- Το μυστικό των Ναϊτών - .-= Η ΓΝΩΣΗ =-.

Εμείς βλέπουμε ένα σταυρό με ένα ρόδο στο κέντρο. Μπορεί βέβαια να έχουμε μεγάλη φαντασία!

Πολύ πρωτότυπη...

Άντε, δεν στην σπάω άλλο!

Τι έγινε; Χρειάστηκα πουθενά και δεν το κατάλαβα;

Ήμουν απασχολημένος εξάλλου.

Το είδατε το τopic με το κρυπτογράφημα; Κάπου σε αυτό το topic νομίζω ότι αναφέρθηκε ή κάνω λάθος;

Το σχήμα Spiral μου θυμίζει εμένα και μια μορφή του Ανκ.

"ΕΝ ΤΟ ΠΑΝ"
αλλά και...
Tria capita exsculpa sunt,unum intra alterum et alterum supra alterum

Εκεί στη σελίδα 7 του παρόντος θέματος είχαμε κάνει σύζευξη με το θέμα S Y M V O L A:

*

*

*

*

και τώρα προσθέτω και από το θέμα ΓΙΑΤΙ ΤΟΣΗ ΥΣΤΕΡΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΚΩΔΙΚΟ ΝΤΑ ΒΙΝΤΣΙ;

Αλήθεια, ξέρετε ότι υπάρχουν λαοί που γιορτάζουν το θάνατο και πενθούν τη γέννηση;

Όντως υπάρχει μεγάλη ομοιότητα...

sub rosa

Rodostauroi
(clickable)

Δείτε κι αυτό: Το Βατικανό επιστρέφει λείψανα Αγίων...

Φίλε Oculatis Abis, ευχαριστώ για τη συνδρομή! Η εικόνα σου βοηθάει πολύ στους συσχετισμούς.

Για τα κρυπτογραφικά και τα δισκοπότηρα... Δεν ξέρω, μακάρι να βρεθεί μια άκρη! Βέβαια, ακόμα δεν έχει διευκρινιστεί αν αναζητείται το δισκοπότηρο ως υλικό - αναμνησιακό είδος ή με τις άλλες του σημασίες.
Όμως πολλές φορές, κατά το "ο πεινασμένος καρβέλια βλέπει", οι ερευνητές βιάζονται να βγάλουν συμπεράσματα και σε περιπτώσεις όπου συμπεράσματα δεν υπάρχουν. Αυτά τα αρχικά θα μπορούσαν να σημαίνουν οτιδήποτε άλλο.

Ο κατεργαράκος ο Πουσσέν δεν έχει τεκμηριωθεί ότι ανήκε κάπου. Όχι βέβαια ότι ήταν και ανυποψίαστος!
Νομίζω ότι αξίζει να κάνουμε μια μνεία στο θρυλικό πίνακά του και στα παρελκόμενα. Ήταν άραγε η Μαρία Μαγδαληνή (και μάλιστα σε κατάσταση εγκυμοσύνης) η εικονιζόμενη; Και τίνος, μα τίνος να ήταν ο τάφος;

Και η άλλη εκδοχή:

Γιατί άραγε οι βοσκοί ήταν τρεις και στις δυο περιπτώσεις; Τι έβοσκαν;

Φιλτάτη Zadok, περί γέννησης και θανάτου αν ξετρυπώσω ένα ωραίο κείμενο θα μεταφέρω λίγες αράδες.

(στίχοι 55-80 του The Regius Poem)

To "Regius Poem" - Χειρόγραφο Ρέγκιους, ανάγεται στα 1390 και θεωρείται η αρχαιότερη ιστορική πηγή περί Τεκτονισμού. Μεταξύ άλλων, αναφέρεται στην ίδρυση του Τεκτονισμού στην Αγγλία "στα χρόνια του καλού βασιλιά Άθελσταν", που συγκέντρωσε από όλη τη χώρα όλους τους "εργάτες της Τέχνης" (λιθοδόμους αλλά ίσως όχι μόνο, γιατί ο όρος δεν σήμαινε μόνο τον καλό τεχνίτη αλλά και το γνώστη).

Ο Άθελσταν συγκάλεσε γενική συνέλευση των άγγλων οικοδόμων στην Υόρκη (η ρωμαϊκή πόλη Eboracum), η οποία θεωρήθηκε ως η Μητρόπολη του Τεκτονισμού.

Οι αγγλικές συντεχνίες των λιθοδόμων δέχτηκαν ως μέλη τους και αρκετούς μορφωμένους που πρακτικά δεν είχαν σχέση με οικοδομικές εργασίες, αλλά ήταν "φιλόσοφοι" που ανήκαν σε "σχολές" τις οποίες δίωκε απηνώς η Καθολική Εκκλησία: Ροδόσταυροι, Ερμητικοί, Αλχημιστές, Μυστικιστές, Καββαλιστές κ.ά. Αυτοί αποτέλεσαν τον πυρήνα των λεγόμενων "Θεωρητικών" Τεκτόνων που έγιναν "αποδεκτοί" από τους επαγγελματίες των συντεχνιών ("Αποδεδεγμένοι Θεωρητικοί Τέκτονες").

Το 16ο αιώνα, οι Επαγγελματικές Ενώσεις των Οικοδόμων / Αρχιτεκτόνων που προστατεύονται από τους άγγλους βασιλείς, γίνονται οι χώροι που προσφέρουν άσυλο στους πάσης φύσεως ελευθερόφρονες που δίωκε η Αντιμεταρύθμιση της Καθολικής Εκκλησίας.

Αυτοί οι κυνηγημένοι λοιπόν, θα βρουν καταφύγιο στις "στοές", όπου σιγά - σιγά τα εργαλεία της οικοδομικής θα επενδυθούν με φιλοσοφικές και αποκρυφιστικές σημασίες και θα τεθούν τα θεμέλια της σύστασης των βαθμών της Ελευθεροτεκτονικής.

(πηγές: "Τα Αρχαία Τεκτονικά Χειρόγραφα", J. P. Craftson, εκδ. Γκοβόστη - "Η Ενάτη Αψίδα - Ο Τεκτονικός Τύπος της Υόρκης", εκδ. Αέναον)

Αφιερωμένο στο φίλτατο Gothic: Όχι πως γράφω κάτι καινούργιο, αλλά κάνω μια σύντομη περίληψη μιας πτυχής που ανάγεται σε αρχαίες παραδόσεις... όπως αυτές ζυμώθηκαν με μεταγενέστερες και εξελίχθηκαν, και υπάρχουν ακόμα.

Με όλη τη γοητεία εποχών όπου πολλά έπρεπε να παραμένουν εν κρυπτώ και να εκφράζονται μέσα από μυστικά σύμβολα ή να βρίσκουν διέξοδο μέσα από την Τέχνη.

quote:

---

Μήπως όμως, ξεφεύγουμε από το θέμα;

---

Προσπαθώ να καταλάβω γιατί ένας χαριέστατος δρόμος της Αθήνας (ακόμα δεν τον έχει βάλει στο στόχαστρο η υψηλή διανόηση) λέγεται οδός Σωνιέρου. Ποίος ήτο αυτός ο Σωνιέρος, τον οποίο ανερυθρίαστα πατάμε; Γνωρίζω μόνο εκείνο τον αββά Saunière, που συνετέλεσε στο να γίνει τουριστική αττραξιόν η Rennes-le-Château.

Η είσοδος του κοιμητηρίου της γραφικής αυτής κωμόπολης. Εδώ, κυρίες και κύριοι, βλέπετε ένα χαρακτηριστικό ναϊτικό σύμβολο, Skulls and Crossbones (ορίστε;) πριν το οικειοποιηθούν οι πειρατές αποπροσανατολίζοντας την κοινή γνώμη.

Στην ιστορία αυτή που όλοι γνωρίζουμε απταίστως, διαπλέκονται πολλά μυστήρια: αιφνίδιοι πλουτισμοί πτωχών αββάδων που ανακάλυψαν κωδικοποιημένες περγαμηνές, έργα τέχνης με ανεξήγητες έννοιες, μυστικές εταιρίες, μυστικά παρελθόντα, κρυμμένοι θησαυροί, διάσημα ονόματα, συμβολικά μυθιστορήματα, μυστηριώδεις τάφοι, ιερή γεωγραφία, αστρικοί σχηματισμοί, αποσιωπημένες παραδόσεις, ύποπτες οικογένειες, εκλεκτές γενεαλογίες, ανεξιχνίαστες δολοφονίες, πολιτικές συνωμοσίες, τα παιδιά του Ζεβεδαίου ποιον είχαν πατέρα (και όταν λέμε Ζεβεδαίου δεν κυριολεκτούμε), στυγερές γενοκτονίες –ιστορικές και σύγχρονες– μέχρι και ένα κομψό πασπάλισμα από ναζί στο ρόλο των Ιντιάνα Τζόουνς. Βέβαια, αν δεν υπήρχαν οι Ναΐτες, ίσως όλα αυτά να μην υπήρχαν. Ίσως η Μαρία Μαγδαληνή να παρέμενε αμαρτωλή επ’ αόριστον. Ίσως ο da Vinci να μην είχε γίνει best-seller.

Jolly Roger

τo γνωστό
http://www.priory-of-sion.com/
με αρκετές νέες προσθήκες

και για τους γνώστες της Iταλικής, το
http://www.ordinedeltempio.it

Kαλή συνέχεια

Φιλαράκια, εντυπωσιάστηκα με αυτά που μας έστειλε ο αγαπητός μας Oannes.

Από τη μια έχουμε τις σελίδες του περιβόητου Πλαντάρ, ο οποίος θεωρείται ηθικός αυτουργός της περί Prieure de Sion σχετικής μυθολογίας, δεν παύει όμως να έχει το ενδιαφέρον του.

Από την άλλη έχουμε τις σελίδες του ιταλικού Ordine di Templo το οποίο με συγκίνησε, διότι κατά βάθος είμαι ρομαντικός. Λέω, κοίταξε τι έφτιαξαν οι άνθρωποι, ένα σάιτ με πολύ μεράκι και πολλή πίστη. Δεν είναι το ωραιότερο που έχουμε δει στη ζωή μας, εντάξει, αλλά είναι φτιαγμένο με αφοσίωση. Και πόση χαρά οι καλοί μας γείτονες που ανακάλυψαν ναϊτικά ερείπια στη χώρα τους!

Για πρώτη φορά, μια φωτογραφία σαν αυτή (ελπίζω να μη γίνει αόρατη και η ακόλουθη) δεν με ενόχλησε:

Συνήθως μειδιώ με τους κυρίους (και τις κυρίες) με τους απαστράπτοντες λευκούς μανδύες, αυτή τη φορά με έπιασε το στοχαστικό μου και δεν μειδίασα. Λέω πάλι, κοίτα να δεις, δυο εποχές μαζί. Φόντο τα ερείπια και πρώτο πλάνο οι συνεχιστές μιας παράδοσης που δεν λέει να σβήσει.

Έρριξα μια ματιά και σε αυτά που έγραψα παραπάνω και έγινα ακόμα στοχαστικότερος. Θα θέσω λοιπόν τη σοβαρότερη ερώτηση από τότε που ξεκίνησα την καριέρα μου στο Εσοτέρικα:

Πώς θα ήταν ο κόσμος σήμερα αν εκείνη την ημέρα δεν έφευγαν τα καράβια του Χριστόφορου, με τους κόκκινους σταυρούς στα πανιά τους, να ακολουθήσουν εκείνο το αστέρι, το Λα Μέρικα, που τους έδειχνε μια καινούργια γη;

Πόσο ενωμένη –ή, έστω, πώς– θα ήταν η Ευρώπη σήμερα, αν οι Ναΐτες δεν έκαναν εισαγωγαί – εξαγωγαί κοσμοθεωριών;

Μήπως άραγε ένα σχέδιο εκπληρώθηκε;

« Για την ερμηνεία της βιωμένης μέσα από το θρησκευόμενο άνθρωπο ανομοιογένειας του χώρου, μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε σαν παράδειγμα οποιαδήποτε θρησκεία. Ας επιλέξουμε ένα εντελώς κοντινό μας παράδειγμα: μια εκκλησία σε μια σύγχρονη πόλη. Για τον πιστό, αυτή η εκκλησία είναι τμήμα ενός άλλου χώρου, και δεν ανήκει μόνο στο δρόμο, στον οποίο βρίσκεται. Η πόρτα, η οποία οδηγεί στο εσωτερικό της εκκλησίας, δείχνει ότι εδώ ακριβώς διακόπτεται η τοπική συνέχεια. Το κατώφλι που βρίσκεται ανάμεσα στους δύο χώρους υποδηλώνει και την απόσταση ανάμεσα στους δύο τρόπους ύπαρξης, τον κοσμικό και το θρησκευτικό. Το κατώφλι είναι το φράγμα, η διαχωριστική γραμμή, το σύνορο που χωρίζει τους δύο κόσμους και, ταυτόχρονα, ο παράδοξος τόπος όπου οι δύο κόσμοι συναντώνται. Εκεί όπου μπορεί να ολοκληρωθεί η μετάβαση από το κοσμικό στο ιερό σύμπαν.

…Η εκκλησία είναι και τμήμα ενός εντελώς άλλου χώρου από ό,τι οι ανθρώπινοι χώροι κατοικίας και εργασίας που την περιβάλλουν. Μέσα στην ιερή στοργή της, πραγματοποιείται η υπέρβαση του κόσμου. Σε πρώιμα πολιτιστικά στάδια αυτή η δυνατότητα της υπέρβασης εκφράζεται με διάφορες μεταφορικές απεικονίσεις ενός ανοίγματος: εδώ, στην ιερή στοργή, μπορεί να επικοινωνήσει κανείς με τους θεούς. Πρέπει, λοιπόν, να υπάρχει μια “θύρα” προς τα επάνω, μέσω της οποίας οι θεοί κατεβαίνουν στη γη και οι άνθρωποι μπορούν συμβολικά να ανέβουν στον ουρανό. Θα δούμε σύντομα ότι αυτό συναντάται σε πολλές θρησκείες: ο ναός αποτελεί ένα “άνοιγμα” προς τα πάνω και εξασφαλίζει την επικοινωνία με τον κόσμο των θεών. »

(Mircea Eliade, «Το ιερό και το βέβηλο», εκδ. Αρσενίδη)

Είδα όμως και άλλα αυθεντικά ναϊτικά κτίσματα τα οποία διατηρούνται σε άριστη κατάσταση, και μάλιστα χρησιμοποιούνται κιόλας! Μια εκστατική εμπειρία, για να επιστρέψω και να φάω στη μάπα όλη την ασχήμια της διαδρομής Patrasso – Atene, μέσω ενός δρόμου που επιμένουν να τον χαρακτηρίζουν εθνικό… και άσ’ τα να πάνε. Διαμαρτύρομαι, εμείς τα ναϊτικά κτίσματα εν Ελλάδι τα αφήσαμε να καταστραφούν.

Μερικαί σκηναί του έργου

Μία σύγχρονη απόδοση του εμβλήματος της Μαρίας των Μεδίκων, δεύτερης γυναίκας του Ερρίκου του ΙV.

"Tegit virtue minores" (Με το θάρρος του προστατεύει τα παιδιά του)

Και μία λεπτομέρεια από πορτραίτο της Ελισάβετ:

(clickable)

.
.

Η μητέρα πελεκάνα (έτσι λέγεται;) προσφέρει το αίμα της για να θρέψει τα παιδιά της και να τα σώσει από την πείνα. Μια άλλη εκδοχή λέει πως με το αίμα της η μητέρα επιδιώκει να σώσει τα παιδιά της που πεθαίνουν, με αποτέλεσμα το δικό της θάνατο. Αν δεν απατώμαι, αυτήν την εικόνα χρησιμοποιεί και το έμβλημα.

Αλληγορικά οι πρώτοι Χριστιανοί με τον πελεκάνο συμβόλιζαν τον Ιησού που θυσιάστηκε για να προσφέρει τη σωτηρία. Επιπρόσθετα, ο Ιησούς εξακολουθεί να μας «τρέφει» με το σώμα και το αίμα του στη Θεία Ευχαριστία.

Σύμφωνα με μια ειδικότερη ερμηνεία, τα ανήσυχα πελεκανάκια τραυματίζουν τους γονείς τους και ο πατέρας τα σκοτώνει. Την τρίτη ημέρα εμφανίζεται η μητέρα η οποία αφήνει το αίμα της να τρέξει πάνω στους νεκρούς νεοσσούς και τους ανασαίνει. Αλληγορία για την ανάσταση, με τον πατέρα να αντιπροσωπεύει τον όφι ή την αρνητική αρχή που επιφέρει το θάνατο και τη μητέρα να αντιπροσωπεύει τον Υιό του Ανθρώπου. Αντίστοιχος αναστάσιμος συμβολισμός απαντάται και στον Ελευθεροτεκτονισμό όπου, ενώ ο παλαιός Ναός καταστρέφεται και ο Λόγος χάνεται, ένας νέος Ναός και ένας νέος Λόγος αναδύονται, με την αλληγορική σημασία του θανάτου και της ανάστασης στην αιώνια ζωή.