- "ΚΑΤΑΘΕΣΙΣ ΣΚΕΨΕΩΝ" Νο 1 - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"
οτι προβάλλει σ' αυτόν τον ουρανό
οταν κοιτάξεις με το βλέμμα σου προσεκτικό,
ενα σημάδι βλέπω, που αστραποβολούσε τόσο
που απο το πολύ το φως
τα μάτια αναγκάστηκα να χαμηλώσω.
Δάντης[ θεία κωμωδία]
Καληνύχτα...
οτι προβάλλει σ' αυτόν τον ουρανό
οταν κοιτάξεις με το βλέμμα σου προσεκτικό
ένα σημάδι βλέπω, που αστραποβολούσε τόσο,
που απ' το πολύ το φως
τα μάτια μου αναγκάστηκα να χαμηλώσω.
Δάντης [ θειά κωμωδία]
Καληνύχτα
quote:
Εδώ υπάρχει ζωή. Μόνο που είναι σε βρεφική ηλικία.
Αν είναι έτσι, τότε υπάρχουν μερικοί κατά λάθος επιζήσαντες που παραμένουν σε αυτή την θύμιση τις περίεργες εκείνες φορές που συναντούν τον εαυτό τους.
quote:
Αν είναι έτσι, τότε υπάρχουν μερικοίκατά λάθος ? επιζήσαντες που παραμένουν σε αυτή την θύμιση τις περίεργες εκείνες φορές που συναντούν τον εαυτό τους.
Επεκτάσου λίγο στην ερμηνεία σου.. δώσε μας λίγο ακόμη please! 
"Στο χώρο του πνεύματος ένα εγχείρημα κατά κανόνα
δεν συνεχίζεται και ούτε θάπρεπε να συνεχίζεται.
Oι σκέψεις αυτές λιπαίνουν το έδαφος για μια καινούργια σπορά"
Ludwig Wittgenstein, 1948
ή όχι????
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
τον Δια...
Ησουν μικρουλης
γεματος ονειρα,
οταν σε ειδα
σου βγαλα κι ονομα!
Κοντα μου σ'ειχα
κι οταν κοιμομουνα,
σε αγαπουσα και
το καυχιωμουνα.
Περασαν χρονια
ολα παρεα σου,
με στεναχωρια
κι ολα τα ωραια σου.
Τωρα μου λειπεις
αφου σε εχασα,
και νιωθω μονη
δεν σε ξεπερασα..
Θα σε εχω παντα
μες την καρδια μου
να συντροφευεις
τα ονειρα μου!
Οπου και να'σαι
να ξερεις εχασα,
μα στη ζωη μου
ποτε δεν ξεχασα..
Ποσο μου λειπεις..
να σουνα πλαι μου!
να σου μοιραζω
μονο τα χαδια μου!
Αυτη η καρδια μου
τωρα στο κρυο
μου ειναι δυσκολο,
να πω.....Αντιο!
quote:
Οσο μεγαλώνεις, οι πτώσεις πονάνε, δυσκολεύεσαι να κρατήσεις το κεφάλι έξω απ’ το νερό, η ανάσα λιγοστεύει. Το ποτάμι, θολό. Το ποτάμι, ο χρόνος. Σε διαπερνά το πέρας, αισθάνεσαι ότι η ροή κάπου τελειώνει για σένα, σε περιμένει η εκβολή, στο σχεδόν ορατό βάθος περιμένει η θάλασσα.το όνειρο το πιο αγαπημένο: όταν πετούσες κι έβλεπες τα κτίρια από πάνω κι έδινες ώθηση και μαλακά βρισκόσουν στα ψηλά
Είμαι βυθισμένος και το κορμί έχει συνηθίσει. Είναι ζεστασιά αυτό που νιώθω. Ζεστασιά που είναι περίεργα αντίστροφη στη δροσερή φύση του νερού. Έχω γίνει ένα. Νιώθω οικεία και άνετα. Θαρρείς και οι ένοικοι του βυθού να με βλέπουν έτσι και δεν ενοχλούνται από την παρουσία μου ιδιαίτερα. Ο χρόνος είναι σταματημένος. Δεν προχωρά. Μάλλον κάνει και αυτός το διάλειμμα του εδώ. Ίσως να είναι το καταφύγιό του, όπου αποδρά από την αμείλικτη πραγματικότητά του, που τον θέλει συνεπή και μονότονο.
Τα ανωτέρω είναι οι παραχαράξεις του ιδίου ονειρικού σχεδίου, με στόχο τα προσωρινά ονειρικά λιμάνια.
Ένας τόπος καταμέτρησης των ιδεατών λαφύρων… εκείνα τα σπάνια που μοιράζονται οι αιθέριοι λωποδύτες.
Ο βυθός καταφυγής που περιγράφεται σαν μήτρα που προστατεύει, απορροφά, ξεπλένει, αθωώνει τα πάντα ερμηνεύεται σύμφωνα με κάποιες ψυχολογικές θεωρίες σαν απόδραση από την πραγματικότητα, όπου η έξοδος από εκεί ισοδυναμεί με την τελική ωρίμανση μας.
Όμως πιστεύω ότι υπάρχει και μια άλλη όψη που αναγνωρίζει ότι ακριβώς αυτή η επαναλαμβανόμενη συνειδητοποιημένη είσοδος και ηθελημένη έξοδος είναι ίδιον των ελεύθερων πιλότων.
Εκείνοι ναι μεν γνωρίζουν και αντιλαμβάνονται όλες τις εκφάνσεις της πραγματικότητας [ λέγοντας πραγματικότητα εννοώ την ορατή ζωή μας με όλα τα όμορφα και τα άσχημα ανά τους αιώνες] ζουν και παλεύουν με τις αντιθέσεις αλλά ‘’ ξεκουράζουν’’ την ψυχή τους διασχίζοντας ουρανούς και πελάγη, όποτε αυτή κρίνει ότι χρειάζεται καθαρό αέρα και διάφανο ορίζοντα.
Αυτό, το συναίσθημα ευφορίας, που καταργείται κάθε φορά που εισβάλει ένα ψήγμα από τα κατώτερα μέταλλα…
Μία ανάγκη που εκφράστηκε από την ποίηση, το χρώμα και την μουσική, μια ανάγκη που χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον από κάθε είδους προπαγάνδα στην επιθυμία ελέγχου και ύπνωσης αντί της ανάδειξης του κάλλους και της αγάπης.
Ο χαρακτηρισμός << επιζήσας κατά λάθος >> δόθηκε κάποτε σε έναν από τους διφορούμενους δραπέτες όταν αυτός αποπειράθηκε να αναλύσει τα παραπάνω τότε που ρωτήθηκε γιατί αρνείται να δει την οργή, την κακοβουλία και το κυνήγι του κέρδους που πλημμυρίζει την εποχή μας….επιμένοντας να αθωώνει την άγνοια….
Χαρακτηρισμός μάλλον άτοπος μια και όλα αυτά είναι τόσο οφθαλμοφανή και πεντακάθαρα όπως τα άγρια θηρία των κλουβιών ενός τσίρκου και τόσο σκοτεινά και γκρίζα σαν τις σκιές τις χειμωνιάτικες βροχερές νύχτες χωρίς φεγγάρια.
Συμφωνώ ότι όλα αυτά αποτελούν ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής μας αλλά ποτέ δεν κατανόησα γιατί θα πρέπει να τα ενσωματώνουμε στην καρδιά μας αντί να τα παρατηρούμε και να τα μεταστοιχειώνουμε όσο γίνεται.
Περιμένω να μπεί ο χειμώνας για τα καλά...
Οι μη λεκτικοί διάλογοι μου φαίνονται πιο ενδιαφέροντες, οι λέξεις ως επί το πλείστον χρειάζονται για να κρύβουμε αυτά που τα μάτια φανερώνουν. Ο δυτικός άνθρωπος επέλεξε συνειδητά να χαθεί στο λαβύρινθο των λέξεων και να τον δαμάσει, εξερεύνησε τις πιο κρυφές γωνιές του λεκτικού τόπου επικοινωνίας καθιστώντας τες χρήσιμα εργαλεία για μια σαφή επικοινωνία. Αδιαφόρησε για το μη λεκτικό κόσμο των βλεμμάτων ορίζοντάς τον ως πρωτόγονο και άρα λιγότερο χρήσιμο, όπως ακριβώς συνέβη και με την ποίηση. Ακόμη και τη γλώσσα του σώματος την ταυτοποίησε ιδρύοντας ειδικές σχολές, τεχνοτροπίες και λεξικά με λήμματα της σωματικής γλώσσας, χρήσιμα στις επαγγελματικές και προσωπικές επικοινωνίες. Εχτισε έναν ασφαλή κώδικα επικοινωνίας που εμπιστεύεται τις λέξεις ως οχήματα της πραγματικότητας και αξιωματικά θεώρησε ότι την περιγράφουν με σαφήνεια. Εως τη στιγμή που η ζωή (της οποία τη φαντασία θαυμάζω και εμπιστεύομαι) συνωμοτεί για να γκρεμίσει τη βεβαιότητα και να σου φανερώσει την αδυναμία των λέξεων να τη χωρέσουν. Τις αφήνει ανίκανες και λαχανιασμένες να θρηνούν που σε πρόδωσαν.
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
ΦΙΛΟΥΡΕΣ..
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
Edited by - lorenzo on 14/09/2006 15:33:31
Πιστεύω στα χαλασμένα ρολόγια γιατί μπορώ να τα φτύνω άφοβα,
πιστεύω στις πέντε ηπείρους για τα ωραία χρώματα τους πάνω στον χάρτη,
πιστεύω στις άδειες κάμαρες που ξεκλειδώνοντας βρίσκεις καμία φορά τον εαυτό σου,
πιστεύω στους τρελούς την ώρα που προσεύχονται και στις μηλιές το βράδυ που συλλογιούνται,
πιστεύω στα μικρά φτωχά ενθύμια της μητέρας μου και στην άσπιλη σύλληψη της παρθένου,
πιστεύω στη φωνή του ομπρελά που είναι μια ολόκληρη χαμένη νεότητα,
πιστεύω στα ωραία πουλιά που πετάγονται μεσ’ απ’ τα πιο μικρά βιβλία,
Πιστεύω στον φίλο που συναντάς άξαφνα μέσα σ’ ένα παραμύθι,
Πιστεύω στο απίστευτο που είναι η πιο αληθινή μας ιστορία,
πιστεύω στο φεγγάρι όταν πέφτει στο πηγάδι για να μην φαίνεται καθώς σκύβει να το δει η πλάτη του ραχητικού παιδιού,
πιστεύω στα σκυλιά που όταν γαυγίζουν σηκώνουν το κεφάλι σαν κάποιον να κοιτάζουν που περνάει πιο ψηλά.
Τάσος Λειβαδίτης.
Σκεφτόμουνα πως μπορεί κανείς να αρχίσει να μιλά για την παιδική ηλικία:
Δεν είμαι φιλόσοφος, ούτε παιδαγωγός, ούτε παιδοψυχολόγος, δεν έχω καμία επιστημονική ειδίκευση σε αυτό που ονομάζουμε "παιδικότητα"' έτσι οι απόπειρές μου να ανοίξω βιβλία και εγκυκλοπαίδειες και να απομονώσω μια φράση του Φρόιντ ή του Βίλχεμ Ράιχ ή του Γιούνγκ ή του Πιαζέ ή του Φιλιπ Αριές εγκαταλείφθηκαν (ευτυχώς) στο πρώτο ξεκίνημά τους.
Στην συνέχεια προσπάθησα να βρω μια φράση σε κείμενα λογοτεχνών που αγαπώ μα τα σπουδαία λογοτεχνήματα, όπως ξέρετε, όταν γυρεύεις από αυτά τη συγκεκριμένη φράση, σου την αρνούνται πεισματικά για να σου την ξαναχαρίσουν στην ανύποπτη ανάγνωση. Έτσι αποφάσισα να στηριχτώ στη μνήμη μου - υπάρχει μια (απλοϊκή είναι η αλήθεια) άποψη που λέει πως η μνήμη είναι το σουρωτήρι που ξεχωρίζει τα όσα μας συγκινούν πραγματικά.
Θα σας φανεί παράξενο μα το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο νου ήταν ο τόσο γνωστός σε όλους μας στίχος του Σαββόπουλου:
Είναι πολύ σπουδαίος τραγουδοποιός ο Διονύσης Σαββόπουλος (η γενιά μου μεγάλωσε με τα τραγούδια του) μα εγώ πιστεύω πως είναι ακόμη σπουδαιότερος ποιητής.
Πιστεύω πως τούτο το σκοτεινά αινιγματικό τετράστιχο δίνει έναν απρόσμενα καίριο όσο και ανοιχτό ορισμό για την παιδική ηλικία: είναι ο αληθινός μα εξόριστος χρόνος μέσα στο ό,τι νομίζουμε πως ζούμε, σ' αυτό το μεγάλο όνειρο που τρίζει σαν το ξύλινο ποδάρι της γιαγιάς μας.
Γλυκιά μου Ε. ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!!!
Θα σου γράψω κάποια στιγμή μόλις ξεμπερδέψω εε.. θα σου εξηγήσω
φιλούρες πολλές!!!!!!!!!1
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
Περί αναρρίχησης στην οροσειρά των στόχων λοιπόν.
Συμβαίνει καμία φορά τα πράγματα να λαμβάνουν χώρα ανάποδα [ ξαφνιάζει μα διαβεβαιώ ότι γίνεται]….πρώτα αισθάνεσαι το αποτέλεσμα και μετά αναζητάς την αιτία.
Θα ήθελα να μπορούσα να προβάλλω το γεννηθέν συναίσθημα, αυτή την υπέρβαση που παρομοιάζω σαν βουτιά σε μια γλυκεία λίμνη ευφορίας αλλά...
Πάλι λέξεις θα παρεμβληθούν..
Αυτή η παιδική ανάμνηση που προκαλείται απο το άγγιγμα των στόχων που με αξιοθαύμαστη ακρίβεια παρέθεσες είναι αυτά τα ρέοντα ύδατα που περιγράφω.
Εκ των υστέρων ήρθε και η λογική εξήγηση και αντίληψη του τι τα προκάλεσε.
Την έδωσες την κατάλληλη στιγμή...
Η πειθαρχία δύσκολη αλλά αναγκαία συνθήκη αν θέλουμε να παραμείνουμε συγκεντρωμένοι ….
Είσαι απολύτως κατανοητός...γνωρίζω αυτή την ευλογία αλλά άμεσα ξεπροβάλλει ο επόμενος τέταρτος στόχος και η εκ τούτου αγωνιώδης ερώτηση.
Σταθεροποιείται ποτέ μόνιμα και αν ναι πως?
Ζητάω το ανέφικτο? Αυτή η λάμψη κρύβεται...η την σκεπάζουμε?
Αν και πιστεύω ότι είμαι σαφής, αναλύω λίγο ακόμη.
Είτε με την λογική, είτε με την πίστη είτε με το συναίσθημα και την τέχνη η αναρρίχηση εκεί δεν είναι άγνωστη…
Στην διαδρομή μας στον ορατό κόσμο ανάμεσα στο ξημέρωμα και στην λήθη της αγαπημένης νύχτας εμφανίζονται κάθε είδους δαιμόνια [ καθημερινές αντιξοότητες] που σε παρασύρουν και σε πισωγυρίζουν ….σε γκρεμίζουν από τα ύψη άλλοτε απαλά και άλλοτε με σκληρότητα και ξανά πάλι από την αρχή…
Η προσωπική ενέργεια δεν είναι πάντα αρκετή και η αλλότρια κλοπή με βρίσκει κάθετα αρνητική.
ΠΩΣ ?????
Χαμογελώ....αφού σήμερα έχει πολύ φως και στο χαρίζω...