- Εγκέφαλος, Συνείδηση και Κβαντική Μηχανική - .-= Η ΓΝΩΣΗ =-.
Κάθε νευρώνας είναι είτε διεγερτικός είτε ανασταλτικός για άλλους νευρώνες , αλλά όχι και τα δύο μαζί .
Κατά τη διάρκεια του σχηματισμού του πρωτογενούς ρεπερτορίου , οι γειτονικοί νευρώνες τείνουν να συνδέονται πιο εκτεταμένα ο ένας με τον άλλο σχηματίζοντας κυκλώματα που περιέχουν ποικίλες αναλογίες από κάθε είδος νευρώνα .
Το γεγονός αυτό προσδίδει έναν εξαιρετικά συνεργατικό χαρακτήρα στη δρασηριότητα των νευρώνων κατά ομάδες , δραστηριότητα που , όπως θα περίμενε κανείς , είναι διαφορετική σε διάφορες περιοχές και χάρτες , εξαιτίας των διαφορών των πρωτογενών ρεπερτορίων .
Υπάρχει ένας πειστικότερος λόγος για να δεχτούμε ότι οι νευρωτικές ομάδες είναι μονάδες επιλογής .
Όταν οι χάρτες συνδέονται μέσω ινών επανεισόδου , κάθε ίνα εκτείνει γενικά τα κλωνία της σε πολλούς νευρώνες τοπικά συνδεδεμένους μεταξύ τους (όπως φαίνεται στην προηγούμενη είκόνα) .
Όταν σχηματίζονται τα δευτερογενή ρεπερτόρια , η ενίσχυση των συνάψεων μέσα σε αυτά τα κλωνία μπορεί να επιλέξει ομάδες γειτονικών νευρώνων , μεταβάλλοντας τα όρια σε μικρότερες διαστάσεις από εκείνες των κλωνίων . Ανακεφαλαιώνοντας , μπορεί να πούμε ότι , γενικά , δεν επιλέγεται κανένας νευρώνας μεμονωμένα .
Κανένας νευρώνας ενός χάρτη δεν συνδέεται με έναν μόνο νευρώνα ενός άλλου χάρτη .
Κανένας νευρώνας όντας μεμονωμένος δεν έχει τις ιδιότητες που παρουσιάζει ως μέλος μιας ομάδας .
Αυτοί οι περιορισμοί απορρέουν από την πυκνότητα των διασυνδέσεων μεταξύ των νευρώνων , και καθιστούν εξαιρετικά απίθανο το να μπορεί ένας μεμονωμένος νευρώνας να λειτουργεί ως μονάδα επιλογής .
Κατέχοντας τις τρεις αρχές της TNGS , είμαστε τώρα έτοιμοι να δούμε πώς η ικανότητα της κατηγοριοποίησης ενσαρκώνεται στο νευρικό σύστημα .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Προσπαθήσαμε , ως αυτό το σημείο , να δούμε πώς ενσαρκώνονται οι νοητικές λειτουργίες , πώς η ψυχολογία συνδέεται με τη φυσιολογία .
Υποστηρίξαμε ότι η φυσική επιλογή δημιούργησε σωματικά επιλεκτικά συστήματα — το ανοσοποιητικό σύστημα και τον εγκέφαλο .
Η εγκεφαλική λειτουργία θεμελιώνεται κυρίως στη μορφολογία .
Η κατάλληλη νευροανατομία αναπτύσσεται σύμφωνα με τοποβιολογικές αρχές .
Πράγματι ο εγκέφαλος είναι ένα κατεξοχήν τοποβιολογικό σύστημα , αφού αποτελείται από χάρτες και συστήματα χαρτογράφησης , στην καλή λειτουργία των οποίων η θέση έχει κρίσιμη σημασία .
Δύο φαινομενικά άσχετες παρατηρήσεις μας υποχρέωσαν να επανεξετάσουμε τον τρόπο με τον οποίο ο εγκέφαλος θα μπορούσε να λειτουργεί ως σύστημα αναγνώρισης .
Η πρώτη είναι η τεράστια ποικιλία και ατομικότητα της δομής του εγκεφάλου .
Η δεύτερη είναι ότι ο κόσμος , παρότι υπόκειται σε περιορισμούς που τίθενται από τους φυσικούς νόμους , είναι ένας χώρος χωρίς ετικέτες .
Σε μια προσπάθεια να εξηγήσουμε πώς ένας εγκέφαλος που συγκροτείται κατ’ αυτό τον τρόπο μπορεί να κατηγοριοποιεί έναν τέτοιου είδους κόσμο , δημιουργήσαμε την TNGS .
Οι βασικές της αρχές — αναπτυξιακή επιλογή , εμπειρική επιλογή και επανείσοδος — θεωρούνται ως τα θεμέλια για την ανάπτυξη των ψυχολογικών λειτουργιών .
Ωστόσο , αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είναι αναγκαίες νέες μορφολογικές διευθετήσεις για να αναδυθούν νέες ψυχολογικές λειτουργίες . Σημαίνει απλώς ότι η TNGS παραδέχεται πως δεν χρειάζεται η προσθήκη καμίας άλλης αρχής για την επιβεβαίωση της εξέλιξης νέων λειτουργιών .
Θα υποστηρίξουμε ότι η σωματική επιλογή , επενεργώντας στην καθολική χαρτογράφηση , με την προσθήκη νέων ειδών χαρτογραφήσεων στις παλαιότερες κατά τη διάρκεια της εξέλιξης , αποτελεί ένα ισχυρό μέσο για την απόκτηση νέων λειτουργιών , όπως η εξειδικευμένη μνήμη και η νοητική ικανότητα σχηματισμού εννοιών .
Πριν στραφούμε στη μελέτη της μνήμης και των εννοιών , ίσως θα ήταν χρήσιμο να αναρωτηθούμε πώς εννοούμε τη σχέση που υπάρχει ανάμεσα στις «ανώτερες εγκεφαλικές λειτουργίες» .
Ποιες είναι οι ψυχολογικές λειτουργίες τις οποίες θα έπρεπε να εξηγεί αυτή η άποψη , που βασίζεται στην επιλογή ; Και πώς αυτές μπορούν να εξηγήσουν τη συνείδηση και την προθετικότητα ;
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Έχουμε ήδη δει πώς τα ζεύγη ταξινόμησης και η καθολική χαρτογράφηση μπορούν να διεκπεραιώσουν την αντιληπτική κατηγοριοποίηση .
Η αντιληπτική κατηγοριοποίηση είναι γενικά αναγκαία για τη μνήμη , η οποία σε τελική ανάλυση , αφορά προηγούμενες κατηγοριοποιήσεις .
Η λειτουργία και των δύο μπορεί να ελεγχθεί μέσω της ανάλυσης της συμπεριφοράς . Θα δούμε τώρα ότι οποιοδήποτε είδος μνήμης , ενώ βασίζεται σε αλλαγές της συναπτικής έντασης , είναι μια δυναμική συστηματική ιδιότητα , της οποίας τα χαρακτηριστικά εξαρτώνται από τη συγκεκριμένη νευρωνική δομή στην οποία εκδηλώνεται .
Για να ικανοποιηθούν όμως οι προσαρμοστικές ανάγκες ενός ζώου το οποίο έρχεται αντιμέτωπο με απρόβλεπτες αντιπαραθέσεις γεγονότων που αποτελούν προϋπόθεση για την επιβίωσή του , είναι εξίσου αναγκαίο η μάθηση να επηρεάζει τη συμπεριφορά του .
Έτσι οι τρεις θεμελιώδεις λειτουργίες — κατηγοριοποίηση , μνήμη και μάθηση — συνδέονται στενά .
Η τελευταία εξαρτάται από τις δύο πρώτες .
Εντούτοις , ενώ η αντιληπτική κατηγοριοποίηση και η μνήμη είναι αναγκαίες για τη μάθηση , δεν είναι ικανές .
Χρειάζεται επίσης να είναι συνδεδεμένες με αξιολογικά συστήματα με τη μεσολάβηση τμημάτων του εγκεφάλου τα οποία διαφέρουν από εκείνα που επιτελούν την κατηγοριοποίηση .
Η ικανή συνθήκη για την προσαρμογή παρέχεται από τη σύνδεση των καθολικών χαρτογραφήσεων με τη δραστήριοτητα των κέντρων ηδονής και του μεταιχμιακού συστήματος του εγκεφάλου με έναν τρόπο που ικανοποιεί τις ομοιοστατικές , τις διατροφικές και τις σεξουαλικές ανάγκες , οι οποίες αντανακλούν εξελικτικά καθιερωμένες αξίες .
Οι διάφορες φορτισμένες με αξίες δομές του εγκεφάλου , όπως ο υποθάλαμος , διάφοροι πυρήνες του μεσεγκεφάλου κ.ά. εξελίχθηκαν ως απάντηση σε ηθολογικές απαιτήσεις , και μερικά από τα κυκλώματά τους είναι χαρακτηριστικά του κάθε είδους .
Είναι φανερό γιατί συμβαίνει αυτό : η σεξουαλική δραστηριότητα και συμπεριφορά των πτηνών είναι τελείως διαφορετική από εκείνη των φαλαινών .
Σε οποιοδήποτε ζωικό είδος , η μάθηση προκύπτει από τη λειτουργία νευρωνικών συνδέσεων μεταξύ των καθολικών χαρτογραφήσεων και των αξιολογικών κέντρων που αναφέρθηκαν παραπάνω .
Εξυπηρετεί τη σύνδεση της κατηγοριοποίησης με συμπεριφορές που έχουν προσαρμοστική αξία κάτω από συνθήκες προσδοκίας .
Τα φυσιολογικά συστήματα , όπως μερικά εξαρτήματα ελέγχου , έχουν κάποια κρίσιμα σημεία (σκεφθείτε π.χ. ένα θερμοστάτη) .
Λέγοντας προσδοκία εννοούμε απλώς τη συνθήκη κατά την οποία τα κρίσιμα σημεία των φυσιολογικών δομών που συνιστούν τμήματα του συστήματος ηδονής δεν έχουν ακόμη ικανοποιηθεί .
Η μάθηση επιτυγχάνεται όταν η συμπεριφορά οδηγεί σε συναπτικές μεταβολές στις καθολικές χαρτογραφήσεις που ικανοποιούν τα κρίσιμα σημεία .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Η αύξηση του μεγέθους των πρωτογενών ρεπερτορίων ή της συνδετικότητας επανεισόδου μεταξύ των ρεπερτορίων , ή η ενίσχυση των μέσων των συναπτικών μεταβολών με την προσθήκη νέων χημικών μηχανισμών κατά τη διάρκεια της εξέλιξης , αυξάνει τον αριθμό των κατηγορικών απαντήσεων που ενισχύουν τη μάθηση .
Η μάθηση είναι προσαρμοστική και , με βάση αυτό το συλλογισμό , η ύπαρξη ολοένα και περισσοτέρων και πολυπλοκότερων νευρωνικών ομάδων θα μπορούσε να είναι προσαρμοστική .
Ωστόσο , όποιος κι αν είναι ο βαθμός της μάθησης , η συμπεριφορά περιορίζεται από ηθολογικούε παράγοντες , μεταξύ των οποίων οι σπουδαιότεροι είναι τα αξιολογικά συστήματα και οι ομοιοστατικές απαιτήσεις που έχουν επιλεγεί κατά τη διάρκεια της εξέλιξης ενός είδους .
Η μνήμη βρίσκεται στο επίκεντρο όλων αυτών των γεγονότων , και θα αφιερώσω ένα μεγάλο μέρος της περιγραφής που ακολουθεί , στην ανάλυση της λειτουργίας και των απαιτήσεών της .
Όσο σπουδαία όμως κι αν είναι η βασική τριάδα της αντίληψης , της μνήμης και της μάθησης , η από κοινού λειτουργία τους δεν μπορεί να δημιουργήσει τα είδη των ικανοτήτωνπου συνδέουν τις αντιληπτικές κατηγοριοποιήσεις μεταξύ τους ώστε να παράγουν γενικές συσχετιστικές ιδιότητες.
Αυτές οι ιδιότητες προκύπτουν από την απόκτηση των δυνατοτήτων σχηματισμού εννοιών , δηλαδή της ικανότητας κατηγοριοποίησης με όρους γενικών ή αφηρημένων συσχετίσεων .
Πρέπει λοιπόν να ασχοληθούμε και με το ζήτημα των εννοιών .
Στόχος μας είναι να δείξουμε πώς , εφόσον έχουν τεθεί οι φυσιολογικές βάσεις της κεντρικής τριάδας και της ικανότητας σχηματισμού εννοιών, μπορούμε να εξηγήσουμε την εμφάνιση της συνείδησης χωρίς να επικαλεστούμε καμία αρχή πέρα από αυτές που ήδη περιλαμβάνονται στην TNGS .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Μια δυσκολία που προκύπτει όταν ασχολείται κανείς με αυτό το θέμα είναι ότι έχουν περιγραφεί τόσο πολλά διαφορετικά είδη μνήμης , πολλά από τα οποία σχετίζονται τόσο στενά με τη γλωσσική ικανότητα , ώστε είναι δύσκολο να διακρίνεις τα βασικά .
Ως αποτέλεσμα , η φυσιολογική βάση της μνήμης — η συναπτική μεταβολή — συχνά εξομοιώνεται εσφαλμένα με την ίδια τη μνήμη.
Για να ξεκαθαρίσουμε το ζήτημα , ας συμφωνήσουμε ότι , όποια μορφή κι αν λαμβάνει , η μνήμη είναι η ικανότητα επανάληψης της επιτέλεσης μιας πράξης .
Το είδος της επιτέλεσης εξαρτάται από τη δομή του συστήματος στο οποίο εκδηλώνεται η μνήμη , διότι η μνήμη είναι μια συστημική ιδιότητα .
Ως εκ τούτου , στο νευρικό σύστημα , η μνήμη είναι μια δυναμική ιδιότητα των πληθυσμών νευρωνικών ομάδων .
Στους υπολογιστές , η μνήμη εξαρτάται από την εξειδίκευση και αποθήκευση δυαδικών ψηφίων κωδικευμένης πληροφορίας . Σύμφωνα με την TNGS , κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει στον εγκέφαλο .
Για παράδειγμα , ενώ η συμπεριφορά του Darwin III παρουσιάζει εμφανώς σημεία μιας μορφής μνήμης αφού έρθει αντιμέτωπο με διάφορα αντικείμενα , η μνήμη του δεν μπορεί να περιγραφεί με όρους μιας στατικής διάρθρωσης δυαδικών ψηφίων .Η μνήμη που παρουσιάζεται από μια καθολική χαρτογράφηση τέτοια όπως του Darwin III δεν είναι ένα απόθεμα σταθερών ή κωδικευμένων χαρακτηριστικών τα οποία είναι δυνατόν να ανακληθούν και να συναρμολογηθούν με έναν τρόπο αντιγραφικό , όπως συμβαίνει σε έναν υπολογιστή .
Η TNGS , αντίθετα , προτείνει ότι η μνήμη είναι η ειδική ενίσχυση μιας προϋπάρχουσας ικανότητας για κατηγοριοποίηση .
Αυτό το είδος μνήμης αναδύεται ως μια πληθυσμιακή ιδιότητα από συνεχείς δυναμικές μεταβολές στους συναπτικούς πληθυσμούς των καθολικών χαρτογραφήσεων — μεταβολές που επιτρέπουν να συντελεστεί μια κατηγοριοποίηση κατά πρώτο λόγο .
Οι μεταβολές της συναπτικής έντασης των ομάδων σε μια καθολική χαρτογράφηση αποτελούν τη βιοχημική βάση της μνήμης .
Σε ένα τέτοιο σύστημα , η ανάκληση δεν είναι στερεότυπη .
Υπό την επίδραση συνεχώς μεταβαλλόμενων πλαισίων αναφοράς , μεταβάλλεται , καθώς η δομή και η δυναμική των νευρωνικών πληθυσμών που εμπλέκονται στην αρχική κατηγοριοποίηση επίσης μεταβάλλονται .
Η ανάκληση περιλαμβάνει την ενεργοποίηση μερικών τμημάτων - όχι αναγκαστικά όλων - των καθολικών χαρτογραφήσεων που έχουν προωθηθεί πρωτύτερα . Μπορεί να προκύψει μια κατηγοριοποίηση όμοια με κάποια προηγούμενη αλλά σε δισφορετικές στιγμές τα στοιχεία που συμβάλλουν σε αυτή την απάντηση είναι διαφορετικά , και , γενικά , είναι πιθανό να έχουν μεταβληθεί από την τρέχουσα συμπεριφορά .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Από τη φύση της , η μνήμη είναι διαδικαστική και περιλαμβάνει συνεχή κινητική δραστηριότητα και επαναλαμβανόμενες δοκιμές σε διάφορα πλαίσια αναφοράς .
Δεδομένου ότι εμφανίζονται νέοι συσχετισμοί μέσα σε αυτά τα πλαίσια αναφοράς , ότι οι είσοδοι και τα ερεθίσματα μεταβάλλονται , και ότι διαφορετικοί συνδυασμοί νευρωνικών ομάδων μπορούν να δημιουργήσουν μια όμοια έξοδο , μια δεδομένη κατηγορική απάντηση της μνήμης μπορεί να επιτευχθεί με διάφορους τρόπους .
Αντίθετα από τη μνήμη των υπολογιστών , η μνήμη του εγκεφάλου είναι ανακριβής , είναι όμως ικανή για μεγάλου βαθμού γενικεύσεις .
Οι ιδιότητες του συσχετισμού , της ανακρίβειας και της γενόκευσης προέρχονται από το γεγονός ότι η αντιληπτική κατηγοριοποίηση , που είναι μία από τις αρχικές βάσεις της μνήμης , έχει από τη φύση της , πιθανοκρατικό χαρακτήρα .
Δεν αποτελεί έκπληξη ότι διαφορετικά άτομα έχουν τόσο διαφορετικές αναμνήσεις και τις χρησιμοποιούν με τόσο διαφορετικούς τρόπους .
Αν θεωρήσουμε ότι η μνήμη είναι μια μορφή επανακατηγοριοποίησης , είναι φανερό ότι για να κατανοήσουμε τους μηχανισμούς της πρέπει να λάβουμε υπόψη μας το όλο σύστημα μέσα στο οποίο ενεργεί . Ένα από τα δυναμικά χαρακτηριστικά του συτήματος των καθολικών χαρτογραφήσεων του εγκεφάλου είναι η ικανότητα να επιφέρει διαδοχικές μεταβολές .
Η μνήμη θα ήταν άχρηστη αν δεν μπορούσε με κάποιον τρόπο να έχει υπόψη της τη χρονική αλληλουχία των γεγονότων - των αισθητηριακών δεδομένων καθώς και των τύπων κίνησης .
Για να δούμε πώς λειτουργούν όλα αυτά , θα έπρεπε να βυθιστούμε σε έναν ωκεανό τεχνικών λεπτομερειών .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Θυμίζω ότι ο φλοιός αποτελείται από έξι αλληλοσυνδεόμενες στιβάδες οι οποίες περιέχουν δέκα δισεκατομμύρια περίπου νευρώνες με περίπου ένα εκατομμύριο δισεκατομμύρια συνδέσεις .
Εκτός του ότι ο φλοιός είναι οργανωμένος σε λειτοργικά διαχωρισμένους χάρτες που συνδέονται μέσω επανεισόδου και εξυπηρετούν το σύνολο των τρόπων αίσθησης και των κινητικών απαντήσεων , είναι επίσης συνδεδεμένος με τρείς δομές τις οποίες έχω ονομάσει όργανα διαδοχής , προφανώς επειδή σχετίζονται με την οργάνωση των εξόδων του εγκεφάλου .
Καθεμιά από αυτές τις δομές — η παρεγκεφαλίδα , ο ιππόκαμπος και τα βασικά γάγγλια — ασχολείται με μια διαφορετική πλευρά και κλίμακα αυτής της οργάνωσης .
Η παρεγκεφαλίδα είναι μια ενδιαφέρουσα δομή που περιβάλλει το ανώτερο του εγκεφαλικού στελέχους . Αποτελείται από ένα χαρακτηριστικό σύνολο νευρωνικών κυκλωμάτων με μια μάλλον στερεότυπη δομή , και δέχεται δύο κύριους τύπους σημάτων εισόδου από τον εγκεφαλικό φλοιό και τον νωτιαίο μυελό .
Ποικίλες μελέτες υποδεικνύουν ότι ενώ η παρεγκεφαλίδα δεν είναι απολύτως απαραίτητη για την έναρξη της κίνησης , έχει έναν πολύ ειδικό ρόλο στο συγχρονισμό και την εξομάλυνση των διαδοχών κινήσεων . Από κοινού με τον εγκεφαλικό φλοιό , παρέχει τη βάση για την παραγωγή και κατηγοριοποίηση ομαλών κινήσεων . Σε περίπτωση απουσίας τμημάτων της παρεγκεφαλίδας , τύποι κίνησης που φυσιολογικά είναι ομαλοί καθίστανται σπασμωδικοί και αποσυντονίζονται .
Τι σχέση όμως έχει αυτό με τη μνήμη ;
Θυμηθείτε ότι η κατηγοριοποίηση εξαρτάται από ομαλές κινήσεις και στάσεις , όπως εξαρτάται και από αισθητήριες στιβάδες . Η παρεγκεφαλίδα και ο κινητικός φλοιός υφίστανται από κοινού τις συναπτικές μεταβολές που παράγουν τις ομαλές κινήσεις οι οποίες αποτελούν το υπόβαθρο τόσο της κατηγοριοποίησης όσο και της επανακατηγοριοποίησης .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Πρόκειται για ένα μεγάλο και πολύπλοκο σύνολο δομών που βρίσκονται βαθιά στο κέντρο του εγκεφάλου . Συνδέονται με τον εγκεφαλικό φλοιό μέσω μιας σειράς παράλληλων κυκλωμάτων που ενέχονται στην κίνηση των οφθαλμών και του σώματος , καθώς και με τα μετωπιαία τμήματα του φλοιού , η λειτουργία των οποίων σχετίζεται με το σχεδιασμό της συμπεριφοράς και τα συναισθήματα .
Φαίνεται ότι τα βασικά γάγγλια συμμετέχουν στο σχεδιασμό της κίνησης , και συνεπώς στην επιλογή του τύπου και της διαδοχής των κινητικών εξόδων .
Όχι μόνο βοηθούν στη ρύθμιση της κίνησης μέσα σε ένα κινητικό πρόγραμμα συζευγνύοντας αισθητήριες και κινητικές απαντήσεις , αλλά βοηθούν επίσης στο να διευθύνεται ό,τι πρέπει να γίνει σύμφβνα με ένα κινητικό πρόγραμμα .
Σημειώστε ότι , αντίθετα από την παρεγκεφαλίδα που εξομαλύνει και συντονίζει τις άμεσες κινήσεις , αυτά τα προσαρτήματα λειτουργούν σε μεγαλύτερες χρονικές κλίμακες και βοηθούν στο συντονισμό ολόκληρων ακολουθιών κινήσεων μέσα σε ένα πρόγραμμα .
Ο καθοριστικός ρόλος που έχουν τα βασικά γάγγλια στην κίνηση και στα κινητικά σχέδια γίνεται φανερός σε ορισμένες νόσους . Στη νόσο του Parkinson , για παράδειγμα , η καταστροφή ενός συγκεκριμένου συνόλου νευρώνων των βασικών γαγγλίων (μέλαινα ουσία) , οι οποίοι παράγουν το νευροδιαβιβαστή ντοπαμίνη , οδηγεί σε δυσχέρεια στην έναρξη των κινήσεων , σε τρόμο και σε ανώμαλο βάδισμα . Τα βασικά γάγγλια συνδέονται επίσης στενά με τα κέντρα ηδονής του εγκεφάλου και , όπως θα δούμε αργότερα , είναι πολύ πιθανό να έχουν κάποιο ρόλο στην προσοχή .
Ένα άλλο σπουδαίο προσάρτημα του φλοιού , ο ιππόκαμπος , συνδέεται επίσης στενά με τα κέντρα ηδονής που βρίσκονται στο μεσεγκέφαλο και τον υποθάλαμο . Το κύριο χαρακτηριστικό του είναι ο σπουδαίος ρόλος του στο συσχετισμό της βραχυπρόθεσμης μνήμης με τη μακροπρόθεσμη μνήμη .
Βρίσκεται στην εσωτερική πλευρά της πτυχής του κροταφικού φλοιού , και είναι μια δομή το σχήμα της οποίας θυμίζει λουκανικό , ενώ η εγκάρσια τομή της μοιάζει με C (το όνομά της οφείλεται στην ομοιότητά της με το γνωστό «αλογάκι της θάλασσας» ) .
Είναι εντυπωσιακό το γεγονός ότι , στην πράξη , ο ιππόκαμπος δέχεται σήματα εισόδου από όλες τις περιοχές του εγκεφαλικού φλοιού , μέσω μιας μικρότερης περιοχής , που είναι γνωστή ως [ ενδορρινικός φλοιός ] .
Αυτά τα σήματα εισόδου διατρέχουν τον ιππόκαμπο κατά μήκος μιας ακολουθίας τριών διαδοχικών συνάψεων .
Αφού περάσουν διαμέσου αυτών των δομών , τα σήματα επανέρχονται στον ενδορρινικό φλοιό διαγράφοντας κύκλο , και στη συνέχεια αναμεταδίδονται , μέσω ινών επανεισόδου , στις περιοχές του φλοιού από τις οποίες ξεκίνησαν .
Όλα τα κύτταρα που συμμετέχουν στον ιππόκαμπικό βρόχο είναι έμμεσα και ταυτόχρονα συνδεδεμένα με το μεσεγκέφαλο και τις περιοχές ηδονής , περιοχές που σχετίζονται με τις αξίες .
Γιατί όμως όλα αυτά τα κυκλώματα ; Φαίνεται ότι ο ιππόκαμπος είναι απαραίτητος για την αποθήκευση μακροπρόθεσμων αναμνήσεων .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Μπορούσε να ανακαλέσει όλες τις μακροπρόθεσμες αναμνήσεις του που είχαν σχηματιστεί μέχρι κάποια χρονική στιγμή πριν από την αφαίρεση του ιπποκάμπου του , αλλά του ήταν αδύνατον να θυμηθεί γεγονότα που είχαν συμβεί λίγο πριν ερωτηθεί γι’ αυτά .
Για παράδειγμα , αν τον διέκοπταν τη στιγμή που δήλωνε τη διεύθυνσή του , έχανε την ικανότητα να την ανακαλέσει .
Είχε πλήρη συνείδηση και μπορούσε ακόμη και να μάθει κάποιες ακολουθίες κινήσεων .
Ήταν όμως μόνιμα ανάπηρος , μη μπορώντας να αποθηκεύσει οποιαδήποτε τρέχουσα μακροπρόθεσμη ανάμνηση , εξαιτίας της απώλειας του ιπποκάμπου του .
Μελέτες σε ζώα επιβεβαίωσαν το ρόλο του ιπποκάμπου για τη μετατροπή της βραχυπρόθεσμης μνήμης σε μακροπρόθεσμή .
Φαίνεται ότι ο ρόλος αυτού του προσαρτήματος του φλοιού συνίσταται στο να συμβάλλει στην ταξινόμηση των γεγονότων που μόλις έχουν κατηγοριοποιηθεί από το φλοιό και στο να διασφαλίζει ότι αυτά τα κατηγοριοποιημένα γεγονότα θα επιφέρουν περαιτέρω συναπτικές μεταβολές στο φλοιό έτσι ώστε να επιτευχθεί τελικά η μακροπρόθεσμη μνήμη .
Από την άποψη της TNGS , όλα αυτά σημαίνουν ότι ενώ τα ζεύγη ταξινόμησης και οι καθολικές χαρτογραφήσεις υφίστανται επιλογή νευρωνικών ομάδων μέσω συναπτικών μεταβολών αυτό από μόνο του δεν αρκεί για να εξασφαλιστεί η σχέση μεταξύ της βραχυπρόθεσμης και της μακροπρόθεσμης μνήμης .
Αν δεν παρέμβουν όργανα διαδοχής όπως ο ιππόκαμπος για να ταξινομηθούν τα αποτελέσματα , τότε φαίνεται ότι προκύπτουν σοβαρές διαταραχές της μνήμης .
Αν επιβάρυνα την ανάπτυξη του θέματος με όλες αυτές τις ανατομικές και φυσιολογικές λεπτομέρειες , είναι επειδή θέλησα να δώσω έμφαση στον αλληλεπιδρώντα ρόλο των διαφόρων εγκεφαλικών δομών και της δυναμικής του εγκεφάλου στην πραγματοποίηση των ψυχολογικών λειτουργιών .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Χωρίς τα βασικά γάγγλια και την ειδική ανατομία τους , τα ζώα δεν θα μπορούσαν να ενορχηστρώσουν ολόκληρες συμφωνίες κινήσεων βάσει συγκεκριμένου σχεδίου .
Χωρίς τις λειτουργίες που προσφέρονται από τον ιππόκαμπο , δεν θα μπορούσαν να συνδέονται ολόκληρες ακολουθίες κατηγοριοποιήσεων οι οποίες συντελούνται σε μια χρονική κλίμακα που κυμαίνεται ανάμεσα στο άμεσο και σε εκείνο που αποθηκεύεται για πάντα .
Χωρίς αυτή τη σύνδεση , η μακροπρόθεσμη μνήμη δεν θα μπορούσε να είναι συνεπής .
Σε όλα αυτά τα παραδείγματα , είδαμε ότι η εξελικτικά ανεπτυγμένη μορφολογία και τα κυκλώματα του εγκεφάλου , ρυθμισμένα από τη βιοχημεία των συνάψεων , μπορεί να παραγάγει νέες λειτουργίες και νέα είδη μνήμης .
Μελέτες ασπονδύλων ή «κατώτερων» σπονδυλωτών δείχνουν ότι το νευρικό σύστημα δρα έτσι ώστε να ρυθμίζει τις σωματικές λειτουργίες και τη συμπεριφορά .
Ιδιαίτεροι τύποι μνήμης που βασίζονται σε συναπτικές μεταβολές υπάρχουν οπωσδήποτε σε τέτοια ζώα .
Ωστόσο , κατά τη διάρκεια της ζωής στο έδαφος (και , για τους προγόνους των ανθρωπιδών , κατά τη διάρκεια της ζωής πάνω στα δέντρα) παρουσιάστηκαν μεγάλες και καινοφανείς περιβαλλοντικές προκλήσεις .
Η περαιτέρω εξέλιξη του φλοιού για την πραγματοποίηση της αντιληπτικής κατηγοριοποίησης και των οργάνων διαδοχής για την ταξινόμηση αυτών των κατηγοριοποιήσεων επέτρεψε την εμφάνιση πολύ πλουσιότερων συνόλων ψυχολογικών λειτουργιών με τις οποίες θα αντιμετωπίζονταν τα πολύπλοκα περιβάλλοντα .
Αυτές οι εξελίξεις μετέβαλαν την έννοια του τι σημαίνει να έχει κανείς μνήμη .
Σημειώστε , όμως , ότι οι αρχές της επιλογής και της επανεισόδου αρκούν από μόνες τους για την απόκτηση νέων μνημονικών λειτουργιών .
Ό,τι χρειάζεται είναι νέες δομές ή μορφολογίες - νέες διατάξεις εγκεφαλικών συνδέσεων , όπως εκείνες που είδαμε στα προσαρτήματα του φλοιού .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά