- Το μυστικό των Ναϊτών - .-= Η ΓΝΩΣΗ =-.
Μια μικρή μόνο διευκρίνιση στα λεγόμενά σου:Master Mason είναι όχι ο Μέγας Αρχιτέκτων (δηλ. ο Θεός),αλλά ο τίτλουσ αυτού που έχει πάρει το 3ο βαθμό-ο Διδάσκαλος τέκτων.Λεπτομέρεια τελος πάντων.....
Πάρα πολύ ωραία η αναφορά σου στα "ύδατα" και εδώ θα ήθελα να προσθέσω κάτι που ο περισσότερος κόσμος δεν γνωρίζει.
Στο ελληνικό κείμενο της Γενέσεως λέει : "...και πνεύμα Θεού επεφέρετο υπεράνω του ύδατος."
Το πρωτότυπο όμως εβραικό κείμενο λέει: "...βε ρούαχ Ελοχίμ μεροχέφεθ αλπενέ ΧΑΜΑΓΙΜ" (συγγνώμη αν χρησιμοποιώ ελληνικούς χαρακτήρες οι οποίοι δεν αντιστοιχούν ακριβώς στην εβραική προφορά αλλά.... Πάντως αν θέλετε σας ανεβάζω το πρωτότυπο σε image)
όπου ΧΑ είναι το εβραικό άρθρο και ΜΑΓΙΜ είναι ΔΥΙΚΟΣ αριθμός της λέξεως "ύδωρ".'Αρα λοιπόν αναφέρει κυριολεκτικά "ζεύγος υδάτων".Όπως άξιο να σημειωθεί εδώ είναι ότι ΕΛΟΧΙΜ είναι ο πληθυντικός του ΕΛ=Θεός.
Τα συμπεράσματα δικά σας
Τώρα προς τι οι παραποιήσεις στην μετάφραση των Ο΄......
Το τρομερό μυστικό
Eliphas Levi
Υπάρχουν αλήθειες, οι οποίες πρέπει να παραμένουν πάντοτε μυστηριώδεις, για τα μάτια των πνευματικά αδύνατων και των κουτών. Μπορούμε, όμως, να τις πούμε χωρίς φόβο, γιατί αυτοί δεν πρόκειται να τις καταλάβουν ποτέ.
Τι είναι ένας κουτός; Είναι ένας άνθρωπος που στερείται λογικής περισσότερο ίσως και από ένα ζώο. Είναι ο άνθρωπος που θέλει να φθάσει κάπου χωρίς να έχει περπατήσει καθόλου. Είναι ο άνθρωπος που, επειδή έφθασε σε κάποιο σημείο, θεωρεί τον εαυτό του κυρίαρχο των πάντων.
Είναι ένας μαθηματικός που οικτίρει την ποίηση. Είναι ένας ποιητής που διαμαρτύρεται εναντίον των μαθηματικών. Είναι ένας ζωγράφος που θεωρεί τη θεολογία και την καμπαλά ανόητες, επειδή δεν καταλαβαίνει τίποτε απ' αυτές. Είναι ο αμαθής που αρνείται την επιστήμη χωρίς να έχει κάνει καθόλου τον κόπο να τη μελετήσει. Είναι ο άνθρωπος που μιλά χωρίς να ξέρει και που ισχυρίζεται χωρίς να είναι βέβαιος.
Οι κουτοί και οι χαζοί είναι εκείνοι που σκοτώνουν τις μεγαλοφυΐες. Ο Γαλιλαίος δεν καταδικάστηκε από την Εκκλησία, αλλά από ηλίθιους οι οποίοι, δυστυχώς, ανήκαν στην Εκκλησία. Η ηλιθιότητα είναι ένα άγριο ζώο, που κατευνάζεται με την αθωότητα. Δολοφονεί χωρίς τύψεις. Ο ηλίθιος είναι η αρκούδα του μύθου του Λαφονταίν: Συνθλίβει το κεφάλι του φίλου της, για να διώξει μια μύγα.
Μη ζητήσετε, όμως, από τον ηλίθιο να ομολογήσει το λάθος του εμπρός στην καταστροφή. Η ηλιθιότητα είναι αμείλικτη και «αλάνθαστη», όπως η κόλαση και η μοίρα, γιατί κατευθύνεται πάντοτε από το μαγνητισμό του κακού.
Το ζώο δεν είναι ποτέ ηλίθιο, όσο ενεργεί ειλικρινά και φυσικά ως ζώο. Ο άνθρωπος, όμως, διδάσκει την ηλιθιότητα στους σκύλους που εκπαιδεύει και στους γαϊδάρους. Ο ηλίθιος είναι το ζώο που οικτίρει το ένστικτο και παίρνει θέση υπέρ της νόησης.
Πρόοδος υπάρχει για το ζώο: μπορεί κανείς να το δαμάσει, να το εξημερώσει, να το γυμνάσει. Δεν υπάρχει, όμως, για τον ηλίθιο, γιατί ο ηλίθιος νομίζει ότι δεν υπάρχει τίποτε για να μάθει. Θέλει να διδάσκει και να εκπαιδεύει τους άλλους, και ποτέ δεν μπορεί κανείς να βρει δίκιο μαζί του. Σας γελά κατάμουτρα, λέγοντας πως οτιδήποτε δεν καταλαβαίνει, είναι ακατανόητο από τη φύση του. «Πραγματικά, γιατί δεν θα το καταλάβαινα;» σας λέει με μιαν αξιοθαύμαστη απάθεια. Κι εσείς δεν έχετε τίποτε να του απαντήσετε. Το να του πείτε ότι είναι ηλίθιος, θα ήταν απλώς μια προσβολή. Όλος ο κόσμος το βλέπει καθαρά, αυτός όμως δεν θα το μάθει ποτέ.
Ορίστε, λοιπόν, μια θαυμαστή αρκάνα, απρόσιτη για τους περισσότερους ανθρώπους. Να, ένα μυστικό που δεν θα μαντέψουν ποτέ και που θα ήταν άχρηστο να τους πείτε: το μυστικό της ίδιας της ηλιθιότητάς τους.
Ο Σωκράτης πίνει το κώνειο, ο Αριστείδης εξοστρακίζεται, ο Ιησούς σταυρώνεται, ενώ ο Αριστοφάνης κοροϊδεύει το Σωκράτη και κάνει τους ηλίθιους των Αθηνών να γελούν. Ένας άξεστος ενοχλείται όταν ακούει να αποκαλούν τον Αριστείδη δίκαιο και ο Ρενάν γράφει τη ζωή του Ιησού για να ευχαριστηθούν οι ηλίθιοι. Εξ αιτίας του τεράστιου αριθμού των ηλιθίων η πολιτική είναι και θα είναι η επιστήμη της υποκρισίας και του ψεύδους.
Ο Μακιαβέλι τόλμησε να το πει, και τον καταδίκασαν με μια καθ’ όλα νόμιμη καταδίκη, γιατί, υποκρινόμενος ότι δίνει μαθήματα στους πρίγκηπες, τους παρέδιδε στην καχυποψία του πλήθους. Δεν πρέπει να προειδοποιούμε εκείνους που είμαστε αναγκασμένοι να ξεγελάμε.
Εξ αιτίας του χαμερπούς και ηλίθιου πλήθους ο Ιησούς έλεγε στους μαθητές του: Μη ρίχνετε τα μαργαριτάρια στους χοίρους, γιατί θα τα ποδοπατήσουν και θα στραφούν εναντίον σας για να σας κομματιάσουν.
Εσείς, λοιπόν, που θέλετε να γίνετε δυνατοί στα έργα, μη λέτε ποτέ σε κανένα την πιο μυστική σας σκέψη. Μην την πείτε ούτε –θα τολμούσα να πω, κυρίως σ’ αυτή– στη γυναίκα που αγαπάτε. Θυμηθείτε την ιστορία του Σαμψών και της Δαλιδά!
Μόλις μια γυναίκα πιστέψει ότι γνωρίζει το σύζυγό της κατά βάθος, παύει να τον αγαπά. Θέλει να τον διευθύνει και να τον κυβερνά. Αν εκείνος αντισταθεί, τότε τον μισεί. Αν ενδώσει, τον κατακρίνει και ψάχνει για άλλον άνδρα, για να διεισδύσει στην ψυχή του. Η γυναίκα έχει πάντοτε ανάγκη από το άγνωστο και το μυστήριο και η αγάπη της συχνά δεν είναι παρά μια ακόρεστη περιέργεια.
Γιατί οι εξομολογητές είναι παντοδύναμοι στην ψυχή και, σχεδόν πάντοτε, στην καρδιά των γυναικών; Διότι αυτοί ξέρουν όλα τα μυστικά τους, ενώ αυτές αγνοούν τα δικά τους.
Η Μασονία είναι δυνατή στον κόσμο εξ αιτίας του φοβερού μυστικού της που φυλάγεται τόσο ζηλότυπα, ώστε ούτε οι μυημένοι, ακόμη και των υψηλότερων βαθμών δεν το γνωρίζουν.
Η Καθολική Εκκλησία επιβάλλεται στα πλήθη, εξ αιτίας ενός μυστικού που ακόμη και ο ίδιος ο Πάπας αγνοεί. Είναι το μυστικό των μυστηρίων. Οι αρχαίοι Γνωστικοί το γνώριζαν, όπως μαρτυρεί, άλλωστε, και το όνομά τους. Δεν ήξεραν, όμως, να κρατούν τη σιωπή, και θέλησαν να εκχυδαΐσουν τη γνώση. Το αποτέλεσμα ήταν να ξεπηδήσουν γελοία δόγματα, που ορθά καταδικάστηκαν από την Εκκλησία. Αλλά, δυστυχώς μαζί τους καταδικάστηκε σε κλείσιμο και η πύλη του απόκρυφου ιερού και τα κλειδιά πέταξαν στην άβυσσο.
Οι Ιωαννίτες και οι Ναΐτες Ιππότες τόλμησαν να πάνε εκεί για να τα βρουν με τον κίνδυνο της αιώνιας καταδίκης. Άξιζαν να καταδικαστούν γι’ αυτό στον άλλο κόσμο; Αυτό που ξέρουμε, είναι ότι σ’ αυτόν τον κόσμο οι Ναΐτες καταδικάστηκαν στην πυρά.
Η μυστική διδασκαλία του Ιησού ήταν αυτή:
«Ο Θεός θεωρήθηκε ο Κύριος, ο δε πρίγκηπας αυτού του κόσμου ήταν το κακό. Εγώ που είμαι ο υιός του Θεού σας το λέω: Ας μην ψάχνουμε το Θεό στο διάστημα, γιατί βρίσκεται μέσα στις συνειδήσεις και μέσα στις καρδιές μας. Ο πατέρας μου και εγώ είμαστε ένα. Ας αγαπάμε ο ένας τον άλλο σαν αδελφοί. Ας μην έχουμε παρά μια καρδιά και μια ψυχή. Ο θρησκευτικός νόμος είναι φτιαγμένος για τον άνθρωπο, ο άνθρωπος δεν είναι φτιαγμένος για το νόμο. Τα νόμιμα παραγγέλματα υπόκεινται στην ελεύθερη βούληση της λογικής μας ενωμένης με την πίστη. Πιστέψτε στο καλό και το κακό δεν θα έχει καμμία εξουσία επάνω σας.
Όταν συγκεντρώνεστε στο όνομά μου, το πνεύμα μου θα βρίσκεται ανάμεσά σας. Κανείς από σας δεν πρέπει να θεωρήσει τον εαυτό του κύριο των άλλων, αλλά όλοι πρέπει να σεβόμαστε τις αποφάσεις της συγκεντρώσεως.
Κάθε άνθρωπος πρέπει να κρίνεται κατά τα έργα του και να μετριέται σύμφωνα με τα μέτρα που έχει θέσει ο ίδιος. Η συνείδηση κάθε ανθρώπου αποτελεί την πίστη του και η πίστη του ανθρώπου είναι η δύναμη του Θεού μέσα του.
Αν είσαστε κύριοι του εαυτού σας η φύση θα σας υπακούει και θα κυβερνάτε τους άλλους. Η πίστη των δικαίων είναι περισσότερο ακλόνητη από τις πύλες της κολάσεως και η ελπίδα τους δεν θα διαψευστεί ποτέ.
Εγώ είμαι εσείς, και εσείς είστε εγώ μέσα στο πνεύμα της ευσπλαχνίας, που είναι το δικό μας πνεύμα και που είναι ο Θεός. Πιστέψτε το αυτό και ο λόγος σας θα γίνει δημιουργός. Πιστέψτε το και θα κάνετε θαύματα. Ο κόσμος θα σας καταδιώξει, αλλά και εσείς θα κατακτήσετε τον κόσμο.
Οι καλοί είναι εκείνοι που ασκούν την ευσπλαχνία και βοηθούν τους δυστυχείς. Οι κακοί είναι οι ανελέητες καρδιές. Και αυτοί θα κολάζονται αιωνίως από την ανθρωπότητα και τη λογική.
Οι παλιές εταιρίες που έχουν στηριχθεί στο ψεύδος, θα χαθούν. Μια μέρα ο υιός του ανθρώπου θα ενθρονιστεί στα σύννεφα του ουρανού από όπου θα διώξει τα σκότη της ειδωλολατρείας και θα εκφέρει την οριστική κρίση για τους νεκρούς και τους ζωντανούς.
Να επιθυμείτε το φως, γιατί θα έλθει. Να ποθείτε τη δικαιοσύνη, γιατί θα πραγματωθεί. Μην αναζητείτε το θρίαμβο της ρομφαίας, γιατί ο φόνος προκαλεί το φόνο. Με την υπομονή και τη γλυκύτητα θα γίνετε κύριοι του εαυτού σας και του κόσμου.»
Παραδώστε, τώρα, αυτή τη θαυμάσια διδασκαλία στα σχόλια των σοφιστών της παρακμής και στους λεπτολόγους του Μεσαίωνα, και θα δείτε να προκύπτουν διάφορα «ωραία πράγματα»:
Αν ο Ιησούς ήταν υιός του Θεού, πώς τον γέννησε ο Θεός; Έχει την ίδια ή άλλη ουσία από εκείνη του Θεού; Η ουσία του Θεού: Ένα αιώνιο θέμα διαμάχης για την αλαζονική άγνοια! Ήταν θείο ή ανθρώπινο το πρόσωπο; Είχε δύο φύσεις και δύο θελήσεις; Τρομερές ερωτήσεις, που αξίζουν να αφορισθείς γι’ αυτές! Ο Ιησούς είχε μία μόνο φύση και δύο θελήσεις, λένε οι μεν. Μην τους ακούτε, είναι αιρετικοί, λένε οι άλλοι. Δύο φύσεις λοιπόν και μία θέληση; Όχι, δύο θελήσεις. Βρισκόταν, επομένως, σε αντίθεση με τον εαυτό του; Όχι, γιατί αυτές οι δύο θελήσεις αποτελούσαν μία. Ύστερα, πρέπει να υπακούσουμε και στην Εκκλησία, η οποία κατέληξε σε κάτι εντελώς διαφορετικό από την αρχική σύγκλιση των πιστών.
Ο Ιησούς είπε ότι ο νόμος έγινε για τον άνθρωπο. Αλλά η Εκκλησία λέει, ότι ο άνθρωπος έγινε για την Εκκλησία και εκείνη είναι που επιβάλλει το νόμο. Ο Θεός θα επικυρώσει όλα τα διατάγματα της Εκκλησίας, και θα σας καταδικάσει, αν εκείνη αποφασίσει ότι είσαστε όλοι –ή περίπου όλοι– κολασμένοι.
Ο Ιησούς είπε, ότι πρέπει να υπακούμε στη συγκέντρωση, άρα είναι αλάθητη, άρα είναι Θεός· αν, λοιπόν, η Εκκλησία αποφασίσει ότι δύο και δύο κάνουν πέντε, τότε δύο και δύο θα κάνουν πέντε!
Αν η Εκκλησία πει, ότι η γη είναι ακίνητη και ότι ο ήλιος γυρίζει γύρω της, είναι απαγορευμένο στη γη να γυρίζει. Θα σας πουν, ότι ο Θεός σώζει τους εκλεκτούς του δίνοντάς τους την αποτελεσματική χάρη· και ότι οι υπόλοιποι θα είναι καταδικασμένοι, επειδή δεν έλαβαν αρκετές χάρες, οι οποίες ήταν αρκετές αρχικά για το προπατορικό αμάρτημα, όμως τελικά δεν ήταν αρκετές.
Ας σώζει, λοιπόν, και ας καταδικάζει ο Πάπας όποιον του αρέσει, αφού εκείνος κρατά τα κλειδιά του ουρανού και της κολάσεως.
Έπειτα, έρχονται οι θεολόγοι, που λύνουν τα ζητήματα της συνειδήσεως, με τις αρμαθιές τα κλειδιά τους, που όμως δεν ανοίγουν, αλλά, ανυίθετα, διπλοκλειδώνουν όλες τις πόρτες των διαμερισμάτων, που είχαν σχεδιαστεί μέσα στον πύργο της Βαβέλ.
Ω, Ραμπελαί, διδάσκαλέ μου, μόνον εσύ μπορείς να προσφέρεις την πανάκεια που ταιριάζει σ’ όλον αυτόν τον παραλογισμό: ένα ξέσπασμα γέλιου δίχως μέτρο! Πες μας, επιτέλους, την τελευταία λέξη σ’ όλα αυτά, και μάθε μας με σιγουριά, αν μια χίμαιρα που διαλύεται στο κενό, μπορεί να ξαναγεμίσει απορροφώντας την υπόσταση και την καταπληκτική ουσία των μικρότερης σημασίας θελήσεών μας.
…Άλλοι ηλίθιοι θα κάνουν άλλα σχόλια. Να, έρχονται οι αντίπαλοι της Εκκλησίας που μας λένε: ο Θεός είναι μέσα στον άνθρωπο. Αυτό πάει να πει, ότι δεν υπάρχει άλλος Θεός από την ανθρώπινη διάνοια. Αν ο άνθρωπος είναι υπεράνω του θρησκευτικού νόμου και αυτός ο νόμος ενοχλεί τον άνθρωπο, γιατί δεν θα μπορούσε να καταργήσει το νόμο; Αν ο Θεός είναι «εμείς» και αν είμαστε όλοι αδελφοί, αν κανείς δεν έχει το δικαίωμα να λέγεται κύριός μας, τότε για ποιο λόγο θα υπακούγαμε; Η πίστη, θα πουν, είναι η λογική των ηλιθίων. Ας μην πιστεύουμε, λοιπόν, τίποτε και ας μην υποτασσόμαστε σε κανένα.
Να την, η αλαζονεία! Θα πρέπει, λοιπόν, να πολεμούμε όλοι εναντίον όλων και καθένας εναντίον καθενός ξεχωριστά. Ορίστε, ο πόλεμος των θεών και η εξολόθρευση των ανθρώπων! Αλοίμονο! Αλοίμονο! Μιζέρια, μιζέρια και βλακεία!
«Πατέρα, συγχώρεσέ τους, γιατί δεν ξέρουν τι κάνουν» είπε ο Ιησούς. Άνθρωποι της καλής θελήσεως –θα συμπληρώσω εγώ– όποιοι κι αν είστε, μην τους ακούτε, γιατί δεν ξέρουν τι λένε.
…Αποκαλύπτουμε μέσα στα βιβλία ό,τι θέλουμε εκτός, συνήθως, από εκείνο που θέλησε να βάλει ο συγγραφέας.
Περιγελούμε τη θρησκεία ως απάτη και αγυρτεία, αλλά στέλνουμε τα παιδιά μας στην εκκλησία.
Κάνουμε επίδειξη κυνισμού, ενώ είμαστε δεισιδαίμονες. Αυτό που φοβόμαστε πάνω απ’ όλα είναι η κοινή λογική, είναι η αλήθεια.
Η παιδιάστικη ματαιοδοξία και το βρώμικο συμφέρον τραβούν τους ανθρώπους από τη μύτη μέχρι το θάνατο, αυτήν την οριστική λησμονιά και τον υπέρτατο περίγελο. Στο βάθος των περισσοτέρων ψυχών βρίσκεται η ματαιοδοξία. Τι είναι, λοιπόν, η ματαιοδοξία; Είναι το κενό. Πολλαπλασιάστε με το μηδέν όσο θέλετε, το αποτέλεσμα θα είναι πάντοτε μηδέν. Συγκεντρώστε πολλά μηδενικά. Δεν θα καταλήξετε παρά στο τίποτα. Τίποτα! Να, το πρόγραμμα των περισσότερων ανθρώπων.
Και, εν τούτοις, είναι αθάνατοι! Αυτές οι ψυχές που τόσο γελοία ξεγελούν και ξεγελιούνται, είναι άφθαρτες! Για όλους αυτούς τους άμυαλους η ζωή είναι μια παγίδα που κρύβει την κόλαση! Υπάρχει, βέβαια, πίσω απ’ αυτό ένα τρομερό μυστικό: είναι το μυστικό της υπευθυνότητας. Ο πατέρας λογοδοτεί για τα παιδιά του, ο κύριος για τους υπηρέτες του, ο λογικός άνθρωπος για το κουτό πλήθος. Η απολύτρωση πραγματώνεται από όλους τους ανώτερους ανθρώπους, η βλακεία υποφέρει, όμως μόνο το πνεύμα τιμωρείται.
Ο πόνος του γυαλιού που σπάμε και του στρειδιού που κομματιάζουμε δεν είναι τιμωρίες.
Γνώριζε, λοιπόν, εσύ που θέλεις να μυηθείς στα μεγάλα μυστήρια, ότι υπογράφεις συνθήκη με τον πόνο και ότι αντικρίζεις την κόλαση. Ο Προμηθεϊκός Γύπας σε κοιτάζει και οι Ερινύες, οδηγημένες από τον Ερμή, ετοιμάζουν ξύλα και καρφιά. Θα ιερωθείς, δηλαδή θα αφιερωθείς στο μαρτύριο. Η ανθρωπότητα έχει ανάγκη από τους πόνους σου.
Ο Ιησούς πέθανε νέος επάνω σε ένα σταυρό και όλοι εκείνοι που μύησε, έγιναν μάρτυρες. Ο Απολλώνιος ο Τυανεύς πέθανε από τα βασανιστήρια στις φυλακές της Ρώμης. Ο Παράκελσος και ο Αγρίππας πέρασαν μια ζωή περιπλανώμενοι χωρίς να ριζώσουν πουθενά και πέθαναν άθλια. Ο Ποστέλ πέθανε στη φυλακή και ο Άγιος Γερμανός και ο Καλλιόστρο είχαν μυστηριώδες και, πιθανόν, τραγικό τέλος.
Αργά ή γρήγορα πρέπει να ικανοποιήσεις τους όρους της συνθήκης, είτε είναι ρητή είτε σιωπηρή.
Πρέπει να πληρώσεις το τίμημα που επιβάλλεται σε κάθε άρπαγα του καρπού του δένδρου της επιστήμης. Πρέπει να ξεπληρώσεις το φόρο που έχει βάλει η φύση στα θαύματα.
Πρέπει, τέλος, να δώσεις την τελική μάχη με το διάβολο, εφ’ όσον επέτρεψες στον εαυτό σου να γίνει Θεός.
(Eliphas Levi, «Το Μέγα Απόρρητο ή Ο Αποκαλυμμένος Αποκρυφισμός – Α’ μέρος, Η Βασιλική Τέχνη ή Η Τέχνη της Υποταγής των Δυνάμεων», εκδόσεις Τετρακτύς)
Μεγάλε Eliphas! Οι Ναΐτες ήταν οι ροκάδες της εποχής τους.
Σπείρος
είστε λιγότερο αξεδιάλυτα
απ' όσο τα μυστήρια
του βασιλείου των ανθρώπων"
"Ecce Homo" Louis Claude De Saint Martin
Και οι Ναΐτες έχουν πάντα σχέση.
Όπως λέγει η ιστορία, ο Martinez de Pasqually (μη γράψω τώρα ολόκληρο το όνομά του γιατί θα πάρει μέρες) υπήρξε η αφετηρία του Μαρτινισμού. Ο οποίος Μαρτινέζ μυήθηκε από τον πατέρα του, ο οποίος πατέρας του είχε μυηθεί από τον Charles Stuart (Bonnie Prince Charlie), ο οποίος πάλι είχε μυηθεί από Ναΐτες! Ποιους Ναΐτες τώρα δεν ξέρω. Στη συνέχεια, ο Μαρτινέζ ίδρυσε το Τάγμα των Élus Cohens (Εκλεκτών Ιερέων) και μύησε με τη σειρά του άλλους, ανάμεσα στους οποίους τους Baptiste Willermoz και Louis Claude De Saint Martin.
Όμως κάνε μυημένους να δεις καλό. Ο Πασκουαλλύ ήταν πιο μυστήριος στις θεωρίες και στις πρακτικές του, ενώ ο Σαιν Μαρτέν είδε το θέμα πιο light, με λιγότερες αποκρυφιστικές θερμίδες. Έτσι, βασισμένος μεν στις ιδέες του Πασκουαλλύ, ανέπτυξε τις δικές του. Ο Σαιν Μαρτέν ήταν και τέκτων, και αυτό τον ανεβάζει στην υπόληψή μου, μάλιστα λέγεται ότι το σύνθημα «Ελευθερία – Ισότητα – Αδελφότητα» της Γαλλικής Επανάστασης ήταν δικό του.
Ο Σαιν Μαρτέν (εξ ου και Μαρτινισμός, σε διαφοροποίηση με το Μαρτινεζισμό) διατύπωσε το δικό του εσωτερικό δρόμο για την «επανένταξη» (reintegration, αποκατάσταση το λέμε στο Ελλάντα) του ανθρώπου στο Θεό, και δημιούργησε το δικό του κύκλο (με πιο γνωστή ονομασία «Societé des Initiés», Εταιρία των Μυημένων) αλλά δεν έκανε γκλαμουριές και τέτοια. Άφησε όμως ένα πολύ μεγάλο και ενδιαφέρον συγγραφικό έργο.
Το Μαρτινιστικό Τάγμα ιδρύθηκε πολύ αργότερα (1884) από τους Gerard Encausse (Papus) κυρίως, και Augustine Chaboseau, οι οποίοι είπαν, τσιγκουνιές θα κάνουμε τώρα; και εμπλούτισαν τη λιτή αντίληψη του Σαιν Μαρτέν με διάφορα άλλα μυστικιστικά καλούδια. Μετά, όπως συμβαίνει και στις καλύτερες οργανώσεις, δημιουργήθηκαν παρακλάδια και παρακλάδια με διάφορες παραλλαγές και άντε να βρεις άκρη.
Όμως ευκαιρία να ξεσκονίσω και τα μαρτινιστικά μου βιβλία, αφού άλλωστε στο Μαρτινισμό διασταυρώνονται μεγάλοι σταρ του γαλλικού εσωτερισμού.
Σπείρος
Δεν την βλέπω! Spiral πρέπει περισσότερα να δώσεις.
Ο Bonnie Prince Charlie ήταν ο Βασιλιάς της δυναστείας των Stuarts?
Υπάρχει μία εκκλησία που τη λένε St.Martin of the Fields αυτή την έκαναν οι Μαρτινιστές;
Και σπειρο δεν εχεις πει περισσότερα για Kadosh και συναρχιστές που σου είχα ζητήσει. Και επίσης κάτι έλεγες για τους Ναϊτες 7+9. Τι είναι αυτό. Δεν καταλαβαίνω.
Τελικά οι Kadosh, οι συναρχιστές, οι Ναϊτες, οι Μασώνοι, οι μαρτινιστές, οι θεοσοφιστές, οι εσωτεριστές, το Rectified Scottish Rite, το Memphis misraim κλπ. τι σχέση έχουν; Και γιατι να υπάρχουν όλα αυτά;
quote:
Ώπα! Να και αυτοί οι τρελλοί – τρελλοί – τρελλοί Μαρτινισταί στον ορίζοντα, φίλτατε Gothic, πώς το σκέφτηκες; Και βέβαια έπεσες διάνα, άγγιξες τα πιο ευαίσθητα εσώτερά μου, διότι από τότε που ασχολούμαι με τους Ναΐτες και οδηγώ γαλλικό αυτοκίνητο, δεν έχω πια άλλη σκέψη παρά μόνο για τη γαλλική κουλτούρα.Και οι Ναΐτες έχουν πάντα σχέση.
Όπως λέγει η ιστορία, ο Martinez de Pasqually (μη γράψω τώρα ολόκληρο το όνομά του γιατί θα πάρει μέρες) υπήρξε η αφετηρία του Μαρτινισμού. Ο οποίος Μαρτινέζ μυήθηκε από τον πατέρα του, ο οποίος πατέρας του είχε μυηθεί από τον Charles Stuart (Bonnie Prince Charlie), ο οποίος πάλι είχε μυηθεί από Ναΐτες! Ποιους Ναΐτες τώρα δεν ξέρω. Στη συνέχεια, ο Μαρτινέζ ίδρυσε το Τάγμα των Élus Cohens (Εκλεκτών Ιερέων) και μύησε με τη σειρά του άλλους, ανάμεσα στους οποίους τους Baptiste Willermoz και Louis Claude De Saint Martin.
Όμως κάνε μυημένους να δεις καλό. Ο Πασκουαλλύ ήταν πιο μυστήριος στις θεωρίες και στις πρακτικές του, ενώ ο Σαιν Μαρτέν είδε το θέμα πιο light, με λιγότερες αποκρυφιστικές θερμίδες. Έτσι, βασισμένος μεν στις ιδέες του Πασκουαλλύ, ανέπτυξε τις δικές του. Ο Σαιν Μαρτέν ήταν και τέκτων, και αυτό τον ανεβάζει στην υπόληψή μου, μάλιστα λέγεται ότι το σύνθημα «Ελευθερία – Ισότητα – Αδελφότητα» της Γαλλικής Επανάστασης ήταν δικό του.
Ο Σαιν Μαρτέν (εξ ου και Μαρτινισμός, σε διαφοροποίηση με το Μαρτινεζισμό) διατύπωσε το δικό του εσωτερικό δρόμο για την «επανένταξη» (reintegration, αποκατάσταση το λέμε στο Ελλάντα) του ανθρώπου στο Θεό, και δημιούργησε το δικό του κύκλο (με πιο γνωστή ονομασία «Societé des Initiés», Εταιρία των Μυημένων) αλλά δεν έκανε γκλαμουριές και τέτοια. Άφησε όμως ένα πολύ μεγάλο και ενδιαφέρον συγγραφικό έργο.
Το Μαρτινιστικό Τάγμα ιδρύθηκε πολύ αργότερα (1884) από τους Gerard Encausse (Papus) κυρίως, και Augustine Chaboseau, οι οποίοι είπαν, τσιγκουνιές θα κάνουμε τώρα; και εμπλούτισαν τη λιτή αντίληψη του Σαιν Μαρτέν με διάφορα άλλα μυστικιστικά καλούδια. Μετά, όπως συμβαίνει και στις καλύτερες οργανώσεις, δημιουργήθηκαν παρακλάδια και παρακλάδια με διάφορες παραλλαγές και άντε να βρεις άκρη.
Όμως ευκαιρία να ξεσκονίσω και τα μαρτινιστικά μου βιβλία, αφού άλλωστε στο Μαρτινισμό διασταυρώνονται μεγάλοι σταρ του γαλλικού εσωτερισμού.
Σπείρος
Κόκκινη κλωστή δεμένη, στην ανέμη τυλιγμένη, δος της κλώτσο να γυρίσει, παραμύθι ν'αρχινίσει
"Virtus Junxit Mors Non Separabit" (Whom virtue unites, death will not separate)
"Virtus Junxit Mors Non Separabit" (Whom virtue unites, death will not separate)
Aγαπητέ Dreamweaver, κάθε αξιοπρεπής -ισμός έχει σχέση με τους Ναΐτες. Για King Fisher γράφαμε, άλλος αλιεύς μας προέκυψε, μα τι δεν βλέπεις τέλος πάντων; Ορίστε, δες.
Αυτό που βλέπεις είναι ο Bonnie Prince Charlie σε συσκευασία δώρου (τον έχω και χωρίς φιόγκο, αν ενδιαφέρεσαι). Και βέβαια ο Charles Edward Stuart (επιστημονική ονομασία, το άλλο είναι το χαϊδευτικό του) ήταν της οικογενείας των Stuart, αφού όλα τα ξέρεις τι ρωτάς πονηρούλη, δεν είχε γίνει όμως βασιλιάς, του διέφυγε. Η οικογένεια είχε χάσει το θρόνο της και όλα παίζονταν εκείνη τη γοητευτική εποχή που οι Σκωτσέζοι μαλλιοτραβιόνταν με τους Βρετανούς και έμπαιναν από σπόντα και οι Γάλλοι στη μέση και γινόταν μια Γιουροβίζιον, γενικώς, εκείνο που θυμάμαι πιο πολύ είναι το Lorna Doone, ένα αγαπημένο μου μυθιστόρημα. Ο Μπόννι είχε γεννηθεί στη Ρώμη, παρακαλώ (αυτό σημαίνει ότι ήταν ετεροδημότης;) και προσπάθησε να ανακτήσει τον οικογενειακό θρόνο αλλά έμεινε στην προσπάθεια. Είχε και κάτι θυελλώδη ειδύλλια που έγιναν ταινία, κάτι τέτοια ψάχνουν οι κινηματογραφιστές για να αποδώσουν.
Λοιπόν, εκείνος ο von Hund που λέγαμε (ή δεν λέγαμε; έχω ξεχάσει και σε ποιους έχουμε αναφερθεί) κάπου στα 1742 βρέθηκε στο Παρίσι, όπου μυήθηκε από "Ανώτερους Αγνώστους" (νάτοι πάλι) σε ένα νέο, μασονικού τύπου τάγμα (ποιο άραγε;), αλλά αφού ήταν Άγνωστοι αυτοί, ο von Hund δεν κατάλαβε ποιοι ήταν. (Ήταν σοβαρές εποχές τότε, η ανωνυμία ήταν κανόνας.) Πλην όμως, ο von Hund υποψιάστηκε, λέει, ότι ο μυητής του ήταν ο Μπόννι (υποψιάζομαι ότι ο von Hund τον γνώρισε από το φιόγκο). Πιθανώς ο μυητής να ήταν o Charles Radclyffe, πάντως αυτοί οι "Ανώτεροι Άγνωστοι" υποτίθεται ότι είχαν σχέση με τους Ιακωβίτες, με τους οποίους είχε σχέση ο Μπόννι, κόκκινη κλωστή δεμένη και τα λοιπά.
Ο Radclyffe ήταν Grand Master (αυτό σίγουρα δεν σημαίνει Μεγάλος Αρχιτέκτονας) του Prieuré de Sion, διάδοχος του Isaac Newton και καθοδηγητής του Chevalier Ramsay, του οποίου Ramsay μαθητής ήταν ο Baron Tschoudy, τι μας θυμίζει αυτός, και λίγο ως πολύ όλοι αυτοί είχαν σχέση με τους Κnights of the Morning Star ή αλλέως Κnights of Palestine ή αλλέως Thebaid Brethren ή αλλέως Sons ή Children of the Valley ή απλώς Qadosh, όπως ορθώς το τοποθετείς. Αυτοί πάλι, που είχαν σχέση με τη Society of Ormus αλλά μετά διέκοψαν, ήταν το παλαιότερο στρατιωτικό τάγμα στην Παλαιστίνη και θεωρούνται πρόγονοι της Masonic Brotherhood. Είχαν έρθει, λέει, από τη Θηβαΐδα, ήταν σπουδαίοι εσωτεριστές και μπορεί να ήταν Εσσαίοι, Θεραπευτές, Λευΐτες, απόγονοι προφητών μέχρι και μακρινοί συγγενείς του Μελχισεδέκ, βασιλέα του Σάλεμ. Κάτι ήταν τέλος πάντων, μην το ψάχνουμε, για να υπάρχει και λίγο μυστήριο. Με κάτι Σταυροφορίες και κάτι τέτοια, πιθανώς να συνέργησαν στη δημιουργία των αγαπητών μας γνωστών και μη εξαιρετέων Ιπποτών του Ναού.
Πάντως, όλο κάτι τέτοια διαβάζω και κοντεύω να συμπεράνω ότι εκείνα τα χρόνια, που ο εσωτερισμός δεν είχε πολύ κόσμο και κοσμάκη, οι μυστικοί κάπως γνωρίζονταν ή επηρεάζονταν μεταξύ τους. Σαν τα κόμματα στη Βουλή. Από κοντά λοιπόν και κάτι Ροδόσταυροι, και κάτι Γνωστικοί. Για να κάνουμε και ολίγον φλας μπακ, είχαμε παλιότερα και κάτι ενδιαφέροντα πρόσωπα στη Φλωρεντία, κάτι Πλατόνικ Ακάντεμις, κάποιους Marsilio Ficino, Ιωάννη Βησσαρίωνα, Γεώργιο Γεμιστό Πλήθωνα, Pico della Mirandola, μετά στη Γερμανία κάποιους Reuchlin, Agrippa, Hutten, Paracelsus... Κρατάει χρόνια αυτή η κολώνια.
Διότι, αν πάμε και πιο παλιά, είχαμε μια φορά κι έναν καιρό κάποιους Μάγους (ακόμα πιο μακρινούς προγόνους των Τεκτόνων), που είχαν ξεκινήσει από την Αίγυπτο και είχαν καταφύγει στην Ιερουσαλήμ, όπου έκαναν πρακτική εξάσκηση στα μυστήρια της Φύσης μέχρι που την Ιερουσαλήμ την κατέλαβε εκείνος ο άχαρος ρωμαίος ο Τίτος. Τότε εκείνοι επέστρεψαν στη Σκυθία και στη Θηβαΐδα, μέχρι που ενώθηκαν με τους Σταυροφόρους υπό τον αγαπητότατο Godfrey de Bouillon και ανέκτησαν το Ναό. Είχαμε και το βασιλέα της Ιερουσαλήμ Baldwin II, ο οποίος ίδρυσε τους Grand Knights of St. Andrew ή Princes of the Royal Secret και τους εμπιστεύθηκε τους ιερούς θησαυρούς του Τάγματος. Τα μέλη του Τάγματος επιλέγονταν από το βαθμό Qadosh και κηρύσσονταν Princes of Masonry. Όμως όλα τα ωραία έχουν ένα τέλος, η Ιερουσαλήμ κατακτήθηκε πάλι από τους Μουσουλμάνους που κι αυτοί ησυχία δεν είχαν, οπότε όσα από τα πολύτιμα κειμήλια διασώθηκαν τα ανέλαβε μια 21μελής αδελφότητα στην Ουψάλα (έκπληξη! πώς προέκυψε αυτή η πόλη;) όπου τα φύλαξε στην Crypt of the Three Crowns. Όμως στη συνέχεια μεταφέρθηκαν στη Σκωτία (πού; πού;) όπου πάλι τα φύλαγε μια 21μελής ομάδα, ενώ άλλα στάλθηκαν στο εξωτερικό (ποιο είναι το εξωτερικό;). Τέλος πάντων, η ανάκτηση του Ναού παραμένει διακαής πόθος.
Σε κάτι Qadosh ή τύπου Qadosh ψιθυρίζεται ότι ανήκε και ο Ιησούς, και τι θέλει να πει άραγε ο Eckartshausen στο "Νεφέλη στο Θυσιαστήριο"; Α, μην ξεχάσω, είχαμε και τους Φιλαδελφείς (εδώ παίρνουμε μια δόση από Bohme, Gichtel, Swedenborg, Pernetty, Pasqually, Saint Martin, Cagliostro, οι οποίοι θεωρούνται συνεχιστές της αυθεντικής παράδοσης), στους οποίους Φιλαδελφείς ανήκε ο Ramsay, και ο Ramsay σχετιζόταν μεταξύ των άλλων με το δούκα του Bouillon (Bouillon; μα τι μας θυμίζει αυτό;) ο οποίος Bouillon ήταν θείος του Μπόννι που λέγαμε. Γεια σου θείο!
Ο φίλος μας ο Karl Gotthelf von Hund (βαρόνος, μην ξεχνιόμαστε) είπε ότι του είπαν πως μετά τη διάλυση του Τάγματος των Ναϊτών, μερικοί από αυτούς (προφανώς επιζήσαντες) πήγαν στη Σκωτία και ενώθηκαν με Τέκτονες. (Να, κάτι τέτοια ακούνε και οι Baigent & Leigh και γράφουν βιβλία.) Διάλεξαν ένα διάδοχο του Jacques de Molay του οποίου το όνομα παρέμενε αυστηρά άγνωστο (το δις εξαμαρτείν ουκ ιππότου σοφού) και το γνώριζαν μόνο εκείνοι οι οποίοι τον είχαν εκλέξει (πάλι καλά). Ο αρχηγός αποκαλούταν διακριτικά "Ανώτερος Άγνωστος" και αρχίζω να εκνευρίζομαι με όλους αυτούς τους Ανώτερους Άγνωστους, τι με νοιάζει αν ήταν ανώτεροι αφού ήταν άγνωστοι, το μνημείο του αγνώστου (ανωτέρου) ιππότου θα φτιάξουμε στο τέλος. Ή να ιδρύσω το Τάγμα των Αγνώστων Σπιράλ; Έστω. Ο von Hund ανέλαβε να δημιουργήσει στη Γερμανία στοές της ποικιλίας Strict Observance και το διέπραξε με επιτυχία.
Ας δούμε όμως τι έγινε με τον καλό μας Μπόννι. Λοιπόν, η οικογένεια Stuart βασίλευε στην Αγγλία από το 1603, με ένα χαρούμενο διάλειμμα μεταξύ 1649 - 1660 όταν εμφανίστηκε ο Oliver Cromwell και τα έκανε λίμπα. Ο τελευταίος Stuart που βασίλεψε ήταν ο James ΙΙ (μην τον μπερδέψουμε με τον ομώνυμο ηθοποιό του Χόλλυγουντ) που εξαναγκάστηκε σε παραίτηση το 1688. Μεγάλος καημός για τους Stuart, που προσπάθησαν να ανακτήσουν το θρόνο με μάχες και συμμαχίες, αλλά τζίφος. Οι εξόριστοι στη Γαλλία Stuart αποκλήθηκαν και Jacobites, από τη λατινική ονομασία του James που είναι Jacob, χαίρω πολύ, και μιας και δεν είχαν τι άλλο να κάνουν, ασχολήθηκαν με τον Ελευθεροτεκτονισμό. Μερικές στοές της Γαλλίας και της Ιταλίας ελέγχονταν από Ιακωβίτες και το μήλο κάτω από τη μηλιά θα πέσει, να λοιπόν και ο Μπόννι που έγινε mason. Το 1745, που ο Μπόννι συνεχίζοντας την οικογενειακή παράδοση -όπως ο παπούς James II και ο μπαμπάς James III- προσπάθησε να διεκδικήσει και αυτός το θρόνο, έγινε Grand Master των Masonic Knights Templar, αμέ, και ίδρυσε και ένα ροδοσταυρικό κλώνο. Εμ, τα λέω εγώ ότι εκείνοι οι άνθρωποι ήταν λίγο απ' όλα. Για την ιστορία, οι Ιακωβίτες συνέδεαν το θάνατο του Χιράμ Αμπίφφ με τη θανάτωση του Charles I (πατέρα του James II) από το θανατηφόρο Cromwell, και την ανάσταση του Χιράμ με την αποκατάσταση του θρόνου τους. Ευσεβείς πόθοι. Πάντως ο διεκδικητής Stuart αποκαλούταν Pretender και Royal Master, οι παρ' αυτώ αποκαλούνταν Select Masters, ολόκληρα τυπικά μπαίνουν στη μέση. Οι βαθμοί Royal Master, Select Master και Super Excellent Master συγκροτούν το Council of Cryptic Masonry, το τρίτο σώμα του York Rite... ... Ωχ, τα βαριέμαι τώρα όλα αυτά, εγώ μπήκα στο Εσοτέρικα για το "Πείραμα της Φιλαντέλφια" και χωρίς να το καταλάβω βρέθηκα στους Ναΐτες, το άρθρο μου για το εν λόγω πείραμα δημοσιεύεται σε ένα περιοδικό αυτού του μήνα, να πάτε να το πάρετε.
Ναι μεν, αλλά "We in the West can thank our mentors in the Orient, that is, the Moyen-Orient, or Middle East, for preserving the Gnosis, intact, even to the present times, and we SHOULD thank them every day, rather than thanking those hallowed names of western posterity alone". Κάτι τέτοια με επηρεάζουν υπέρ του Rite of Memphis, έχει μια εξωτική γοητεία, αλλά με αποπήρατε.
Ο Άγιος Μαρτίνος των Αγρών, αγαπητέ Dreamweaver, έχει σχέση με τον Eco (ο οποίος με ποιους έχει σχέση;) και με το εκκρεμές του, και όχι με το Σαιν-Μαρτέν, ο οποίος δεν έχει κηρυχθεί άγιος.
quote:Τελικά οι Kadosh, οι συναρχιστές, οι Ναϊτες, οι Μασώνοι, οι μαρτινιστές, οι θεοσοφιστές, οι εσωτεριστές, το Rectified Scottish Rite, το Memphis misraim κλπ. τι σχέση έχουν; Και γιατι να υπάρχουν όλα αυτά;
Τι ερώτηση! Αν δεν υπήρχαν, πώς θα υπήρχε το τόπικ;
Σπείρος
Είμαι παρών και σας παρακολουθώ αλλά ψάχνω να βρω κάποια παλιά μου αρχεία που ελπίζω θα δημιουργήσουν ενδιαφέρον μήνυμα γι αυτό είμαι σιωπηλός προς το παρόν.
Θαυμάζω επίσης το κουράγιο σου να γράφεις τέτοια μηνύματα.......
quote:
Ψοφάω για το χιούμορ σου φίλε SpiralΕίμαι παρών και σας παρακολουθώ αλλά ψάχνω να βρω κάποια παλιά μου αρχεία που ελπίζω θα δημιουργήσουν ενδιαφέρον μήνυμα γι αυτό είμαι σιωπηλός προς το παρόν.
Σχετικά με το πρώτο, εγκρίνω κι επαυξάνω.
Σχετικά με το δεύτερο, αναμένω...
quote:
Zadok μας, γιατί έριξες την πρώτη φορά άσφαιρο; Πρέπει να ανησυχήσω;
Όχι, απλά γράψε "λάθος"!
Αν τολμήσω να επικοινωνήσω με την "χούφτα" που διαχειρίζεται το χώρο αυτό, ώστε να το σβήσουν, κινδυνεύει η σωματική μου ακεραιότητα! Δεν φτάνει που διόρθωσαν, έστω μετά παρέλευσης μίας εβδομάδος, τους συνδέσμους της προηγούμενης σελίδας;
Καημένο "edit"! Κι ούτε ένα μνημόσυνο δεν προλάβαμε να κάνουμε. Κλαψ!
Τέλος πάντων!
Κάνοντας μία επισκόπηση (και ουχί προεπισκόπηση) στα προηγούμενα, στάθηκα σ' αυτό:
quote:
Το Malkuth, όπου αντικατοπτρίζονται όλες οι υψηλές δυνάμεις, κομματιάστηκε σε θραύσματα φωτός που σκορπίστηκαν στον κόσμο και αποτελούν τη Θεία Παρουσία (Shekinah) χωρίς να είναι εύκολο να επιστρέψουν στην πηγή τους. Έτσι, υπάρχει η Θεία Εξορία που συμβολίζει τις περιπλανήσεις του λαού του Ισραήλ όπου η ανθρώπινη συνεργασία είναι απαραίτητη για να αποκαταστήσει τον Ανώτερο και τον Κατώτερο Κόσμο.
...και θυμήθηκα το παλιό, καλό: "Η ΙΣΧΥΣ ΕΝ ΤΗ ΕΝΩΣΕΙ".
Και ως γνωστόν, μία από τις στήλες του Ναού είχε να κάνει με την ισχύ...
"Virtus Junxit Mors Non Separabit" (Whom virtue unites, death will not separate)
quote:
Julius Caesar
Αηδιάζω με τέτοιες αρρωστημένες ερμηνείες ατόμων που θεωρούν την θρησκεία τόσο ιερή όσο μια πορνοταινία.
Αντί να αηδιάζης και να γράφης όλες αυτές τις πομφόλυγες περί πνευματικών επαφών, καλύτερα θα ήταν να ρίξης μια ματιά στην Παλαιά Διαθήκη, που όπως φαίνεται, για σένα είναι tabula rasa. Για να σε διευκολύνω λοιπόν να αναβαθμίσης την άγνοιά σου, σου παραθέτω μερικά κείμενα απ' αυτήν.
Σάρα δὲ γυνὴ Ἅβραμ οὐκ ἔτικτεν αὐτῷ. ἦν δὲ αὐτῇ παιδίσκη Αἰγυπτία, ᾗ ὄνομα Ἄγαρ. 2 εἶπε δὲ Σάρα πρὸς Ἅβραμ· ἰδοὺ συνέκλεισέ με Κύριος τοῦ μὴ τίκτειν· εἴσελθε οὖν πρὸς τὴν παιδίσκην μου, ἵνα τεκνοποιήσωμαι ἐξ αὐτῆς. (Γεν.16,1-2)
Συνήγαγε δὲ Λάβαν πάντας τοὺς ἄνδρας τοῦ τόπου καὶ ἐποίησε γάμον. καὶ ἐγένετο ἑσπέρα, καὶ λαβὼν Λείαν τὴν θυγατέρα αὐτοῦ εἰσήγαγε πρὸς Ἰακὼβ καὶ εἰσῆλθε πρὸς αὐτὴν Ἰακώβ. (Γεν.29,22-23)
Εγένετο δέ ἐν τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, κατέβη ᾿Ιούδας ἀπὸ τῶν ἀδελφῶν αὐτοῦ καὶ ἀφίκετο ἕως πρὸς ἄνθρωπόν τινα ᾿Οδολλαμίτην, ᾧ ὄνομα Εἰράς. καὶ εἶδεν ἐκεῖ ᾿Ιούδας θυγατέρα ἀνθρώπου Χαναναίου, ᾗ ὄνομα Σαυά, καὶ ἔλαβεν αὐτὴν καὶ εἰσῆλθε πρὸς αὐτήν. (Γεν. 38,1-2)
εἶπε δὲ ᾿Ιούδας τῷ Αὐνάν· εἴσελθε πρὸς τὴν γυναῖκα τοῦ ἀδελφοῦ σου καὶ ἐπιγάμβρευσαι αὐτὴν καὶ ἀνάστησον σπέρμα τῷ ἀδελφῷ σου. (Γεν. 38,8)
Ἐὰν δὲ κατοικῶσιν ἀδελφοὶ ἐπὶ τὸ αὐτὸ καὶ ἀποθάνῃ εἷς ἐξ αὐτῶν, σπέρμα δὲ μὴ ᾗ αὐτῷ, οὐκ ἔσται ἡ γυνὴ τοῦ τεθνηκότος ἔξω ἀνδρὶ μὴ ἐγγίζοντι· ὁ ἀδελφὸς τοῦ ἀνδρὸς αὐτῆς εἰσελεύσεται πρὸς αὐτὴν καὶ λήψεται αὐτὴν ἑαυτῷ γυναῖκα καὶ συνοικήσει αὐτῇ. (Δευτ. 25:5)
καὶ ἐγένετο πρὸς ἑσπέραν καὶ ἀνέστη Δαυὶδ ἀπὸ τῆς κοίτης αὐτοῦ καὶ περιεπάτει ἐπὶ τοῦ δώματος τοῦ οἴκου τοῦ βασιλέως καὶ εἶδε γυναῖκα λουομένην ἀπὸ τοῦ δώματος, καὶ ἡ γυνὴ καλὴ τῷ εἴδει σφόδρα. καὶ ἀπέστειλε Δαυὶδ καὶ ἐζήτησε τὴν γυναῖκα καὶ εἶπεν· οὐχὶ αὕτη Βηρσαβεὲ θυγάτηρ ᾿Ελιὰβ γυνὴ Οὐρίου τοῦ Χετταίου; καὶ ἀπέστειλε Δαυὶδ ἀγγέλους καὶ ἔλαβεν αὐτήν, καὶ εἰσῆλθε πρὸς αὐτήν, καὶ ἐκοιμήθη μετ' αὐτῆς (Β' Βασιλ.11,2-4)
Εἰς τὸ τέλος· ψαλμὸς τῷ Δαυΐδ ἐν τῷ ἐλθεῖν πρὸς αὐτὸν Νάθαν τὸν προφήτην, ἡνίκα εἰσῆλθε πρὸς Βηρσαβεέ. (Ψαλμὸς 50,2)
Όπως βλέπεις ανιστόρητε Ιούλιε, όλα τα "εισήλθε προς αυτήν" στην Βίβλο περιγράφουν κανονικό πήδημα, ουδεμία σχέση έχον με πνευματικές επαφές και πλατωνικούς έρωτες.
*
Sesostris δεν χρειάζεται να το παρακάνεις. Δεν υπάρχει καμία σεξουαλική αναφορά ή υπόνοια στον γνωστό μύθο του Ευαγγελισμού. Και φαίνεται καθαρά από τα συμφραζόμενα ότι πρόκειται για διάλογο και όχι για συνουσία.
Στη δε Παλαιά Διαθήκη θα βρούμε και χωρία όπου το "εισήλθε προς αυτόν" δεν έχει σεξουαλική σημασία (πχ. 'Δαυίδ εισήλθε προς Σαούλ').
quote:
Και φαίνεται καθαρά από τα συμφραζόμενα ότι πρόκειται για διάλογο και όχι για συνουσία.
Σωστά. Και στα κέντρα εξωσωματικής τί νομίζετε πως κάνουν? Ψιλοκουβεντούλα και φιλοσοφική ενατένιση...
There is no Dark Side of the Moon really. In fact it is all Dark.
Τρολιές....Sesostris παλιό το μοτίβο του θεού που αγαπάει την όμορφη παρθένα και εκείνη τού γεννάει γιόκα λεβέντη, απλά οι Χριστιανοί θέλοντας να δείξουν ότι ο δικός μας θεός είναι ανώτερος και μοναδικός, σού λένε ότι ο δικός μας δεν ήταν κάφρος και λιγούρης σαν το Δία στους έρωτές του αλλά πιο πνευματικός και ατσαλάκωτος...ένας μεσίτης αρχάγγελος με κρίνο στο πέτο, ένα χαμόγελο, μπίρι-μπίρι, τάξιμο κτλ ...όχι όμως σεξ...διότι έτσι ο νέος θεός δεν θα είχε διαφορά από τους προηγούμενους. Και φαίνεται καθαρά στο μακρύ διάλογο, πχ. εκεί που λέει "πώς θα γίνει αυτό αφού δεν γνωρίζω άνδρα".
Ο άλλος, αγνοώντας βέβαια με ποιους έχει να κάνει,
καταβάλει φιλότιμες προσπάθειες να προσυλητίσει προς ΜτΙ μεριά
αλλά δεν το έχει ο καψερός, στερείται τόσο γνώσεων όσο και λέγειν
Γι αυτό και δεν τον έχουν βγάλει στο δρόμο...
όποτε ακούω το όνομα 'Ιεχωβάς' μία σκηνή μού έρχεται στο μυαλό
quote:
kost
Sesostris δεν χρειάζεται να το παρακάνεις. Δεν υπάρχει καμία σεξουαλική αναφορά ή υπόνοια στον γνωστό μύθο του Ευαγγελισμού.
Είσαι σίγουρος φίλε kost ότι ο (άγγελος) ήταν όντως άγγελος, και όχι ο Πάνθηρας? Και εκτός τούτου, ο ποταπός ασπασμός που κολλάει?
Επίσης μη ξεχνάς ότι στο κατά Ιωάννη ευαγέλιο οι Εβραίοι κατηγορούν το Ιησού ως νόθο.
«Ἔλεγεν οὖν ὁ Ἰησοῦς πρὸς τοὺς πεπιστευκότας αὐτῷ Ἰουδαίους· Ἐὰν ὑμεῖς μείνητε ἐν τῷ λόγῳ τῷ ἐμῷ, ἀληθῶς μαθηταί μού ἐστε, καὶ γνώσεσθε τὴν ἀλήθειαν καὶ ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώσει ὑμᾶς. ἀπεκρίθησαν αὐτῷ· Σπέρμα Ἀβραάμ ἐσμεν καὶ οὐδενὶ δεδουλεύκαμεν πώποτε· πῶς σὺ λέγεις ὅτι ἐλεύθεροι γενήσεσθε; ἀπεκρίθη αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· Ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι πᾶς ὁ ποιῶν τὴν ἁμαρτίαν δοῦλός ἐστι τῆς ἁμαρτίας. ὁ δὲ δοῦλος οὐ μένει ἐν τῇ οἰκίᾳ εἰς τὸν αἰῶνα· ὁ υἱὸς μένει εἰς τὸν αἰῶνα. ἐὰν οὖν ὁ υἱὸς ὑμᾶς ἐλευθερώσῃ ὄντως ἐλεύθεροι ἔσεσθε. οἶδα ὅτι σπέρμα Ἀβραάμ ἐστε· ἀλλὰ ζητεῖτέ με ἀποκτεῖναι, ὅτι ὁ λόγος ὁ ἐμὸς οὐ χωρεῖ ἐν ὑμῖν. ἐγὼ ὃ ἑώρακα παρὰ τῷ πατρὶ μου λαλῶ· καὶ ὑμεῖς οὖν ὃ ἑωράκατε παρὰ τῷ πατρὶ ὑμῶν ποιεῖτε. Ἀπεκρίθησαν καὶ εἶπον αὐτῷ· Ὁ πατὴρ ἡμῶν Ἀβραάμ ἐστι. λέγει αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· Εἰ τέκνα τοῦ Ἀβραάμ ἦτε, τὰ ἔργα τοῦ Ἀβραὰμ ἐποιεῖτε. νῦν δὲ ζητεῖτέ με ἀποκτεῖναι, ἄνθρωπον ὃς τὴν ἀλήθειαν ὑμῖν λελάληκα, ἣν ἤκουσα παρὰ τοῦ Θεοῦ· τοῦτο Ἀβραὰμ οὐκ ἐποίησεν. ὑμεῖς ποιεῖτε τὰ ἔργα τοῦ πατρὸς ὑμῶν. εἶπον οὖν αὐτῷ· Ἡμεῖς ἐκ πορνείας οὐ γεγεννήμεθα· ἕνα πατέρα ἔχομεν, τὸν Θεόν». (Ιωαν. 8,31-41)
quote:
kost
Στη δε Παλαιά Διαθήκη θα βρούμε και χωρία όπου το "εισήλθε προς αυτόν" δεν έχει σεξουαλική σημασία (πχ. 'Δαυίδ εισήλθε προς Σαούλ').
Απ' όλα έχει ο μπαξές στην Παλαιά διαθήκη. Αλλά και στην Καινή έχουμε εκείνον το γυμνό νεαρό που πετάχτηκε από το πουθενά τυλιγμένος με το σεντόνι. Αλλά θα έλθη και αυτουνού η σειρά....
*
*
Edited by - Sesostris on 30/12/2015 22:25:31
Φίλε Sesostris, στα απόκρυφα πολλά μπορεί να γράφονται. Στο χωρίο όμως του κατά Λουκάν δεν έχεις δίκιο. Η Καινή Διαθήκη ούτως ή άλλως δεν έχει καθόλου σεξ (και δεν είναι τυχαίο αυτό) σε αντίθεση με την Παλαιά που έχει μπόλικο. Η φράση 'ποταπός ασπασμός' μάλλον σε μπέρδεψε...έχει άλλο νόημα από αυτό που φαίνεται...το ασπασμός σημαίνει χαιρετισμός από απόσταση και όχι φιλί (δες παρακάτω τον 'ασπασμό' της Μαρίας προς την Ελισάβετ), το δε 'ποταπός' είναι ερωτηματική αντωνυμία (δωρικής απ'ότι διαβάζω εδώ προέλευσης) και προκύπτει από το ποδαπός και σημαίνει αγνώστου προέλευσης (πχ. 'και εκείνοι εθαύμασαν τον Ιησού, ποταπός (από πού) έστιν ούτος;'. Γενικώς το κατά Λουκάν έχει πιο ωραία και περίτεχνη γλώσσα σε σχέση με τα υπόλοιπα (είναι μάλλον το μόνο που γράφτηκε από Έλληνα συγγραφέα που ήξερε καλά τη γλώσσα).