- Το μυστικό των Ναϊτών - .-= Η ΓΝΩΣΗ =-.

Δεν είμαι ειδικός στο να κάνω ψυχολογικές αναλύσεις, πάντως το ξέρουν και οι γάτες πως οτιδήποτε –μύθος, ιστορία, παράδοση, ιδέα, γεγονός, ακόμα και ένα προϊόν– επιδρά διαφορετικά από άτομο σε άτομο: από τον ενθουσιασμό μέχρι την αδιαφορία.

Ούτως ή άλλως, ακόμα και χωρίς Ναΐτες, φαίνεται ότι το «σκηνικό» του Μεσαίωνα συγκινεί πολλούς. Με Ναΐτες, συγκινεί ακόμα ειδικότερα! (Άραγε αν αυτοί οι παράξενοι Ναΐτες δεν ορκίζονταν να παραμένουν ισόβια παρθένοι και μέσα σε όλα τα άλλα υπήρχαν και κανα-δυο ρομάντζα με τα όλα τους, μήπως ο μύθος τους άγγιζε και περισσότερες καρδιές;)

Θα επαναλάβω ότι όλη αυτή η γοητεία που εκπέμπουν οι Ναΐτες, και που μάλλον κορυφώθηκε στα μετέπειτα χρόνια και όχι στα δικά τους, δεν ήταν στο αρχικό δικό τους σχέδιο. Συγκυρίες…

Πραγματικά, φίλε Νικηφόρε Ουρανέ, η άλωση της Πόλης είναι μια καλή ενδεικτική περίπτωση ανάπτυξης ενός μύθου. Τι εκφράζεται μέσα από αυτά; Διάφορες συλλογικές και προσωπικές αξίες, και η επιθυμία μιας αναβίωσης ή αποκατάστασης. Πέρα όμως από το όποιο εθνικό φρόνημα, αποκατάστασης τίνος; Της καθαρά «πεζής» πολιτικής κατάστασης, ή μιας αλλοτινής και εξαιρετικά συγκινησιακής μεγαλοπρέπειας; Όταν φανταζόμαστε την Πόλη ξανά δική μας, εννοούμε τη σημερινή Πόλη ως είναι ή την Πόλη των θρύλων, έχοντας στο βάθος της σκέψης μας αυτοκράτορες και πολεμιστές, διανοούμενους και πατριάρχες;

Σε τελευταία ανάλυση, η ναϊτική ιδέα υπάρχει και σήμερα και αναπτύσσεται από διάφορα σύγχρονα τάγματα, δεν νομίζω όμως ότι θα τρέχαμε να καταταγούμε σε κάποιο από αυτά. Γιατί, παρά την τυπολογία και τις αναπαραστάσεις, η πεμπτουσία φαίνεται ότι λείπει. Και ποια είναι η πεμπτουσία; Η έννοια του αυθεντικού, δηλαδή του ψευδώς αυθεντικού- όπως ο καθένας μας θέλει να το εννοεί.

Να γιατί, θεληματικά κλείνουμε τα μάτια και τα αυτιά μας στα «ύποπτα» (τα οποία αποδέχομαι, αγαπητέ Νικηφόρε Ουρανέ) και μένουμε μόνο σε αυτά που δονούν όχι τη σκέψη, αλλά την καρδιά μας.

Ο φίλτατος Oculatis Abis έχει κάνει πολλή δουλειά παραπάνω, προτείνω να πάρουμε το κείμενό του ως οδηγό και να σταθούμε στα σημεία.

"Όλοι οι τόποι είναι αυτό που ο καθένας προβάλλει πάνω τους."

Θα μου επιτρέψετε να μην κάνω σχόλια, όμως. Μ' αρέσει ο τρόπος που σκέπτεστε, αλλά...

...επειδή ο Μύθος πάντα λειτουργεί ως εφαλτήριο της συνείδησης κι αυτό συνεπάγεται ψυχικές εμπειρίες, ξέρετε πού θα διαφωνήσουμε;

Στο ότι εμένα δε με ενδιαφέρει η ιστορική αλήθεια, αλλά η αλήθεια.

Ας αναρωτηθούμε λοιπόν, πόσο δύναται η ψυχή μας να βιώσει και όταν είμαστε έτοιμοι... έρχεται κι ο μύθος και μας βρίσκει.

Δεν σου επιτρέπουμε να μην κάνεις σχόλια, εδώ κάνουν τόσοι και τόσοι.
Κάτι δεν κατάλαβα όμως στο μη-σχόλιό σου.
Γράφεις "ο Μύθος πάντα λειτουργεί ως εφαλτήριο της συνείδησης"
και μετά γράφεις "όταν είμαστε έτοιμοι... έρχεται κι ο μύθος και μας βρίσκει".
Ο μύθος λοιπόν είναι αφετηρία ή κατάληξη μιας ψυχικής διεργασίας; (Πολύ επιστημονικά το έγραψα αυτό, αρχίζω να μου κάνω εντύπωση.)

Νομίζω ότι ξεκινάμε από το μύθο, δηλαδή ο μύθος είναι η αρχή που μας κεντρίζει να ασχοληθούμε με ένα θέμα. (Κάτι που έγραφα και για τρία μέρη παραπάνω.) Πρώτα λοιπόν μας συγκινεί ένας μύθος ως μύθος, μετά προχωράμε και διερευνούμε τα ενδότερά του και στο τέλος (αν φτάσουμε ως εκεί) καταλαβαίνουμε και τις βαθύτερες σημασίες ή, έστω, καταλαβαίνουμε όσα καταλαβαίνουμε.

Σύμφωνα με αυτό το σκεπτικό, ένας μύθος είναι χρήσιμος με το εξωτερικό του περίβλημα ή έστω -όπως γράφεις- με την "ιστορική αλήθεια".

Τώρα, για την αλήθεια αυτήν καθαυτήν... Τι να πω, λίγο δύσκολο να πούμε "αυτή είναι", τη στιγμή κιόλας που δεν έχουν συμφωνήσει τόσοι και τόσοι ειδικοί.

Αλλά και πάλι θα σου ζητήσω μια διευκρίνιση, τι εννοείς "αλήθεια"; Με ποια διάσταση της έννοιας, την εξωτερική ή την εσωτερική;

Μπερδεύτηκα!

Πάσα προσφορά δεκτή.

"Όλοι οι τόποι είναι αυτό που ο καθένας προβάλλει πάνω τους."

quote:

---

Γράφεις "ο Μύθος πάντα λειτουργεί ως εφαλτήριο της συνείδησης"
και μετά γράφεις "όταν είμαστε έτοιμοι... έρχεται κι ο μύθος και μας βρίσκει".
Ο μύθος λοιπόν είναι αφετηρία ή κατάληξη μιας ψυχικής διεργασίας;

---

Γι' αυτό και το μυστικό είναι πολύ προσωπικό και φυλάττεται ως μυστικό, για να παραμένει προσωπικό"
Και επειδη λειπει ο Κυνικός θα κανω εγω λιγη ανάλυση για χαρη του.
Τι μας κανει λοιπον να γοητευομαστε στην αρχη απο εναν μυθο; Αυτο θα ελεγε καποιος εξαρταται απο την προσωπικοτητα του καθενος, η οποια γοητευεται και παιρνει τον μυθο και τον εντασσει στο συστημα αξιων που εχει καθενας.
Ωραια. Και την προσωπικοτητα;
Ε, (θα απαντουσε ο ιδιος) καλα δεν το ξερετε; Αυτη ειναι μια μιξη κληρονομικοτητας και της διαδικασιας κοινωνικοποιησης (εμπειριες που εχει καθενας στην ζωη του).
Και που καταληγουμε ρε φιλε που μας κανεις και τον εξυπνο; θα τον ρωτουσαμε εμεις.
Μα σε αυτο που εχουμε ηδη πει παραπανω. Ολοι μας συμφωνα με την προσωπικοτητα του ο καθενας εχουμε δημιουργησει ενα συστημα αξιων (που περιλαμβανει η οχι αυτα που πρεσβευαν οι Ναιτες) και συμφωνα με αυτο (κατι σαν φιλτρο δλδ) αντιμετωπιζουμε καθε καινουργια κατασταση στην ζωη μας η καθε καινουργια ιδεα.
Και επειδη το ξεχασαμε, Κυνικεεεεεεεεεεε!! Προσεχε μην καεις στον ήλιο τυχερουλη, και μην πας στα βαθιαααα!!

«Εάν στρατιώτης τα όπλα αυτού ρίψη, εν πολέμω, κελεύομεν αυτόν τιμωρείσθαι, ως γυμνώσαντα εαυτόν, και τους εχθρούς οπλίσαντα.»
Τακτικά Λέοντος Έκτου Του Σοφού

Αγαπητή Zadok, ναι, συμφωνώ απόλυτα όπως το θέτεις- σύστημα ενστίκτων θα μπορούσα να το πω, για να το συσχετίσω με το σύστημα αξιών που γράφει ο αγαπητός Νικηφόρος Ουρανός.

Θα ήθελα πολύ να γράψω δυο-τρία πράγματα επί ψυχολογίας και δεν θα τα θεωρούσα καθόλου άσχετα με το θέμα, άσχετος είμαι εγώ όμως και θα γελάσει κάθε πικραμένος (άλλο όταν σκόπιμα προσπαθώ να σας κάνω να χαμογελάσετε). Πολύ απλοϊκά λοιπόν θα γράψω ότι -από φυσικούς ή μεταφυσικούς λόγους, διαλέχτε- δείχνει πως ο καθένας μας είναι σαν προγραμματισμένος για το τι θα κάνει και πώς και πού θα κινηθεί. Δεν μου βγάζετε από το μυαλό ότι ξέρουμε ήδη τα πάντα, μόνο που για λόγους ασφαλείας του προγράμματος τα έχουμε περάσει στη λήθη.

quote:

---

Η α-λήθεια είναι ένα... Είναι αυτό που πάντα η ψυχή μας θα μνημονεύει (α-λήθη).

Είναι αυτό που ενώνει τα πάντα... αφού ανήκει και στη ζωή (έξω...) και στο θάνατο (έσω...).

Είμαστε εδώ και γράφουμε, γιατί κάτι υπάρχει μέσα μας... Δεν το δημιούργησαν οι Ναΐτες.

Αυτοί είναι η αφορμή και όχι η αιτία.

---

ή, πιο "ρεαλιστικά":

quote:

---

Ολοι μας συμφωνα με την προσωπικοτητα του ο καθενας εχουμε δημιουργησει ενα συστημα αξιων (που περιλαμβανει η οχι αυτα που πρεσβευαν οι Ναιτες) και συμφωνα με αυτο (κατι σαν φιλτρο δλδ) αντιμετωπιζουμε καθε καινουργια κατασταση στην ζωη μας η καθε καινουργια ιδεα.

---

Μάλιστα... μόνο που, όπως πολύ παραστατικά μας τα γράφει η Zadok, μην ξεχνάμε την προδιάθεση και το εφαλτήριο!

Βρήκα και ένα τεχνολογικό κολπάκι:

"Όλοι οι τόποι είναι αυτό που ο καθένας προβάλλει πάνω τους."

Νομίζω ότι ο Κ.Γ.Γιούνγκ περιγράφει πολύ ωραία αυτό το μηχανισμό μέσα από τα "αρχέτυπα", τα οποία ενδέχεται να κληρονομούνται και μέσω του DNA.

Αν δε με απατά η μνήμη μου, τα αρχέτυπα τοποθετούνται στο ασυνείδητο, ενώ η ηθικές αξίες τολμώ να πω ότι είναι οι προβολές τους στο συνειδητό.
Κάθε φορά που καλλιεργούμε μία ηθική αξία, αναδεικνύουμε το αρχέτυπο.

Κάπως έτσι, λειτουργούσε η δραματική αναπαράσταση στις διάφορες μυήσεις των Αρχαίων Μυστηρίων, η οποία "πατούσε" κατ' ευθείαν πάνω στο αρχέτυπο, για να καλλιεργηθεί στη συνέχεια η ηθική του μυούμενου (ως "επεμβατική" & ανάστροφη διαδικασία) και ο μηχανισμός των συμβόλων, όπου η εξωτερική ερμηνεία υπέκρυπτε πάντα και την εσωτερική.

(Αν έκανα κάποιο λάθος, συγχωρείστε το μου και διορθώστε με, γιατί ψυχολογία πήρα σα δευτερεύων μάθημα.)

Η εικόνα αυτή έχει μια βαθιά συμβολική σημασία- ότι κατεβαίνει, ανεβαίνει.

Για να δούμε μήπως κάνει η Παναγία το θαύμα της.

Εννοείς ότι DNA έχουν και οι συντονιστές;