no name
Νέο ΜέλοςGreece64Μηνύματα
37Θέματα
22/09/2003, 18:59:02Πρώτο μήνυμα
30/11/2003, 22:24:03Τελευταία δραστηριότητα
Συμμετοχή σε θέματα
Πρόσφατα μηνύματα
Πριν από λίγο καιρό μιλώντας με ένα φίλο μου εξομολογήθηκε κάτι που του είχε συμβεί πριν χρόνια. Συγκεκριμένα γυρίζοντας το βράδυ σπίτι του στο χωριό έπεσε πάνω σε κάτι πολύ παράξενο. Μου είπε δε όλη την ιστορία - άνθρωπος εντελώς πρακτικός και λογικός και με καθόλου βαθειές εσωτερικές αναζητήσεις - από τότε ζει έναν εφιάλτη γιατί σε ΚΑΝΕΝΑΝ δεν μπορεί να πει ότι είδε γιατί απλά θα τον κατέτασαν ανάμεσα στους τρελλούς. Κι εκείνος σκέφτεται ότι θα πεθάνει έχοντας δει κάτι πάρα πολύ σοβαρό αλλά κανείς δεν θα τον πιστέψει ποτέ. Στη καλύτερη περίπτωση αν επέμενα θα τον έκαναν πειραματόζωο. Εχετε αναλογιστεί να σας συμβεί κατί αληθινά και έμπρακτα απίστευτο τι κόλαση θα είναι μετά? Εκτός κι αν κανείς δεν έχει ανάγκη να αποδείξει τίποτα σε κανέναν...
Στο βιβλίο ο πόλεμος ενάντια στο ΜΑΤΡΙΧ υπάρχει ένα κεφάλαιο αφιερωμένο σε αυτό που ζητάς και αρκετά συνοπτικό και κατατοπιστικό αν σε ενδιαφέρει το θέμα είναι μια σειρά από αξιόπιστες πληροφορίες διάβασε το. Από τις εκδόσεις ΑΡΧΕΤΥΠΟ. Καλή σου μέρα.
Υπάρχουν μέρη στην ελλάδα μακρυά από τα κοσμοπολίτικα νησιά ανυποψίαστα που δεν έχουν φτάσει ακόμα οι ορδές και που ο παππούς επειδή έτσι το βρήκε το καφενεδάκι του το ονομάζει "παρα θιν αλώς" και το ταβερνάκι στη πλατεία "αέναον" κι αν τον ρωτήσεις γιατί θα σου πει ε αφού είναι στη παραλία παιδάκι μου.. ενώ αν ρωτήσεις χιλιάδες άλλους δεν θα ξέρουν να σου πουν.
Ολοι εδώ μεσα ψάχνουμε για τη γνώση αλλά τελικά αυτή η γνώση αποκτιέται που? Θυμόμαστε άραγε ο καθένας μας που ήταν ο πρώτος σπόρος?
Επειδή με καλωσορίσατε το no name δεν είναι κάποιο είδος μυστικοπάθειας είναι γιατί προσπάθησα χρόνια να βρω ένα όνομα που να μου αρέσει
ίσως δεν τα κατάφερα ακόμα!
Πάντως κατάγομαι από μια περίεργη περιοχή κάπου στη κάτω Ιταλία αυτό που ονομάζουμε ελληνόφωνα χωριά.
Το σύνθετο μπορείς να το σπάσεις σε απλά κομμάτια?
Το απλό άραγε μπορείς να το συνθέσεις?
Καλως σας βρήκα!
ΣΗΜΕΙΩΣΗ = Επειδή είμαι φρέσκια αυτό το ξανάγραψα αλλά μάλλον το έσβησα και το ξανάγραψα το πολύ πολύ να λαβετε δύο λιγάκι διαφοροποιημένα σχόλια (Τα λάθη του πρωτάρη)!
Ολοι εδώ μεσα ψάχνουμε για τη γνώση αλλά τελικά αυτή η γνώση αποκτιέται που? Θυμόμαστε άραγε ο καθένας μας που ήταν ο πρώτος σπόρος?
Επειδή με καλωσορίσατε το no name δεν είναι κάποιο είδος μυστικοπάθειας είναι γιατί προσπάθησα χρόνια να βρω ένα όνομα που να μου αρέσει
Πάντως κατάγομαι από μια περίεργη περιοχή κάπου στη κάτω Ιταλία αυτό που ονομάζουμε ελληνόφωνα χωριά.
Το σύνθετο μπορείς να το σπάσεις σε απλά κομμάτια?
Το απλό άραγε μπορείς να το συνθέσεις?
Καλως σας βρήκα!
ΣΗΜΕΙΩΣΗ = Επειδή είμαι φρέσκια αυτό το ξανάγραψα αλλά μάλλον το έσβησα και το ξανάγραψα το πολύ πολύ να λαβετε δύο λιγάκι διαφοροποιημένα σχόλια (Τα λάθη του πρωτάρη)!
Να θυμήσω από ένα παλιό βιβλίο ένα πολύ μικρό απόσπασμα..
" Υπάρχουν ανάμεσά σας εκείνοι που αναζητούν τον ομιλητικό επειδή φοβούνται να μείνουν μόνοι.
Υπάρχουν εκείνοι που μιλούν, και χωρίς γνώση ή προηγούμενη σκέψη, φανερώνουν μια αλήθεια που κι οι ίδιοι δεν καταλαβαίνουν
Και υπάρχουν εκείνοι που έχουν την αλήθεια μέσα τους, αλλά δεν την εκφράζουν με λέξεις. Στα στήθη των ανθρώπων αυτών κατοικεί το πνεύμα μέσα στη ρυθμική σιωπή.."
Θέλει πολύ σιγανά βήματα ο χειρισμός των μυστικών της υπάρξης και πάνω από όλα έναν απόλυτο σεβασμό.
Υπάρχει ένα οριακό σημείο που είναι πολύ πιο όμορφο κάποιος να καταλάβει και ας σωπάσει παρά να εξηγεί χωρίς να καταλαβαίνει.
Εγώ πιστεύω πάντα στο καλοπροαίρετο φοβάμαι όμως το άσκοπο.
Περιμένω με αγωνία την σύνοψη από συντονιστή μας και τον ευχαριστώ που μου έδωσε θα θάρρος να σας ενοχλήσω λιγάκι κι εγώ
" Υπάρχουν ανάμεσά σας εκείνοι που αναζητούν τον ομιλητικό επειδή φοβούνται να μείνουν μόνοι.
Υπάρχουν εκείνοι που μιλούν, και χωρίς γνώση ή προηγούμενη σκέψη, φανερώνουν μια αλήθεια που κι οι ίδιοι δεν καταλαβαίνουν
Και υπάρχουν εκείνοι που έχουν την αλήθεια μέσα τους, αλλά δεν την εκφράζουν με λέξεις. Στα στήθη των ανθρώπων αυτών κατοικεί το πνεύμα μέσα στη ρυθμική σιωπή.."
Θέλει πολύ σιγανά βήματα ο χειρισμός των μυστικών της υπάρξης και πάνω από όλα έναν απόλυτο σεβασμό.
Υπάρχει ένα οριακό σημείο που είναι πολύ πιο όμορφο κάποιος να καταλάβει και ας σωπάσει παρά να εξηγεί χωρίς να καταλαβαίνει.
Εγώ πιστεύω πάντα στο καλοπροαίρετο φοβάμαι όμως το άσκοπο.
Περιμένω με αγωνία την σύνοψη από συντονιστή μας και τον ευχαριστώ που μου έδωσε θα θάρρος να σας ενοχλήσω λιγάκι κι εγώ
Καλησπέρα κι από μένα σε όλους. Επίσης καινουργιο μέλος σ'αυτήν εδώ την εντυπωσιακά μεγάλη ομάδα.. Μπαίνω σιγουρα με το τρακ του πρωτοεμφανιζόμενου και με μια εντελώς ίσως χαζή ερώτηση.. Σ'αυτό εδώ το θέμα διάβασα όλων των ειδών απαντήσεις αλλά ειλικρινά για κάποιον που πρωτομπαίνει βλέπω κάτι που μοιάζει ενδιαφέρον αλλά θέλει και μια σύνοψη γιατί μοιάζει σαν να έχει χάσει το δρόμο του δηλαδή ένα συμμάζεμα για να μπορέσουμε κι εμείς να ακολουθήσουμε αντάξια! Υπάρχει κάποιος που να ξαναβάλει και τους πιο νέους στο νόημα?
Σας χαιρετώ όλους και περιμένω να συνεχίσω μαζί σας.
ATMA σ'ευχαριστώ που μου υπέδειξες ένα υπέροχο topic που αν και έχω τριγυρίσει πολύ εδώ μέσα δεν το έχω διαβάσει... Είναι τόσο δύσκολο να παρακολουθήσεις και να αφουγκραστείς τόσες καταθέσεις ψυχής εδώ μέσα.. ανάμεσα σε θυμούς μερικές φορές σε θέματα που κανείς ψάχνει που άραγε να τα χωρέσει.. υπάρχουν σίγουρα πολλές καταθέσεις ψυχής και πολλές φορές χαζεύω αυτά που γράφονται με μια ελπίδα..
Δεν θα μπορούσα να το κατατάξω σαν σενάριο. Ισως από τη πρώτη φορά που το διάβασα δεν ήξερα που να το κατατάξω. Ηθελα να ακούσω πως θα μπορούσε κάθε νους διαφορετικά να συλλάβει και να νοιώσει το νόημα. Η ψυχή τελικά έχει μελετηθεί, αγαπηθεί, έχει γίνει τραγούδι, πόλος διαμάχης και έλξης έχει ζωγραφιστεί σαν ένας μικρός άγγελος με φτερά, έχει γίνει γεωμετρικό σχήμα, έχει φτάσει να αμφισβητηθεί ακόμα και η ύπαρξή της. Και στο τέλος έχει κατακρεουργηθεί πλακωμένη κάτω από ατέλειωτες θεωρίες που την τραβάνε από τη μια μεριά και τη άλλη. Τελικά όμως αρχίζω να καταλαβαίνω ότι είναι το πιο πεισματάρικο στοιχείο μας. Μπορεί να μας ορίσει ολόκληρους και μπορεί να μας αγνοήσει. Να κατευθύνει κάθε πράξη μας και να πέσει στην πιο μεγάλη αδιαφόρία. Ξέρει όλους μας τους κανόνες και μπορεί να τους επιλέγει ή να τους αγνοεί. Κι εμείς πως είμαστε μ'αυτήν? Τη νοιώθουμε την ορίζουμε? Ξέρουμε αλήθεια πέρα από θεωρίες και τύπους ο καθένας μας το τρόπο που λειτουργεί. Ισως το θέμα μου να είναι γενικό ίσως να μην έχει καν αξία. Ενοιωσα την ανάγκη να το καταθέσω σε εσάς. Εσείς μπορείτε να το διαβάσετε να το μοιραστήτε να το αγνοήσετε. Αλλά πιστεύω ότι ξέρετε απόλυτα αυτό που θέλω να εκφράσω.
Και επειδή το no name δεν είναι ύποπτο μυστικοπαθές σενάριο είμαι η Βίκυ και σας παρακολουθώ με αγάπη γιατί πολλοί ίσως οι πιο πολλοί εδώ μέσα θα μπορούσαν να είναι και παιδιά μου.
Καλημέρα σε όλους.
Και επειδή το no name δεν είναι ύποπτο μυστικοπαθές σενάριο είμαι η Βίκυ και σας παρακολουθώ με αγάπη γιατί πολλοί ίσως οι πιο πολλοί εδώ μέσα θα μπορούσαν να είναι και παιδιά μου.
Καλημέρα σε όλους.
Καλησπέρα σε όλους.
Παρακολουθώ πολύ καιρό τις συζητήσεις και σκέφτηκα ότι είναι ο πιο κατάλληλος χώρος για να αφιερώσω μια συζήτηση σε όλες εκείνες τις ψυχές που βιάστηκαν και δεν άφησαν το χρόνο να τις γιατρέψει.
Πριν αρκετά χρόνια στην Ιταλία ένας νεαρός 17 μόλις χρονών πήρε το βραβείο καλύτερου σεναρίου μέσα σε χιλιάδες διαγωνιζόμενους.
Το θέμα απλό. Εξελίσσεται σε μια φυλακή.
Ολη η ταινία είναι δύο πρόσωπα. Δύο ισοβίτες που τους έχουν βάλει σε διπλανά κελιά. Η μόνη διαφορά τους είναι ότι το κελί του ενός έχει ένα παράθυρο πρόσβαση στον έξω κόσμο ενώ ο δεύτερος δεν έχει τίποτα άλλο παρά τοίχους γύρω του. Ο δεύτερος λοιπόν μαθαίνει και ζει χρόνια ολόκληρα με το αυτί του κολλημένο στο τοίχο να ακούει το σύντροφο του διπλανού κελλιού να του διηγείται όλη τη ζωή που περνάει έξω. Μαθαίνει να επιζεί με τα μάτια του άλλου. Ωσπου κάποια μέρα ο ισοβίτης που ήταν στο "τυχερό" κελί πεθαίνει και τότε ο φίλος του ζητάει μία μοναδική χάρη να αλλάξει κελλί και να δει κι εκείνος επι τέλους. Πράγματι του κάνουν τη χάρη πηγαίνει στο δωμάτιο που όλη του τη ζωή λαχταρούσε και βλέπει ότι δεν υπήρχε κανένα παράθυρο ήταν ακριβώς ίδιο με το δικό του.
Ο σεναριαγράφος έφυγε πολύ νέος και δεν πρόλαβε να γράψει τίποτα άλλο. Θα μπορούσαμε άραγε να τον τιμήσουμε με ένα σχόλιο της δικής μας ψυχής. Με ένα στίχο, ένα τραγούδι, μια αναφορά η δική μας ψυχή πως ξεκίνησε να βλέπει και τι την κρατάει ζωντανή?
Σας ευχαριστώ.
Παρακολουθώ πολύ καιρό τις συζητήσεις και σκέφτηκα ότι είναι ο πιο κατάλληλος χώρος για να αφιερώσω μια συζήτηση σε όλες εκείνες τις ψυχές που βιάστηκαν και δεν άφησαν το χρόνο να τις γιατρέψει.
Πριν αρκετά χρόνια στην Ιταλία ένας νεαρός 17 μόλις χρονών πήρε το βραβείο καλύτερου σεναρίου μέσα σε χιλιάδες διαγωνιζόμενους.
Το θέμα απλό. Εξελίσσεται σε μια φυλακή.
Ολη η ταινία είναι δύο πρόσωπα. Δύο ισοβίτες που τους έχουν βάλει σε διπλανά κελιά. Η μόνη διαφορά τους είναι ότι το κελί του ενός έχει ένα παράθυρο πρόσβαση στον έξω κόσμο ενώ ο δεύτερος δεν έχει τίποτα άλλο παρά τοίχους γύρω του. Ο δεύτερος λοιπόν μαθαίνει και ζει χρόνια ολόκληρα με το αυτί του κολλημένο στο τοίχο να ακούει το σύντροφο του διπλανού κελλιού να του διηγείται όλη τη ζωή που περνάει έξω. Μαθαίνει να επιζεί με τα μάτια του άλλου. Ωσπου κάποια μέρα ο ισοβίτης που ήταν στο "τυχερό" κελί πεθαίνει και τότε ο φίλος του ζητάει μία μοναδική χάρη να αλλάξει κελλί και να δει κι εκείνος επι τέλους. Πράγματι του κάνουν τη χάρη πηγαίνει στο δωμάτιο που όλη του τη ζωή λαχταρούσε και βλέπει ότι δεν υπήρχε κανένα παράθυρο ήταν ακριβώς ίδιο με το δικό του.
Ο σεναριαγράφος έφυγε πολύ νέος και δεν πρόλαβε να γράψει τίποτα άλλο. Θα μπορούσαμε άραγε να τον τιμήσουμε με ένα σχόλιο της δικής μας ψυχής. Με ένα στίχο, ένα τραγούδι, μια αναφορά η δική μας ψυχή πως ξεκίνησε να βλέπει και τι την κρατάει ζωντανή?
Σας ευχαριστώ.
Καλησπέρα λίλιθ
Πως βιώνεται η αιωνιότητα..
Θυμάμαι ένα στίχο του Ελύτη
" Οποιος είδε δύο μάτια να αγγίζουν τη σιωπή του κι έσμιξε τη λιακάδα τους κλείνοντας χίλιους κόσμους ας θυμίσει το αίμα του στους άλλους ήλιους.."
Αυτό που αναρωτιέμαι είναι άραγε αν νοιώσεις ότι αγγίζεις την αιωνιότητα αν μπορείς να το κρατήσεις για πάντα χωρίς να γυρίσεις πίσω..
Γράφεις πολύ όμορφα πάντα και τα θέματα που βάζεις έχουν μια ατόφια ευαισθησία να είσαι καλά.
Βίκυ.
Πως βιώνεται η αιωνιότητα..
Θυμάμαι ένα στίχο του Ελύτη
" Οποιος είδε δύο μάτια να αγγίζουν τη σιωπή του κι έσμιξε τη λιακάδα τους κλείνοντας χίλιους κόσμους ας θυμίσει το αίμα του στους άλλους ήλιους.."
Αυτό που αναρωτιέμαι είναι άραγε αν νοιώσεις ότι αγγίζεις την αιωνιότητα αν μπορείς να το κρατήσεις για πάντα χωρίς να γυρίσεις πίσω..
Γράφεις πολύ όμορφα πάντα και τα θέματα που βάζεις έχουν μια ατόφια ευαισθησία να είσαι καλά.
Βίκυ.
Δεν ξέρω αν κάποιος το έχει ήδη αναφέρει κάπου αυτό αλλά θα μου άρεσε να σας το παραθέσω..
" Κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να αποκαλύψει σε σας τίποτε άλλο εκτός από εκείνο που βρίσκεται κιόλας μισοξύπνιο στη χαραυγή της γνώσης σας.
Ο δάσκαλος που περιδιαβάζει στη σκιά του ναού, ανάμεσα στους μαθητές του, δε δίνει από τη σοφία του αλλά μάλλον από την πίστη και την αγάπη του.
Αν είναι πραγματικά σοφός δε σας προσκαλεί να μπείτε στο σπίτι της σοφίας του αλλά μάλλον σας οδηγεί στο κατώφλι του δικού σας νου.
Ο αστρονόμος μπορεί να σας μιλήσει για τη γνώση του που έχει για το διάστημα αλλά δεν μπορεί να σας δώσει τη γνώση του.
Ο μουσικός μπορεί να σας τραγουδήσει για το ρυθμό που υπάρχει σε ολόκληρο το διάστημα αλλά δεν μπορεί να σας δώσει το αφτί που συλλαμβάνει το ρυθμό ούτε τη φωνή που τον αντιλαλεί.
Κι εκείνος που είναι έμπειρος στην επιστήμη των αριθμών μπορεί να σας πει για τα μέτρα και τα σταθμά αλλά δεν μπορεί να σας οδηγήσει στην περιοχή τους.
Γιατί το όραμα ενός ανθρώπου δεν μπορεί να δανείσει τα φτερά του στον άλλο άνθρωπο.
Και όπως καθενας από σας στέκεται μόνος στη γνώση του Θεού, έτσι πρέπει καθένας απ΄πο σας να είναι μόνος στη δικιή του γνώση και στη δική του κατανόηση.
" Κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να αποκαλύψει σε σας τίποτε άλλο εκτός από εκείνο που βρίσκεται κιόλας μισοξύπνιο στη χαραυγή της γνώσης σας.
Ο δάσκαλος που περιδιαβάζει στη σκιά του ναού, ανάμεσα στους μαθητές του, δε δίνει από τη σοφία του αλλά μάλλον από την πίστη και την αγάπη του.
Αν είναι πραγματικά σοφός δε σας προσκαλεί να μπείτε στο σπίτι της σοφίας του αλλά μάλλον σας οδηγεί στο κατώφλι του δικού σας νου.
Ο αστρονόμος μπορεί να σας μιλήσει για τη γνώση του που έχει για το διάστημα αλλά δεν μπορεί να σας δώσει τη γνώση του.
Ο μουσικός μπορεί να σας τραγουδήσει για το ρυθμό που υπάρχει σε ολόκληρο το διάστημα αλλά δεν μπορεί να σας δώσει το αφτί που συλλαμβάνει το ρυθμό ούτε τη φωνή που τον αντιλαλεί.
Κι εκείνος που είναι έμπειρος στην επιστήμη των αριθμών μπορεί να σας πει για τα μέτρα και τα σταθμά αλλά δεν μπορεί να σας οδηγήσει στην περιοχή τους.
Γιατί το όραμα ενός ανθρώπου δεν μπορεί να δανείσει τα φτερά του στον άλλο άνθρωπο.
Και όπως καθενας από σας στέκεται μόνος στη γνώση του Θεού, έτσι πρέπει καθένας απ΄πο σας να είναι μόνος στη δικιή του γνώση και στη δική του κατανόηση.
Ο ΚΗΠΟΣ ΤΟΥ ΠΡΟΦΗΤΗ.
Που είναι η αλήθεια άραγε?
Το βιβλιο του Golleman που λέγεται ακριβώς "Συναισθηματική Νοημοσύνη" ξεκινάει με την εξής φράση :
"Η ζωή είναι κωμωδία για αυτούς που σκέφτονται
και τραγωδία για αυτούς που αισθάνονται "
Τίποτα .
Ενα φύσημα όλοι μας και η φύσις μήτε που σαλεύει
Είναι μες την ευλάβεια που θα γυμνωθούμε
Η επαύριο της ζωής μας θα'ναι πάλι ζωή
μεταφερμένη στην Ανω Ταρκινία
Μπρος. Δώσε το σήμα. Δεν θα γίνουμε ποτέ στρατιώτες.
Ενα φύσημα όλοι μας και η φύσις μήτε που σαλεύει
Είναι μες την ευλάβεια που θα γυμνωθούμε
Η επαύριο της ζωής μας θα'ναι πάλι ζωή
μεταφερμένη στην Ανω Ταρκινία
Μπρος. Δώσε το σήμα. Δεν θα γίνουμε ποτέ στρατιώτες.
Θα πρέπει να δημιουργούμε αντισώματα και για την Ευθύνη.
Προσποιούμαστε ότι δεν συμβαίνει τίποτα
ακριβώς για να συμβεί επί τέλους κάτι
έξω και πάνω από τη χλεύη.
Ενα κεράσι την ώρα που χειμάζονται
μέσα του οι αθλιότητες
και αυτό στο πείσμα τους καθάριο παντοδύναμο
άψογο λάμπει δείχνοντας
ποιά θα μπορούσε να'ταν η υπεροχή του ανθρώπου.
ακριβώς για να συμβεί επί τέλους κάτι
έξω και πάνω από τη χλεύη.
Ενα κεράσι την ώρα που χειμάζονται
μέσα του οι αθλιότητες
και αυτό στο πείσμα τους καθάριο παντοδύναμο
άψογο λάμπει δείχνοντας
ποιά θα μπορούσε να'ταν η υπεροχή του ανθρώπου.
Η σταγόνα το αίμα κάθε Απρίλιο
δωρεάν και για όλους....
Το βιβλιο του Golleman που λέγεται ακριβώς "Συναισθηματική Νοημοσύνη" ξεκινάει με την εξής φράση :
"Η ζωή είναι κωμωδία για αυτούς που σκέφτονται
και τραγωδία για αυτούς που αισθάνονται "
Μάλλον βέβαια δεν θα γίνει αυτή η ταινία γιατί η ναυαγός έχει αποφασίσει να μην φτιάξει σχεδία
αλλά τουλάχιστον τώρα ξέρει ότι θα είχε ένα θεατή!
Ενας τίτλος?
"Οι ναυαγοί του ουρανού"
Ενας τόπος? Ενα μικρό λιμανάκι περικυκλωμένο από πολύ ψηλά βράχια.
Η ώρα? Ξημέρωμα
Το τέλος? Το τελευταίο καρφί στη σχεδία.
Υπάρχει ένα βιβλίο πολύ μικρό του Ντέιβιντ Μπλάτνερ που λέγεται " η χαρά του π ". Αν αντέξετε να το διαβάσετε πιστεύω ότι είναι εντελώς ξεχωριστό.Είναι σαν ένα μικρό εγχειρίδιο του "π" Ακόμα: www.joyofpi.com
Από το a beautifull mind τρεις ατάκες
= Δεν πιστεύω στη τύχη αλλά στη σωστή απόδοση αξίας στα πράγματα
= Εχω την ιδιότητα να επισπεύδω τη ροή της πληροφόρησης και να γίνομαι άμεσος
= Η αγάπη είναι όπως το σύμπαν δεν μπορείς να την αποδείξεις αλλά ξέρεις ότι υπάρχει....
= Δεν πιστεύω στη τύχη αλλά στη σωστή απόδοση αξίας στα πράγματα
= Εχω την ιδιότητα να επισπεύδω τη ροή της πληροφόρησης και να γίνομαι άμεσος
= Η αγάπη είναι όπως το σύμπαν δεν μπορείς να την αποδείξεις αλλά ξέρεις ότι υπάρχει....
Καλησπέρα σε όλους. Θα ήθελα να συμπληρώσω στο θέμα που έχετε ξεκινήσει αναφέροντας μια φράση που η κόρη μου συνιθίζει να λέει "τελικά το πιο δύσκολο πράγμα είναι να μεγαλώνεις γονείς"..
Τα παιδιά είναι μια μεγάλη πηγή γνώσεως και ίσως έχουν τα πάντα εκτός από αυτά που αρχίζουμε και τους αφαιρούμε ένα-ένα
Στο θέμα ακριβώς που χειρίζεται αυτό το forum είναι πολύ ευαίσθητο το ερώτημα. Δηλαδή όλοι εδώ που μιλάμε έχουμε απόλυτη βεβαιότητα για τα θέματα εσωτερισμού έχουμε κατασταλΛάξει απόλυτα στα πάντα? Και πολύ περισσότερο έχουμε δημιουργήσει και αναμφισβήτητα ινδάλματα όπου ένα παιδί μπορεί να απευθυνθεί σαν να πηγαίνει να μάθει ποδόσφαιρο? Ισως θα έπρεπε λοιπόν να ακολουθήσουμε και σ'άυτό το θέμα το πρώτο κανόνα που θα έπρεπε να ακολουθήσουμε και στη ζωή μας
ΣΕΒΑΣΜΟ στις ανάγκες στις ιδιαιτερότητες και στις αναζητήσεις ενός άλλου πλάσματος και συμφιλίωση μαζί του για να μπορέσουμε χέρι χέρι να πλησιάσουμε περισσότερο την αλήθεια της ψυχής μας. Αυτό ζητούν και τα παιδιά ότι κι εμείς ΣΕΒΑΣΜΟ.
Τα παιδιά είναι μια μεγάλη πηγή γνώσεως και ίσως έχουν τα πάντα εκτός από αυτά που αρχίζουμε και τους αφαιρούμε ένα-ένα
Στο θέμα ακριβώς που χειρίζεται αυτό το forum είναι πολύ ευαίσθητο το ερώτημα. Δηλαδή όλοι εδώ που μιλάμε έχουμε απόλυτη βεβαιότητα για τα θέματα εσωτερισμού έχουμε κατασταλΛάξει απόλυτα στα πάντα? Και πολύ περισσότερο έχουμε δημιουργήσει και αναμφισβήτητα ινδάλματα όπου ένα παιδί μπορεί να απευθυνθεί σαν να πηγαίνει να μάθει ποδόσφαιρο? Ισως θα έπρεπε λοιπόν να ακολουθήσουμε και σ'άυτό το θέμα το πρώτο κανόνα που θα έπρεπε να ακολουθήσουμε και στη ζωή μας
ΣΕΒΑΣΜΟ στις ανάγκες στις ιδιαιτερότητες και στις αναζητήσεις ενός άλλου πλάσματος και συμφιλίωση μαζί του για να μπορέσουμε χέρι χέρι να πλησιάσουμε περισσότερο την αλήθεια της ψυχής μας. Αυτό ζητούν και τα παιδιά ότι κι εμείς ΣΕΒΑΣΜΟ.
Καλησπέρα λίλιθ
Πως βιώνεται η αιωνιότητα..
Θυμάμαι ένα στίχο του Ελύτη
" Οποιος είδε δύο μάτια να αγγίζουν τη σιωπή του κι έσμιξε τη λιακάδα τους κλείνοντας χίλιους κόσμους ας θυμίσει το αίμα του στους άλλους ήλιους.."
Αυτό που αναρωτιέμαι είναι άραγε αν νοιώσεις ότι αγγίζεις την αιωνιότητα αν μπορείς να το κρατήσεις για πάντα χωρίς να γυρίσεις πίσω..
Γράφεις πολύ όμορφα πάντα και τα θέματα που βάζεις έχουν μια ατόφια ευαισθησία να είσαι καλά.
Βίκυ.
Πως βιώνεται η αιωνιότητα..
Θυμάμαι ένα στίχο του Ελύτη
" Οποιος είδε δύο μάτια να αγγίζουν τη σιωπή του κι έσμιξε τη λιακάδα τους κλείνοντας χίλιους κόσμους ας θυμίσει το αίμα του στους άλλους ήλιους.."
Αυτό που αναρωτιέμαι είναι άραγε αν νοιώσεις ότι αγγίζεις την αιωνιότητα αν μπορείς να το κρατήσεις για πάντα χωρίς να γυρίσεις πίσω..
Γράφεις πολύ όμορφα πάντα και τα θέματα που βάζεις έχουν μια ατόφια ευαισθησία να είσαι καλά.
Βίκυ.