- Το μυστικό των Ναϊτών - .-= Η ΓΝΩΣΗ =-.

Για το "ζητήστε και θα σας δοθεί", που το είπε και κάποιος πολύ αγαπητός μου, θα με βρεις λίγο επιφυλακτικό ως προς την παροχή του: Νομίζω ότι με προσεκτική αναζήτηση και με προσωπική δουλειά μπορείς να λάβεις και από βιβλία και από το διαδίκτυο. Φευ...

Και διά του λόγου το αληθές, θα επικαλεστώ ένα βιβλίο –μικρό το δέμας αλλά πολύ καλογραμμένο, καλομεταφρασμένο και καλοτυπωμένο– που ονομάζεται «Ελευθεροτεκτονισμός», του Paul Naudon (έκδοση Δαίδαλος – Ζαχαρόπουλος). Συγχρονιστικά, έχει όλα αυτά που κουβεντιάζουμε τελευταία και θα μεταφέρω ένα απόσπασμα:

«Το Μεταρρυθμισμένο Σκωτικό Δόγμα έπαιξε ένα σημαντικό μυστικιστικό ρόλο, κυρίως στη Γερμανία, στη Γαλλία και στην Ελβετία. Η προέλευσή του ανάγεται στο σύστημα το λεγόμενο της Αυστηράς Τήρησης. Θεμελιωτής του υπήρξε, το 1756, ο βαρόνος του Hund, που μυήθηκε στο Παρίσι το 1754 στους ανώτερους βαθμούς της Συνόδου του Clermont.

Το σύστημα αυτό επικαλείτο την παράδοση του Τάγματος του Ναού, γιατί ισχυριζόταν πως, σύμφωνα με το μύθο [Σημείωση δική μου: άλλη φορά ο μύθος, που είναι πολύ ενδιαφέρων] ήταν συνδεδεμένο μαζί του. Ο Hund θεμελίωσε το τάγμα του σε μια ευρεία περιοχή, διαιρεμένη σε εννιά επαρχίες, που περιλάμβαναν όλες τις χώρες της Ευρώπης. Ο νέος αυτός τεκτονισμός είχε τότε έξι βαθμούς: μαθητής, εταίρος, διδάσκαλος, σκωτικός διδάσκαλος του Αγίου Ανδρέα, νεόφυτος και ναΐτης. Ο Hund προσέθεσε και ένα έβδομο βαθμό: το βαθμό του eques professus. Αργότερα, προσέθεσε σ’ αυτούς ένα κλάδο clercs francs-maçons (κληρικών ελευθεροτεκτόνων) ή grands profès. Όσοι έφεραν τους δυο τελευταίους αυτούς βαθμούς διηύθυναν τα πάντα με απόλυτη επίγνωση των σκοπών του Συστήματος και παρέμεναν άγνωστοι στους τέκτονες των κατωτέρων βαθμών. Απ’ όπου και η ονομασία τους Ανώτεροι Άγνωστοι.»

Να και οι φίλοι μας οι Ναΐτες λοιπόν στο προσκήνιο, να και Ανώτεροι Άγνωστοι.

Παρακάτω όμως στις σελίδες του ίδιου βιβλίου θα βρούμε κι άλλα.

«Το Μεταρρυθμισμένο Σκωτικό Δόγμα υπήρξε κατά ένα μεγάλο μέρος έργο του J. B. Willermoz.

O Willermoz (1730-1824), έμπορος νημάτων στη Λυών, άνθρωπος με κοινό νου μάλλον παρά με δυνατό μυαλό, υπήρξε οπαδός του Martinès de Pasqually και του L. C. de Saint-Martin. Λιγότερο προικισμένος από αυτούς για την εσωτερική έλλαμψη και το διαλογισμό, περισσότερο ικανός να κρίνει τα γεγονότα μάλλον παρά τις ιδέες, αισθανόταν με πάθος την επιθυμία να φτάσει στα υπέρτατα μυστήρια που κρύβονταν κάτω από τον τεκτονικό συμβολισμό. Βέβαιος ότι η δοξασία του Pasqually –η τελειοποίηση του ανθρώπου και το πλησίασμά του, η “επανενσωμάτωσή” του σ’ Εκείνον από τον οποίο κατάγεται– έχει την αξία μιας μεταφυσικής αλήθειας, ο Willermoz είναι, επίσης, πεισμένος ότι η δοξασία αυτή πρέπει να έχει επηρεαστεί από τον ελευθεροτεκτονισμό.

Το 1778 συνέρχεται στη Λυών, υπό την προεδρία του Willermoz, το Συνέδριο των Γαλατών, με σκοπό τη μεταρρύθμιση του ελευθεροτεκτονισμού, και πιο ειδικά της Αυστηρής Τήρησης. Εκτός από την υιοθέτηση των τυπικών που είχε προετοιμάσει ο Willermoz, εγκρίνεται ο Τεκτονικός Κώδικας των ενωμένων και μεταρρυθμισμένων Στοών της Γαλλίας, ο Γενικός Κώδικας των Κανονισμών των Αγαθοεργών Ιπποτών της Αγίας Πόλης, καθώς και οι Μυστικές Οδηγίες των Προφητών και των Μεγάλων Προφητών, όπου αναπτύσσονται ιδέες δανεισμένες από τον Pasqually. Μπροστά στην επιτυχία της μεταρρύθμισης, ο μέγας διδάσκαλος της Αυστηράς Τήρησης, ο δούκας Φερδινάνδος του Brunswick, συγκαλεί το 1782 ένα γενικό συνέδριο στο Withelmsbad. Το ουσιαστικό μέρος του Συνεδρίου των Γαλατών εγκρίθηκε, με εξαίρεση τις Μυστικές Οδηγίες του Επαγγέλματος, πράγμα που ήταν για το Willermoz μια αποτυχία στην προσπάθειά του να διαποτίσει τον ελευθεροτεκτονισμό με το μαρτινισμό. [Σημείωση δική μου: Ο μαρτινισμός δεν υπήρχε ακόμα τότε, υπήρχαν οι μαρτινεσικές και μαρτινιστικές ιδέες.]

…Σύμφωνα με την τελετουργία της μύησης του 1778, ο νεοφώτιστος δίνει όρκο πάνω στο Ευαγγέλιο του Αγίου Ιωάννη “να είναι πιστός στην Ιερή Χριστιανική Θρησκεία, στον Άρχοντά του και στους νόμους του κράτους, να είναι αγαθοεργός απέναντι σ’ όλους τους ανθρώπους”. Από τότε, το Μεταρρυθμισμένο Σκωτικό Δόγμα δεν έπαψε ποτέ να βεβαιώνει το χριστιανικό και “ιωαννιτικό” πνεύμα του. Η Εσωτερική Τάξη διακηρύσσει, επιπλέον, τη σύνδεσή της με το Τάγμα του Ναού, όπως αυτό υπήρξε στην αρχή του.»

Αυτό είναι διαφορετικότητα τώρα;

Τέλος πάντων, δεν μεταφέρω τα παραπάνω για ιστορικούς λόγους, αλλά γιατί μέσα από αυτά αναδύονται η επιθυμία, η πίστη και το έργο.

Dreamweaver, σε πρόλαβα στο τσακ μόλις είχα τελειώσει το παρόν εργόχειρό μου και ετοιμαζόμουν να το στείλω. (Ελπίζω η αποστολή του παρόντος να μη συμπέσει πάλι με άλλη αποστολή!)

Γιατί δεν μας εννοείς, παιδί μου; Τι δυσνόητο γράφουμε εδώ πέρα; Αν έγραφα Rite Ecossais Rectifié (πολύ μου αρέσει στα γαλλικά) θα καταλάβαινες καλύτερα; Όσο για την αλήθεια σύμφωνοι, αλλά και τα γεγονότα είναι κάποιες εκφάνσεις της. Παρά ολότελα, καλά είναι κι αυτά!

Σπείρος

quote:

---

Ελπίζω η αποστολή του παρόντος να μη συμπέσει πάλι με άλλη αποστολή!

---

quote:

---

…Όχι, φιλτάτη Zadok, δεν είναι απογοήτευση. Είναι μια στατιστική παρατήρηση, ότι μαζί με τη διεύρυνση της συνείδησης έχει διευρυνθεί και ο αριθμός των... διευρυντών και των διευρυνομένων. Θα μου πεις, δηλαδή όλοι οι παλιοί ήταν καλοί μαθητές και δάσκαλοι; Δεν είχαν και εκείνοι τις αδυναμίες τους; Εμ, θα είχαν. Αλλά εμείς τους βλέπουμε σαν "ιερά τέρατα" και ίσως αυτό κάτι λέει.

---

quote:

---

...αλλά το Μεταρρυθμισμένο Σκωτικό δεν είναι αναγνωρισμένος Τεκτονικός Τύπος απ' ότι λένε οι πηγές μου.

---

Ανατρέχοντας στον Arthur Edward Waite, διαβάζω ότι η μεταρρύθμιση έγινε υπό την επιρροή Μαρτινιστών (τους κατεργάρηδες) αλλά ο ερευνητής είναι επιφυλακτικός τόσο για το ρόλο του Willermoz όσο και γενικότερα. Λέει ότι ο όρος «Ancien» - Αρχαίος (από την πλήρη ονομασία Régime Écossais Ancien et Rectifié) είναι αμφισβητήσιμος, ενώ και ο όρος Écossais (Σκωτικός) δεν νομίζω ότι του πολυγεμίζει το μάτι, τουλάχιστον όπως χρησιμοποιείται.

Στο διαδίκτυο πάλι διαβάζω ότι το Régime Écossais Rectifié αναγνωρίστηκε επί εθνικού επιπέδου από τη Σύνοδο των Γαλατών στη Lyon (1778) και επί ευρωπαϊκού επιπέδου από τη Σύνοδο στο Wilhelmsbad, στη Γερμανία (1782), υπό την προεδρία του δούκα Ferdinand de Brunswick-Lunebourg και του πρίγκιπα Charles de Hesse, που ήταν επικεφαλής της Stricte Observance. Μια καλή διεύθυνση είναι:
http://mapage.noos.fr/gpdg.org/pages_gpdg/fr/regime_ecossais_rectifie/regime_ecossais_rectifie.htm

Γιατί όμως δεν είναι αναγνωρισμένος Τύπος; Δεν αρκεί που τον αναγνωρίζω εγώ;

Μου αρέσει γιατί στηρίζεται σε δυο συγκινησιακές βάσεις, χριστιανική και ναϊτική.

Πάω λοιπόν τώρα για φλας μπακ και στον Πέτρο Γράβιγγερ, που γράφει:

«Εις τους τρεις καθαρώς συμβολικούς βαθμούς του Μαθητού, Εταίρου και Διδασκάλου, ο Ramsay προσθέτει τω 1738 τρεις νέους βαθμούς κληθέντας: Σκώτος, Δόκιμος (Novice) και Ιππότης του Ναού.
Οι βαθμοί ούτοι είναι αποκλειστικώς ναϊτικοί και έχουν ως σκοπόν να αναζήση ο μυούμενος:
1. Την γένεσιν και οργάνωσιν του Τάγματος του Ναού, όστις θεωρείται αποτελών συνέχειαν του Ναού του Σολομώντος,
2. Την εξωτερικήν καταστροφήν και την μυστικήν διατήρησιν διατήρησιν του Τάγματος και
3. Την εκδίκησιν εναντίον των προκαλεσάντων την καταστροφήν.
Αυτή είναι η κλεις των 3 βαθμών οι οποίοι προσηρμόσθησαν εις την περί Χιράμ παράδοσιν, συνδεομένου ούτω του Ναού της Ιερουσαλήμ προς τον Ναόν και το Τάγμα του Jacobus Burgundus Molay.

...H μύησις εις τους δύο τούτους βαθμούς [του Δοκίμου και του Σκώτου] ανέπτυσσε την ένωσιν μεταξύ του Ναού του Σολομώντος και των Ναϊτών και εγίνετο εις υπογείους Στοάς, διά να εκφρασθή η στέρησις εις ην είχε περιέλθει το Τάγμα.

Εις τον βαθμόν του Ιππότου του Ναού (καταστάντος αργότερον μερικώς του βαθμού Καδός), ο δόκιμος καθιερούτο ως ο πραγματικά ζων εκδικητής του Τάγματος. Τα ακόλουθα λόγια, χαραγμένα επί του συμβολικού τάφου του Molay, κατεδείκνυον επί πλέον ότι αι μέθοδοι αι τείνουσαι να φθάσουν μέχρι του κατωφλίου του δευτέρου θανάτου, ήσαν γνωσταί υπό των συνταξάντων τον βαθμόν τούτον: "Όστις δυνηθή να νικήση τον φόβον του θανάτου, θα εξέλθη των κόλπων της γης και θα έχη το δικαίωμα να μυηθή εις τα μεγάλα Μυστήρια."

...Αυτός ακριβώς ο βαθμός, είναι εκείνος όστις απερρίφθη υπό των Μαρτινιστών, οι οποίοι προτιμούν αντί της εκδικήσεως την προσευχήν και θέλουν να είναι οι ειλικρινείς στρατιώται Εκείνου όστις είπε: "Όστις βάλη διά του ξίφους, θέλει απωλεσθή διά του ξίφους."»

Στέκομαι σε αυτά γιατί βρίσκω ενδιαφέρουσα τη σχέση Ελευθεροτεκτονισμού - Ναϊτισμού, καθώς επίσης και γιατί μέσα από τα ελευθεροτεκτονικά μαθαίνουμε και μερικά εσώτερα ναϊτικά.

Συγκρίσεις με άλλους Τύπους δεν ξέρω να κάνω, οπότε προτιμώ να σιωπήσω φρονίμως. Βρίσκω όμως ότι ο Ελευθεροτεκτονισμός έχει μια ωραία φιλοσοφία, ως επίσης και μια πολυσχιδή οργάνωση όπου λίγο ως πολύ χάνεσαι!

Σπείρος

quote:

---

Φιλτάτη Zadok, δεν μπορώ να κάνω τον έξυπνο με τα τεκτονικά διότι –όπως το γράφεις– χρησιμοποιώ γραπταί πηγαί για πληροφόρηση και c’est tout.

---

quote:

---

Ο Ελευθεροτεκτονισμός δεν είναι ο μοναδικός δρόμος, αγαπητέ Gothic, και σίγουρα δεν είναι για όλους. Θα έλεγα όμως ότι μάλλον αποτελεί την πρώτη σκέψη για κάποιον που είναι εκτός και θέλει να ενταχθεί σε ένα σχήμα, ενώ δεν παύει να διατηρεί το κύρος του και να μην είναι ουρανοκατέβατος. Εκείνο που έχει σημασία είναι ο εντασσόμενος (οπουδήποτε) να συζητήσει με τον εαυτό του πρώτα, να πράξει συνειδητά και όχι χάριν γούστου, και στη συνέχεια να προσπαθεί να μπαίνει στο πνεύμα και όχι απλά να αφομοιώνει θεωρίες

---

Δεν ξέρω αν είσαι τέκτονας (μάλον όχι από τα λεγόμενά σου) ή μέλος κάποιου άλλου τάγματος αλλά μιλά ςπολύ καλύτερα από τους περισσότερους από αυτούς
Δεν έχω να προσθέσω τίποτε και είσαι απόλυτα σωστός.

quote:

---

Έχω ξαναγράψει ότι η σημερινή τεχνοκρατία αφαιρεί αρκετά από την ατμόσφαιρα εκείνων των εποχών, μιας και δεν είναι πια απαραίτητο να περιμένεις με χτυποκάρδι και εν κρυπτώ το «δάσκαλο» να σου μάθει κάτι, αλλά μπορείς να βρεις τα πάντα στα βιβλιοπωλεία ή και στο διαδίκτυο. Η μυστικότητα, εκτός από προδιαγραφή ασφαλείας και ολίγον εγωιστική, σίγουρα λειτουργούσε κατανυκτικότερα. Πάει, τα χάσαμε αυτά. Φοβάμαι ότι σήμερα, πολύ συχνά, απλά μπαίνεις σε ένα club χωρίς ιδιαίτερο ρίγος, μαθαίνεις μηχανικά ορισμένα πράγματα… Και τι μ’ αυτό, που έλεγε κάποιος φίλος μας. Πού είναι το ιερό δέος, η βαθιά συγκίνηση, η ενατένιση…

---

Πέρα από απόλυτα σωστό σε βρίσκω και πολύ ρομαντικό και μ' αρέσει

Το μόνο που κι εγώ λίγο θα διαφωνήσω είναι για το θέμα του "διδασκάλου",όπου θα συμφωνήσω με τη Zadok (εξ άλλου έχει πάντα κάτι ουσιώδες να πει )

Από όσο λοιπόν μπορούμε να αναπτύξουμε στον παρόντα χώρο, ΝΑΙ ο ελευθεροτεκτονισμός μεταλλάχθηκε,κατέντησε πολύπλοκος και με διάφορες μορφές ανα τον κόσμο.Όμως είναι κάτι ζωντανό και όταν κάτι ζει,μεγαλώνει,ωριμάζει,μεταλλάσεται,φθείρεται,πεθαίνει,αναγεννάται κ.τ.λ..Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με όλες τις θρησκείες.Είναι ανάγκη του κάθε λαού να "φέρει" τα πράγματα στα μέτρα του.
Κατά την άποψή μου αυτό σκοτώνει την παράδοση,δεν είναι όμως και λάθος απαραίτητα.
Εδώ τείθεται και το θέμα της αναγνώρισης.Από τον καιρό που "παγιώθηκε" το "αποδεδεγμένο" από τους Άγγλους για τον τεκτονισμό,οτιδήποτε είναι έξω από αυτό ή τουλάχιστον χωρίς την έγγρισή τους,είναι "μη κανονικό" και δεν το αναγνωρίζουν.
Κακά τα ψέματα "αναγνώριση" σημαίνει "Αγγλία".Αν αυτοί δεν σε αναγνωρίζουν,δεν σε αναγνωρίζει κι όλος ο κόσμος σχεδόν.
Θα μου πείς τι σημασία έχει; ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΕΡΘΕΙΣ ΣΕ ΕΠΑΦΗ ΜΕ ΚΑΜΜΙΑ ΑΛΛΗ ΤΕΚΤΟΝΙΚΗ ΣΤΟΑ ΟΥΤΕ ΣΑΝ ΕΠΙΣΚΕΠΤΗΣ.
Κατά την άποψή μου πάλυ είναι σωστό,διότι έτσι διαφυλάσεται κάποια παράδοση από ανεξέλεγκτες τροποποιήσεις που θα κατέστρεφαν το πρωταρχικό νόημα του ελευθεροτεκτονισμού.

Μέσα στο υπόλοιπο μήνυμά σου αναφέρεις "ένα σωρό ορθά πράγματα",όπως αλλάγες που υπεύθυνοι ήταν οι Γάλλοι και σε όλο τον κόσμο λογοδοτούμε ακόμη και σήμερα.Τα έχω ξαναπεί κι αλλού....αγαπώ το Γαλλικό μυστικισμό,αλλά αυτό το πάθος τους πια για " συμβολική ατμόσφαιρα",δημιούργησε και δημιουργεί ένα σωρό παρα νοήσεις περι τεκτονισμού που ακόμη και σήμερα να θεωρούμαστε άξιοι για την πυρά.
Μπορώ να σας αναφέρω δεκάδες σημεία που παρ' όλο δεν είναι λάθος,είναι απαράδεκτο τεκτονικά να υπάρχουν.

Μα θα μου πεις ότι οι Άγγλοι τους αναγνωρίζουν.
Θα σου απαντήσω ότι αν μπορούσαν να τους εξαυλώσουν θα το έκαναν αλλά η αιώνια κόντρα τους είναι γνωστή

Φίλε Spiral σίγουρα ο τεκτονισμός είναι ένας πολύ ωραίος δρόμος γι αυτό και είμαι τέκτονας και εξ άλλου έχω δηλώσει την ιδιότητά μου από τις πρώτες μέρες στο φόρουμ.
Το μήνυμα σου πήγε βαθιά σε πολλά και υπέροχα θέματα.
Αξίζει να εμμείνουμε.

Υ.Γ.Η λέξη "παγιώθηκε δεν είναι και τόσο σωστη γι αυτό μην την πάρετε της μετρητοις
Επίσης το ότι αναφέρομαι συχνά στην Αγγλία μην νομίζετε ότι είμαι βρετανολάτρης.Απλά εξυπήρέτησαν ένα σκοπό και τους το αναγνωρίζω.

Στέκομαι στο εξής:

quote:

---

Από όσο λοιπόν μπορούμε να αναπτύξουμε στον παρόντα χώρο, ΝΑΙ ο ελευθεροτεκτονισμός μεταλλάχθηκε, κατέντησε πολύπλοκος και με διάφορες μορφές ανα τον κόσμο.Όμως είναι κάτι ζωντανό και όταν κάτι ζει, μεγαλώνει, ωριμάζει, μεταλλάσεται, φθείρεται, πεθαίνει, αναγεννάται κ.τ.λ..Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με όλες τις θρησκείες.

---

quote:

---

Μάλιστα, φίλε μου, ούτως ή άλλως είμαστε στην εποχή... των μεταλλαγμένων και αυτό ισχύει για όλες τις ιδέες, ακόμα -όπως γράφεις- και για τις θρησκείες. Πόσοι γνωρίζουν σήμερα το ουσιαστικό νόημα της θρησκείας τους;

---

quote:

---

Μεταλλαγή ή μεταστοιχείωση είναι το χαρακτηριστικό του αλχημιστικού έργου και η λέξη κλειδί της Νέας Εποχής του Υδροχόου...

---

Αυτό το βρίσκω αισιόδοξο και μακάρι να είναι έτσι, να βρίσκαμε λίγη μεταστοιχείωση στην εποχή μας. Διότι από χημεία πάμε καλά, από αλχημεία φοβάμαι ότι πάσχουμε.

Αγαπητή φίλη, μήπως και εγώ δεν γίνομαι κατανοητός με τις γενικολογίες μου. Τον Ελευθεροτεκτονισμό τον γνωρίζω μόνο εγκυκλοπαιδικά και πιθανώς να γράφω σκόρπια πράγματα. Μη νομίζεις ότι θυμάμαι όσα έχω διαβάσει, θυμάμαι μόνο κάποια "κλικ" (ίσως και χωρίς να θυμάμαι καλά-καλά γιατί μου έγιναν αυτά τα "κλικ").
Κάτι είχα διαβάσει για το Μεταρρυθμισμένο Τύπο και μου είχε αρέσει. Προσπαθούσα να θυμηθώ γιατί μου είχε αρέσει η ποικιλία Μέμφις - Μισραΐμ και αντί να βασανίζομαι και να σας βασανίζω, πήγα κατευθείαν στο Naudon που είναι συνοπτικός και κατατοπιστικός για να φρεσκάρω τη μνήμη μου. Ας βάλουμε λοιπόν και λίγο Μέμφις στη ζωή μας, μέσω Naudon:

"Το Δόγμα της Μέμφιδας ισχυρίζεται ότι συνεχίζει όλες τις αρχαίες μυήσεις και αναγνωρίζει ως άμεσους ιδρυτές τους Ναΐτες. Κατά το Δόγμα αυτό, φαίνεται ότι οι Ναΐτες παρέλαβαν την τεκτονική επιστήμη από τους Αδελφούς της Ανατολής, που ιδρυτής τους ήταν ένας σοφός της Αιγύπτου, ονομαζόμενος Ορμός, ιερέας της Μέμφιδας, που προσηλυτίσθηκε στο Χριστιανισμό από τον Άγιο Μάρκο".

Ε, όταν βλέπω κάτι τέτοια κεντρίζομαι, όταν μάλιστα διαβάζω και για κάτι συναρπαστικά ονόματα όπως Papus, Teder, Bricaud, Chevillon, Ambelain, εντυπωσιάζομαι περισσότερο. Ίσως βοηθήσει αν γράψω ότι είμαι φίλος της γαλλικής εσωτεριστικής κουλτούρας. Ίσως βοηθήσει επίσης αν γράψω ότι καθώς είμαι εκτός Ελευθεροτεκτονισμού, είμαι ανεπηρέαστος από ειδικότερα ρεύματα.

Δεν ξέρω αν βοήθησα...

Ο Naudon γράφει κάτι που είναι μεν γνωστό, αλλά μιας και είναι επίκαιρο στη συζήτησή μας ας το μεταφέρω:

"Ο υπέρτατος μυστικιστικός σκοπός του αλχημιστή, δηλαδή η φιλοσοφική λίθος, η μετουσίωση του μολύβδου σε χρυσό, ήταν η ανύψωση του ατόμου προς το Ωραίο, το Αληθινό, το Καλό, η ολοκλήρωση του αρχέτυπου που κάθε άνθρωπος φέρει μέσα του, αφού ο άνθρωπος είναι το ίδιο το υλικό του Μεγάλου Μυστικού Έργου των Αλχημιστών. Η άσκηση που απαιτεί η μυητική πραγμάτωση έχει, λοιπόν, σχεδιασθεί. Την ίδια διδασκαλία ξαναβρίσκουμε στον ελευθεροτεκτονισμό. "Το Σύμπαν, η Μεγάλη Βίβλος του Θεού, ακτινοβολεί λαμπρά ολόγυρά του. Η υλική Φύση είναι η Παλαιά Διαθήκη του, γηραιά κατά εκατομμύρια χρόνια, γεμάτη από αιώνιες αλήθειες που τις ποδοπατούμε. Η ανθρώπινη Φύση είναι η Καινή Διαθήκη του άπειρου Θεού, που μας αποκαλύπτει κάθε μέρα μια σελίδα της, όσο ο Χρόνος γυρίζει τα φύλλα της... Ό,τι υπάρχει είναι μια σκέψη του άπειρου Θεού: η Φύση είναι ο πεζός λόγος και ο άνθρωπος είναι η ποίησή του." (A. Pike, Morals and Dogma)"

Τόσο καλά.

Σπείρος

επανέρχομαι συμφώνως προς την υπόσχεσή μου:

Ιππότες Ναΐτες και Ιππότες της Μάλτας (Knights Templar and Knights of Malta)

Ο πλήρης τίτλος αυτού του Τάγματος έχει ως εξής:
Τα Ηνωμένα Θρησκευτικά, Στρατιωτικά και Τεκτονικά Τάγματα του Ναού και του Αγίου Ιωάννη της Ιερουσαλήμ, της Παλαιστίνης, της Ρόδου και της Μάλτας.

Τα παλαιότερα σωζόμενα στοιχεία, τα οποία πιστοποιούν την δραστηριότητα Τεκτόνων Ιπποτών Ναϊτών στα Βρετανικά Νησιά βρίσκονται στην Ιρλανδία, ενώ στην Αγγλία τα παλαιότερα σχετικά στοιχεία βρίσκονται στο Πόρτσμουθ και χρονολογούνται στο 1777.

Στις περισσότερες περιπτώσεις, αυτά τα Ναϊτικά τυπικά τελούνταν υπό τον έλεγχο Περιστυλίου της Βασιλικής Αψίδας ως επιγενόμενοι Βαθμοί, χωρίς αυστηρή τεκτονική οργάνωση.

Το 1791, ιδρύθηκε ένα Μέγα Κονκλάβιο με πρώτο Μέγα Διδάσκαλο τον Thomas Dunckerley και το 1845 οριστικοποιήθηκε το τυπικό του Τάγματος.

Το Τάγμα περιλαμβάνει τους ακόλουθους Βαθμούς:

1. Ιππότης Ναΐτης:
Ο Βαθμός αναφέρεται στην δράση μίας ομάδας ιπποτών, στους οποίους προσφέρθηκε ως κατοικία ένας χώρος στην περιοχή των ερειπίων του Ναού του Σολομώντα από το Βαλδουίνο ΙΙ, Βασιλέα της Ιερουσαλήμ, το 1118.
Ο υποψήφιος γίνεται δεκτός με το χαρακτήρα και το ένδυμα του προσκυνητή, ο οποίος κατευθύνεται προς τους Αγίους Τόπους και απαιτείται από αυτόν, να περάσει μία περίοδο ως προσκυνητής και ως πολεμιστής, καθώς επίσης, να δώσει τους όρκους του σταυροφόρου.
Έχοντας επιδείξει το απαραίτητο θάρρος, μαθαίνει στη συνέχεια το ζωτικό ρόλο, τον οποίο παίζουν η μετάνοια και ο διαλογισμός κατά την προετοιμασία για την χριστιανική ιπποσύνη και τελικά, γίνεται δεκτός, εξοπλίζεται και ανακηρύσσεται ως Ιππότης Ναΐτης.

2. Ιππότης του Αγίου Παύλου ή της Μεσογειακής Διαβάσεως:
Το τυπικό αυτού του μικρού μεταβατικού Βαθμού μας πληροφορεί, ότι διαμορφώθηκε γύρω στο 1367, κατόπιν μίας μάχης, την οποία διεξήγαγαν οι Ιππότες του Αγίου Ιωάννη της Ρόδου, όταν διέσχιζαν τον Ποταμό Offanto, ο οποίος κατά τον θρύλο βάφτηκε κόκκινος από το αίμα των ηττημένων εχθρών τους.
Ως αποτέλεσμα αυτής της νίκης, οι ιππότες πέτυχαν την ασφαλή διέλευση και επαναδιέλευσή τους από όλες τις ακτές της Μεσογείου χωρίς να απειλούνται από Μουσουλμάνους και πειρατές.
Ωστόσο, όπως λειτουργεί σήμερα, αυτό το τυπικό περιορίζεται σε αναγνώσματα από τις Πράξεις των Αποστόλων.

3. Ιππότης του Αγίου Ιωάννη της Ιερουσαλήμ, της Παλαιστίνης, της Ρόδου και της Μάλτας:
Αυτός ο Βαθμός χριστιανικής ιπποσύνης αναφέρεται στην ιστορία των Ιπποτών της Μάλτας και στη μακρά μάχη τους κατά των Μουσουλμάνων.
Παρακολουθεί την πορεία τους από τότε που εγκατέλειψαν την Ιερουσαλήμ μέχρι την τελική εγκατάστασή τους στη νήσο Μάλτα.
Το τυπικό αυτού του Βαθμού έχει ένα εσωτερικό περιεχόμενο αναφερόμενο στη μυστική ανάσταση.

Για να γίνει ένας Τέκτων δεκτός στο εν λόγω Τάγμα, πρέπει προηγουμένως να κατέχει το Βαθμό της Βασιλικής Αψίδας.

Ιππότες Ναΐτες Ιερείς της Ιερής Βασιλικής Αψίδας (Holy Royal Arch Knight Templar Priests)

Οι παλαιότερες ιστορικές μαρτυρίες για την ύπαρξη του Βαθμού του Ιππότη Ναΐτη Ιερέα της Ιερής Βασιλικής Αψίδας βρίσκονται στην Ιρλανδία και ανάγονται στα τέλη του 18ου αιώνα.
Το 1923, ιδρύθηκε το Μέγα Κολλέγιο της Αγγλίας στο Νιούκαστλ, το οποίο διοικεί το Τάγμα των Ιπποτών Ναϊτών Ιερέων.

Το εν λόγω Τάγμα έχει υπό τη δικαιοδοσία του τους ακόλουθους βαθμούς:

• Διδάσκαλος της Κηδείας
• Διδάσκαλος του Κυανού ή Ιππότης του Σολομώντα
• Εξοχότατος Διδάσκαλος
• Έξοχος Τέκτων και Διδάσκαλος των Πέπλων
• Υπέρτατος Διδάσκαλος ή Πάλη του Ιακώβ
• Εφήμερο Σήμα
• Αρχιτέκτων
• Τάξη του Πορφυρού Σχοινίου ή Ιππότης του Ραχάμπ
• Ιππότης των Τριών Βασιλέων ή της Ισορροπίας
• Ιππότης του Βορρά
• Ιππότης του Νότου
• Ιππότης της Πάτμου ή των Φιλίππων
• Ιππότης της Λύτρωσης
• Ιππότης του Θανάτου ή των Ιλισσίων
• Ιππότης του Αγίου Τάφου
• Ιππότης του Χριστιανικού Σήματος
• Ιππότης της Βιθανίας
• Ιππότης του Βασιλικού Πρωσικού Κυανού
• Ιππότης της Ελευσίνας
• Ιππότης της Παλαιστίνης
• Ιππότης του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή
• Ιππότης του Σταυρού
• Ιππότης του Μαύρου Σταυρού
• Ιππότης του Λευκού Σταυρού
• Ιππότης του Λευκού του Σταυρού Τόρπιτσεν
• Ιππότης του Κρεμαστού Σταυρού της Βαβυλώνας
• Ιππότης του Ερυθρού Σταυρού της Ιερουσαλήμ
• Ιππότης του Ερυθρού Σταυρού ή του Ρόδινου Σταυρού
• Ιππότης του Τριπλού Σταυρού
• Μεγαλόσταυρος του Αγίου Ιωάννη
• Ελευθερωθείς από τους Χαροντίμ
• Ιππότης Ναΐτης Ιερέας της Ιερής Βασιλικής Αψίδας

quote:

---

Ο Naudon γράφει κάτι που είναι μεν γνωστό, αλλά μιας και είναι επίκαιρο στη συζήτησή μας ας το μεταφέρω:

"Ο υπέρτατος μυστικιστικός σκοπός του αλχημιστή, δηλαδή η φιλοσοφική λίθος, η μετουσίωση του μολύβδου σε χρυσό, ήταν η ανύψωση του ατόμου προς το Ωραίο, το Αληθινό, το Καλό, η ολοκλήρωση του αρχέτυπου που κάθε άνθρωπος φέρει μέσα του, αφού ο άνθρωπος είναι το ίδιο το υλικό του Μεγάλου Μυστικού Έργου των Αλχημιστών. Η άσκηση που απαιτεί η μυητική πραγμάτωση έχει, λοιπόν, σχεδιασθεί. Την ίδια διδασκαλία ξαναβρίσκουμε στον ελευθεροτεκτονισμό. "Το Σύμπαν, η Μεγάλη Βίβλος του Θεού, ακτινοβολεί λαμπρά ολόγυρά του. Η υλική Φύση είναι η Παλαιά Διαθήκη του, γηραιά κατά εκατομμύρια χρόνια, γεμάτη από αιώνιες αλήθειες που τις ποδοπατούμε. Η ανθρώπινη Φύση είναι η Καινή Διαθήκη του άπειρου Θεού, που μας αποκαλύπτει κάθε μέρα μια σελίδα της, όσο ο Χρόνος γυρίζει τα φύλλα της... Ό,τι υπάρχει είναι μια σκέψη του άπειρου Θεού: η Φύση είναι ο πεζός λόγος και ο άνθρωπος είναι η ποίησή του." (A. Pike, Morals and Dogma)"

---

Μια σφήνα για το σχόλιό σου: το αλχημιστικό νόημα νομίζω ότι είναι γνωστό, αφού το ξέρω ακόμα κι εγώ (!) αλλά αν αναφέρεσαι στο κείμενο του Pike ναι, είναι πολύ ωραίο και βέβαια δεν μπορεί να το ξέρουν όλοι.

Το… ιπποτικότατο κείμενό σου θα το κρατήσω ξεχωριστά και σε ευχαριστώ ειλικρινά. Πριν όμως πάω στα ενδότερα, σημειώνω μερικά ενημερωτικά:

Είναι εύκολο να διαπιστώσουμε ότι σήμερα υπάρχουν διάφορα ιπποτικά τάγματα, που συνεχίζουν (;) ή έστω αναβιώνουν –λένε– είτε τους Ναΐτες είτε τους πολυώνυμους Ιωαννίτες ή Hospitalers ή Ιππότες της Μάλτας. Όμως όπου ακούς πολλούς ιππότες κράτα και μικρό καλάθι. Υπάρχουν κάποια τάγματα που δείχνουν σοβαρότερα, άλλα απλώς έχουν «ξεφυτρώσει», και υπάρχουν βέβαια και οι ενσωματωμένοι ιπποτικοί βαθμοί σε γνωστά σχήματα. Φυσικά, η φολκλορική – θεατρική αναπαράσταση δεν νομίζω, όπως έχουμε ξαναγράψει, ότι βοηθάει σε κάτι. Με το ίδιο σκεπτικό μπορείς να ντυθείς χαβανέζος ή αστροναύτης, και τι έγινε; Το ράσο δεν κάνει τον παπά και ούτε ο μανδύας κάνει τον ιππότη.

Πάω λοιπόν στα ενδότερα, τα οποία αναδύονται μέσα από τα θαυμαστά που μας γράφεις. Έχω συνηθίσει –αυτό είναι προσωπική τεχνική, ίσως αναιδής αλλά με βοηθάει– να διαβλέπω και όχι να βλέπω. Θέλω να πω ότι προσπαθώ να μη βλέπω αυτά καθαυτά τα «τυπικά» (με την όποια έννοια της λέξης) αλλά να αναζητώ το ουσιαστικότερο νόημα, όσο μπορώ τουλάχιστον.

Εκείνο λοιπόν που μου κάνει εντύπωση είναι η επιρροή που ασκεί ακόμα και σήμερα όχι μόνο η ιπποτική ιδέα, γενικά, αλλά η ιπποτική έννοια, ειδικότερα. Νομίζω ότι όσοι στέκονται στα μηνύματά της, όσοι σκάψουν στο Ναό, βρε αδελφέ, θα βρουν σπουδαία πράγματα. Δεν ξέρω –και μάλλον δεν θα μάθω ποτέ– τι είχαν στ’ αλήθεια οι ιππότες στο μυαλουδάκι τους. Εκείνο που ξέρω όμως είναι ότι το αποτέλεσμα που είτε συνειδητά είτε ασυναίσθητα προκάλεσαν, είναι αποκαλυπτικό.

Αναζητώντας, διαπίστωσα ότι υπάρχουν και ταινίες για τους Ιππότες της Μάλτας. Η μια, με Άντονυ Χόπκινς και Ρόμπερτ ντε Νίρο (θεωρητικά), δεν ξέρουμε αν γυρίστηκε ακόμα.
http://movies.yahoo.com/shop?d=hp&cf=prev&id=
Και η άλλη είναι ένα ντοκυμανταίρ για την πολιορκία της Μάλτας (μας θυμίζει κάτι;) το οποίο είναι διαθέσιμο σε όποιον ενδιαφέρεται.
http://www.siegemalta.com/

Αυτά!

Σπείρος

quote:

---

Μια σφήνα για το σχόλιό σου: το αλχημιστικό νόημα νομίζω ότι είναι γνωστό, αφού το ξέρω ακόμα κι εγώ (!) αλλά αν αναφέρεσαι στο κείμενο του Pike ναι, είναι πολύ ωραίο και βέβαια δεν μπορεί να το ξέρουν όλοι.

---

Προσθέτω και κάτι άλλο, πιο ενδιαφέρον. Στην ευρύτερη περιοχή του Παρισιού, οι γοτθικοί καθεδρικοί ναοί που είχαν χτιστεί προς τιμήν της "Κυρίας" (Notre Dame) χτίστηκαν με έναν περίεργο τρόπο. Αν ενώσουμε τα σημεία όπου βρίσκονται σχηματίζουν τον αστερισμό της Παρθένου. Το παρακάτω διάγραμμα του Louis Charpentier είναι πολύ κατατοπιστικό:

Pretty interesting έτσι; Όπως λέει και ο φίλτατος Ερμής, As above, so below...

sub rosa

quote:

---

Απλά παριστάνουμε κάτι ή κάτι υποδηλώνει αυτό;

---

Θύμισέ μου, να σου στείλω λουλούδια στη γιορτή σου ή τα γενέθλια (ότι πέφτει πρώτο)!

Εξαιτίας σου και εξαιτίας του σχεδιαγράμματος το οποίο έβαλες, ξανάνοιξα ένα βιβλίο που είχα καιρό μπροστά μου στο γραφείο και δεν είχε έρθει η ώρα...

Σπείρο, θυμάσαι τον "χρησμό";

Δες τώρα τί γράφει η Αλίκη Μπέιλι στην "Εσωτερική Αστρολογία":

Η Παρθένος κρύβει το φως, το οποίο ακτινοβολεί ο κόσμος στον Υδροχόο.

(Στην Αστρονομία δεν είμαι τόσο καλή, αλλά μία εγκυκλοπαίδεια που έχω στα Αγγλικά θα με βοηθήσει στο συλλογισμό μου)
Έτσι εμφανίζεται ο Fisher King το 2012 (την εποχή του Υδροχόου) μέσα σ' ένα ουρανό γεμάτο αστερισμούς, των οποίων τα ονόματα σχετίζονται με νερό ή ψάρια!!!

Ο Ηριδανός (ποταμός), το Τρίγωνο (θυμηθείτε το "δέλτα" ενός ποταμού), οι Ιχθείς, το Κήτος, ο Δελφίνος, ο Κύκνος, με ουρά καρχαρία μοιάζει το λεγόμενο "καπέλο" του Περσέα κ.ά.

Το νότιο τμήμα των Ιχθύων δείχνει να ενώνεται με τον Αιγόκερω (είναι οι αστερισμοί γύρω από τον Υδροχόο) και φαίνονται σαν ένα ψάρι με μία αιγυπτιακή τιάρα (βασιλική κορώνα!!!). Αχ, βρε Icke, ήσουν τόσο κλοντά...

Και δείτε τώρα τί σχέση έχει ο Μυστικός Δείπνος:

Ο Χριστός, τις μέρες του Πάσχα, στέλνει δύο μαθητές του να συναντήσουν κάποιον, ο οποίος μεταφέρει ένα σταμνί με νερό και εκείνος τους οδηγεί στο ανώγειο του σπιτιού, όπου γίνεται το Ιερό Συμπόσιο, με αποκωρύφωμα τη Θεία Ευχαριστία.

Οι μαθητές βρίσκουν κάποιον "βαστάζοντα υδρία ύδατος" (τον Υδροχόο), ο οποίος τους οδηγεί στο ανώγειο [εδώ έχουμε μία αναφορά του μυστηρίου, το οποίο συντελείται στο κεφάλι του ανθρώπου (ανώγειο)], εκεί όπου θα διαδραματίζεται πλέον, στην εποχή αυτή, το τελικό μεγάλο δράμα της μυστικιστικής ένωσης μεταξύ Θεού και ανθρώπου και μεταξύ της ψυχής και της προσωπικότητας κατά την Μπέιλι).

Ο Μυστικός Δείπνος έγινε προς το τέλος της ζωής του Χριστού, ένα σύμβολο του τέλους της εποχής των Ιχθύων και μία προφητεία για τη Νέα Εποχή, την Υδροχοϊκή.

Ο Χριστός, πριν γίνει το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, πλένει τα πόδια των μαθητών.

Τα πόδια είναι ένα σύμβολο των Ιχθύων και ο παγκόσμιος λυτρωτής χρησιμοποιεί το ύδωρ της ζωής, το νερό του Υδροχόου για να τους εξαγνίσει.

Να καθαριστούν και να προετοιμαστούν για την εποχή, η οποία θα έλθει (μετά 2,000 χρόνια περίπου) και η οποία μπορεί να συμβολιστεί με το Άγιο Δισκοπότηρο του Μυστικού Δείπνου.

Το σύμβολο της Υδροχοϊκής Εποχής είναι ένα κύπελλο, το οποίο περιέχει κάποιο υγρό, κάποια ουσία, κάτι το οποίο μετουσιώνει.
Αλλαγή, λέγαμε Σπείρο μου!

Σαν ένα αλχημικό σκεύος, κρύβει μέσα του τη δύναμη της αλλαγής.

Πίνοντας από το ποτήρι αυτό, την αφομειώνουμε και γινόμαστε ένα μαζί της, αλλάζουμε.

Ο Μυστικός Δείπνος δείχνει μία κατάσταση αλλαγής σε ομαδικό σχηματισμό. (Μαζί όλοι, φίλτατε Gothic).
Μία αλλαγή συμβαίνει σε μία ολόκληρη ομάδα μέσω ενός δεκτικού κυπέλλου.
Κάποιος ρίχνει υγρό μέσα στο ποτήρι και κάποιοι το πίνουν.

Η εποχή του Υδροχόου, επομένως, εγκυμονεί ομαδικές αλλαγές, ομαδικές μυήσεις - καθετι, το οποίο γίνεται γύρω από μία στρογγυλή τράπεζα - καθώς και μία βαθιά συνείδηση, η οποία θα βοηθήσει στο πέρασμα σε ένα νέο επίπεδο ύπαρξης.

Το Δισκοπότηρο είναι σύμβολο του μέλλοντος και των αλλαγών, τις οποίες επιφυλάσσει στους 12 μαθητές, σύμβολα (κατά τον DaVinci) των 12 ζωδιακών τύπων, δηλαδή του συνόλου της ανθρωπότητας.

Κατά το Μυστικό Δείπνο συνέβη και ένα άλλο σημαντικό γεγονός: η αποκάλυψη της προδοσίας του Ιούδα.
Έχοντας ανυψωθεί η ανθρωπότητα σε ένα ανώτερο επίπεδο και έχοντας μετουσιωθεί, αναγκαστικά θα απορρίπτει σαν ένα ξένο σώμα από πάνω της τους κάθε είδους Ιούδε, οι οποίοι την προδίδουν για αργύρια, όσα και οποιασδήποτε μορφής κι αν είναι αυτά.

Το αν θα εκπληρωθεί ο Μυστικός Δείπνος ή κάθετι αντίστοιχο προς αυτόν μέσα στη Νέα Εποχή, εξαρτάται αποκλειστικά από την ανθρωπότητα. Το σχέδιο είναι αυτό, αλλά το πραγματικό σχέδιο το διαμορφώνουν οι ίδιοι οι άνθρωποι...

(Στοιχεία για την Εποχή του Υδροχόου από το βιβλίο: "Φωτεινά Μονοπάτια" - εκδ. Ιάμβλιχος)

quote:

---

Καμιά αντίρρηση για τα δρώμενα, αρκεί να γίνονται συνειδητά και όχι μηχανικά.

---

Από αστρονομία – αστρολογία είμαι άσχετος, αγαπητή μας Zadok, το μόνο που ξέρω είναι ότι ζωδιακά είμαι Σπάρος (γι’ αυτό έχω βάλει και αυτό το είδος να επιπλέει κάτω από την υπογραφή μου). Οπότε, όταν πληροφορούμαι για ψαρικά νιώθω μια ικανοποίηση.

Έτσι έψαξα και βρήκα κάτι για το Fisher King.

Ας θυμηθούμε ότι ο μύθος αρχίζει όταν ο Ιωσήφ από την Αριμαθαία συνέλεξε λίγο από το αίμα του σταυρωμένου Ιησού στο Δισκοπότηρο του Μυστικού Δείπνου, το οποίο του το είχαν εμπιστευθεί. Μετά την Ανάσταση όμως, ο Ιωσήφ –που τον θεώρησαν ότι είχε κλέψει το σώμα του Ιησού– καταδικάστηκε σε 42 χρόνια φυλάκιση αντέχοντας, χάρη στο Δισκοπότηρο που με ένα θαύμα του το έφερε ο Ιησούς. Ο Ιησούς επίσης συνέστησε στον Ιωσήφ μετά την αποφυλάκισή του να δημιουργήσει μια «Τράπεζα» για το Δισκοπότηρο. Έτσι και έκανε ο Ιωσήφ, και πάνω στην τράπεζα αυτή ο Μπρονς, ο σύζυγος της αδελφής του Ιωσήφ, πλάι στο Δισκοπότηρο έβαλε ένα ψάρι. Από τότε, οι φύλακες του Δισκοπότηρου πήραν τον τίτλο του Fisher King, του Βασιλέα – Ψαρά. Στην Τράπεζα αυτή μόνο οι δίκαιοι μπορούσαν να καθίσουν αλλά μια θέση της ήταν επισφαλής, η θέση που θύμιζε τον Ιούδα, μέχρι να καθόταν εκεί ο γυιος του γυιου του Μπρονς.

Ο Φύλακας του Γκράαλ αποκαλούταν Πλούσιος Ψαράς, λόγω των πολλών ψαριών που έπιανε, αλλά όπως ο κόσμος κινείται, έτσι και ο Φύλακας του Γκράαλ και ο λαός του έπρεπε να κινούνται προς τα δυτικά. Γι’ αυτό, ο Ιωσήφ, ο Μπρονς και οι άνθρωποί τους κατευθύνθηκαν δυτικά. Σύμφωνα με μια παράδοση, ο Ιωσήφ δημιούργησε μια δεύτερη Τράπεζα για το Γκράαλ στο Muntsalvach, το Όρος της Σωτηρίας που βρίσκεται κάπου στην Ευρώπη. Εκεί το Γκράαλ φυλάγεται από ένα τάγμα ιπποτών. Σύμφωνα με συμπεράσματα από το μύθο, το Γκράαλ οδηγήθηκε στη Βρετανία, στο Glastonbury, όπου το Γκράαλ και η Τράπεζα φυλάγονται στο μυστηριώδες κάστρο Carbonek. Όταν ο Αρθούρος βασίλευε στη Βρετανία από το Κάμελοτ, φύλακας στο Carbonek ήταν ο βασιλέας Μπέλλες.

Αν όμως στη Βρετανία βασίλευε ο Αρθούρος, ο Μπέλλες πού βασίλευε; Η απάντηση είναι ότι η «χώρα» του Γκράαλ βρίσκεται σε ένα ανώτερο πνευματικό επίπεδο, όπου η βασιλεία και η ιεροσύνη είναι ένα, μια «εσωτερική» χώρα της οποίας ο εξωτερικός κόσμος δεν είναι παρά μια σκιά. Μια χώρα που μας θυμίζει το βασιλέα – ιερέα Μελχισεδέκ ή την Αγκάρθα. Ή, ακόμα, την ιδανική πολιτεία του Πλάτωνα που δεν θα μπορούσε να βρίσκεται στη γη παρά μόνο στον ουρανό, ή, κι ακόμα, τη σκέψη του Saint Yves d'Alveydre. Αλλά και ο C.S. Lewis, στην παραμυθένια του ιστορία «The last battle», αναφέρει πως ο κόσμος μας δεν είναι παρά μια σκιά ή ένα αντίγραφο του αληθινού κόσμου που βρίσκεται αλλού. Στην ιστορία του «That Hideous Strength», ο Lewis γράφει για τη συντροφιά ενός Fisher King ο οποίος κυβερνάει στην «αληθινή» Αγγλία ή Logres, όπου όλα είναι ωραία, καλά και δίκαια.

Φαίνεται πως κάθε «αληθινή χώρα» –η εσωτερική καρδιά κάθε χώρας– παίρνει δύναμη από το Γκράαλ και αυτές οι «αληθινές χώρες» θα είναι εκείνες που θα παραμείνουν όταν ο κόσμος μας πάψει να υπάρχει. Έτσι, μέσα από το Γκράαλ μπορούμε να δούμε με δυο τρόπους την ανθρώπινη ιστορία.

Ο ένας είναι μια αλχημιστική διαδικασία μεταλλαγής της ανθρωπότητας. Στην περίπτωση αυτή, το αίμα του Χριστού που πέφτει στη Γη από το Σταυρό, συμβολίζει τη Θεία Ζωή που διεισδύει και σταδιακά μετουσιώνει τον κόσμο. Ο άλλος τρόπος είναι να δούμε από το Carbonek τον αληθινό κόσμο να αποκτά μυστηριωδώς μια πληρότητα, ενώ ότι δεν είναι αληθινό χάνεται.

«Και όλον το στράτευμα του ουρανού θέλει λυώσει, και οι ουρανοί θέλουν περιτυλιχθή ως βιβλίον, και όλα τα στρατεύματα αυτών θέλουν πέσει, καθώς πίπτει το φύλλον από την άμπελον, και καθώς πίπτουν [τα φύλλα] από την συκήν.» (Ησαΐας λδ 4)

Το θέμα του αποχωρισμού μας από το Θεό (Αδάμ) και της απώλειας της αληθινής χώρας, της χώρας των επιθυμιών μας, είναι ανεξάντλητο για συζητήσεις και έχει ιδιαίτερη σημασία στις αλληγορίες του Γκράαλ, ενώ στην Καμπαλά και στον Ελευθεροτεκτονισμό αποτελεί τρία κύρια ρεύματα εσωτερικής παράδοσης. [Το λέει και ο A.E. Waite.]

Στην καμπαλιστική διδασκαλία που αναπτύχθηκε από τον Isaac Luria, το Θείο Φως διασκορπίστηκε στα δέκα σεφιρόθ και όλα εκτός από τα τρία πρώτα δεν μπόρεσαν να αντέξουν τη διείσδυσή του και συντρίφθηκαν. Το Malkuth, όπου αντικατοπτρίζονται όλες οι υψηλές δυνάμεις, κομματιάστηκε σε θραύσματα φωτός που σκορπίστηκαν στον κόσμο και αποτελούν τη Θεία Παρουσία (Shekinah) χωρίς να είναι εύκολο να επιστρέψουν στην πηγή τους. Έτσι, υπάρχει η Θεία Εξορία που συμβολίζει τις περιπλανήσεις του λαού του Ισραήλ όπου η ανθρώπινη συνεργασία είναι απαραίτητη για να αποκαταστήσει τον Ανώτερο και τον Κατώτερο Κόσμο.

Στον Ελευθεροτεκτονισμό είναι ο Λόγος του Master Mason [του Μεγάλου Αρχιτέκτονα, υποθέτω] που έχει χαθεί. Ο Θεός ξεκίνησε τη Δημιουργία με το Λόγο και η προφορική μετάδοση της μυητικής διδασκαλίας συμβολίζει τον καιρό που ο ανθρώπινος λόγος θα ενωθεί με το Θείο Λόγο. Ωστόσο ο «Λόγος» έχει χαθεί και είναι αυτό που αναζητείται.

Η ανθρώπινη αναζήτηση είναι κεντρική ιδέα και στο μύθο του Γκράαλ. Όταν ο ιππότης (ο Perceval ή όπως αλλιώς) φτάνει στο κάστρο του βασιλιά, βλέπει τα καθαγιασμένα αντικείμενα που ποικίλλουν ανάλογα με την αφήγηση, αλλά κατά κανόνα είναι μια λόγχη, που στάζει αίμα, ένας δίσκος, ένα ξίφος και ένα δισκοπότηρο που είναι το Γκράαλ. Αυτά τα 4 αντιστοιχούν και στις 4 ομάδες των Ταρό.

Αν και ο βασιλιάς περιβάλλεται από τα 4 ζωοδοτικά αντικείμενα, υποφέρει από μια πληγή (και εδώ οι λεπτομέρειες ποικίλλουν ανάλογα με την αφήγηση). Η πληγή θα θεραπευτεί μόνο όταν κάποιος από τον έξω κόσμο βρει το Γκράαλ. Άλλωστε η πληγή δεν εξασθενεί μόνο τη ζωτικότητα του βασιλιά, αλλά και την ευφορία της χώρας του. Αυτή είναι η μια διάσταση της αναζήτησης και η άλλη είναι η Τράπεζα.

Στο μεταξύ, στα χρόνια του Αρθούρου, ο Μέρλιν είχε δημιουργήσει την τρίτη Τράπεζα. Εκείνη του Ιωσήφ ήταν τετράγωνη, του Μέρλιν ήταν στρογγυλή- γιατί συμβόλιζε τη σφαιρικότητα της γης και των πλανητών, σαν μια επιτομή του σύμπαντος.

Αλλά το Γκράαλ δεν είναι παρόν σ’ αυτήν την Τράπεζα του σύμπαντος, καθώς και η Βρετανία δεν έχει ενωθεί με τη Logres (το εξωτερικό βασίλειο με το εσωτερικό). Όπως εξηγεί ο Charles Williams, «Στην πρώτη Τράπεζα βρισκόταν ο Κύριος, στη δεύτερη το ψάρι που είχε πιάσει ο Μπρονς και ήταν η εικόνα του Κυρίου στην αντίληψη της νεαρής (τότε) Εκκλησίας, στην τρίτη δεν υπάρχει ακόμα τίποτα- αλλά θα υπάρξει. Η Logres και το Γκράαλ θα σμίξουν και ο βασιλιάς θα προΐσταται στην ένωση. Η άδεια θέση στη δεύτερη Τράπεζα θα παραμείνει μέχρι να έρθει εκείνος που θα φέρει την ένωση.»

Εκείνο που χρειάζεται είναι η απελευθέρωση των νερών που θα κάνουν τη γη γόνιμη (παραπομπή στα Ανώτερα και Κατώτερα Ύδατα του Zohar) και αυτό μπορεί να γίνει μόνο από κάποιον συνηθισμένο άνθρωπο από αυτόν τον κόσμο, που θα τολμήσει να ενώσει τους δυο κόσμους.

«Nel mezzo del cammin di nostra vita...» γράφει ο Δάντης, στα μέσα του δρόμου της ζωής του, χάθηκε σε ένα βαθύ δάσος… Η έξοδος από αυτό είναι ένας εσωτερικός δρόμος στην καρδιά της γης. (Αλλά και στο V.I.T.R.I.O.L. αναφέρεται η επίσκεψη του εσωτερικού της γης και η αποκάλυψη της κρυμμένης λίθου – των αλχημιστών). Όπως και ο Μπαλτάζαρ που διαβάζει την «Ιστορία που δεν τελειώνει ποτέ» ανακαλύπτει ότι είναι ένα από τα πρόσωπα της ιστορίας, κι εμείς διαβάζουμε την ιστορία της ζωής μας: η εσωτερική μας ζωή είναι χωρισμένη από την εξωτερική και ζούμε κάτω από τη σκιά αυτού του χωρισμού. Στις ιστορίες του Γκράαλ υπάρχει το Άγριο Δάσος που ο αναζητητής πρέπει να διασχίσει, ο Δάντης έχει το δικό του κι εμείς το δικό μας, γεμάτο με σύμβολα που δεν ξέρουμε την ερμηνεία τους.

Όπως αναφέρεται στο Ευαγγέλιο του Θωμά (22), «Ο Κύριος τους είπε: Όταν θα κάνετε τα δύο ένα, το εσωτερικό όπως το εξωτερικό, το εξωτερικό όπως το εσωτερικό και το πάνω όπως το κάτω, τότε θα εισέλθετε στη Βασιλεία.» Με αυτά τα λόγια καθορίζεται μια εσωτερική διαδρομή…

«Ο Κύριος είπε: Αναζητήστε.» (Θωμά 42)

Η αναζήτηση εκφράζεται στους 4 κόσμους της Καμπαλά, στο κρυφό παλάτι Hsi Wang Mu των Κινέζων, στη Shambhala των Θιβετιανών, στην Αργοναυτική Εκστρατεία θα μπορούσα να προσθέσω.

Αλλά ας μην προσθέσω άλλα (επί του παρόντος, μη χαίρεστε, θέλω να φτάσω και στο tsimtsum) γιατί είναι πολλά αυτά. Έκανα μια πρόχειρη μετάφραση και αν καταλάβατε ότι έχω κάνει λάθη δείξτε κατανόηση, αν δεν καταλάβατε ακόμα καλύτερα.

Ένας Υδροχόος θα μας σώσει…

Σπείρος