- ΠΟΙΗΜΑΤΑ - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.

ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΑΥΡΗ ΜΟΥ ΣΗΜΑΙΑ
ΣΤΕΚΟΥΝΕ ΟΙ ΧΙΜΑΙΡΕΣ ΚΑΙ ΛΕΝ' ΠΩΣ ΕΙΝ' ΕΔΩ...
ΚΑΤΙ ΟΝΕΙΡΑ ΠΑΛΙΑ ΚΑΙ ΞΕΧΑΣΜΕΝΑ
ΦΩΝΑΖΟΥΝ Τ' ΟΝΟΜΑ ΜΟΥ, ΜΗΠΩΣ ΚΑΙ ΤΑ ΘΥΜΗΘΩ...

ΟΙ ΣΤΡΟΒΙΛΟΙ ΠΟΥ ΑΝΑΔΕΥΑΝ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΠΟΤΑΜΙ,
ΚΑΙ ΛΕΓΑΜΕ "Ο,ΤΙ ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΤΟ ΠΑΝΕ ΣΤΑ ΒΑΘΕΙΑ",
ΜΕ ΠΗΡΑΝΕ ΣΤΗ ΔΙΝΗ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΦΥΓΩ
ΜΕ ΦΕΡΑΝΕ ΣΤΗΝ ΑΒΥΣΣΟ, ΠΟΥ ΠΑΕΙ ΣΤΟ ΠΟΥΘΕΝΑ...

Και μιας και θυμηθηκαμε τον Καβαφη ...

Σ' αυτες τες σκοτεινες καμαρες, που περνω
μερες βαρυες, επανω κατω τριγυρνω
για να βρω τα παραθυρα - Οταν ανοιξει
ενα παραθυρο θα'ναι παρηγορια
Μα τα παραθυρα δεν βρισκονται, ή δεν μπορω να ταβρω.
Και καλυτερα ισως να μην τα βρω.
Ισως το φως θαναι μια νεα τυραννια.
ποιος ξερει τι καινουργια πραγματα θα δειξει!

quote:

---

Φτέρωτας Θαλασσογέννημα~5 Μαίου 2000
Φρεσκολούλουδο χιλιόμυρο, γυρνάς στο μυαλό μου και την καρδιά μου δονείς ηχηρά...
Σκέψη απετάλωτη απ'του χρόνου τα απύθμενα πηγάδια, ήρθε να κλωθαρχινίσει το ερωτικό ταξίδι...
Όποτε θυμάμαι τις Άνοιξες να πετοβολούν τριγύρω, σπιρτοβολήματα οι ματιές και γελαστές οι ζήσες...
Δε βλέπεις που γελάμε θαλασσογενημμένοι στους μικρορίζοντες της ύπαξής Του?
Δε βλέπεις που μας χαμογελά ο συμπαντογεννήτωρας, ο Δημιουργός?
Άσε τα λυμενα να ξεχαστούν, μαλλιά μακριά στα χρόνια...
~The Electricity in my Head~Γρηγόρης

---

Edited by - reptilesalonica on 06/08/2003 06:00:14

quote:

---

Ολόγιωμο~3 Ιανουαρίου 1988
Ολόγιωμο, όμορφο, μακριά σου αναπολώ και μόνος γνέφω...
Γνέφω στ' άστρα που θάρθουνε μετά, τόσο ζήσιμο θα φέρουν...
Και ήτανε θαρρείς το φωτεινότερο ολόγιομο των χρόνων...
Φορώντας τη δροσιά...ελα καλό μου...γίνε ολόγιομη σα κι' αυτό...
Όλη η θάλασσα δεν έφτασε να ξεδιψάσει το θέλω μου ουρανέ...
Πέρα στα όνειρα της μικρής αλήθειας, γυμνά τριγυρνάνε τα χρόνια...
Μα νάτο το ολόγιομο, το φωτεινό, το ασημένιο είδα
και ύστερα γύρισα πλευρό...ακόμα δε σε είδα...
~The Electricity in my Head~Γρηγόρης

---

Once you were wild, don't let them tame you

quote:

---

Εγω φιλοι μου δεν θα γραψω προς το παρον καποιο ποιημα...
Συγνωμη που χαλαω την ατμοσφαιρα,αλλα θα ηθελα αν ξερια καποιος να μου πει καπου να κατεβασω τα απαντα του καβαφη,η απο ποιες εκδοσεις κυκλοφορει...

---

Περπατούσαμε καιρό....
μακριά απ΄ της Ιθάκης τον δρόμο.
Ένα αστέρι στον ουρανό
τον πήραμε για οδηγό κι ήταν ο Φόβος.

Μεσοπέλαγα γελούσαμε...
μες στα κύματα, τις φουρτούνες και το κρύο.
Πικρά το καταλάβαμε
πως είναι να χάνεις έναν φίλο.

Περπατούσαμε καιρό…
Με την Αργώ στους ώμους.
Απ’ το χέρι σε κρατώ…
Όπως τότε ,στου Άδη τους διαδρόμους.

Ω ψυχή μου καρτερώ…
Σαν το φως, τ΄ ανέσπερο, να γίνω.
Μες στο Χάος να χαθώ…
Με το Άμορφο Ένα να μείνω

Πολυκατοικία νοικιασμένη σκοτάδι

Κάθεσαι και προετοιμάζεις ακόμη μιαν εκμηδένιση

Εγώ σβήνοντας το κεφάλι μου
Κι ένα ακόμα ποίημα στο τασάκι
Ενώ δε θα έπρεπε
Δεν ξέρω πως θα σταθεί αν

Α γράφω τελευταία μόνο σε κίτρινα χαρτιά
Και σε συναντώ κάτι αλκοολικά Τρίτη Πέμπτη Σάββατο
Πλένοντας μες στα πορτοκαλιά νερά του ενυδρείου σου

Όλος ο αέρας έφυγε απ' την πόλη

Λοιπόν ποιανού να 'ναι το άσπρο πρόσωπο
Στο μαύρο παράθυρο της ασφυξίας
Που παλεύει με τους σφυγμούς του
Ταξιδεύει με τους ειρμούς
Σπιτιών εντοιχισμένων στη σκόνη

Και τί άλλο ο ήλιος από 'να διαρρήκτη
Σε μία κρίση αμνησίας κάθε πρωί
Χαμένον μέσα σε γυάλες μέρες
Με τα μηχανικά αλογάκια να τρέχουν στο πάρκο
Και τρέλα
Κανένα παιδί πάνω τους

Μόνο κάποιο μονάχο που γέρναγε μέσα στην παιδική χαρά
Απ 'όπου κάποτε θα σου στείλω
Άλλα λουλούδια πιο πλανητικά

Η ώρα δε θα υπάρχει
Γιατί 'ναι 365000 οι νύχτες μου
Ακριβώς τούτη τη στιγμή
Κι έπειτα τί κι αν υπάρχει
Αυτή η άγρια χαρά πίσω από κάθε λύπη

Σκότωσε τις μέρες σου όπως μπορείς
Κι ύστερα μιλάς για ονειροκρίτη
Για δέντρο της ζωής μας που μαράθηκε
Λοβοτομημένα ζώα ώρες ανάλατες
Και τη νοικιασμένη νύφη

Στο τέλος δε θα υπάρχεις ουτ' εσύ
Με τα μαλλιά σου θάλασσα ανάστατα

Μάλλον θα πάρουνε και την ακτή
Για έναν άλλον πλανήτη

Κι εγώ ίσως να γράφω
Πάλι σε κίτρινα χαρτιά
Μ' αναιμικά χέρια μετάλλου
Μα δε θα ξέρω αν θα υπάρχω

Αλέξης Τραϊανός,
Το δεύτερο μάτι του Κύκλωπα

Πολυ ομορφα DAGON ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ που κατεθεσες ευχαριστω...

ΟΜ

και η ερημια ΠΟΡΦΥΡΑ να βαφει τα δειληνα.

Στον ερημικο σου ουρανο πετω σημερα
μηπως βρω το κομμενο νημα μια ελξης μοναδικης(φαινομενο)
απο που αρχιζει αραγε;
(πριν ποσους αιωνες;)

Kευρανος τρεμοπαιζει στησ ακρες των δαχτυλων σου
κι εσυ σιωπενεις.
Που εισαι;
Χαθηκες...
Εσυ πως νοιωθεις;

OM