- Το μυστικό των Ναϊτών - .-= Η ΓΝΩΣΗ =-.

Επειδή δεν πρέπει να αποκλείουμε τίποτα, όπως γράφεις, δεν πρέπει να αποκλείουμε και το ενδεχόμενο ότι αυτά που αναφέρεις στο τελευταίο σου σημείωμα είναι μυθοπλασίες ή, έστω, εικασίες.

Θα σταθώ λοιπόν στην τελευταία σου παράγραφο. Δεν ήταν ακριβώς μονοθεϊστές οι Ναΐτες (παρεμπιπτόντως, ο Χριστιανισμός είναι μονοθεϊστική θρησκεία;) αλλά –πώς το λένε τώρα– ενοθεϊστές, τουτέστιν πίστευαν πως ο Θεός είναι ένας, άσχετα από τι πρεσβεύει η κάθε θρησκεία και πώς τον ονομάζει. Επεδίωξαν μάλιστα να ενοποιήσουν τις αρχές των 3 μεγάλων θρησκειών, του Χριστιανισμού, του Ιουδαϊσμού και του Μουσουλμανισμού και να υπερβούν τις ειδικότερες θρησκευτικές αντιλήψεις. Ήταν αντιχριστιανοί ως προς το συγκεκριμένο δόγμα και όχι ως προς τη συγκεκριμένη πίστη. Δεν απέρριπταν τον Ιησού, τον αντιλαμβάνονταν όμως με ένα δικό τους τρόπο. Φυσικά, η Εκκλησία δεν ενθουσιαζόταν καθόλου με κάτι τέτοια.

Με τους Μεροβίγγειους, τώρα. Είναι μια λαϊκή δοξασία που έχει ακόμα τους οπαδούς της. Ας λάβουμε υπόψη ότι η Ευρώπη δεν έχει και εξαιρετικά αρχαίο παρελθόν, οι μύθοι της λοιπόν είναι σε μεγάλο βαθμό μεσαιωνικοί. Η ιστορία των Μεροβίγγειων είναι κάτι μεταξύ μυθολογίας και σύγχρονης συνωμοσιολογίας. (Εδώ βάζουμε κι άλλες φακές να βράζουν.)

Προς τέρψιν σας επισυνάπτω και μια διεύθυνση από το Δήμο Ιουδαίων:
http://www.angelfire.com/rings/lordmasonchrist/windsor.html
Όπου Αβραάμ εγέννησε τον Ισαάκ, καλά, αυτό το ξέρουμε, αλλά είναι να μην πάρει κανείς φόρα. Δείτε από πού ξεκίνησαν και πού έφτασαν.

Τέλος πάντων, αυτά είναι το αλατοπίπερο στις φακές, είχαμε μείνει στη διερεύνηση των εσωτερικών ιδεών των Ναϊτών. Πάσα προσφορά δεκτή!

Σπείρος

Αν θέλεις και αν σ' ενδιαφέρει το θέμα, λάβε υπ' όψιν σου ότι εφόσον δεν έχεις χρόνο να μελετάς, είναι καλύτερα να μη βιάζεσαι να εξάγεις συμπεράσματα.

Ο φίλτατος Spiral έχει σχολιάσει τα πιο σημαντικά στοιχεία της τοποθέτησής σου και με έχει καλύψει. Πάω να δω το φαί...

Σχετικά με τα βαθύτερα νοήματα και συγκεκριμένα για τη σημασία του θηλυκού στοιχείου, καθώς και για το σύμβολο του Σταυρού, γράφτηκαν κάποια στοιχεία στην προηγούμενη σελίδα. Αν θέλετε, συνεχίζουμε από εκεί.

Φίλε Σπείρο, να 'σαι καλά! Γέλασα πολύ με το γενεαλογικό δέντρο της Λιζ!!!

Ξέρεις πόσα σενάρια συνωμοσιολογίας βασίζονται πάνω σ' αυτό;
Για μπες εδώ και διάβασε: Το Μελλον Ορατο

Ο κύριος Rense, στις σελίδες του οποίου μας παραπέμπεις, είναι από αυτούς τους πολύτιμους σωτήρες της ανθρωπότητας που μας προειδοποιούν για όλους τους κινδύνους που μας απειλούν ενώ εμείς αλληλογραφούμε ανυποψίαστοι. Φυσικά, οι κίνδυνοι αυτοί προέρχονται από άπληστες οικογένειες / δυναστείες ή φοβερές και τρομερές συνωμοτικές οργανώσεις που, αντί να γράψουν στο Εσοτέρικα κάποιο από τα μυστικά που ξέρουν, μας αφήνουν ανάλγητα να παιδευόμαστε ενώ οι ίδιοι άλλη δουλειά δεν έχουν παρά να επεξεργάζονται αμετανόητα τα ακατονόμαστα σχέδιά τους. Μην ξεχνάμε κιόλας ότι οι Ναΐτες και όλοι αυτοί στην πραγματικότητα είναι σαύρες που έχουν έρθει από το διάστημα, κάνοντας στη γη το αγροτικό τους.

Πάντως το site του εν λόγω κυρίου έχει ενδιαφέρουσες φωτογραφίες.

Επειδή πολυλογώ, καλή η ελευθερία του λόγου μέσω διαδικτύου αλλά αυτό δεν σημαίνει πως οτιδήποτε δημοσιεύεται αποκτά αυτόματα και αξιοπιστία.

Συμφωνώ όμως με την παρουσίαση της Σινδόνης του Τορίνο αλλά μάλλον δεν είναι τώρα η κατάλληλη στιγμή να επεκταθούμε στο θέμα αυτό.

ΟΚ, πάμε παρακάτω (παραμέσα). Η φιλτάτη Zadok μας θυμίζει το θηλυκό στοιχείο στη ναϊτική κοσμοθεωρία αλλά και τα σύμβολα.

Θα έλεγα ότι η αρχή γίνεται πολύ πιο πριν, μα πολύ πιο πριν, από την αναγνώριση του θηλυκού στοιχείου στον κόσμο, ακόμα και από πρωτόγονες λατρείες. Στις πολυθεϊστικές θρησκείες (ήταν πολυθεϊστικές τελικά;) οι γυναικείες μορφές – σύμβολα είχαν πάντα εξέχουσα θέση καθώς επίσης πάντα υπήρχε και μια κυρίαρχη γυναικεία μορφή.

Ας πούμε ότι ουσιαστικά πρόκειται για ένα ανθρώπινο ένστικτο ή για μια βασική πληροφορία καταγραμμένη βαθιά στο DNA μας.

Και ενώ καλά τα πηγαίναμε, οι θεωρητικοί του Χριστιανισμού έκριναν σώφρον να στείλουν τις γυναίκες στο περιθώριο, για διάφορους… τεχνικούς λόγους. Ευτυχώς, διατηρήθηκε η μορφή της Παναγίας (στην οποία αποδόθηκαν διαχρονικά χαρακτηριστικά) αλλά ως εκεί και μη παρέκει. Η καημένη η Μαρία Μαγδαληνή συγκέντρωσε το μένος των… φυλετικών διακρίσεων, έχουμε ξαναγράψει γι’ αυτό.

Οι φίλοι μας οι Ναΐτες λοιπόν, που δεν περιόριζαν τη σκέψη τους σε στεγανά, επανήλθαν σε μια ευρύτερη θεώρηση των πραγμάτων. Έχουμε ξαναγράψει ότι γι’ αυτούς η Μαρία Μαγδαληνή είχε ένα ιδιαίτερο νόημα.

Κάνω λοιπόν αυτή τη γενική τοποθέτηση και αν θέλετε, συνεχίζουμε!

Σπείρος

Φίλε Σπείρο, αν και μπορεί να ξεφύγουμε από το υποτιθέμενο "μυστικό", τί θα έλεγες να αναλύαμε λίγο τη Χριστιανική Αγία Τριάδα μέσα από τον Γνωστικισμό και ν' ανακαλύπταμε τις επιρροές των "στρατιωτών" Ναϊτών, οι οποίες τους οδήγησαν σε συμπεράσματα περί του τί συνετελέσθη στο "Μυστικό Δείπνο";

Ξεκινώ με μία τολμηρή θεώρηση από το Jacob Böhme και μπαίνω σε βαθιά νερά:

• "Έτσι, η άναρχος (Ungründlich) βούληση ονομάζεται "Πατήρ Αιώνιος",
• και η βούληση του Ανάρχου (Ungrund), η οποία βρίσκεται, συλλαμβάνεται και γεννάται, ονομάζεται ο Υιός του ο γεννηθείς ή "εκ γενετής Υιός", γιατί είναι η οντότητα (Ens) του Ανάρχου (Ungrund), αυτό στο οποίο το Άναρχο συλλαμβάνει τον εαυτό του ως Αρχή (Grund),
• Και η εκπόρευση της ανάρχου βουλήσεως διαμέσου του Υιού ή της Οντότητας, η οποία έχει συλληφθεί, ονομάζεται "Πνεύμα", γιατί οδηγεί την Οντότητα, η οποία έχει συλληφθεί, έξω από τον εαυτό του, προς μία συνύφανση ή ζωή της βουλήσεως, καθώς είναι η ζωή του Πατρός και του Υιού,
• και αυτό, το οποίο εκπορεύεται, είναι η χαρά, καθώς είναι αυτό, το οποίο βρίσκεται από το αιώνιο μηδέν και μέσα σ' αυτήν ο Πατήρ, ο Υιός και το Πνεύμα βλέπουν ο ένας τον άλλον και συνευρίσκονται. Αυτό ονομάζεται "Σοφία του Θεού" (Σοφία) ή ενατένιση."

Το κείμενο προέρχεται από το βιβλίο του Gerhard Wehr, Les cahiers de l' hermétisme (Τα τετράδια του Ερμητισμού), σ. 68.

Αν θέλετε, γυρίζουμε στα ρηχά...

Για να αντεπεξέλθω λοιπόν στα δύσκολα με διπλωματικό τρόπο, πριν ξεσκονίσω τα γνωστικιστικά μου ράφια, θα ήθελα κατ’ αρχήν να σημειώσω ότι ο Γνωστικισμός είναι μια μεγάλη ομπρέλα που καλύπτει πολλές και διάφορες θρησκευτικές αντιλήψεις, ξεκινώντας από παγανιστικές θέσεις και καταλήγοντας –αν μπορούμε να πούμε ότι καταλήγει– σε νεώτερους σχηματισμούς με κάπως, χμ, ακραίες τοποθετήσεις. Μιας που ακόμα μας έχουν μείνει ολίγα ψήγματα γαστριμαργίας, θα μπορούσα να χαρακτηρίσω το Γνωστικισμό ως τουρλού.

Επικρατέστερα, βέβαια, όταν λέμε Γνωστικισμός εννοούμε μια χριστιανική σφαίρα με κέντρο τις απόψεις που διατυπώνονται στα έγγραφα του Ναγκ Χαμμαντί (πώς μου αρέσει το «Χηνοβόσκιον») αλλά έχουν και μια κάποια πλατωνική (και όχι μόνο) επικάλυψη. Ιστορικά (και όχι αυστηρά χρονολογικά) ο Γνωστικισμός εκφράστηκε από τους πατέρες του, ύστερα ακολούθησαν και τα ευρήματα.

Τέλος πάντων, ο Γνωστικισμός είναι «μια άλλη» χριστιανική θεώρηση και, υποτίθεται, αποτελεί την πιο αυθεντική χριστιανική φιλοσοφία πριν η αυθεντική τροποποιηθεί μέσω προφορικών παραδόσεων, μεταφράσεων και ξανά μεταφράσεων αλλά και σκοπιμοτήτων, σε μια μεγάλη χρονική διαδρομή. Υποτίθεται, επαναλαμβάνω, γιατί πια πρόκειται και για υποκειμενικές εκτιμήσεις, ότι ο Γνωστικισμός είναι η πιο εσωτερική χριστιανική διδασκαλία. Και εκεί είναι η γοητεία του. Κατόπιν τούτου, υπάρχουν οι ενθουσιώδεις οπαδοί του καθώς και οι φανατικοί επικριτές του, οι οποίοι –οι επικριτές– θεωρούν ότι ο Γνωστικισμός διαστρεβλώνει το αληθές του Χριστιανισμού και είναι καταδικαστέα αίρεση. (Αίρεση, έχω ξαναγράψει, είναι η άποψη των λιγότερων. Αλλιώς αιρετικοί θα ήταν οι ορθόδοξοι.)

Διαλέγουμε και παίρνουμε. Η διαμάχη για τη διεκδίκηση της γνησιότητας συνεχίζεται. Προσωπικά δεν μπορώ να έχω γνώμη, θα έπρεπε να ήμουν επί τόπου στα χριστιανικά γεγονότα, αλλά γεννήθηκα κάποια χρόνια αργότερα.

Αν και το ξέρουμε, ας σημειώσω ότι ο Γνωστικισμός τελεί εν εκτιμήσει από όλες, σχεδόν, τις εσωτεριστικές εταιρίες, οι οποίες αναζητούν το εναλλακτικό. (Αλλιώς τι εσωτεριστικές θα ήταν, αν επαναλάμβαναν μία από τα ίδια!) Εδώ, βεβαίως – βεβαίως, οι αγαπητοί μας Ναΐτες έχουν βάλει το δαχτυλάκι τους (τι δαχτυλάκι, δηλαδή, δάχτυλοοοο!) αφού αποτέλεσαν την αφετηρία για την ανάπτυξη των δυτικών εσωτεριστικών ρευμάτων.

Ωραία. Για να πλησιάσω και σιγά-σιγά το ζητούμενο, να αναφέρω ευπειθώς ότι σε αντίθεση με το mainstream Χριστιανισμό, στο Γνωστικισμό αι γυναίκαι είχαν πολύ χαρακτηριστικό ρόλο. Πέραν της γνωστής και μη εξαιρετέας Σοφίας, υπάρχουν και άλλες «θηλυκές» έννοιες στη γνωστικιστική κοσμοθεωρία.

Θα πρότεινα όμως, πριν πάμε κατευθείαν στη θηλυκή φύση των εννοιών, για να προλάβω στο μεταξύ να ρωτήσω και το φίλο μου το Θωμά και μερικούς άλλους, να σταθούμε για λίγο στα βασικά –τουλάχιστον– του Γνωστικισμού, ο οποίος είναι ένα ιδιαίτερα πολύπλοκο θεολογικό σύστημα. Χριστούλη μου, η άλγεβρα της θρησκευτικής φιλοσοφίας.

Υστερόγραφο: Φίλε Demo, αν βρεις το χρόνο και τη διάθεση να ασχοληθείς με το παρελθόν του τόπικ, θα ανακαλύψεις και ενδιαφέροντα στοιχεία. Το πρόσφατο θέμα δεν είναι τόσο επιφανειακό, με την αποδοχή ή μη γυναικείων προσώπων από το Χριστιανισμό, αλλά αφορά τη βαρύτητα των γυναικείων ρόλων στο δόγμα. Όσο για τους Ναΐτες, χμ, εγώ λέω πως έγιναν μοναχοί για να γλιτώσουν από τις γυναίκες τους!

Σπείρος

Το Εν-Σοφ του Θεού, δηλαδή ο Θεός ο ίδιος ως αρχή ριζικά υπερβατική και ακατάληπτη, εξωτερικεύεται σ' ένα είδος μυστικού οργανισμού, τον οποίο συμβολίζει το Δέντρο.

Τα κλαδιά του Δέντρου είναι τα Σεφιρώθ, δηλαδή διαδοχικές εμφανίσεις της θείας Δύναμης.
Υπάρχουν δέκα διαφορετικοί βαθμοί μέσα από τους οποίους ο Θεός εξαπλώνεται κατά κάποιον τρόπο διαμέσου της δημιουργίας του.

Όμως, τα αριστερά Σεφιρώθ είναι θηλυκά και τα δεξιά Σεφιρώθ είναι αρσενικά.

Ακόμη περισσότερο, το τελευταίο των Σεφιρώθ (η Sephirah), θηλυκό, καλείται να παίξει έναν εξαιρετικά περίεργο ρόλο στη δραματουργία του κόσμου: ονομάζεται Σεκινά (Schekinah) - η Μητέρα ή η Βασίλισσα ή η Δέσποινα (Προστάτρια) ή, ακόμη, η Νύφη (ή: η Νυμφευμένη).
Δανείζομαι τις μεταφράσεις αυτές από τον G.G.Scholem και το βιβλίο La Kabbale et sa symbolique (Η Καβάλα και η συμβολική της), σ.79.

Κατά το Zohar, η παρουσία της θηλυκής Μορφής είναι επαρκώς επιβλητική, ώστε ο Βασιλιάς-Θεός να απευθύνεται άμεσα σ' αυτήν μ' έναν περίεργο διάλογο, για να της αναγγείλει πως ο άνθρωπος αμάρτησε.
Η Σεκινά είναι η "Εξ Ύψους Μητέρα" και οι δεσμοί, οι οποίοι την ενώνουν με την αρσενική Αρχή ισοδυναμούν με ιερογαμία, τον "Ιερό γάμο". (βλέπε "Μυστικός Δείπνος")

Βλέπουμε λοιπόν, να επανεμφανίζονται εδώ έντονα αρχαϊκά μυθικά θέματα και όλα συμβαίνουν σα να παίρνει κάπως την εκδίκησή της η ανατολική Μεγάλη Μητέρα, την οποία η Γραφή αποδιώχνει.
Άλλωστε, σ' έναν ισπανικό κλάδο της καβαλιστικής παράδοσης, η Μητέρα γίνεται ξεκάθαρα επίγεια.
Αυτή η δυσνόητη εξήγηση ξεκινά από την εικόνα του Αδάμ, ο οποίος γεννήθηκε από τη γη (το χώμα).
Κατά τον Scholem (σ. 185): "Πρόκειται λοιπόν, εδώ... για ένα μυθικό γάμο της γης με τον Ελοχίμ, όπου ο Αδάμ εμφανίζεται ως το "αιώνιο σύμβολο", η "σφραγίδα και το μνημείο του έρωτά τους"".

Έρριξα μια ματιά στις πηγές μου και θα γίνω λίγο πιο συγκεκριμένος.

Την έννοια του άνδρόγυνου θεϊκού στοιχείου τη βρίσκουμε σε γνωστικιστικά ευαγγέλια (Θωμά, Φιλίππου) και μεταγενέστερα σε έργα των Jacob Boehme, John Scottus Eriugena και άλλων. Έμμεσα, ο Αδάμ και η Εύα αντανακλούν την έννοια αυτή.

Βρήκα ένα απόσπασμα (1) όπου ο Μπαίμε γράφει γι' αυτά που μετέφερες. Είπα να τα μεταφράσω αλλά θέλουν μαστοριά, οπότε τα μεταφέρω ως έχουν και η νοούσα νοείτω:

What the revealed God is like, and on the Trinity.

1. If we want to understand the new rebirth - what it is, and how it comes to be - we must first know what man is, and how man is of God's image, and how the divine indwelling might be. We must also understand what the revealed God might be, of whom man is the image.

2. When I consider what God is, I say that he is the One as compared to the creature; that is, he is the eternal Nothing. He has neither Ground, Beginning, nor Place. He possesses nothing other than himself. He is the Will of the Ungrund. He is in himself but One. He requires no space nor place. He brings himself forth in himself, from eternity to eternity. He is not like, nor does he resemble any thing, and there is no particular place in which he dwells. The eternal Wisdom or Understanding is his home. He is the will of Wisdom, and Wisdom is his manifestation.

3. There are three things that we should understand about this eternal birth. They are: (1) An eternal Will. (2) An eternal "mind" [Gemüthe] of the Will. (3) The going-out of the Will and Mind [Gemüthe], which is the spirit of the Will and Mind [Gemüthe].

4. The will is Father: The Gemüthe is that which is produced by the will's grasping, it is the will's seat or dwelling-place, or the centre to that which exists, and is the heart of the Will. The going-out of the Will and Gemüthe is its power and spirit.

5. This threefold Spirit is but one Being [Wesen], and yet there is no Being [Wesen], but the eternal Understanding. This understanding is the origin of that which exists [Ichts], but is however the eternal concealment. In the same manner the understanding of mankind is not comprehended, nor is it in time and space, but rather it is its own comprehension and seat. The out-going of the Spirit is the eternal original contemplation, that is the desire [Lust] of the Spirit.

6. The out-going is the joy [Lust] of the Deity, or the eternal Wisdom, which is the eternal Understanding of all Powers, Colours, and Virtues, through which the three-fold Spirit in this joy [Lust] craves Power, Colour, and Virtue. This craving is an impressing or a grasping of itself. The Will grasps the Wisdom in the Mind [Gemüthe], and that which is grasped in the understanding is the eternal word of the Colours, Powers, and Virtues. This grasping is expressed by the eternal will through the spirit from the understanding of the mind [Gemüthe].

7. And this same speaking is the movement or the life of the Deity. It is an eye of the eternal seeing, where one Power, Colour, and Virtue knows and distinguishes the others. These all stand, however, in similar properties, without importance, purpose, or measurement, undivided from each other. All Powers, Colours, and Virtues lie in One, and is a distinct-within-one-another, well tuned, pregnant harmony. Or, I could say that it is a spoken word, and within the word or the speaking all languages, Powers, Colours, and Virtues lie. With the voice or speaking they develop, and bring themselves into appearance or sight.

8. That is now the eye of the Ungrund, the eternal Chaos, in which everything eternal and temporal lies. It is called Deliberation, Power, Wonder, and Virtue. Its actual name is God, or IEOUA, or Jehovah. He is outside all Nature, outside of all beginning of Beings [Wesens], a working in himself, giving birth to and finding or perceiving himself, without a certain pain from things or through things. He has neither beginning nor end, and is immeasurable. No number can express his largeness and greatness. He is deeper than any thought can ascend. He is nowhere far from anything, or near anything. He is through all and in all. His birth is over all, and without him there is nothing. He is time and eternity, ground and Ungrund, and yet nothing comprehends him other than the true understanding, which is God himself.

Έστω, οι Τριάντα Αιώνες από το γνωστικιστικό Πλήρωμα έχουν κάμποσες θηλυκές έννοιες: Σιγή, Αλήθεια, Ζωή, Εκκλησία, Μίξη, Ένωση, Ηδονή, Σύγκραση, Μακαρία, Πίστη, Ελπίδα, Αγάπη, Σύνεση, Μακαριότητα, Σοφία. Έχει και άλλες τόσες αρσενικές, για να κρατάμε τα ίσα μας.

Στο Απόκρυφο του Ιωάννη (2) αφού διαβάσουμε πολλά κατατοπιστικά για τη Μονάδα (υφίσταται ως Θεός και Πατέρας των πάντων) που με μια λέξη είναι (τι άλλο;) μοναδική, διαβάζουμε και:

"Η Έννοιά του εκτέλεσε μια πράξη και πρόβαλε, δηλαδή παρουσιάστηκε ενώπιόν του, μέσα στη λάμψη του φωτός του. Αυτή είναι η πρώτη Δύναμη που υπήρξε πριν από όλες τις άλλες και που πρόβαλε από το Νου του. Είναι η Πρόνοια του παντός -το φως της λάμπει σαν το φως του- η τέλεια Δύναμη, που είναι η εικόνα του αόρατου παρθενικού Πνεύματος που είναι τέλειο. Η πρώτη Δύναμη, η δόξα της Βαρβηλούς, η τέλεια δόξα μέσα στους Αιώνες, η δόξα της αποκάλυψης, αυτή δόξασε το παρθενικό Πνεύμα και ήταν αυτή που το εξύμνησε, επειδή χάρη σ' αυτό πρόβαλε. Έγινε η μήτρα των πάντων, γιατί αυτή υπήρξε πριν απ' όλα, η Μητροπάτορας, ο πρώτος Άνθρωπος, το Άγιο Πνεύμα, η τρισαρσενική, τριδύναμη, τριώνυμη, ανδρόγυνη και αιώνιος Αιώνας ανάμεσα στους αόρατους και πρώτη που ήλθε σε ύπαρξη."

Η Βαρβηλώ (λέξη μάλλον σημιτικής ή αραμαϊκής προέλευσης) αντιπροσωπεύει τη θηλυκή πλευρά του Πατέρα, έχει την έννοια μιας Θεάς - Μητέρας και πιθανώς να ταυτίζεται με τη Σοφία. Για τους Γνωστικούς η διφυλετικότητα (μα τι λέξη να χρησιμοποιήσω ως απόδοση του bisexuality που είναι παρεξηγήσιμο;) είναι μια έκφραση τελειότητας. Μόνο στην επί γης δημιουργία διαχωρίζεται η πρωταρχική θεϊκή φυλετική ενότητα. (3)

Στο Απόκρυφο του Φιλίππου (2) θα βρούμε το εξής:

"Στον κόσμο αυτόν, η ένωση αφορά τον άνδρα με τη σύζυγό του, ενώ στον αιώνα η μορφή της ένωσης είναι διαφορετική, παρά το ότι χρησιμοποιούνται οι ίδιες λέξεις."

Παρακάμπτω το πολύ ωραίο και αλληγορικό "Πίστις - Σοφία" γιατί μόλις διαβάσεις την πρώτη σελίδα χρειάζεσαι χάπια, ως επίσης και το Tripartite Tractate γιατί είπαμε να πάμε σε βαθιά νερά αλλά όχι και σε πελάγη, και ενώ κρατάω για ώρα ανάγκης το βιβλίο του Νίκου Λάου, πάω στη φίλη μας την Elaine Pagels (4) που τη θεωρώ εξαιρετικά ζεστή και συγκλονιστική. Μόλις διαβάσεις ένα βιβλίο της πας αμέσως να καταταγείς εθελοντής Γνωστικιστής. Επειδή όμως θα επεκταθώ ασυγχώρητα, ας φυλάξω το πιο ενδιαφέρον για τη συνέχεια.

Έχω και προσωπικά συμπεράσματα πάντως, για να μη λέτε ότι μόνο αντιγράφω. Ξανακοιτάζοντας τα "αιρετικά" κείμενα δεν τα βρήκα επαρκώς αιρετικά, μάλλον αντιζηλίες των θεολόγων της Συνόδου θα είχαν μπει στη μέση. Εν τούτω Νίκαια. Έπειτα, αναρωτιόμουν προς τι το μίσος και ο σπαραγμός, πολλή φαιά ουσία καταναλώνεται για το αν τα πράγματα είναι έτσι ή αλλιώς, και άντε οι διχόνοιες και οι αντιπαλότητες για το ποιος τα λέει καλύτερα. Ε, λοιπόν, κανείς δεν τα λέει καλύτερα γιατί, απλούστατα, κανείς δεν μπορεί να τα ξέρει! Είναι ωραία η προσπάθεια του ανθρώπου να ερμηνεύσει τις θείες έννοιες, ποτέ δεν θα μπορέσει όμως να τα καταφέρει, για τεχνικούς λόγους.

Πάλι από το Απόκρυφο του Φιλίππου:

"Ένα γαϊδουράκι που γύριζε μια μυλόπετρα έκανε εκατό μίλια βαδίζοντας. Όταν το έλυσαν διαπίστωσε πως βρισκόταν στο ίδιο μέρος."

_________________

(1) "Mysterium Magnum"
(2) "Απόκρυφα κείμενα Καινής Διαθήκης", Πύρινος Κόσμος
(3) "Gnosis - The Nature & History of Gnosticism", Kurt Radolph, HarperSanFrancisco
(4) "The Gnostic Gospels", Elaine Pagels, Vintage Books

Σπείρος

Τα παραπάνω λοιπόν που γράφω αποτελούν απάντηση στο προ-προηγούμενο γραπτό σου, ενώ για το προηγούμενο θα παρατηρήσω εν τάχει ότι είναι πολύ ενδιαφέρουσες οι σημειώσεις σου για την Καμπαλά και... τι θα έλεγες και για ολίγα Ταρό, που είναι ναϊτικά κιόλας;

Οψόμεθα!

Σπείρος

Ο συγγραφέας του βιβλίου νομίζω ότι είναι ο πιο πυροβολημένος από όλους, διότι υπόσχεται ότι απαντάει σε όλα που θα θέλατε να μάθετε για τους Ναΐτες και δεν ξέρατε ποιον να ρωτήσετε. Και όχι μόνο το υπόσχεται, αλλά το πράττει κιόλας. Το πώς το πράττει δεν ξέρω να το εκτιμήσω, εκείνο που ξέρω είναι ότι έχω αποκτήσει ανοσία και δεν εντυπωσιάζομαι πια εύκολα με ότι και να διαβάσω. Όπως, π.χ. με τη βεβαιότητα του συγγραφέα ότι είναι μετενσαρκωμένος ναΐτης και έχει πάρει απόφαση την αναβίωση του Γνωστικιστικού Ναϊτισμού, τουτέστιν της πρωταρχικής ναϊτικής φιλοσοφίας.

Μην πείτε ότι πισωγυρίζω πάλι διότι είμαι απολύτως εντός θέματος, γράφω περί Γνωστικισμού και Ναϊτισμού και περί Goddess, η οποία είναι το κυρίαρχο πρόσωπο των τελευταίων σημειωμάτων μας. Με όλα τούτα, δεν πρέπει να μας εκπλήττει καθόλου η πληροφορία του συγγραφέα ότι ο ναός του Rosslyn χτίστηκε αφιερωμένος στην Goddess. Eπίσης, προς μεγάλη μου συγκίνηση ανακάλυψα πληροφορίες που μου θύμισαν θέματα που έχουμε συζητήσει: Ότι υπάρχει ο Άγγελος - Παγώνι (άκου να δεις φίλε μου) ο οποίος συνδέεται με τον King Fisher, με τον Green Man και με το St. George, οι οποίοι λίγο ως πολύ είναι το ίδιο πρόσωπο. Έκτακτα.

Το θέμα είναι ότι, μέχρι ο καλός αυτός συγγραφέας αναβιώσει το Τάγμα ή το κατιτί του, τέλος πάντων, και μας πληροφορήσει επισημότερα, εμείς θα παραδέρνουμε στο πέλαγος των ασαφειών και των υποθέσεων και τα συμπεράσματά μας θα ανατρέπονται άρδην. Διότι, όσο παράδοξη και αν φαίνεται μια πληροφορία, ποτέ δεν μπορείς να την απορρίψεις με σιγουριά ή να την αποδεχτείς επειδή κατατέθηκε. Άλλωστε οι Ναΐτες πάντα έχουν σχέση.

Θα λείψω δυο ημέρες εκτός Εσοτέρικα. Περισσότερη Goddess σε λίγο.

Σπείρος

Όπως είπες:

quote:

---

...οι Ναΐτες πάντα έχουν σχέση...

---

Στα πολύ γρήγορα λοιπόν και στα σκόρπια, θα ήθελα να σημειώσω τα εξής: Επανέρχομαι στο δέντρο των Σεφιρότ όπου ναι, η θηλυκή συμμετοχή είναι εντυπωσιακή αλλά και λογική / φυσική. Κάτι αντίστοιχο υπάρχει και σε ένα γνωστικιστικό διάγραμμα- ο καθένας με τον τρόπο του, θα έλεγα, εκφράζει τις ίδιες αρχέγονες αντιλήψεις. Αντίστοιχα και στο δωδεκάθεο, αν πάμε στα δικά μας ή και σε άλλα θεολογικά multiplex, θα συναντήσουμε τις θηλυκές έννοιες (προτιμώ «έννοιες» παρά «μορφές») σε περίοπτες θέσεις. Η δυιστική αντίληψη είναι αυθόρμητη, πηγάζει από τη φύση και από εμάς τους ίδιους (και εμείς φύση είμαστε, μην ξεχνιόμαστε). Έχει ενδιαφέρον το πώς ζυμώθηκαν όλα αυτά στο πέρασμα του χρόνου, από τους αρχαίους ημών πρωτογόνους μέχρι εμάς τους σημερινούς (που νομίζουμε πια ότι είμαστε οι πιο εξελιγμένοι). Και νομίζω ότι αν κάποιος αφήσει την αίσθησή του (δεν εννοώ τις αισθήσεις, ούτε τον τετράγωνο νου) ελεύθερη, θα καταλάβει «από πρώτο χέρι» όλα αυτά τα οποία με διάφορους παραστατικούς τρόπους απεικονίζονται / ερμηνεύονται.

Και προσωπική μου θέση είναι ότι η αγάπη είναι το θηλυκό πρόσωπο του Θεού, αλλά δεν μπορώ να διαχωρίσω απόλυτα θηλυκό / αρσενικό, αφού είναι ένα.

quote:

---

Η αλήθεια είναι ότι αν παρατηρήσουμε τη "Μάνα", θα δούμε την αγάπη ν' αναδύεται.
Αυτή η ανάπτυξη της ψυχής δεν είναι συναίσθημα.
Είναι δεκτικότητα, αποδοχή και κατανόηση. Είναι το κύπελλο του Μυστικού Δείπνου, το Άγιο Δισκοπότηρο.
Είναι ότι λείπει από έναν άντρα με το σπαθί στο χέρι, ένα στρατιώτη.

---

quote:

---

Δέν ξέρω κατα πόσο αυτό έχει σχέση με την είσοδο της Μαρίας Μαγδαληνής στην Αγία Τριάδα σάν συνέχεια...

---

quote:

---

Φίλε Demo, τί σχέση έχουν οι διάφορες Αγίες με την έλλειψη θηλυκού στοιχείου στην Αγία Τριάδα;

---

Εγώ άλλα πράγματα ανέφερα περί της Αγίας Τριάδας και αν δεν κατάλαβες τί εννοούσα, πάντως δε με ρώτησες ώστε να σου απαντήσω, άρα δεν φταίω εγώ.

Επαναλαμβάνω λοιπόν, εσύ λες:

quote:Δέν ξέρω κατα πόσο αυτό έχει σχέση με την είσοδο της Μαρίας Μαγδαληνής στην Αγία Τριάδα σάν συνέχεια...

Σε ποιά "είσοδο" αναφέρεσαι;

Η Αγία Τριάδα της Ελληνορθοδόξου Εκκλησίας είναι σαφώς ο Πατήρ, ο Υιός και το Άγιο Πνεύμα.

Πού την βλέπεις τη Μαρία τη Μαγδαληνή;

Μιλάς για κάποιο άλλο δόγμα;

quote:

---

Το Άρθρο "Ιλλουμινάται" βρίσκεται Όλα τα Forums ---> Mύθος & Θρησκεία!!

---

quote:

---

Zadok λυπάμαι ειλικρινά!!
Δέν καταλαβαίνω καθόλου αυτή την επιθετικότητα σου!!

---