Spiral

Ένας φίλος μου έχει την έμμονη ιδέα ότι αι βασιλικαί μετά τρούλλου του θυμίζουν έντονα κάποιο πολύ γνωστό σύμβολο.

Ας δούμε αυτό:

Έψαξα αλλά δεν βρήκα ικανοποιητική επιβεβαίωση. Ξέρει κανείς σας, ή ιδέα του φίλου μου είναι;

Σήμερα guest star του τόπικ είναι ο Ιωάννης ο πρεσβύτερος ή αλλιώς Prester John. Κάτι μεταξύ ιστορικής και μυθικής προσωπικότητας, διότι από τη μια αυτός ο καλός άνθρωπος είχε μια φανταστική διάσταση, όπως τουλάχιστον περιγράφηκε, από την άλλη όμως έγραφε και γράμματα. Τι ήταν, τέλος πάντων;

Σύμφωνα με την παράδοση, ο Ιωάννης αυτός ήταν ένας χριστιανός βασιλιάς στην Ασία. Πώς συνέβη αυτό δεν γνωρίζουμε, άλλωστε αν γνωρίζαμε το θέμα δεν θα είχε γοητεία. Πάντως η φήμη του είχε φτάσει προς τα εδώ κατά την εποχή των Σταυροφοριών –είχε βάλει και ένα χεράκι εκείνος ο Μάρκο Πόλο– και πολλοί θέλησαν να ελπίσουν ότι θα έβρισκαν ένα χριστιανό σύμμαχο από την άλλη άκρη, να κάνουν τους Μουσουλμάνους σάντουιτς. Το 1165 ο Μανουήλ Κομνηνός, ο πάπας Αλέξανδρος 2 και ο γερμανικής κατασκευής Φρειδερίκος Μπαρμπαρόσσα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, δέχτηκαν από ένα γράμμα του Ιωάννη αλλά δεν το πήραν και πολύ στα σοβαρά, ωστόσο τροφοδοτήθηκε η σχετική φημολογία. Έκτοτε ούτε γράμμα, ούτε τηλεφώνημα.

Η πιο φευγάτη εκδοχή συνδέει τον Ιωάννη τον πρεσβύτερο (ο οποίος στο γράμμα του είχε αυτοσυσταθεί ως κυβερνήτης των Τριών Ινδιών, ενός πνευματικού βασιλείου) με υψηλότερες σφαίρες. Σαμπάλα και τέτοια εκτός σχεδίου πόλεως. Κάποιοι θεώρησαν ότι ο Ιωάννης ο πρεσβύτερος ήταν μια άλλη όψη του Μελχισεδέκ.

Η ιστορία – μυθολογία αυτή διαθέτει επίσης διάφορες άλλες εντυπωσιακές πτυχές, ενώ νεώτερες πληροφορίες μετέφεραν τον Ιωάννη από την Ασία στην Αιθιοπία. Αχ αυτή η Αιθιοπία. Αχ αυτοί οι Ιωάννηδες.

Οι Ναΐτες έχουν πάντα σχέση.

(βιβλιογραφία και στο www.amazon.com)

Ξεχάστε την ευλαβική σιωπή στις μεγάλες πινακοθήκες όταν οι επισκέπτες σιγοπερπατούν με δέος μπροστά από τους πίνακες του Λεονάρντο. Αντιθέτως, σκεφθείτε μια παρέα άτακτων αγοριών που ανταλλάσσουν κρυφά πονηρά σημειώματα, ή τους αστέρες της βρετανικής τέχνης η αμφιλεγόμενη διάνοια των οποίων εκδηλώνεται μέσα από την αγριότητα και την απόλαυση της εικονοκλασίας.

Αν και το χαρακτηριστικό αυτό είναι ευδιάκριτο και στις δυο παραλλαγές της «Παρθένου των Βράχων», είναι πολύ πιο ξεκάθαρο στην εκδοχή του Λούβρου, την πιο αιρετική από εκείνη της Εθνικής Πινακοθήκης του Λονδίνου. Ένα στοιχείο κρύβεται στον ίδιο τον τίτλο: στην ιταλική αργκό η λέξη «βράχια» αναφέρεται στους όρχεις. Οπότε ο λόγος ύπαρξης αυτού του επιβλητικού βραχώδους όγκου πάνω από την Αγία Οικογένεια με το σαφές σεξουαλικό υπονοούμενο καθίσταται σοκαριστικά προφανής.

Δυο πελώριοι αρσενικοί «βράχοι» σαν να φυτρώνουν από το κεφάλι της Παρθένου- και από πάνω, ένας θεόρατος φαλλός υψώνεται ως τα ουράνια, καταλαμβάνοντας σχεδόν τον μισό πίνακα. Το προσβλητικό αντικείμενο προβάλλει μέσα από έναν βραχώδη όγκο, αλλά ξεχωρίζει αμέσως και, σαν να μην έφτανε αυτό, είναι αναιδώς καλυμμένος με μια τούφα αγριόχορτα.

Δεν ξέρω αν είναι το καλύτερο δείγμα, πάντως είναι το καλύτερο που βρήκα

…Εδώ έχουμε να κάνουμε με τον Λεονάρντο τον φαρσέρ και τον αιρετικό στο πιο θρασύ- και ακόλαστό του. Δημιούργησε εσκεμμένα τα γκροτέσκα αρσενικά εξαρτήματα, αναμφίβολα εμπνευσμένος άγρια και διαστροφικά από την οργάνωση που του παρήγγειλε τον πίνακα- την Αδελφότητα της Αμώμου Συλλήψεως.

…Η δική μας έρευνα, που παρουσιάζεται αναλυτικά στην «Αποκάλυψη των Ναϊτών», έχει αποδείξει πως ο Λεονάρντο ανήκε σε ένα μαζικό μυστικό κίνημα δικτυωμένων αιρετικών, οι οποίοι δεν αποκλείεται να διατηρούν ακόμη μυστικά, που θα μπορούσαν να γκρεμίσουν το ήδη κλονισμένο οικοδόμημα της Εκκλησίας.

Σε κάποιο άλλο τόπικ κουβεντιάζουμε για τους δημιουργούς και τις ερμηνείες των έργων τους. Δεν έχω να προσθέσω τίποτα…

(Πηγή: «Μαρία η Μαγδαληνή, η κρυμμένη θεά του Χριστιανισμού», Lynn Picknett, εκδ. Ενάλιος.)

Το O.M.C.E. σχηματίσθηκε για πρώτη φορά στις 16 Ιουλίου του 1990, και είναι μια διαιώνιση της Παράδοσης της M.C.E., αναδιοργανώθηκε στο Cruce Signandorum Conventus που έγινε στις 27 Ιουλίου 1586, στο Luneberg, Γερμανία. Χρονογράφος του συνεδρίου ήταν ο Simon Studion με το έργο του Ναομετρία, και συμμετέχοντες ήταν αντιπρόσωποι από τα βασίλεια της Αγγλίας, Δανίας, Γαλλίας και Navarre.

Ο σκοπός της M.C.E. εκείνη την εποχή ήταν να ενεργοποιήσει τα εναπομείναντα υπολείμματα του Τάγματος του Ναού της Ιερουσαλήμ (οι Ιππότες του Ναού) και του Ρόδινου Σταυρού, και να πραγματοποιήσει τις μυστικιστικές και πνευματικές δογματικές διδασκαλίες και των δύο και να τις παρουσιάσει σε ένα κόσμο που βρισκόταν στο χείλος θρησκευτικής κρίσης. Ο εξωτερικός σκοπός της M.C.E. ήταν η προστασία του θρησκευτικού και μυστικιστικού συμβόλου του Σταυρού και να εμποδίσει την χρησιμοποίησή του σαν όργανο πολέμου. Κατά δεύτερον, η M.C.E. απευθυνόταν στην ειρηνική διάδοση της θρησκευτικής ελευθερίας, της ελευθερίας της σκέψης, και της ελευθέρας αναζήτησης. Ο Εσωτερικός σκοπός της M.C.E. ήταν να εγκαταστήσει ένα εξωτερικό σώμα από Υπηρέτες του Φωτός για να κατευθύνει και να οδηγήσει την ανθρωπότητα προς την μυστικιστική φώτιση. Ένα από τα αποτελέσματα του ήταν και ο Ροδοσταυρισμός του 17ου αιώνα, που ήταν μία ενεργοποίηση του Ρόδινου Σταυρού. Μέσα στο O.M.C.E. είναι ή διαιώνιση της Παράδοσης καθώς και η Πηγή της Παράδοσης.

Πιο σπουδαίο όμως είναι η αφοσίωση του Τάγματος για να πραγματοποιήσει την αρχική αποστολή του και το σχέδιο που σχεδιάσθηκε πριν εννέα αιώνες και ενέπνευσε πολλούς αιώνες κατά το παρελθόν. Θέτοντας το απλά, η αποστολή του είναι η υπηρεσία της ανθρωπότητας και όλων των όψεων της, μέσα από εσωτερικό, μυστικιστικό και πνευματικό έργο μέσω της εγκαθίδρυσης των ιερών αρχών της ελευθερίας, ανοχής, και αρμονίας, και της θεμελίωσης της πνευματικής εξάσκησης.

Αυτά και άλλα διάφορα από τη διεύθυνση:
http://www.omcesite.org

Ο Α.Π. είχε ιδρύσει (επανιδρύσει, έλεγε) το Τάγμα του Ναού το 1992 στην Πορτογαλία (καθόλου παράξενο) όπου είχε διακριθεί ως πνευματική προσωπικότητα. Το αξιοσημείωτο είναι ότι το Ordem do Templo (εις άπταιστα πορτογαλικά) ξεκίνησε υπό την αιγίδα του (τότε) Πατριάρχη Αλεξανδρείας & Αφρικής της Ορθόδοξης Ελληνικής Εκκλησίας, Παρθένιου ΙΙΙ, ως επίσης δέχτηκε και την αναγνώριση του Εξάρχου του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινούπολης για τη Γαλλία και την Ιβηρική, και του Αρχιεπισκόπου Θυατείρων & Μ. Βρεταννίας.

Κάπου είδα να αναφέρεται και το όνομα του ακαδημαϊκού Σόλωνα Κυδωνιάτη. Μα τι σχέση έχουν οι Έλληνες με τους Ναΐτες; Κι εγώ που είμαι έλληνας, πρέπει να ανησυχήσω;

Τα πορτογαλικά μου είναι φτωχά για να γράψω περισσότερα. Όποιες καταλαβαίνουν, μπορούν να επισκεφθούν τη διεύθυνση
http://www.geocities.com/Paris/Maison/7700/RTemplo.html
μήπως και βγάλουν άκρη, διότι υποψιάζομαι ότι με το θάνατο του ιδρυτή (ο οποίος είχε αναλάβει και ως Μέγας Μάγιστρος) σιώπησε και το εν λόγω Τάγμα.

Ελπίζω να μην επαναλήφθηκα!

Επί των ημερών του Δημητρίου Σεμελά, η Στοά των Εσσαίων Νο.ΙΙΙ αυξήθηκε εντυπωσιακά σε αριθμό, ποιότητα και δραστηριότητα, πράγμα που προκάλεσε την πολύ θετική αντίδραση της ηγεσίας του Μαρτινιστικού Τάγματος.
Τον Αύγουστο του 1913, ο Δημήτριος σχημάτισε το Συμβούλιο της Αδελφοποιΐας, συγκεντρώνοντας γύρω του επτά συνεργάτες και σχεδιάζοντας μαζί τους τον Παγκόσμιο Κώδικα, εμπνευσμένο «χάρτη» για μια παγκόσμια κοινωνική αναγέννηση.

Ο γνωστός «Χάρτης της Κοινωνίας των Εθνών» περιέλαβε ορισμένες από τις τότε συλλήψεις του Συμβουλίου της Αδελφοποιΐας.

Από το 1915 συνεργάστηκε με την Μαρία Dupré για την ίδρυση του Τάγματος του Κρίνου και του Αετού. Μετά τον θάνατό της, το 1918, ο Δημήτριος εγκαταστάθηκε στο Παρίσι και ανέλαβε την Διεύθυνση του Τάγματος αφού ενσωμάτωσε σε αυτό και το δικό του ιδιαίτερο Έργο. Για το διττό αυτό Έργο ο Δημήτριος εργάσθηκε εντατικά και συνεχώς, οργανώνοντας το Τάγμα και πλουτίζοντάς το με πρωτότυπες και εμπνευσμένες Διδασκαλίες.

Το σώμα του Δημήτριου Σεμελά, καταπονημένο από την εντατική εργασία και μια βαρειά φυματίωση, άφησε την τελευταία του πνοή στο Σανατόριο του Durtol της Γαλλίας, στις 5 Αυγούστου 1924, ενώ η κηδεία του έγινε την επομένη ημέρα, στον Ορθόδοξο Ναό του Αγ. Στεφάνου στο Παρίσι.
Με γραπτή του Διαθήκη και σύμφωνα με τους Κανονισμούς του Τάγματος, ο Δημήτριος όρισε ως διάδοχό του και ανέθεσε την Διοίκηση του Τάγματος στον Ευγένιο Dupré.

…και άλλα στο www.krinaetos.gr

Η κατανομή των κοινωνικών ρόλων ήθελε τις γυναίκες εσώκλειστες –εκτός και αν πήγαιναν για δουλειά στα χωράφια– και τους άντρες να κάνουν τις εξωτερικές δουλειές (από την εποχή του Αδάμ πάντα οι άντρες πληρώνουν τα σπασμένα). Βέβαια, αν το καλοεξετάσουμε, δεν ήταν και λίγο να είσαι οικοδέσποινα. Αν μάλιστα οι άντρες έλειπαν σε κάτι πολέμους ή κάτι σταυροφορίες, όπως το συνήθιζαν τότε, οι γυναίκες μπορεί και να τους αναπλήρωναν στα διαχειριστικά του οίκου τους.
Η κατάσταση ήταν απόρροια ηθικών και πρακτικών παραμέτρων. Εδώ που τα λέμε, να βγει μια γυναίκα από το σπίτι και να πάει πού;

Αυτά ως προς την εξωτερική δραστηριότητα. Ως προς τα «εσωτερικά» δεν ξέρω και πολλά να αναφέρω. Ως προς τα «εσωτερικά» όμως ακόμα και οι άντρες ήταν δυναστευόμενοι, ένας λόγος που οι Ναΐτες πήραν των ομματιών τους και έφυγαν μετανάστες στα ξένα. Ποια γυναίκα θα διακινδύνευε να χαρακτηριστεί μάγισσα;

Επιστροφή στο μέλλον: Η Ζαν ντ’ Αρκ

Παρ’ όλα αυτά, υπήρχε και ένα γυναικείο στρατιωτικό – ιπποτικό τάγμα, παρακαλώ, το Οrden de la Hacha που ιδρύθηκε στην Καταλονία το 1149. Στην Ιταλία, το 1233 στην Μπολόνια ιδρύθηκε το «Τάγμα της ένδοξης Σάντα Μαρία».

Εκείνοι οι Τεύτονες πάλι είχαν consorores (συνάδελφες) οι οποίες ασχολούνταν μάλλον με οικιακά – πρακτικά, ενώ οι Ιωαννίτες είχαν soeurs hospitalières (αδελφές νοσοκόμες) με διακονικά καθήκοντα, αν δεν απατώμαι. Για τους Ναΐτες το μόνο που γνωρίζω ήταν ότι διέθεταν girl-friends (στους όρκους θα κολλήσουμε τώρα;)

Υπήρχαν και κάτι γυναίκες συγγραφείς (άνοιξαν το δρόμο για τη Nesta Webster, παρέλαβα το βιβλίο της) και γυναίκες με πνευματικό έργο, δεν έγιναν όμως πασίγνωστες ίσως γιατί το έργο τους ήταν μέτριο ή ίσως επειδή δεν τις ανεχόταν το κατεστημένο και τις παραγκώνισε.

Για να μην ξεφεύγω από τους Ναΐτες, τη στάση τους απέναντι στον πνευματικό ρόλο των γυναικών την ξέρουμε. Υπήρξαν εντελώς τζέντλεμεν.

quote:

---

Σε μία ανδροκρατούμενη κοινωνία, η υπέρτατη αναζήτηση δεν είναι η anima της ψυχής του καθενός κι η ταύτιση του ερμαφρόδιτου το υπέρτατο έργο;

---

Τώρα απέκτησα ένα* που στη συνέχεια διαπίστωσα ότι το έγραψε "η εμβριθής ερευνήτρια Λιν Πίκνετ". Έχει και μια φωτογραφία της συγγραφέως γεμάτη εμβρίθεια. Κατά σύμπτωση όμως, η αγαπητή αυτή βιοτέχνις (της οποίας διαθέτω και άλλο βιβλίο, το δις εξαμαρτείν) αναφέρεται στα όσα έχουν γραφεί πρόσφατα παραπάνω:

1. "Στο περίφημο "Προσχέδιο" [του Λεονάρντο] (που εκτίθεται σαν ιερό λείψανο σε μια ειδική, σιωπηλή αίθουσα στην Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου) βλέπουμε τη συνήθως μειλίχια και αφηρημένη παρθένο να κάθεται αδέξια στα πόδια της Αγίας Άννας, της μητέρας της (μια κάπως ανδροπρεπής φιγούρα, με τεράστια χέρια), ενώ ένα σχεδόν οφιοειδές βρέφος Ιησούς κάνει να ευλογήσει το παιδί Ιωάννη, το οποίο κοιτάζει αθώα προς τα πάνω."

Οφιοειδές;

2. "Το Θηλυκό βρίσκει εκφραστική διέξοδο σε πολλά έργα των Ναϊτών, όπως στους ιδιοσυγκρασιακούς στρογγυλούς ναούς τους, που στη συγκεκριμένη περίπτωση συμβολίζουν τις καμπύλες της Μητέρας Γης, τη μεγάλη κοιλιά της εγκύου θεάς. Είναι αξιοσημείωτο πως, μετά τη διάλυσή τους, επιβλήθηκε επίσημη απαγόρευση στην ανέγερση στρογγυλών ναών, αν και στις ημέρες μας έχουν αρχίσει να ξεπηδούν και πάλι.
Υπήρχαν και πολλά άλλα σημάδια λατρείας της θεάς: εκτός από το γενειοφόρο κομμένο κεφάλι, μια κατηγορία που προσάπτουν στους Ναΐτες είναι ότι λάτρευαν ένα "Μπαφομέτ", που σύμφωνα με την πειστική επιχειρηματολογία του επιφανούς μελετητού της Καινής Διαθήκης Χιου Σόνφιλντ, είναι η κωδικοποιημένη εκδοχή της "Σοφίας", της θεάς των Γνωστικών την οποία εξίσωναν με τη Μαρία τη Μαγδαληνή.
(Ο Σόνφιλντ απέδειξε, επίσης, ότι ο κώδικας χρησιμοποιούσε το "μονόγραμμα Ατμπάς", το οποίο είχαν χρησιμοποιήσει και οι συγγραφείς των Χειρογράφων της Νεκρής Θάλασσας τουλάχιστον μια χιλιετία πριν την ίδρυση του Τάγματος, γεγονός που φανερώνει πως, όχι μόνο οι ιππότες διαφύλασσαν τα μυστικά τους με ζήλο και εφευρετικότητα, αλλά είχαν και πρόσβαση σε κάποια αρχαία πηγής στη Μέση Ανατολή.)
Επιπρόσθετα, η Σοφία σχετιζόταν με την αιγύπτια θεά Ίσιδα, η οποία μερικές φορές αποκαλείτο με αυτό το όνομα ενώ, φυσικά, η "Σοφία" ενσάρκωνε για τους Γνωστικούς το Ιερό Φως, "Το Παν", με το οποίο συνδέεται στενά η Μαγδαληνή.
Οι ιδιόρρυθμες -και όχι πάντα χριστιανικές- τάσεις των Ναϊτών συμβολίζονταν στους μεγαλειώδεις Γοτθικούς καθεδρικούς ναούς, τους οποίους σχεδίαζαν και οργάνωναν παρασκηνιακά. (Έως και οι λιθοδόμοι των κτισμάτων αυτών κατέληξαν να γίνουν κοσμικοί αδελφοί του Τάγματος.)
Σ' αυτές τις εκπληκτικές αρχιτεκτονικές αποθεώσεις διακρίνονταν αναγνωρίσιμες αρχαίες αιγυπτιακές επιρροές, αφού ήταν κατασκευασμένες με την αρμονία της αναλογίας που συνοψίζει την έννοια της "ιερής γεωμετρίας"- με άλλα λόγια, την ιδέα πως η γεωμετρική αναλογία απηχεί, αλλά και ενδεχομένως αντιπροσωπεύει, τη θεία διάνοια."

Πάντως για το Οίτυλο ούτε λέξη.

_____________________________

* Lynn Picknett, "Μαρία η Μαγδαληνή - Η κρυμμένη θεά του Χριστιανισμού"

Στο χωριό μου (πιο κάτω από τη Φλώρινα, είπαμε) το «Μέδικος» απαντάται και ως μικρό όνομα. Όπως λέμε Γιάννης, Δημήτρης, Thoth, Κώστας, τέτοια. Δεν υπάρχουν πολλοί Μέδικοι βέβαια, πάντως υπάρχουν- ως κατάλοιπο της άλλοτε ενετικής κατοχής.

Περί των Μεδίκων του Οιτύλου θα βρούμε ενδιαφέροντα στοιχεία εδώ:
http://www.mani.org.gr/medikoi/mm/mm03/mm_protos.htm
…και στις άλλες σελίδες του σάιτ (και το Οίτυλο πιο κάτω από τη Φλώρινα είναι).

Εκπληκτικοτάτη Zadok, πού τα θυμήθηκες όλα αυτά; Εσύ παιδί μου είσαι εγκυκλοπαίδεια! Επέστρεψα στις σελίδες τάδε και τάδε, είδα κάτι παλιούς γνώριμους και συγκινήθηκα.

Επιτρέψτε μου, με τη γνώριμη φλυαρία μου, ένα στοχασμό: Λίγο ως πολύ μέσα από τους Ναΐτες ξεδιπλώνεται η ιστορία του κόσμου! Αφού οι ρίζες της αναζήτησής τους φτάνουν πολύ βαθιά μέσα στο χρόνο, η δράση τους απλώνεται στα πέρατα και η επιρροή τους συνεχίζεται ακόμα και σήμερα.

Μερικές φορές προσπαθώ να δω πίσω από τα γεγονότα, τα ανθρώπινα κίνητρα. Σύμφωνοι, όπως ορθολογιστικά δηλώνει η ιστορία, τα κίνητρα των εξερευνητών (ή μάλλον των υποκινητών τους) ήταν πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα. Ποια ήταν όμως η φλόγα που έκαιγε στις καρδιές των εξερευνητών; Σύμφωνοι, τα γραβατωμένα αμερικανάκια κάνουν προσηλυτισμό και υπηρετούν ένα μηχανισμό διάδοσης. Αυτά τα ίδια τα γραβατωμένα αμερικανάκια όμως, πώς παίρνουν την απόφαση να πάρουν σβάρνα τις γειτονιές της Αθήνας (και όχι μόνο);

Θα ήθελα να έχω τη δυνατότητα να μελετήσω τις παραδόσεις των λαών. Οι έγχρωμες φυλές της Αμερικής έχουν μύθους ιδιαίτερης γοητείας, αλλά ποτέ ένας μύθος δεν είναι σκέτος μύθος. Το ίδιο και οι λαοί της Αφρικής και της Ασίας, προφανώς ακόμα και οι σχεδόν πρωτόγονοι της Ωκεανίας.

Ποιο είναι αυτό το ιερό δέος που κάνει τον άνθρωπο να ριγεί και να συναισθάνεται την ύψιστη σχέση του; Τι σημαίνουν τα μυστηριώδη σύμβολα στα παλιότερα (ή και σε σύγχρονα) κτίσματα; Και είναι απλά σημάδια αναγνώρισης / έκφρασης, ή μέσα από αυτά ο άνθρωπος χτίζει γέφυρες επικοινωνίας με το «Μεγάλο Πνεύμα»; Τι σημαίνει το ταπεινό χάρτινο εικονισματάκι που ο απλός άνθρωπος τοποθετεί στον τοίχο του σπιτιού του;

Ποιο είναι το πνεύμα στον άνθρωπο που γίνεται δημιουργική δύναμη και προσπάθεια θεϊκής προσέγγισης; Δεν βλέπω τα σύμβολα αυτά καθαυτά, ούτε το νόημά τους, μέσα από αυτά βλέπω το νου και την καρδιά των ανθρώπων. Είχα κι εγώ την τύχη κάποτε να επισκεφθώ το γοτθικό καθεδρικό στην Cremona, στην Ιταλία. Γεμάτη από τέτοια μνημεία η χώρα, αλλά η συγκεκριμένη πόλη είχε το πλεονέκτημα να βρίσκεται εκτός υψηλής τουριστικής εμβέλειας. Ο ναός ήταν άδειος, λοιπόν, και –κατά τα συνήθη– πανύψηλος, αχρωμάτιστος, κατασκευής 1107, παρακαλώ. Πραγματικά δεν μπορώ να περιγράψω το δέος που μου ενέπνευσε.

Φίλε Avatar, δεν ξέρω από πού ακριβώς προέρχεται ο όρος "ασθενές φύλο", υποθέτω λόγω σωματικής δύναμης. Άλλο η σωματική αντοχή. (Μην ξεχνάμε όμως, το λέμε και "ωραίο".)

Θα κάνω ένα ελιγμό στα γραφόμενά σου για την πατριαρχική κοινωνία. Δεν είναι όλες οι κοινωνίες πατριαρχικές γιατί δεν είναι όλες ίδιες. Μπορούμε να χαρακτηρίσουμε πατριαρχική την κοινωνία της Αθήνας, για παράδειγμα; Ενός μικρού παραδοσιακού χωριού, ίσως. Kάπου αλλού, όπως γράφει ο Junk, ναι. Ακόμα.

Όσο για τα στοιχεία κακοποίησης - εκμετάλλευσης δεν αντιλέγω, αλλά πρόκειται μήπως πρόκειται γενικότερα για τα "ασθενή στρώματα" μιας κοινωνίας (των κυρίων συμπεριλαμβανομένων); Πόσοι άνθρωποι -ασχέτως φύλου- δεν γίνονται αντικείμενα εκμετάλλευσης επαγγελματικά και κοινωνικά;

Φίλε Lamogio, πλάκα-πλάκα το ασφαλιστικό σύστημα καταβαραθρώνεται από τις εισαγόμενες συζύγους, οι οποίες παντρεύονται κάτι υπερήλικες και μένουν συνταξιοδοτημένες χήρες στα εικοσιπέντε- άντε στα τριάντα τους. Χαμένη Ατλαντίδα.

Το "ισχυρό" φύλο είναι λοιπόν εκ κατασκευής ισχυρότερο (σωματικά) και κατά συνέπεια το μη ισχυρό είναι "ασθενές". Μήπως όμως έχουμε να κάνουμε με σώμα και μυαλό αντίστοιχα, και θα έλεγα ότι το σώμα το κυβερνάει το μυαλό. Πλάι στους μεγάλους άντρες της ιστορίας υπάρχουν και μεγάλες γυναίκες, ή άντρες στην ουσία υπήρξαν τα εκτελεστικά όργανα γυναικών. Πέρα από τις σελίδες της ιστορίας, αυτό δεν συμβαίνει και σε πολλά σπίτια;

Όπως έχουμε κουβεντιάσει και αλλού, στα χριστιανικά χρόνια το δυαδικό θεϊκό πρόσωπο μεταλλάχτηκε και ο κοινωνικός ρόλος των γυναικών υποβαθμίστηκε. Σε γενικές γραμμές μπορούμε να πούμε ότι οι γυναίκες πέρασαν μεγάλη καταπίεση. Αυτό που "παίζει" σήμερα (ή από χθες) είναι ότι οι γυναίκες... παίρνουν το αίμα τους πίσω.

Μερικές φορές όμως αναρωτιέμαι αν αυτή η "ισότητα" (όχι της σημασίας των φύλων, για να μην παρεξηγηθώ, αλλά των δραστηριοτήτων) παρεκκλίνει από τους φυσικούς νόμους. Αναρωτιέμαι μήπως ο ρόλος της γυναίκας ήταν πολύ πιο σπουδαίος στο πλευρό του άντρα, συνδετικός κρίκος της οικογένειας, λίγο ως πολύ μια "θεότητα" μέσα στο οικογενειακό πλαίσιο.

Προφανώς, ο φίλος μας επηρεάστηκε από μια διαρκή αντίθεση στις απόψεις του, τη στιγμή μάλιστα που ο ίδιος ποτέ δεν διεκδίκησε το απόλυτο. Δεν πρόκειται λοιπόν ούτε για ένα συγκεκριμένο κείμενο, ούτε για μια συγκεκριμένη λέξη, ούτε για Avallon, ούτε για Κέλσο. Οι υπόλοιποι, ας προβληματιστούμε. Τώρα ο γέγονε, γέγονε, αλλά για το μέλλον.

Για να... συνέλθουμε και να ξαναβρούμε τους ρυθμούς μας, ας επιστρέψουμε στη συζήτηση που είχαμε αφήσει. Κάτι λέγαμε λοιπόν για τους Ναΐτες και προσωπικά δεν θέλω απαραίτητα να τους πλέξω το εγκώμιο, αλλά τους θεωρώ σημαντικό κρίκο στη μυστικιστική αλυσίδα. Μετά τους Ναΐτες όμως, τι; Πέρασαν τα χρόνια, εκτονώθηκε η Ιερή Εξέταση, εμφανίστηκαν (πάντα στα κρυφά) νέοι σχηματισμοί. Οι Ναΐτες παραχώρησαν (διακριτικά ή μοιραία) τη θέση τους στους επόμενους.

Στα προ-αναγεννησιακά χρόνια, αρκετοί διψούσαν για μάθηση ενώ παράλληλα η παπική Εκκλησία απαγόρευε όλες τις σχετικές αναζητήσεις και δραστηριότητες, όλα έπρεπε να γίνονται μυστικά.
Εκείνα τα χρόνια υπήρχαν τρία κύρια ρεύματα αναζήτησης, η Αλχημεία, ο Ερμητισμός και τα Γνωστικά Κείμενα. Ο Ερμητισμός αποτέλεσε έμπνευση για την αναγεννησιακή - ροδοσταυρική άνθηση ενώ οι ιδέες των Γνωστικών οδήγησαν στην ανάπτυξη των Καθαρών.
Έτσι λοιπόν δημιουργήθηκε η γνωστή πεποίθηση ότι ο υλικός κόσμος (ή σφαίρα) είναι ο χαμηλότερος, ενώ ο ανώτερος είναι ο κόσμος του Θεού. Άσχετα από τις ειδικότερες λεπτομέρειες, και οι δυο κοσμολογίες (Ερμητισμός και Γνωστικισμός- και όχι μόνο) έχουν την ίδια κεντρική ιδέα, την επανένταξη του ανθρώπου στο θεϊκό κόσμο. Σε γενικές γραμμές, και οι δύο εμφανίστηκαν στον ίδιο τόπο (Αλεξάνδρεια, Αίγυπτος) και στον ίδιο χρόνο, αντλώντας εμπνεύσεις και από προγενέστερες φιλοσοφίες.
Έτσι, σχηματίστηκαν βασικές διαφορές με τις εκκλησιαστικές θέσεις. Όπως το ότι οι άνθρωποι δεν ήταν οι εκ γενετής αμαρτωλοί και... δρομολογημένοι για το καθαρτήριο αλλά είχαν ένα θεϊκό σπινθήρα μέσα τους, και το ότι οι γυναίκες είχαν ένα ισότιμο ρόλο με τους άντρες.
Οι ιδέες αυτές -και άλλες- εκφράστηκαν μέσα από νέες (;) ιδέες, όπως ο Ροδοσταυρισμός. Που από το 17ο αιώνα εγκαινιάζουν μια νέα ιδεολογική κίνηση η οποία συμπίπτει (ή ταυτίζεται) με την Αναγέννηση.

Αν ψάξουμε στο ιστορικό - κοινωνικό πλαίσιο, όπως έχουμε γράψει και σε προηγούμενες σελίδες αναφέρονται πολλοί πιθανοί και απίθανοι μύθοι και δεν βγαίνει άκρη. Από... εξωγήινες υποθέσεις μέχρι θεωρίες συνωμοσίας, στις οποίες οι ευφάνταστοι (;) ερευνητές εμπλέκουν από μεμονωμένα ονόματα μέχρι ονόματα ομάδων.
Επειδή όλα αυτά είναι εξαιρετικά μπερδεμένα και αναπάντητα, θα πρότεινα να επιστρέψουμε στα βασικά και να ασχοληθούμε με αυτήν καθαυτήν την ιδέα του Ροδοσταυρισμού, η οποία άλλωστε υπό τις συγκεκριμένες συνθήκες θα πρέπει να μας εμπνέει. :)

Αγαπητή Avallon όχι, η ερώτησή σου ή η παρουσία σου δεν έχει καμιά σχέση με... αποσύρσεις. Να είσαι σίγουρη.
Στην ωραία φιλοσοφική σου ερώτηση θα σου απαντήσω υποθετικά.
Κατ' αρχήν δεν ξέρουμε αν όλα πηγαίνουν προς το χειρότερο. Απλά, σήμερα το χειρότερο βρίσκεται διαρκώς μπροστά μας, έρχεται και μας επισκέπτεται στο σπίτι μας με τη μορφή των μέσων ενημέρωσης.
Δεν μπορεί δηλαδή ο "αντίχριστος" να έχει μορφή ηλεκτρονική;
Σε παλιότερες εποχές δεν συνέβαινε κάτι τέτοιο. Ίσως η άγνοια να ήταν ευεργετική.
Από την άλλη πλευρά, να θυμηθούμε ότι "ουκ εν τω πολλώ το ευ". Η ποσότητα δεν συμβαδίζει με την ποιότητα και μια ετικέτα δεν σημαίνει απαραίτητα ότι γίνεται έργο. Ίσως οι παλιοί μύστες, αν και λιγότεροι, να τα κατάφερναν καλύτερα.

Και συνεχίζουμε...

Ως προς τις αποκαλύψεις... Ας ενθαρρυνθούν και μερικοί-μερικοί, τίποτα δεν είναι φοβερό. Και το ελιξήριο εμείς το επιλέγουμε ή όχι.

Φίλε Galaxy, ας δούμε και μια πολύ πιο πεζή εξήγηση για τη σημερινή διάδοση της γνώσης: Σήμερα δεν υπάρχει η ποινή του θανάτου, αντίθετα η "γνώση" έχει γίνει θέμα κύρους και πολλοί χαίρονται να τη διαλαλούν. Οι πραγματικοί γνώστες προτιμούν τη σιωπή.

Μια πολύ ισχυρή φήμη υποστηρίζει ότι υπάρχει μια δυναστεία που ξεκινάει από το βασιλιά Δαυίδ, του οποίου απόγονος ήταν ο Ιησούς, του οποίου απόγονοι είναι οι Μεροβίγγειοι (μια οικογένεια "βασιλικού -και τι βασιλικού- αίματος", τα μέλη της οποίας βασίλευαν σταθερά στην Ευρώπη). Υποτίθεται λοιπόν ότι η κεντρική ιδέα είναι οι Μεροβίγγειοι να βασιλεύουν πάντα και να ανακτήσουν κάποιους χαμένους θρόνους. Λέγεται ότι απόγονοι των Μεροβίγγειων είναι γνωστοί οίκοι ευγενών (Άπσμπουργκ, Λορραίν, Πλαντάρ, Μοντεσκιού, Σίνκλαιρ, Στιούαρτ... από τους τελευταίους καταγόταν η πριγκίπισσα Νταϊάνα της Αγγλίας, και μάλιστα οι Στιούαρτ είναι ευγενέστεροι από τους Γουΐντσορ). Μια τολμηρή θεωρία λέει ότι και ο πρόεδρος Μπους προέρχεται (από την ευρωπαϊκή του καταγωγή) από τους Μεροβίγγειους. Μην ξεχνάμε και πόσο δημοφιλής είναι η διασταύρωση διάφορων θεωριών ή μύθων.

Φλας μπακ λοιπόν, μερικοί υποστηρίζουν ότι το Ηγουμενείο της Σιών και το Τάγμα των Ναϊτών ήταν ένα και το αυτό μέχρι το 1188 όπου διαχωρίστηκαν και το Τάγμα των Ναϊτών αναγνωρίστηκε επίσημα. Υπάρχει και ένας συμβολικός μύθος (ή γεγονός;) για το κόψιμο μιας λεύκας στο Ζισόρ (Gisors) το 1188. Επικεφαλής των αυτόνομων πια Σιωνιτών τέθηκε ο Ζαν ντε Ζισόρ (Jean de Gisors). Μια άλλη εκδοχή λέει ότι το Prieure de Sion προϋπήρχε, έχοντας ιδρυθεί το 1099 από τον Γκοντφρουά ντε Μπουγιόν (Godefroi de Bouillon, ο οποίος είχε προταθεί για πρώτος βασιλιάς της Ιερουσαλήμ κατά την πρώτη Σταυροφορία αλλά αρνήθηκε) και ότι το Τάγμα των Ναϊτών ήταν δημιούργημά του.

Μια ιστορική πραγματικότητα είναι ότι υπήρχε κάποιο Τάγμα της Σιών, με βάση στο όρος Σιών (12ος αιώνας) και με μοναστήρια και αλλού, στην Παλαιστίνη (όρος Κάρμελ), στην Ιταλία (Καλαβρία) και στη Γαλλία.
Φαίνεται μάλιστα ότι υπήρχαν και κάποιοι σύνδεσμοι μεταξύ των Σιωνιτών και των Καρμελιτών. Συνεργασία ή απλή σχέση, ποιος ξέρει. Κάποια σχέση πιθανώς να υπάρχει και με το μοναστήρι του Ορβάλ, στο σημερινό Βέλγιο, που ιδρύθηκε από βενεδικτίνους μοναχούς που ήρθαν από την Καλαβρία το 1070. Συνδέεται με ωραίες παραδόσεις και σήμερα φτιάχνει... μπίρα.
http://www.orval.be/an/FS_an.html
Πιθανώς λοιπόν οι του Τάγματος της Σιών (είναι και συμβολικό το μέρος) να ήταν πιο κοντά στην άποψη εκείνων που προτιμούσαν ως συνεχιστή του έργου του Ιησού τον αδελφό του τον Ιάκωβο παρά τον απόστολο Παύλο.

Όταν καταστράφηκε η έδρα του Τάγματος της Σιών στο όρος Σιών, φαίνεται ότι οι εναπομείναντες έφυγαν και συγχωνεύθηκαν με τους Ιησουΐτες. (Αλλά να πούμε ότι οι πληροφορίες είναι συγκεχυμένες, το όρος Σιών ήταν ταυτόσημο με το όρος Μόρια; Και έγινε μια προσπάθεια για τρίτη ανέγερση του Ναού του Σολομώντα;)

Τέλος πάντων, μάλλον οι Ναΐτες ήταν εκείνοι -σε σχέση με τους συνυπάρχοντες Ιωαννίτες ή και τους Σιωνίτες- που κάτι περισσότερο ανακάλυψαν, είτε υλικό είτε πνευματικό και η (κυριολεκτικά και μεταφορικά) υπόγεια δράση τους παραμένει άγνωστη. Είχαν άραγε κάποια σχέση με τους Ασσασσίνους και το Γέρο του Βουνού; Και με τους Δρούζους του Λιβάνου;

Το τι απέγιναν λοιπόν όλοι αυτοί παραμένει μέγα μυστήριο που κεντρίζει την περιέργειά μας. Το είτε Prieure de Sion είτε Ordre de Sion (ήταν το ίδιο; ήταν διαφορετικά;) επανεμφανίζεται ενώ οι Ναΐτες εξαφανίζονται για τα καλά. Όσοι επέζησαν είτε αποσύρθηκαν, είτε κατέφυγαν σε μοναστήρια, είτε ενώθηκαν με άλλα Τάγματα (ακόμα και με τους ανταγωνιστές Ιωαννίτες), είτε ίδρυσαν νέα (ας θυμηθούμε τα περί Ελευθεροτεκτονισμού), είτε -κατά μία φήμη- δημιούργησαν ένα εντελώς μυστικό νέο πυρήνα.

Ως προς τη συνέχεια των Σιωνιτών, έγγραφα δηλώνουν τη δραστηριότητά τους από το 14ο μέχρι το 17ο αιώνα, αναφέροντας μάλιστα ως μεγάλους Μαγίστρους διάσημα ονόματα μεταξύ των οποίων οι Λεονάρντο ντα Βίντσι, Νίκολας Φλαμέλ, Ρενέ ντ' Ανζού και Σάντρο Φιλιπέπι (Μποτιτσέλλι). Γνωστοί για τις αλχημιστικές τους επιδόσεις... Λέγεται επίσης ότι όλοι οι Μάγιστροι έπαιρναν το όνομα "Ιωάννης" που συμβόλιζε την πίστη προς το πρόσωπο του Ιωάννη του Βαπτιστή (ένα άλλο μεγάλο σενάριο, ας μην επεκταθούμε τώρα).

Για να μην πλήττουμε με όλο αυτό το κατεβατό (παρά τις προσπάθειές μου σύμπτυξης), ιδού και μια εικόνα από το θρυλικό "Les Tres Riches Heures", ένα εικονογραφημένο βιβλίο που αναφερόταν στις εποχές του χρόνου με πλούσιους συμβολισμούς και ενέπνευσε μέχρι και το Φουλκανέλλι:

Μια μικρή ένδειξη για το πώς συνδέονταν όλοι και όλα (συμπτωματικά ή όχι;) είναι η περίπτωση της "Λευκής Βασίλισσας". Η βασίλισσα Μπλανς ντ' Εβερώ (Blanche d' Evereaux) που αναφέρεται και ως μεγάλη Μάγιστρος του Prieure de Sion, είχε ένα πύργο κοντά στο μυστηριακό Ζισόρ. Υποτίθεται ότι ο πύργος συνδεόταν με το Ζισόρ μέσω ενός μυστικού τούνελ. Στη φυλακή του Ζισόρ ήταν κρατούμενος κάποιος Νικολά Πουλαίν (Nicholas Poulain), πρεσβευτής των σκώτων Ντάγκλας, επειδή υπήρξε ο κρυφός εραστής της Μπλανς. Τέτοια ερωτικά δράματα! Υποτίθεται λοιπόν ότι ο Πουλαίν είχε σχεδιάσει στο κελί του διάφορα ερμητικά και μυστικιστικά διαγράμματα, γνωρίζοντάς τα ίσως επειδή ανήκε στους "Freres-Aines de la Rose-Croix", μια μυστική ομάδα που είχε δημιουργηθεί στη Σκωτία από επιζήσαντες Ναΐτες. Ίσως λοιπόν η Μπλανς να παρέδωσε κάποια από τα μυστικά του Πουλαίν στο Φλαμέλ που ήταν ο διάδοχός της στο Prieure de Sion. Τα μετέπειτα σχέδια του Φλαμέλ θυμίζουν εκείνα του Πουλέν ενώ ο αδελφός του Φλαμέλ εργαζόταν για το δούκα Ζαν ντε Μπερρύ (Jean de Berry), εκείνον στον οποίο οφείλεται το "Les Tres Riches Heures" και ο οποίος ζούσε στο Μπουρζ (Bourges), την καρδιά του εσωτερισμού στη Γαλλία εκείνων των εποχών.

Καθώς βέβαια δεν έχει γραφεί κάποια επίσημη ιστορία και όλα βασίζονται σε λιγοστές ενδείξεις και πολλές θεωρίες και υποθέσεις (που φτάνουν μέχρι... εξωγήινους), όλα είναι μπερδεμένα και μάλιστα μπερδεμένα και μεταξύ τους. Ίσως μεταξύ μυστικισμού, ρομαντισμού, αλχημείας και... πολιτικής να υπάρχει μια δυσδιάκριτη χρυσή τομή. Πάντως, σύμφωνα τουλάχιστον με τις ενδείξεις, το ένα Τάγμα δανειζόταν από το άλλο ή συγχωνευόταν με το άλλο.

Εν πάση περιπτώσει, από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα έχουν εμφανιστεί διάφορα με τη λέξη Sion στην ονομασία τους, χωρίς αυτό να σημαίνει απαραίτητα κάτι. Έχουμε ξαναγράψει ότι μια ονομασία είναι απλά μια ονομασία που μπορεί να τη χρησιμοποιήσει ο καθένας. Άλλωστε και ως προς το πρωταρχικά εμφανιζόμενο Ordre de Sion δεν είναι σίγουρο ότι το Σιών αναφέρεται στην ίδια την Ιερουσαλήμ (παλαιό της όνομα) ή στο όρος των Αγίων Τόπων στο ομώνυμο της Ελβετίας, η οποία Ελβετία έχει μια ωραία λευκή σημαία με κόκκινο σταυρό και μεγάλη τραπεζική παράδοση...

Και ποια ήταν η "Αγγελική Εταιρία" και ποια σχέση μπορεί να είχαν από ανώνυμοι καλλιτέχνες του Παρισιού μέχρι επώνυμοι όπως οι Άιζαακ Νιούτον, Ζυλ Βερν, Ονορέ ντε Μπαλζάκ, Μωρίς Λεμπλάν, Ρεϋμόν Ρουσσέλ, Πάμπλο Πικάσσο, Μαρκ Σαγκάλ, Ζοζεφίν Πελαντάν, Κλωντ Ντεμπυσσύ, Βικτόρ Υγκό, Ζαν Κοκτώ, Σαρλ Νοντιέ, Ζεράρ ντε Νερβάλ, Ζαν-Ζυλιάν Σαμπάν (Φουλκανέλλι), Αντρέ Μαλρώ... αλλά και ντα Βίντσι, Πουσσέν, Πουρμπύ, Νοστράδαμος...

Bla, bla, bla... Αν σας ζάλισα ή αν ξεφεύγω από τα φιλοσοφικά και πηγαίνω σε αβάσιμα ιστορικά στοιχεία, συμπαθάτε με. Όμως βρίσκω χρήσιμο το να ξέρουμε το περιβάλλον των ιδεών που μας κεντρίζουν. Περιβάλλον ανεπιβεβαίωτο: μήπως είναι άνθρακες ο θησαυρός; Μήπως είναι όλα ένας υπερεκτιμημένος μύθος; Μήπως κάτι σας θυμίζει τους "δικούς μας" Έψιλον;

Ιδού η Ρόδος (και δεν το γράφω τυχαία), ιδού και η Αρκαδία!

Ούτε και εγώ λοιπόν θα ήθελα να παρεξηγηθώ από… έναν, όμως θα ρωτήσω το φίλο Galaxy κάτι που έχει μείνει μετέωρο και στο παρελθόν: Από όσα τουλάχιστον έχω διαβάσει, δεν έχω βρει ότι οι Ναΐτες βαρύνονται με αίμα. Μήπως εννοούμε εκείνους τους Σταυροφόρους που προηγήθηκαν και δεν λυπήθηκαν κανέναν;

Και για τη φίλη Tao θα συμπληρώσω ότι ένα άλλο καλό καταφύγιο για τους Ναΐτες, μετά την εξολόθρευση του Τάγματος, ήταν και η Πορτογαλία. Διέθετε και θέα στη θάλασσα…

Υστερόγραφο: Ποιος χρόνος να ωριμάσει, αγαπητέ Galaxy; Ο δικός μας στο τόπικ ή γενικά;