- ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
no nameΝέο Μέλος
Καλησπέρα σε όλους.
Παρακολουθώ πολύ καιρό τις συζητήσεις και σκέφτηκα ότι είναι ο πιο κατάλληλος χώρος για να αφιερώσω μια συζήτηση σε όλες εκείνες τις ψυχές που βιάστηκαν και δεν άφησαν το χρόνο να τις γιατρέψει.
Πριν αρκετά χρόνια στην Ιταλία ένας νεαρός 17 μόλις χρονών πήρε το βραβείο καλύτερου σεναρίου μέσα σε χιλιάδες διαγωνιζόμενους.
Το θέμα απλό. Εξελίσσεται σε μια φυλακή.
Ολη η ταινία είναι δύο πρόσωπα. Δύο ισοβίτες που τους έχουν βάλει σε διπλανά κελιά. Η μόνη διαφορά τους είναι ότι το κελί του ενός έχει ένα παράθυρο πρόσβαση στον έξω κόσμο ενώ ο δεύτερος δεν έχει τίποτα άλλο παρά τοίχους γύρω του. Ο δεύτερος λοιπόν μαθαίνει και ζει χρόνια ολόκληρα με το αυτί του κολλημένο στο τοίχο να ακούει το σύντροφο του διπλανού κελλιού να του διηγείται όλη τη ζωή που περνάει έξω. Μαθαίνει να επιζεί με τα μάτια του άλλου. Ωσπου κάποια μέρα ο ισοβίτης που ήταν στο "τυχερό" κελί πεθαίνει και τότε ο φίλος του ζητάει μία μοναδική χάρη να αλλάξει κελλί και να δει κι εκείνος επι τέλους. Πράγματι του κάνουν τη χάρη πηγαίνει στο δωμάτιο που όλη του τη ζωή λαχταρούσε και βλέπει ότι δεν υπήρχε κανένα παράθυρο ήταν ακριβώς ίδιο με το δικό του.
Ο σεναριαγράφος έφυγε πολύ νέος και δεν πρόλαβε να γράψει τίποτα άλλο. Θα μπορούσαμε άραγε να τον τιμήσουμε με ένα σχόλιο της δικής μας ψυχής. Με ένα στίχο, ένα τραγούδι, μια αναφορά η δική μας ψυχή πως ξεκίνησε να βλέπει και τι την κρατάει ζωντανή?
Σας ευχαριστώ.
Παρακολουθώ πολύ καιρό τις συζητήσεις και σκέφτηκα ότι είναι ο πιο κατάλληλος χώρος για να αφιερώσω μια συζήτηση σε όλες εκείνες τις ψυχές που βιάστηκαν και δεν άφησαν το χρόνο να τις γιατρέψει.
Πριν αρκετά χρόνια στην Ιταλία ένας νεαρός 17 μόλις χρονών πήρε το βραβείο καλύτερου σεναρίου μέσα σε χιλιάδες διαγωνιζόμενους.
Το θέμα απλό. Εξελίσσεται σε μια φυλακή.
Ολη η ταινία είναι δύο πρόσωπα. Δύο ισοβίτες που τους έχουν βάλει σε διπλανά κελιά. Η μόνη διαφορά τους είναι ότι το κελί του ενός έχει ένα παράθυρο πρόσβαση στον έξω κόσμο ενώ ο δεύτερος δεν έχει τίποτα άλλο παρά τοίχους γύρω του. Ο δεύτερος λοιπόν μαθαίνει και ζει χρόνια ολόκληρα με το αυτί του κολλημένο στο τοίχο να ακούει το σύντροφο του διπλανού κελλιού να του διηγείται όλη τη ζωή που περνάει έξω. Μαθαίνει να επιζεί με τα μάτια του άλλου. Ωσπου κάποια μέρα ο ισοβίτης που ήταν στο "τυχερό" κελί πεθαίνει και τότε ο φίλος του ζητάει μία μοναδική χάρη να αλλάξει κελλί και να δει κι εκείνος επι τέλους. Πράγματι του κάνουν τη χάρη πηγαίνει στο δωμάτιο που όλη του τη ζωή λαχταρούσε και βλέπει ότι δεν υπήρχε κανένα παράθυρο ήταν ακριβώς ίδιο με το δικό του.
Ο σεναριαγράφος έφυγε πολύ νέος και δεν πρόλαβε να γράψει τίποτα άλλο. Θα μπορούσαμε άραγε να τον τιμήσουμε με ένα σχόλιο της δικής μας ψυχής. Με ένα στίχο, ένα τραγούδι, μια αναφορά η δική μας ψυχή πως ξεκίνησε να βλέπει και τι την κρατάει ζωντανή?
Σας ευχαριστώ.
Καταπληκτικό σενάριο! Καλώς ήρθες eso-terra "ανώνυμε"...
Νομίζω όμως οτι αρμόζει καλύτερα στο φόρουμ Κινηματογράφος.
Νομίζω όμως οτι αρμόζει καλύτερα στο φόρουμ Κινηματογράφος.
~Γρηγόρης~
Once you were wild, don't let them tame you
no nameΝέο Μέλος
Δεν θα μπορούσα να το κατατάξω σαν σενάριο. Ισως από τη πρώτη φορά που το διάβασα δεν ήξερα που να το κατατάξω. Ηθελα να ακούσω πως θα μπορούσε κάθε νους διαφορετικά να συλλάβει και να νοιώσει το νόημα. Η ψυχή τελικά έχει μελετηθεί, αγαπηθεί, έχει γίνει τραγούδι, πόλος διαμάχης και έλξης έχει ζωγραφιστεί σαν ένας μικρός άγγελος με φτερά, έχει γίνει γεωμετρικό σχήμα, έχει φτάσει να αμφισβητηθεί ακόμα και η ύπαρξή της. Και στο τέλος έχει κατακρεουργηθεί πλακωμένη κάτω από ατέλειωτες θεωρίες που την τραβάνε από τη μια μεριά και τη άλλη. Τελικά όμως αρχίζω να καταλαβαίνω ότι είναι το πιο πεισματάρικο στοιχείο μας. Μπορεί να μας ορίσει ολόκληρους και μπορεί να μας αγνοήσει. Να κατευθύνει κάθε πράξη μας και να πέσει στην πιο μεγάλη αδιαφόρία. Ξέρει όλους μας τους κανόνες και μπορεί να τους επιλέγει ή να τους αγνοεί. Κι εμείς πως είμαστε μ'αυτήν? Τη νοιώθουμε την ορίζουμε? Ξέρουμε αλήθεια πέρα από θεωρίες και τύπους ο καθένας μας το τρόπο που λειτουργεί. Ισως το θέμα μου να είναι γενικό ίσως να μην έχει καν αξία. Ενοιωσα την ανάγκη να το καταθέσω σε εσάς. Εσείς μπορείτε να το διαβάσετε να το μοιραστήτε να το αγνοήσετε. Αλλά πιστεύω ότι ξέρετε απόλυτα αυτό που θέλω να εκφράσω.
Και επειδή το no name δεν είναι ύποπτο μυστικοπαθές σενάριο είμαι η Βίκυ και σας παρακολουθώ με αγάπη γιατί πολλοί ίσως οι πιο πολλοί εδώ μέσα θα μπορούσαν να είναι και παιδιά μου.
Καλημέρα σε όλους.
Και επειδή το no name δεν είναι ύποπτο μυστικοπαθές σενάριο είμαι η Βίκυ και σας παρακολουθώ με αγάπη γιατί πολλοί ίσως οι πιο πολλοί εδώ μέσα θα μπορούσαν να είναι και παιδιά μου.
Καλημέρα σε όλους.
I'm with you in Rockland
where you bang on the catatonic piano the soul
is innocent and immortal it should never die
ungodly in an armed madhouse....
where you bang on the catatonic piano the soul
is innocent and immortal it should never die
ungodly in an armed madhouse....
Edited by - Valnta on 09/10/2003 17:38:56
..εδω/το διπλανο κελι λοιπον....
http://esoterica.gr/forums/topic.asp?TOPIC_ID=630
http://esoterica.gr/forums/topic.asp?TOPIC_ID=630
...συνταξιδιωτες μου στ'ονειρο....
φως-αγαπη-ειρηνη
Ατμα
no nameΝέο Μέλος
ATMA σ'ευχαριστώ που μου υπέδειξες ένα υπέροχο topic που αν και έχω τριγυρίσει πολύ εδώ μέσα δεν το έχω διαβάσει... Είναι τόσο δύσκολο να παρακολουθήσεις και να αφουγκραστείς τόσες καταθέσεις ψυχής εδώ μέσα.. ανάμεσα σε θυμούς μερικές φορές σε θέματα που κανείς ψάχνει που άραγε να τα χωρέσει.. υπάρχουν σίγουρα πολλές καταθέσεις ψυχής και πολλές φορές χαζεύω αυτά που γράφονται με μια ελπίδα..