- Ο Εγωισμος - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.
Ανοιγω αυτο το θεμα μετα απο την αναγνωση του θεματος περι θανατου,Καθε σκεψη και συσχετισμος ειναι ευπροσδεκτα
θα επανελθω:)
Αυτή η παράξενη τροφή που αναφέρεις, είναι κάτι που οι περισσότεροι με κάποιο τρόπο, επιδιώκουμε.
Κάνοντας κάτι, έχουμε την εντύπωση πως αυτό θα μας γεμίσει, θα πληρωθεί ένα μέρος του εαυτού μας, με ότι… ο ίδιος επιδιώκει. Ουσιαστικά, ότι παρατήρησα όλα αυτά τα χρόνια, ήταν πως τις περισσότερες φορές, τόνωνα τον εαυτό μου, σε διάφορα επίπεδα.
Άλλες φορές, επεδίωξα πλούτη, άλλες σχέσεις, άλλες γνώσεις, άλλες…ότι ονομάζουμε πνεύμα.
Είναι λεπτές διαφυγές, (ουσιαστικά της επιθυμίας), και το αντιλαμβανόμαστε γιατί διαρκούν όπως και οι εντυπώσεις, έχουν δηλαδή ημερομηνία λήξεως, η η αντικατάσταση τους με μια καινούργια επιθυμία, (άλλη εντύπωση).
Έτσι λοιπόν, η συσχέτιση που τώρα προσπαθείς, και με τα όσα έγραψες περί θανάτου, για μένα είναι αρκετά εύστοχες.
Ας τα δούμε ακόμα λίγο.
Θα έχεις προσέξει, πως σε κάποια άλλη γωνία του εαυτού μας, υπάρχει η ελπίδα για μια διαρκή ικανοποίηση σε κάτι, (παιχταράς, σούπερμαν, ήρωας, διάνοια, ανώτερος, μύστης, αθάνατος, παράδεισος κλπ κλπ) και είναι αυτά που γνωρίζουμε οι περισσότεροι, μα ίσως να είναι έτσι το παιχνίδι του ΝΟΥ, (δηλαδή μια συνεχή αντικατάσταση των επιθυμιών ), που οι περισσότεροι καταφεύγουμε.
Αν ήθελες λοιπόν να πεις, πως ο φόβος του θανάτου, και η αναζήτηση της πλήρωσης του εαυτού μας είναι οι δυο πλευρές του ιδίου νομίσματος, θα έλεγα πως είναι πολύ σοβαρή σαν παρατήρηση, μάλιστα θα έλεγα πως βοηθα την Τόνωση του εαυτού ο ΦΟΒΟΣ, και αν πηγαίναμε και λίγο βαθύτερα, ίσως βλέπαμε μαζί, πως πράττουμε κάτι χειρότερα.
Δημιουργούμε μια Πλάνη για την ίδια τη ζωή, (αγκαλιάζοντας ακριβώς την πλάνη, που μας βοηθάει να καλύψουμε κάτι μέσα μας, (π.χ η ιδεα για τον ανώτερο εαυτο, όπως και για τις διάφορες ενσαρκώσεις, πέραν της αλήθειας που ίσως εχουν), βοηθουν την πλανη, μιας και καλύπτουν μάλιστα σε βαθμό να περιφρονούμε ότι υπάρχει…. για το ιδεώδες!
Αυτή η κατάσταση, δημιουργεί συνεχώς σύγκρουση και αθλιότητα, γιατί αν δεν βλέπεις καθαρά τα πράγματα μέσα, πως θα δεις ορθά τα πράγματα έξω?
Edited by - ΠΛΑΤΩΝΑΣ on 01/11/2007 20:39:08
quote:
Περιμενει καθε στιγμη στην ακρη του ειναι μας,να τον ταισουμε με μια περαξενη τροφη του αφηρημενου εαυτου μας.
Θα μπορούσες μήπως να μας εξηγήσεις λίγο καλύτερα τι εννοείς όταν αναφέρεις τον όρο "αφηρημένος εαυτός";
Προσωπικά θα ήθελα κάποια επεξήγηση ώστε να μην παρανοήσω κάτι.
Σχετικά με τον εγωισμό, πιστεύω ότι μπορεί να επιφέρει πολλά αποτελέσματα, άλλοτε αρνητικά κι άλλοτε θετικά.
Όταν πχ θέλω συνεχώς την επιβράβευση των γύρω μου, όταν θεωρώ τον εαυτό μου ως τον καλύτερο και τον πιο δυνατό από τους γύρω μου, όταν δίνω συνεχώς προσοχή στην εικόνα μου κι όχι στο είναι μου, όταν δεν αποδέχομαι ότι κι εγώ κάνω λάθη κλπ κλπ τότε ο εγωισμός μου λειτουργεί ανασταλτικά και για την εξέλιξη μου αλλά και για να γνωρίσω τον πραγματικό μου εαυτό.
Στα παραδείγματα που ανέφερα παραπάνω μπορεί να χαρακτηρίσει κάποιος κάποια άλλη συναισθηματική κατάσταση ως την αιτία των πράξεων μου αλλά πίσω από αυτές ελοχεύει κι ο εγωισμός.
Παρόλα αυτά, ο εγωισμός μπορεί να με οδηγήσει στο να επιτύχω κάποιον στόχο μου.
Όταν πχ θέλω να ακολουθήσω για 1 μήνα ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα, θέτω έναν στόχο.
Στην πορεία μπορεί να κουράζομαι, να βαριέμαι, να μην θέλω να "ξεβολευτώ" και να παραστρατήσω.
Είτε λοιπόν τα παρατάω είτε ο εγωισμός μου με πιέζει να συνεχίσω το πρόγραμμα μου ώστε να είμαι συνεπής στην απόφαση μου και για να αποδείξω σε μένα ότι μπορώ να κάνω αυτό που ήθελα.
Πιστεύω λοιπόν ότι μπορούμε να εξετάσουμε τον εγωισμό κι ως μια αρνητική αλλά κι ως μια θετική μας ιδιότητα...
In anticipation of my resurrection...
Πλατωνα βλεπω καθαρα αυτα που αναφερεις μεσα μου...
Η τονωση απο το φοβο(ας πουμε του θανατου),ερχεται οταν βαλουμε στο μυαλο μας τη σκεψη του θανατου μας, και δημιουργησουμε μια πηγη σκεψης που εν μερη εχει ψυχολογικο υποβαθρο,η οποια θα υπερκαλυψει το φοβο αυτο.Τοτε αναβλυζει μια πηγη ενεργειας που σου δινει την εντυπωση της πληροτητας και της ευτυχιας.Χμμμ,εκει στο ψυχολογικο υποβαθρο πρεπει καραδοκει ο εγωισμος!
ΠΛΑΤΩΝΑΣ:
Αυτή η κατάσταση, δημιουργεί συνεχώς σύγκρουση και αθλιότητα, γιατί αν δεν βλέπεις καθαρά τα πράγματα μέσα, πως θα δεις ορθά τα πράγματα έξω?
Αυτο εχει πολυ μεγαλη ουσια:)
Ετυχε να βρω ενα βιβλιο που καναμε στο λυκειο,και να διαβαζω αυτες τις μερες για το ιδεωδες του ανθρωπου που αναφερεις κ ετσι κατανοω τι εννοεις:)
Dying_Incubus νομιζω αυτη η τονωση του εγωισμου λεμε πιο πανω εξηγει καλυτερα αυτο που εννοουσα στην αρχη.
Νομιζω οτι οταν η επιτευξη των στοχων γινεται με καθαρο εγωισμο,η κουραση και η βαρεμαρα θα παραμενει εκει και θα μας κανει να κανουμε τα πραγματα χειροτερα.Οταν ομως γινεται με το μυαλο,δηλαδη ας πουμε ξεκινησα να μαγειρευω πρεπει να το τελειωσω για να αποκομισω τα κερδη απο αυτο,οχι για να αποδειξω κατι στον εαυτο μου αλλα για να απολαυσω ενα ωραιο μεσημεριανο,τοτε το φαγητο θα μας φανει πιο νοστιμο:)
Ηθελα να παραθεσω την αποψη της ψυχολογιας για τον εγωισμο αλλα δυστυχως εχω μοναδικη πηγη το διαδικτυο και τα περισσοτερα ειναι στα αγγλικα και θα χρειαστω λιγο χρονο γιατι ακομα παραπαταω απο τα χθεσινα ρακομελα
Εάν ήταν μόνο ο εγωισμός η αιτία μιας πράξης μας, δεν θα ήταν πιο εύκολο για εμάς να τον εντοπίσουμε και να εργαστούμε επάνω σ' αυτόν - εάν φυσικά δεχθούμε ότι θέλουμε να τον μετριάσουμε;
Πιστεύω πως ο ανθρώπινος νους συνήθως εφευρίσκει 1002 μηχανισμούς προκειμένου να καλύψει ή και να δικαιολογήσει μια πράξη μας.
Με αυτόν τον τρόπο, ο εγωισμός μπορεί να "μεταμφιεσθεί" σε επιμονή, θέληση για εσκληρή εργασία, τάση για βελτίωση κλπ.
Αυτό δεν είναι καθόλου αρνητικό, θεωρώ όμως ότι θα ήταν χρήσιμο να το αναγνωρίσουμε ώστε να μπορούμε να το ελέγξουμε.
Πως αλλιώς άλλωστε θα μπορούσαμε να τιθασεύσουμε κάτι όταν δεν το έχουμε εντοπίσει;
Υ.Γ. Ωραία τα ρακόμελα, ε; 
In anticipation of my resurrection...
Ασχετα αν ακομα ενα σαβατο εληξε αδοξα:)
Οντως ειναι πολυ δυσκολο να ξεχωρισουμε τι κρυβεται πισω απο καθε πραξη μας γιατι οπως φαινεται ο εγωισμος ειναι βαθια στα ενστικτα μας.Ωστοσο νομιζω οτι αυτο το εγω που κινει και αναπτυσει τον ανθρωπο ειναι ιερο και αν καταφερουμε να γνωρισουμε που ξεκιναει και που ειναι το τελος του θα ανακαλυψουμε χρυσαφι.
Ο επιφανειακος εγωισμος υπαρχει τροπος να τιθασευθει και δεν ειναι αλλος απο την αγαπη.Πως ομως να υπαρξει αληθινη αγαπη οταν υπαρχουν φοβοι και φοβιες?Ετσι,αν κοιταξουμε τους φοβους μας σιγουρα θα συνανταμε τον γιγαντα φοβο τον θανατο.Νομιζω οτι το εγωιστικο ενστικτο της αυτοσυντηρησης σε συνδιασμο με το νου εφευρισκουν διαφορα νοητικα κατασκευασματα για να ξεπερασουν τον φοβο του τελους.Απο την αλλη πλευρα ο κυνισμος και η απαισιοδοξια στο οτι το τελος ειναι δεδομενο θα μας κανει να δουμε την ματαιοδοξη πλευρα της ζωης και επιφερνει κατα καποιο τροπο την ληθη.
Παραθετω ενα αποσπασμα που βρηκα στο διαδυκτιο για επαφη με την ψυχολογια και περαιτερω συζητηση:)
"ΟΙ ΠΕΝΤΕ ΛΟΓΟΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΟΠΟΙΟΥΣ ΖΕΙ, ΥΠΑΡΧΕΙ, ΚΑΙ ΔΙΑΙΩΝΙΖΕΤΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ."
Οι λόγοι είναι η εξής:
1) Το ένστικτο τις ΑΥΤΟΣΥΝΤΗΡΗΣΕΩΣ.
2) Το ένστικτο της ΥΠΕΡΟΧΗΣ.
3) Το ένστικτο το ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΟ. Όλα αυτά δημιουργούν και δυο άλλες αιτίες που κάνουν τον άνθρωπο να ενεργεί όπως τα ένστικτα, και είναι:
4) το ΥΠΟΣΥΝΕΙΔΗΤΟΝ και
5) Η ΣΥΝΗΘΕΙΑ.
Ότι κάνουμε ότι θα κάνουμε θα γίνεται ΑΠΟΚΛΕΙΣΘΗΚΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟΝ για να ικανοποιήσουμε έναν, ή όλους από τους παραπάνω ΛΟΓΟΥΣ.
end
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Ειναι τοσο σκουρα τα πραγματα τελικα?
Αλήθεια, είναι εύκολο να προσεγγίσουμε την αληθινή κι αγνή αγάπη όσο είμαστε ατελή όντα;
Συμφωνώ πως οι φοβίες λειτουργούν αρνητικά σ' αυτήν την προσέγγιση όμως δεν ξέρω αν αυτή είναι η κύρια αιτία ή αν είναι κάποια άλλη.
quote:
Νομιζω οτι το εγωιστικο ενστικτο της αυτοσυντηρησης σε συνδιασμο με το νου εφευρισκουν διαφορα νοητικα κατασκευασματα για να ξεπερασουν τον φοβο του τελους.Απο την αλλη πλευρα ο κυνισμος και η απαισιοδοξια στο οτι το τελος ειναι δεδομενο θα μας κανει να δουμε την ματαιοδοξη πλευρα της ζωης και επιφερνει κατα καποιο τροπο την ληθη.
Αν δεν υπήρχε το ένστικτο της αυτοσυντήρησης είναι πολύ πιθανόν το ανθρώπινο γένος να μην είχε επιζήσει έως σήμερα όπως και κάθε άλλος εκπρόσωπος του ζωικού βασιλείου... 
Γιατί όμως θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε το τέλος - υποθέτω ότι εννοείς τον φυσικό μας θάνατο - με απαισιοδοξία;
Και γιατί να θεωρήσουμε τον φυσικό μας θάνατο ως το τέλος μας απαραίτητα;
Αν συμβεί κάτι τέτοιο είναι πιθανόν να οδηγηθούμε εντέλει στην μεμψιμοιρία και στην αδράνεια.
Γιατί να χάσουμε την ευκαιρία να οδηγηθούμε προς την δράση;
In anticipation of my resurrection...