- ΣΙΓΟΜΟΥΡΜΟΥΡΙΖΟΝΤΑΣ ΟΛΗ ΜΕΡΑ Vol. - 2 - - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"
θα χτίσω το παλάτι μου
Θα βάλω πόρτες
μ' αλυσίδες και παγώνια
Και μες στη θάλασσα
θα ρίξω το κρεβάτι μου
γιατί κι οι έρωτες
μου φάγανε τα χρόνια
Να κοιμηθώ στο πάτωμα
να κλείσω και τα μάτια
γιατί υπάρχουν κι άτομα
που γίνονται κομμάτια
Ξυπνώ μεσάνυχτα
κι ανοίγω το παράθυρο
κι αυτό που κάνω
ποιος σου το' πε αδυναμία
Που λογαριάζω
το μηδέν μου με το άπειρο
και βρίσκω ανάπηρο
τον κόσμο στα σημεία
Να κοιμηθώ στο πάτωμα
να κλείσω και τα μάτια
γιατί υπάρχουν κι άτομα
που γίνονται κομμάτια...
"I pass the test....
I will diminish,
and go into the West,
and remain
Galadriel"
Still here I wake and I think of you
I see you far away
Answer my call
Can you hear my voice
I hear you
For we are gone and forever lost
Broken here I lie
Beneath the shadow sink
Where daylight dies
I wake for you
In better lands the sun may shine
And green leaves on trees spring
Their opening and blossoming
But here the raven sing
But still I stand and think of
Days when grass was green
And my heart was so young
They 've never been Past
Forever lost
ότι τήδε κείμεθα τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι»
Σιμωνίδης
"Ανδρών επιφανών πάσα γη τάφος" Περικλής
Βέροια, Θεσσαλονίκη, Αθήνα, Όλυμπος
πάλι τη ζωή να βρεις ξεκίνα, αχ τι φως
Τέτοιο πόνο δεν τον θέλει ούτε ο Θεός
συγχώρεσε τον εαυτό σου, βάλε μπρος
Έτσι απλά και όμορφα πάλι η ζωή κυλάει
χθες ήταν νύχτα άγρια κι έπεσε να με φάει
Νόμιζα όλα τέλειωσαν, μια σπίθα όμως κρατάω
Σαν από νάρκωση βαθιά σιγά σιγά ξυπνάω
Βέροια, Θεσσαλονίκη, Αθήνα...
Τέτοιο πόνο δεν τον θέλει...
Δίπλα ο φίλος μου γελά κι ο δρόμος ίσια πάει
πέρασμα είναι η ζωή και η βροχή ξεσπάει
Χρώματα, κύκλος του θεού κι η ρόδα όπως γυρνάει
Φαίνεται πίσω να κυλά, κι όμως μπροστά μας πάει
Βέροια, Θεσσαλονίκη, Αθήνα, Όλυμπος
πάλι τη ζωή να βρεις ξεκίνα, αχ τι φως
Η ρόδα όπως γυρνάει
κι όμως μπροστά μας πάει
Βέροια, Θεσσαλονίκη, Αθήνα ~ Νίκος Ζιώγαλας
Αν το έσβησες ένα φιλί.
Αν το αποθηκεύσεις ένα ραντεβού
και αν μου απαντήσεις...τα χρωστάς όλα!κι η καρδιά μου σπάει μες στο φως σε είδα
Γίναν τα κομμάτια μια καινούργια γη
μες στην αλλαγή βλέπω μ’ άλλα μάτια
Γίναν τα κομμάτια...
Όλα είναι ίδια αν δε τ’ αγαπάς
όλα μένουν ίδια άμα δε τα πας
Κι όλα αυτά που είναι γίνονται ξανά
μέσα απ’ τη δικιά σου τη ματιά
μέσα απ’ τη δικιά σου τη ματιά
Μια φωτογραφία κομματάκια δυο
έχω να σε δω χρόνια αστεία-αστεία
Πιάνω την κολλάω σε ξανακοιτώ
πιο όμορφη θαρρώ δείχνεις μου όσο πάω
Όλα είναι ίδια...
Στην καρδιά σου καίει μια μικρή φωτιά
κι από τη ματιά ένα φως που ρέει
Σα φωτοβολίδα μες στη νύχτα σκάει
κι ας ξαναγυρνάει πίσω η σελίδα
Σα φωτοβολίδα μες στη νύχτα σκάει
κι ας ξαναγυρνάει πίσω η σελίδα
Όλα είναι ίδια...
"I pass the test....
I will diminish,
and go into the West,
and remain
Galadriel"
Μαχαιρίτσας Λαυρέντης
Μουσική/Στίχοι: Λοΐζος Μάνος
Τα σύννεφα θεόρατοι πανσέδες
γεμίσανε τον ουρανό
κι ο ήλιος πίσω απ' το βουνό
πάει να κρυφτεί, πουλί χρυσό
Ήλιε μου, καλοήλιε μου, στο καλό χρυσό πουλί μου
κι αύριο με την αυγή, στο μπαλκόνι στην αυλή μου
έλα μου χρυσό πουλί μου
Ο κόσμος αναγέννησε καμπάνες
που κρέμονται απ' τον ουρανό
κι αχολογάει το δειλινό
γλυκό κελάηδισμα χρυσό
Ήλιε μου...
«Είμαι το Πνεύμα που αρνείται διαρκώς»
Μπέζος Γιάννης
Μουσική/Στίχοι: Μαυρουδής Νότης/Σαμαρτζής Τάσος
Μπορεί να είναι θέατρο, μπορεί και ενυδρείο
Μπορεί της αθωότητας να είναι μαυσωλείο
Μπαλόνια χάνονται ψηλά, και κίτρινα λαμπιόνια
στο χέρι ροζ μαλλί γριάς κι έτσι περνάμε χρόνια
Ζούμε όλοι σ' ένα λούνα-παρκ του τρόμου
μ' ένα όνειρο στο βάθος του διαδρόμου
Στο βαγόνι λάμπει τώρα η παρέα
Έτσι φτάσαμε ως εδώ, σχεδόν τυχαία
με παιχνίδια, με τραγούδια, με γιορτές
και με αγάπες που δεν ήταν αρκετές
Μπορεί να είν' αληθινό, μπορεί της φαντασίας
Μπορεί να είναι κι ο ναός της πρώτης μας λατρείας
Ομίχλη πέφτει απαλά και παίζει μια λατέρνα
Ένα σκοπό, που από παλιά μας έσπρωχνε στο τέρμα
Ζούμε όλοι σ' ένα λούνα-παρκ του τρόμου...
«Είμαι το Πνεύμα που αρνείται διαρκώς»
Παναγόπουλος Δημήτρης
Μουσική/Στίχοι: Παναγόπουλος Δημήτρης
Από την πόρτα σαν θα βγω θα δω τον ήλιο στρογγυλό
Και με το όμορφο στερνό χαμόγελό σου
Μια καλημέρα θα σου πω μετά θα φύγω θα χαθώ
Κι ίσως με ξαναδείς μονάχα στ' όνειρό σου
Γιατί είμαι αέρας που περνά μέσα στης πόλης τα στενά
Και κάνει τα κλειστά παράθυρα να τρίζουν
Γιατί είμαι αύρα εσπερινή, πνοή καθάρια ζωντανή
Που κάνει τα γερμένα φύλλα να θροΐζουν
Φεύγω ψηλά για το βουνό κι ύστερα πέφτω στον γκρεμό
Και ταλαντεύομαι στα βάθη και στα ύψη
Και κουβαλάω μες στη σιγή μιαν ανυπότακτη κραυγή
Και κάποια ανείπωτη ελπίδα που 'χεις κρύψει
Γιατί είμαι αέρας...
«Είμαι το Πνεύμα που αρνείται διαρκώς»
Απόψε έχω μες την καρδιά μου μια λαχτάρα πικραμένη
Απόψε στέλνω απ' την ψυχή μου αγγελούδια στον καημό
Γιατί να κλαίνε τα μαύρα σου μάτια
μάτια-παλάτια, του πόθου κομμάτια
χωρίς τελειωμό
και μαστιγώνουν τον πόνο
το χρόνο, το φθόνο, το άπειρο
Και ζωγραφίζουν, ζωή της ζωής μου
τραγούδι γλυκό
Απόψε θέλω να ζωντανέψω μια ελπίδα τσακισμένη
Απόψε θα 'ρθω να σε αγγίξω για να βρω το λυτρωμό
Γιατί να κλαίνε τα μαύρα σου μάτια...
Μάτια-Παλάτια ~ Λιδάκης Μανώλης
Αν το έσβησες ένα φιλί.
Αν το αποθηκεύσεις ένα ραντεβού
και αν μου απαντήσεις...τα χρωστάς όλα!Δήμος Μούτσης, Λουκιανός Κηλαηδόνης & Άλκηστις Πρωτοψάλτη
Εκεί που μάζευες χειμώνα στην τσιμεντένια σου κρυψώνα
κι όνειρα έβλεπες αβέρτα κουκουλωμένος με κουβέρτα
Σαν προπολεμική ταινία, τουμπαρισμένη κοινωνία
Αφίσες για μπουφάν και τσίχλες στου ονείρου σου τις ζόρικες ομίχλες
Γκομενίτσες κουλτουριάρες, όλο καμπύλες και καμάρες
Βρε κι έτσι που ’σουνα φτιαγμένος, ροχάλιζες ευτυχισμένος
Σε βάραγε βαριά η τρέλα κι ο ύπνος τράβαγε κορδέλα
Κάπου-κάπου κι από σπόντα μπροστά σου και καμία τσόντα
Για δες τι βλέπει ο βολεμένος όταν κοιμάται φαγωμένος
Μα εκεί λοιπόν μες στο όνειρό σου παθαίνει πλάκα το μυαλό σου
Κάνει τσαφ ο προβολέας και να ’σου ο εισαγγελέας
Δεν τη γλυτώνεις τώρα βρε μούργο με δικηγόρο και χειρούργο
Εμπρός σου λέει απολογήσου κι εσένα τρέμει η φωνή σου
Ψάχνοντας για ν’ απαντήσεις τσιμπιέσαι μήπως και ξυπνήσεις
Κι άμα με το καλό ξυπνήσεις και θες για τούτα εξηγήσεις
Χωρίς να με παραξηγήσεις το Φρόυντ τράβα να ρωτήσεις
Σε μια εκκλησιά μοναχική, μες σ’ αψηλές καμάρες
στάθηκαν ένα απόβραδο πέντε-έξι ντερβισάδες
Στάθηκαν ένα απόβραδο πέντε-έξι ντερβισάδες
σε μια εκκλησιά μοναχική, μες σ’ αψηλές καμάρες
Κοιτάξανε με θαυμασμό άγιους ζωγραφισμένους
την Παναγιά και τον Χριστό στην κόχη καμωμένους
Ρωτήσαν τον Αρχάγγελο για τη ζωή ετούτη
για το καλό, για το κακό, τη φτώχια και τα πλούτη
Μα μες τη ζάλη την πολλή, δεν είδαν πως οι άγιοι
ήταν μόνο ζωγραφιστοί κι η ερημιά μεγάλη...
Tον ψίθυρο των άστρων
έπιασε η γκλάβα μου...
Αρμονία και χάος