφερεσαι στον ορο 'ψυχικα αρχετυπα'.
Πως τα αντιλαμβανεσαι εσυ?

Εχω την εντυπωση οτι ειναι πολυ δυσκολο να δοσουμε μια 'αξιοπρεπη' ερμηνεια
πανω σε αυτο.
Αν το καταφερουμε νομιζω θα απαντηθουν πολλα ερωτηματα που τωρα θεωρουμε
οτι ανηκουν στο χωρο της 'μεταφυσικης'.

Σε χαιρετω

Συζητάμε για τα αρχέτυπα.

Λέγοντας ασυνείδητο στην ψυχολογία ή υποσυνείδητο στην μεταφυσική εννοούμε την κατάσταση των απωθημένων ή ξεχασμένων περιεχομένων της μνήμης.

Σύμφωνα με τον ΦΡΌΙΝΤ αυτά τα περιεχόμενα ρυθμίζουν τις περισσότερες απο τις αντιδράσεις μας.
ΠΧ Αν σε κάποια στιγμή της πρώιμης παιδικής μας ηλικίας νιώσαμε απόρριψη ή επιβράβευση απο τους γονείς μας και κυρίως απο την μητέρα μας το απωθημένο συναίσθημα μας οδηγεί στον εικόνα που θα έχουμε για τον εαυτό μας.

Ο Γιούνγκ προχώρησε αυτή την θέση και την διαμόρφωσε λέγοντας οτι η συμπεριφορά μας και τα συναισθήματα μας δεν εξαρτώνται μόνο απο τα προσωπικά ξεχασμένα βιώματα αλλά και απο κάποια άλλα που είναι συλλογικά. Τα συναντάμαι δηλαδή σε όλους τούς ανθρώπους.

Τα περιεχόμενα του συλλογικού ασυνείδητου τα ονομάζει αρχέτυπα.
Αυτά βρίσκονται ΄στην μνήμη μας απο καταβολής κόσμου και διαιωνίζονται.

Η έκφραση αυτών γίνεται μέσω της αυτογνωσίας και η ανάδυση τους είναι δύσκολη γιατί δεν μπορεί να γίνει με την χρήση της λογικής.

Οι αρχετυπικές εικόνες ανήκουν στίς ύψιστες αξίες της ανθρώπινης ψυχής και κατοικούν στον ουρανό όλων των φυλών απο πάντα.

Τα πιο βασικά απο αυτά είναι τέσσερα τα οποία ο Γιούνγ ονομάζει ως εξής :Αρχέτυπο της Μητέρας, της αναγέννησης, του πνεύματος, και του κατεργάρη.

Βάσει της ανάλυσης αυτών καθορίζεται το είναι και το φαίνεσθαι των ανθρώπων. Σε αυτά βασίζει ο ίδιος το μεγαλύτερο μέρος της ψυχαναλυτικής του θεωρίας.

Σταματώ εδώ πρός το παρόν.

Φιλικά

Εγω παλι νομιζω οτι πρεπει να αρχισουμε απο αυτο που ο Πλατωνας
ονομαζε 'κοσμο των ιδεων'(πολιτεια, Φαιδων).

Δηλαδη μια σκεψη(ιδεα), ασχετως αν ειναι καλη η κακη,
που ομως υιοθετηται και αναπαραγεται απο πολλους ανθρωπους
..αποτυπονεται σε αυτο που ο Γιουνγκ ονομαζει ομαδικο
ασυνειδητο σαν ενα ειδος προπατορικης εικονας(αρχετυπο).

Αυτες οσο και αν μας ακουγεται παραξενο εχουν σχεδον δικη
τους αυτονομη ζωη οπως και οι επι μερους ψυχες.

Για αυτο μικρο ρολο παζει αν υπαρχουν η υπηρξαν
πραγματικα οι διαφοροι Θεοι, δαιμονες, ηρωες, κλπ
που αναφερονται στις θρησκειες και τις μυθολογιες
ολου του κοσμου.
Το ψυχικο τους αποτυπομα ειναι χαραγμενο στο ομαδικο
και αποτελουν μια εν δυναμη πραγματικοτητα.

Δηλαδη οπως το λει και ο Γιουνγκ οι αρχετυποι ειναι
αρχεγονες προπατορικες μνημες ΚΕΝΟΥ περιοχομενου,
οι οποιες για να γινουν βιοματικες απαιτειται να εχουμε
προσωπικη επαφη μαζι τους (μεσου τρανς καταστασεων
συνειδησης).

Σε χαιρετω

Εγώ με τον Γιούγκ δεν έχω ασχοληθεί ιδιαίτερα οπότε θα παρακολουθώ με ενδιαφέρον τη συνέχεια.

"ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΤΟ ΜΑΤΙ ΣΥΛΛΑΜΒΑΝΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΦΩΣ"

Τα αρχέτυπα του δεν είναι[ όπως τα καταλαβαίνω εγώ]απλώς ιδέες.
Πχ Η << μητέρα>> εκτός απο θεότητα είναι και υπαρκτό πρόσωπο και η σχέση μας μαζί της καθορίζει απο πολύ εως λιγώτερο την συμπεριφορά μας.
Βέβαια όταν την παρουσιάζει σαν αρχέτυπο εννοεί οτι πάντα και σε όλους τούς λαούς και τις θρησκείες υπήρχε το πρότυπο της << μητέρας>>
ως ύψιστης θεότητας.
Και επειδή υπήρχε η λατρεία της απο πάντα θεωρεί οτι αυτό καταγράφεται πλέον σαν μνήμη και μάλιστα καθολική σε όλους που μεταφέρεται ούτως ή άλλως.

quote:

---

Αυτες οσο και αν μας ακουγεται παραξενο εχουν σχεδον δικη
τους αυτονομη ζωη οπως και οι επι μερους ψυχες.

Για αυτο μικρο ρολο παζει αν υπαρχουν η υπηρξαν
πραγματικα οι διαφοροι Θεοι, δαιμονες, ηρωες, κλπ
που αναφερονται στις θρησκειες και τις μυθολογιες

---

Φιλικά

Αγαπητοί φίλοι,
ας δούμε και μια άλλη οπτική από τον Γιουνγκ την ...ποιητική...
Η σημαντική ποίηση ενέχει δύο παράδοξα στοιχεία.
Αφ` ενός το αναγνωρίσιμο υλικό της προκαλεί κάποια κοινή θετική ανταπόκριση, αφ` ετέρου ποιότητες όπως η μοναδικότητα και η ατομικότητα μας εισάγουν στην άποψη του άλλου.
Σχετιζόμενη με το ζήτημα των συχνά απαντόμενων θεμάτων στην λογοτεχνία είναι η σύλληψη της ιδέας των αρχετύπων από τον Γιουνγκ.
Αρχέτυπο σημαίνει αρχαίο πρότυπο.
Η εικόνα του αρχετύπου μας γυρίζει πίσω στα πρώτα πρότυπα, την αρχή των πραγμάτων, και είναι κοινό στοιχείο στα όνειρα, στο θρησκευτικό τελετουργικό, στην τρέλα, στην έκσταση, στην τέχνη, και στην λογοτεχνία.
Με αυτό το σκεφτικό μία εικόνα όπως αυτή της θάλασσας είναι αντιπροσωπευτική του αρχέτυπου του αιώνιου, και άλλες εικόνες όπως τα τούνελ, οι λαβύρινθοι, οι πτώσεις, ο πνιγμός, ο παράδεισος, η μητέρα, έχουν μία άμεση γεύση αρχέτυπου.
Τέτοιου είδους εικόνες όχι μόνο αναδύονται απρόσκλητες από το ασυνείδητο, αλλά από την στιγμή που γίνονται αντιληπτές δημιουργούν βαθιές συναισθηματικές αντιδράσεις πράγμα το οποίο τις κάνει εξαιρετικά χρήσιμες για τον συγγραφέα.

Ο Γιουνγκ ονόμαζε αυτήν την παγκόσμια αποθήκη εικόνων "συλλογικό ασυνείδητο".
Το 1986 η Paola Minucci καθηγήτρια στο τμήμα Βυζαντινών και Νεοελληνικών σπουδών του Πανεπιστημίου της Ρώμης σε ένα άρθρο της στο περιοδικό Χάρτης αντιπαραθέτει αποσπάσματα των Ελύτη και Γιουνγκ για να τονίσει την σχέση που υπάρχει ανάμεσα τους.
Σε μία σημείωση του άρθρου της αναφέρει ότι ο Ελύτης, σε μία συζήτηση τους, της εκμυστηρεύτηκε ότι όλα τα βιβλία του Γιουνγκ υπάρχουν στην βιβλιοθήκη του, και ότι αν ζούσε ο Γιουνγκ θα ήταν ο καλύτερος αναγνώστης του "Aξιον Εστί".
Ας προσπαθήσουμε να αντιπαραθέσουμε μερικά αποσπάσματα από το έργο τους.

Γιουνγκ: Υπάρχει μια άλλη ζωή που περιβάλλει, υπερβαίνει τη συνειδητή ζωή. Είναι η ζωή του ασυνειδήτου.

Ελύτης: πίσω από την θραυσματική όψη των φαινομένων,
υπάρχει μια διάρκεια σταθερή... που αντιστοιχεί στη ροή
μιας άλλης ζωής (Εν Λευκώ)

Γιουνγκ: Το ασυνείδητο είναι ο μεγάλος ʼγνωστος

Ελύτης: Οι ποιητές "πατούνε μέσα στο Aγνωστο"
(Ανοιχτά Χαρτιά)

Ίσως ο κοινός σύνδεσμος του Γιουνγκ με τον Ελύτη να είναι ο αινιγματικός κόσμος των ιδεών του Πλάτωνα, η τα Ακασικά πεδία της Ινδικής φιλοσοφίας που τόσο αγαπούσε ο Γιουνγκ.

Πολλές φορές σε συζητήσεις για την σύγχρονη ποίηση ο όρος "Εικόνα βάθους" χρησιμοποιείται για να δώσει έμφαση στην σημασία του ασυνείδητου σαν σημαντική πηγή καλολογικών στοιχείων.
Σκεφτείτε το σαν ένα αναπάντεχο συνειρμό, πού παραπέμπει σε μία νέα οπτική, όπως στην υπονοούμενη σύγκριση μεταξύ ωχρών προσώπων και πετάλων λουλουδιών.
Ο ποιητής λοιπόν αφήνει το ασυνείδητο να δημιουργήσει αυτούς τους συνειρμούς, κι έτσι γίνονται πιο δυνατοί από συνειρμούς που παράγονται με την διανόηση.

Φιλία κι εκτίμηση
λορενζο

Eυχαριστω για τα καλα σου λογια.

Ισως δεν ειμαστε και οι καλητεροι που θα μπορουσαν να σε διαφωτισουν
πανω στο θεμα αλλα μια προσπαθεια ποτε δεν βλαπτει.

Νασε καλα

Εγω δεν ειπα οτι εχει σχεση ολο το εργο του Πλατωνα με το εργο του Γιουνγκ.
Απλως ο Γιουνγκ συνελαβε την ιδεα του αρχετυπου ορμομενος απο αυτο που
ο Πλατωνας ονομαζε 'κοσμο των ιδεων'.

Στο βιβλιο '4 αρχετυπα' που αναφερεις ο Γιουνγκ δινει μια πολυ καλη ερμηνεια του
πως ενοει τον ορο αρχετυπο.

<Πρεπει ακομα να τονισω οτι τα αρχετυπα δεν καθοριζονται αναφορικα με το
'περιεχομενο' τους, αλλα αναφορικα με την 'μορφη' τους.
Μια αρχεγονη εικονα προσδιοριζεται ως προς το περιεχομενο της μονο οταν γινει
συνειδητη και επομενως 'γεμισει'με το υλικο της συνειδητης εμπειριας.
Η μορφη της ομως θα μπορουσε ισως να παρομοιαστει με το αξονικο συστημα
ενος κρυσταλου, το οποιο προσχηματιζει την κρυσταλικη δομη στο μητρικο
υγρο, μολονοτι δεν εχει δικη του ΥΛΙΚΗ υπαρξη. Η κρυσταλικη δομη
εμφανιζεται συμφωνα με το συγκεκριμενο τροπο με τον οποιο συνδιαζονται
τα ιοντα και τα μορια.

Το αρχετυπο αυτο καθαυτο, ειναι ΑΔΕΙΟ και καθαρα τυπικο, τιποτα
περισσοτερο απο μια facultas praeformandi (προσχηματισμενη ικανοτητα),
μια δυνατοτητα αναπαραστασης που δινεται a priori.>

<4 Αρχετυπα>

Σε χαιρετω

Mου αρεσε η ποιητικη διασταση που εδωσες στο θεμα.

Θαθελα να σε ενημερωσω(αν δεν το ξερεις ηδη) οτι και στα ελληνικα
κυκλοφορει ενα πολυ καλο βιβλιο της Χριστινας Νικοκαβουρα με τιτλο
<Ελυτης και Γιουνγκ ενας διαλογος> απο τις εκδοσεις
'Ελληνικα γραμματα'

Σε χαιρετω

quote:

---

Ίσως ο κοινός σύνδεσμος του Γιουνγκ με τον Ελύτη να είναι ο αινιγματικός κόσμος των ιδεών του Πλάτωνα, η τα Ακασικά πεδία της Ινδικής φιλοσοφίας που τόσο αγαπούσε ο Γιουνγκ.

---

Φιλικά

Αν Κάθε νύχτα ονειρευόμαστε 90 λεπτά, κατά μέσο όρο, διαιρεμένα σε πέντε περίπου όνειρα. Πολλοί που νομίζουν ότι δεν έχουν δει κανένα όνειρο, μοιάζει σαν ν' αγνοούν ένα Αν ξυπνήσουμε 20 λεπτά μετά το τέλος του ονείρου, συνήθως δεν έχουμε καμιά ανάμνηση του. Αν ξυπνήσουμε μετά από 15 λεπτά, διατηρούμε μερικές σκηνές. Μετά από 5 λεπτά, το θυμόμαστε πάρα πολύ καλά. Εάν ξυπνήσουμε κατά τη διάρκεια του ονείρου δεν υπάρχει καμιά δυσκολία. Συμβαίνει να ξεχνάμε τα όνειρα μας, όταν ξυπνάμε αρκετά αργότερα από την περίοδο REM (γρήγορες κινήσεις των ματιών) του ύπνου. Η φάση REM του ύπνου, είναι αυτή στην οποία εμφανίζεται το όνειρο και συνοδεύεται από τις γρήγορες κινήσεις των ματιών. Σ' αυτήν βασίζεται μια άλλη τεχνική ανάμνησης των ονείρων, που προϋποθέτει τη γρήγορη αφύπνιση μετά τη φάση REM. Έτσι προλαβαίνουμε να μην πέσουμε στην επόμενη βαθιά φάση ύπνου, όπου το ονειρικό κύκλωμα είναι σβηστό. Γι' αυτό μπορούμε μια φορά το μήνα να διακόπτουμε τον ύπνο μας κάθε δύο ώρες, είτε εκούσια είτε μ' ένα ξυπνητήρι. Προφανέστατα με αυτό τον τρόπο μπορούμε να ξυπνήσουμε κατά τη διάρκεια ενός ονείρου ή στο τέλος του. Ωστόσο δεν πρέπει να χρησιμοποιούμε αυτή τη μέθοδο περισσότερο από μια φορά το μήνα, επειδή είναι αρκετά αγχογόνος.

Παρ' όλ' αυτά υπάρχουν προικισμένα ή εξασκημένα άτομα που πετυχαίνουν να θυμούνται τα όνειρα τους. Πρόκειται για τους ανθρώπους που έχουν δυνατή φαντασία, φαίνεται πως η γυναίκα ανήκει σ' αυτή την κατηγορία. Εξαιτίας της διευρυμένης διαίσθησης της, θυμάται περισσότερο απ' ό,τι ο άντρας. Οι καλλιτέχνες, επίσης, θυμούνται τα όνειρα τους κι επιπλέον συχνά αντλούν μέσα από αυτά το υλικό των έργων τους. Ο συγγραφέας Robert Stevenson είναι ένα τυπικό παράδειγμα. Ονειρεύτηκε την περίφημη ιστορία του Dr Jekyll και Mr Hyde πριν τη γράψει. Ο Alfred Hitchkock εμπνεύστηκε μερικές κινηματογραφικές του ταινίες από το υλικό των ονείρων του.

Το φαινόμενο αυτό οφείλεται στο υποσυνείδητο. Το υποσυνείδητο “που σκέφτεται”, είναι περισσότερο εστιασμένο και διορατικό απ' ό,τι το συνειδητό. Η γλώσσα και τα πρόσωπα που κατοικούν αυτό τον κόσμο είναι σύμβολα κι εμείς επικοινωνούμε μαζί τους μέσα από τα όνειρα. Γεγονότα ή σκέψεις που θεωρήσαμε δευτερεύοντα ή έλαθαν της συνειδητής προσοχής μας, ξεπροβάλλουν στο όνειρο όχι σαν λογική σκέψη, αλλά σαν μια εικόνα συμβολική, γράφει ο Καρλ Γιουνγκ. Σύμβολα κοινά σ' όλη την ανθρωπότητα, αρχέτυπα που εμφανίζονται με ατομικό τρόπο και που γι' αυτό χρειάζεται “κλειδί” για την ερμηνεία τους. Η μελέτη των συμβόλων αποκρυπτογραφεί το όνειρο, αποκαλύπτοντας στο συνειδητό το περιεχόμενο του υποσυνείδητου χώρου. Κι από εδώ αρχίζει η μύηση. Η σύνδεση συνειδητού και υποσυνείδητου, σαν ενοποιητική διαδικασία, εισάγει τον αναζητητή στο συλλογικό υποσυνείδητο. Το ατομικό υποσυνείδητο εκτός από την προσωπική του ιστορία, που είναι περιοδικό φαινόμενο (γέννηση-θάνατος), περιέχει κυρίως το συλλογικό υποσυνείδητο. Αυτό είναι αενάως παρόν, από τότε που εμφανίστηκαν στον πλανήτη ανθρώπινα όντα. Περιέχει το φυλετικό πνεύμα του οποίου στοιχεία επιλέγει το άτομο για να αναπτύξει το ένστικτο του, τη διαίσθηση του, τη σκέψη και τη συμπεριφορά του. Το γεγονός ότι ο άνθρωπος σκέφτεται και δρα σύμφωνα με το φυλετικό πνεύμα τον κάνει συμμέτοχο στη φυλή του, γράφει ο Ρούντολφ Στάινερ ιδρυτής της Ανθρωποσοφικής Εταιρίας. Γι' αυτό και τα προσωπικά ιδανικά ή τα πρότυπα ζωής, μπορούν να υπερβαίνουν την εθνική πολιτιστική κληρονομιά και να έχουν πανανθρώπινο χαρακτήρα.

Έτσι, μέσα από την αποκωδικοποίηση των μηνυμάτων του ονείρου έχουμε πρόσβαση στο ατομικό υποσυνείδητο. Από εκεί η Γνώση, που είναι και μύηση, ανοίγει την πόρτα στο συλλογικό υποσυνείδητο και στην... ενοποίηση των διαφορών. Ή αλλιώς, στην εξέλιξη της συνειδητότητας.

Στον κόσμο του ονείρου δεν είναι η εικόνα που μετράει, αλλά η Ιδέα. Η εικόνα είναι η απεικόνιση της Ιδέας, που γίνεται σύμβολο και αρχέτυπο. Στην ουσία ένας καλλιτέχνης, ένας εφευρέτης, είναι κάποιος που μπαίνει στον κόσμο των ιδεών. Συλλαμβάνει την Ιδέα και μετά τη μορφοποιεί στο νου του. Αυτή τη νοητική εμπειρία, όταν ξυπνήσει αργότερα, την υλοποιεί. Όλοι μας είμαστε, σε κάποιο βαθμό ο καθένας, είτε καλλιτέχνες είτε εφευρέτες. Και οι Ιδέες συχνά ονομάζονται ενόραση ή πνευματική όραση. Οι μυημένοι κι αυτοί που “ονειρεύονται”, μπορούν να έχουν πρόσβαση σ' αυτές, έτσι κι αλλιώς. Αυτό εξηγεί και το πλήθος των μηνυμάτων για σωματικές ασθένειες, για θεραπείες ή λύσεις ακόμα και... μαθηματικών εξισώσεων (όνειρα Poincare, Descartes κι άλλων επιστημόνων). Εκείνοι που επεξεργάζονται τα όνειρα τους, είναι σαν να καλλιεργούν τον κήπο του νου τους σ' ένα υπέρ-επίπεδο συνειδητότητας. Επιστρέφοντας στο ξύπνιο κομίζουν πληροφορίες, γνώσεις και... νέες ικανότητες ή νέους νευρώνες!

Κάποτε ο Θεμιστοκλής, επικηρυγμένος από την πόλη του, είχε καταφύγει σε μια μικρή Αιολική πόλη στις Αίγες, στο σπίτι του Νικογένους. Ένα βράδυ “αφού εκοιμήθη, του εφάνη ότι είδε στ' όνειρο του να περιτυλίσσεται ένας δράκων επάνω εις την γαστέραν του και να σύρεται προς τον τράχηλον. Καθώς όμως ήγγισε το πρόσωπο του, έγινε αετός και αφού τον περιέβαλλε με τα πτερά του τον εσήκωσε υψηλά και τον μετέφερε εις μεγάλην απόστασιν' έπειτα ενεφανίσθη κάποιο χρυσό κηρύκειον και τον ετοποθέτησεν ασφαλώς επάνω εις αυτό και έτσι ο Θεμιστοκλής απηλλάγη από ένα μεγάλο φόβο κι από την ταραχή η οποία τον κατείχε”.

Εάν το όνειρο είναι εμπειρία, κι αν περιέχει κάποιο μήνυμα από τα ανώτερα τμήματα του ψυχισμού, τότε μοιάζει με το (θείο) δαιμόνιο του Σωκράτη. Κι αν δεν έχουμε κάποιο άλλο δαιμόνιο για να “τσιμπάει” ή να αφυπνίζει τα παροπλισμένα ανώτερα τμήματα του εαυτού μας, τότε μπορούμε να έχουμε ένα κι αυτό είναι το όνειρο.

Σε πολλούς θα φανεί ότι καταδυόμενοι στον ονειρότοπο θα συναντήσουμε πολλά και απρόβλεπτα πρόσωπα και καταστάσεις. Δράκους, κηρύκεια ή ανεξήγητα συναισθήματα. Μερικά από αυτά θα μας σαγηνεύσουν κι άλλα θα μας τρομάξουν, επειδή δεν υποπτευόμαστε την ύπαρξη τους. Αν όμως τολμήσουμε να τ' αγγίξουμε, τότε αυτά τα ίδια στοιχεία θα ξυπνήσουν μέσα μας άλλες διαστάσεις. Η περιορισμένη ύπαρξη μας, θα νιώσει να διευρύνεται. Ακόμα και οι αντιθέσεις των συναισθημάτων και των ιδεών αφομοιώνονται. Αυτός ο μετασχηματισμός των αντιθέτων που διαιρούσε τον ψυχισμό, τώρα, μέσα από μια ενοποιημένη αντίληψη, οδηγεί στην ανάδυση των δυνάμεων που περιέχει ο υποσυνείδητος χώρος. Η πολλαπλότητα και η αντίθετη κατεύθυνση της εγρήγορσης με τον ύπνο και του συνειδητού με το υποσυνείδητο, κινούνται ως ένα λειτουργικό σύνολο. Έτσι, πλησιάζουμε τον πυρήνα των αρχέγονων δυνατοτήτων μας. Ο Π.Ο. Μάρτιν γράφει: στην άγνωστη περιοχή που βρίσκεται από την άλλη μεριά του συνειδητού, δρουν δημιουργικές δυνάμεις που μπορούν κατά καιρούς να διοχετευθούν στον ανθρώπινο κόσμο μας με ζωογόνο επίδραση.

Δεν είναι περίεργο που, στην επαφή με την πρωινή ονειρική ανάμνηση, το συνειδητό, αμύητο και αβοήθητο, νιώθει σε κίνδυνο και τα θεμέλια του να τρίζουν. Το δημιουργικό σε αμύητα χέρια ή συνειδήσεις, γίνεται κάποτε και επικίνδυνο. Μόνο η ίδια η θέληση μπορεί να κάνει τη μνημονική άσκηση να αποδώσει τους αμύθητους θησαυρούς του εσωτερικού εαυτού στον εξωτερικό, τον “ξύπνιο”. Το γνήσιο ενδιαφέρον γι' αυτό το εσώτερο τμήμα ζωής μας, θα μυήσει το συνειδητό.