- ΕΛΛΑΔΑ - ΤΟΥΡΚΙΑ προφητειες για κοντινο πολεμο??? - No. 1 - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.

Ναι ήρθαν αλλά τι έπαθαν;
Οι δαίμονες δεν έρχονται αν δεν πάρουν κάτι, αν δεν παραπλανήσουν, αν δεν κάνουν κακό σε αυτούς που εμφανίζονται.
Η αποψή γι' αυτά είναι ότι, παραχωρήθηκε κάτι τέτοιο εκ Θεού και δεν ήταν τυχαία, ώστε οι Άγιοι πρέπει για να είναι Άγιοι να έχουν ταπείνωση και να το καταλάβουν.
Όσοι δεν το κατάλαβαν δεν τους ξέρουμε ως Άγιους.

(Πάτερ Παΐσιος)

quote:

---

Προσοχή στα οράματα
- Γέροντα, όταν οι άνθρωποι μας διηγιούνται οράματα ή λένε ότι είδαν έναν Άγιο κ.λ.π. , τι να λέμε;
- Καλύτερα να τους λέτε να είναι επιφυλακτικοί . Αυτό είναι το πιο σίγουρο , γιατί δεν μπορούν όλοι να διακρίνουν αν ένα όραμα είναι από τον Θεό ή από τον διάβολο . Αλλά και από τον Θεό να είναι ένα όραμα , πρέπει να μην το δέχεται εξαρχής ο άνθρωπος. Ο Θεός ίσα-ίσα συγκινείται , κατά κάποιον τρόπο , όταν βλέπη το πλάσμα Του να μην το δέχεται , γιατί αυτό δείχνει ότι έχει ταπείνωση. Αν πράγματι ήταν Άγιος αυτός που παρουσιάσθηκε, ο Θεός ξέρει μετά με άλλον τρόπο να πληροφορήση την ψυχή και να την οδηγήση σε αυτό που θέλει. Χρειάζεται προσοχή , γιατί μπορεί να έρθη το ταγκαλάκι, να πατήση το κουμπί και να αρχίση η τηλεόραση...
Ήταν μια ψυχή που δεν είχε βοηθηθή από ανθρώπους, και για αυτό δικαιούτο την θεία βοήθεια. Ο Θεός της παρουσίασε κάτι, για να βοηθηθή. Ύστερα όμως ο διάβολος της έβαλε λογισμούς: “ Φαίνεται , για να σε αξιώσει ο Θεός να δης αυτό το όραμα -ποιος ξέρει- σε προορίζει για κάτι ανώτερο”.
Από την στιγμή που πίστεψε κάτι τέτοιο, ο διάβολος άρχισε να κάνη την δουλειά του και την έκανε κουμάντο! Αλλά τελικά ο Θεός πάλι την λυπήθηκε. Είδε ένα όραμα και άκουσε μία φωνή να της λέη: « Να γράψης όλα τα οράματα που είδες στον πατέρα Παϊσιο ». Έτσι μου έγραψε ένα γράμμα με όλα τα οράματα που είδε. Ο πειρασμός την είχε αλωνίσει. Πραγματικά οράματα , αλλά όλα ήταν του πειρασμού. Από όλα τα οράματα που μου ανέφερε ,μόνον το πρώτο και το τελευταίο ήταν από τον Θεό. Το τελευταίο το επέτρεψε ο Θεός , για να την φέρη σε λογαριασμό, να την βοηθήση να απαλλαγή από την πλάνη. Τελικά η καημένη άκουσε τι της είπα και ξέμπλεξε.

Ο διάβολος παρουσιάζεται ως άγγελος φωτός
Όποιος δεν έχει νιώσει την απερίγραπτη χαρά ,την παραδεισένια, δεν έχει δηλαδή πνευματικές εμπειρίες ,εύκολα μπορεί να πλανηθή, αν δεν προσέξη. Ο διάβολος είναι πονηρός. Ερεθίζει λίγο την καρδιά του ανθρώπου και τον κάνει να αισθάνεται μια ευχαρίστηση , οπότε τον πλανάει ,δίνοντάς του την εντύπωση ότι η ευχαρίστηση αυτή είναι πνευματική ,θεία. Κλέβει την καρδιά και νομίζει ο άνθρωπος πως πάει καλά. « Δεν ένιωσα, ταραχή » , λέει. Ναι ,αλλά αυτό που ένιωσες δεν είναι η πραγματική, η πνευματική χαρά. Η πνευματική χαρά είναι κάτι το ουράνιο.
Ο διάβολος μπορεί να παρουσιασθή και σαν άγγελος ή σαν άγιος. Ο καμουφλαρισμένος δαίμονας σε άγγελο ή σε άγιο σκορπάει ταραχή – αυτό που έχει - , ενώ ο πραγματικός άγγελος ή Άγιος σκορπάει πάντα χαρά παραδεισένια και αγαλλίαση ουράνια. Ο ταπεινός και καθαρός άνθρωπος ,ακόμη και άπειρος να είναι, διακρίνει τον Άγγελο του Θεού από τον δαίμονα που παρουσιάζεται σαν άγγελος φωτός ,γιατί έχει πνευματική καθαριότητα και συγγενεύει με τον Άγγελο. Ενώ ο εγωιστής και σαρκικός πλανιέται εύκολα από τον πονηρό διάβολο. Όταν ο διάβολος παρουσιάζεται σαν άγγελος φωτός ,αν ο άνθρωπος βάλη ένα ταπεινό λογισμό, εξαφανίζεται. Ένα βράδυ, στην μονή Στομίου ,μετά το Απόδειπνο, έλεγα την ευχή στο κελλί καθισμένος σε ένα σκαμνί. Για μια στιγμή ακούω όργανα και κλαρίνα σε ένα οίκημα που ήταν λίγο πιο πέρα για τους ξένους. Παραξενεύτηκα! « Τι όργανα είναι αυτά που ακούγονται τόσο κοντά ! » , είπα. Το πανηγύρι είχε περάσει. Σηκώνομαι από το σκαμνί και πηγαίνω στο παράθυρο να δω τι συμβαίνει έξω. Βλέπω ησυχία παντού. Τότε κατάλαβα ότι ήταν από πειρασμό ,για να διακόψω την προσευχή. Γύρισα και συνέχισα την ευχή .
Ξαφνικά ένα δυνατό φως γέμισε το κελλί. Η οροφή εξαφανίστηκε , άνοιξε η σκέπη και φάνηκε μια στήλη φωτός που έφθανε μέχρι τον ουρανό. Στην κορυφή αυτής της φωτεινής στήλης φαινόταν το πρόσωπο ενός ξανθού νέου, με μακριά μαλλιά και γένια, που έμοιαζε με τον Χριστό. Επειδή έβλεπα το μισό πρόσωπό του ,σηκώθηκα από το σκαμνί ,για να το δω ολόκληρο. Τότε άκουσα μέσα μου μια φωνή: « Αξιώθηκες να δης τον Χριστό » . « Και ποιος είμαι εγώ ο ανάξιος , που αξιώθηκα να δω τον Χριστό; » , είπα και έκανα τον σταυρό μου. Αμέσως το φως και ο δήθεν Χριστός χάθηκαν και είδα ότι η οροφή βρισκόταν στη θέση της.
Αν ο άνθρωπος δεν έχη το κεφάλι του πολύ καλά κλειδωμένο, μπορεί ο πονηρός να του βάλη λογισμό υπερήφανο και να τον πλανέση με φαντασίες και ψεύτικα φώτα, τα οποία δεν ανεβάζουν στον Παράδεισο, αλλά γκρεμίζουν στο χάος . Για αυτό πρέπει να μη ζητάη ποτέ φώτα ή θεία χαρίσματα κ.λ.π. , αλλά μετάνοια. Η μετάνοια θα φέρει την ταπείνωση και μετά ο Καλός Θεός θα δώση ό,τι που είναι απαραίτητο.

---