- (Η ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ - ΤΑ ΠΑΘΗ) = ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ;;;;;; - .-= Η ΓΝΩΣΗ =-.

ενδιαφέρουσα η πληροφορία. Δεν ήξερα ότι η εγκυκλοπαίδεια αυτή είχε αναλύσει μεταξύ άλλων και αυτή τη δίκη.(δεν έχω πρωτοτυπήσει, λοιπόν! )

Συνεχίζω:

Μετά το μαστίγωμα, ο Πιλάτος έφερε τον Ιησού πάλι μπροστά στον όχλο. Φορούσε πορφυρό μανδύα, με τον οποίο τον είχαν περιβάλλει καθώς τον περιγελούσαν και το ακάνθινο στεφάνι στο κεφάλι του. Για τρίτη φορά ανακοινώθηκε αθωωτική ετυμηγορία.

«ΙΔΟΥ ΣΑΣ ΦΕΡΩ ΑΥΤΟΝ ΕΞΩ ΔΙΑ ΝΑ ΓΝΩΡΙΣΗΤΕ ΟΤΙ ΟΥΔΕΝ ΕΓΚΛΗΜΑ ΕΥΡΙΣΚΩ ΕΝ ΑΥΤΩ». (Κατά Ιωάννην – κεφ. 19, §4)

Όταν εμφανίστηκε ο Ιησούς, ο Πιλάτος, προσπαθώντας να ξυπνήσει στις καρδιές του κόσμου κάποιο συναίσθημα οίκτου προς το δίκαιο και αθώο άνθρωπο, τον παρουσίασε στους συγκεντρωμένους,

«ΙΔΕ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ».

Και οι προσπάθειές του ν’ αφυπνίσει οίκτο έλαβαν την ίδια απάντηση, η οποία δίδεται συνήθως από όσους απορροφώνται τελείως από φατριαστικό μίσος,

«ΣΤΑΥΡΩΣΟΝ ΣΤΑΥΡΩΣΟΝ ΑΥΤΟΝ».

Ωστόσο, σ’ αυτή την σκηνή υπάρχει ένα εξιλεωτικό ιδίωμα. Ο όχλος, ο οποίος είχε παρακινηθεί από τους ηγέτες του να ζητήσει την σταύρωση του Χριστού και εξέφραζε επίμονα μέχρι εκείνη την στιγμή την απαίτηση αυτή, τότε έμεινε σιωπηλός. Τον λυπήθηκαν καθώς στεκόταν εκεί. Μόνον οι ηγέτες, οι αρχιερείς και οι αξιωματικοί τότε φώναξαν

«ΣΤΑΥΡΩΣΟΝ ΑΥΤΟΝ».

Για μία ακόμη φορά ο Πιλάτος, θυμωμένος με την ακόρεστη μνησικακία των ηγετών, εκφώνησε αθωωτική απόφαση. Αυτή τη φορά, με την εκφώνηση της απόφασής του τους προκάλεσε ευθέως να αναλάβουν οι ίδιοι την ευθύνη της εκτέλεσης του Χριστού.

«ΛΑΒΕΤΕ ΑΥΤΟΝ ΣΕΙΣ ΚΑΙ ΣΤΑΥΡΩΣΑΤΕ ΔΙΟΤΙ ΕΓΩ ΔΕΝ ΕΥΡΙΣΚΩ ΕΝ ΑΥΤΩ ΕΓΚΛΗΜΑ».

Και εκείνοι απάντησαν:

«ΗΜΕΙΣ ΝΟΜΟΝ ΕΧΟΜΕΝ ΚΑΙ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΝΟΜΟΝ ΗΜΩΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΠΟΘΑΝΗ ΔΙΟΤΙ ΕΚΑΜΕΝ ΕΑΥΤΟΝ ΥΙΟΝ ΤΟΥ ΘΕΟΥ».

Η αιτία αυτής της δήλωσης των ιερέων δε μου είναι και τόσο ξεκάθαρη. Δεν επιζητούσαν απλά την επικύρωση της καταδικαστικής αποφάσεως της Σανχεντρίν. Επιζητούσαν την ποινή της σταυρώσεως υπό την κηδεμονία της Ρώμης. Οι θρησκευτικές διεκδικήσεις δε θα μπορούσαν παρά να ασκούν λίγη επιρροή σε έναν "ειδωλολάτρη" Έπαρχο, συνηθισμένο στη λατρεία πολλών θεών. Πιθανόν να ήταν μία αθέλητη δήλωση, μέσω της οποίας εκδηλώθηκε η μνησικακία τους, μετά τη δεικτική πρόκληση του Πιλάτου. Όμως, η εξήγηση, η οποία δείχνει η πιο λογική σ’ εμένα, είναι ότι ήταν ένα επιχείρημα ώστε να δικαιολογήσουν την στάση τους απευθυνόμενο προς τον όχλο, ο οποίος προφανώς είχε αρχίσει να λυπάται τον Χριστό, να του αποτυπώσουν το γεγονός ότι ο Ιησούς ήταν ένοχος βλασφημίας κατά την Ιουδαϊκή θρησκεία και να μεταστρέψουν τον οίκτο του σε αντιπαλότητα. Σε καμία άλλη περίπτωση δε θα μπορούσαν να υποκινήσουν τόσο σίγουρα τη δυσαρέσκεια αυτού του όχλου, παρά με την κατηγορία ότι ο Ιησούς ισχυριζόταν ότι συγγένευε και ήταν ίσος με το Γιεχόβα.

Η δήλωση όμως είχε και σαν αποτέλεσμα να κινήσει την προσοχή του Πιλάτου.
Εκείνος πίστευε σε «ειδωλολατρικούς» μύθους θεών και γιων θεών, οι οποίοι άφηναν τις ουράνιες σφαίρες και ανακατεύονταν με τα ανθρώπινα όντα πάνω στη γη, παίρνοντας τη μορφή ανθρώπων, αλλά διατηρώντας τις θείες δυνάμεις τους, οπότε φοβήθηκε μήπως ο Ιησούς ήταν γιος του Δία ή κάποιου άλλου θεού και τον ανέκρινε εκ νέου ιδιαιτέρως. Παρόλο που η περιέργειά του δεν είχε ολοκληρωτικά ικανοποιηθεί, ήταν τόσο εντυπωσιασμένος που

«ΕΚΤΟΤΕ ΕΖΗΤΕΙ Ο ΠΙΛΑΤΟΣ ΝΑ ΑΠΟΛΥΣΗ ΑΥΤΟΝ»

και αυτή ήταν η πιο κατάλληλη στάση από πλευράς Ρωμαίου Επάρχου και Δικαστή δεδομένων των πολλών αθωωτικών αποφάσεων, τις οποίες είχε ήδη εκδώσει.

Συνεχίζεται...

ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΟΛΑ

Οι προσπάθειές του Πιλάτου ήταν άκαρπες. Η επιχειρηματολογία των ηγετών, επικαλούμενη το θρησκευτικό αίσθημα και την πίστη του όχλου, έπεισε ότι ο Ιησούς έπρεπε να πεθάνει. Με πανούργα κακεντρέχεια, παρουσίασαν στον Πιλάτο το τελευταίο και πειστικότατο επιχείρημά τους.

Η διακυβέρνηση του Πιλάτου ως Έπαρχου δεν ήταν απόλυτα αδιάφθορη. Αντιθέτως, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως ληστρική σε κάποιες περιπτώσεις. Σχετική έρευνα θα μπορούσε ν’ αποκαλύψει παρατυπίες και ατασθαλίες. Ο Τιβέριος ήταν ένας καχύποπτος Καίσαρας, ο οποίος πίστευε χωρίς τις απαραίτητες αποδείξεις και ευχαριστιόταν να εξευτελίζει και να τιμωρεί. Καταγγελία στον Καίσαρα ήταν πρακτικά ίση με την καταδίκη από τον Καίσαρα. Και ο Πιλάτος φοβόταν μήπως καταγγελθεί. Η φιλία του Καίσαρα ήταν η πιο ισχυρή, αλλά και η πιο ασταθής βάση.

Αδυνατώντας να πείσουν το δικαστή Πιλάτο και μη μπορώντας να επιτύχουν τη θανατική καταδίκη του Ιησού δια του νόμου, οι Γραμματείς αντεπιτέθηκαν με πολιτικό επιχείρημα, με καλυμμένο υπαινιγμό ότι θα προβούν σε καταγγελία στη Ρώμη.

«ΕΑΝ ΤΟΥΤΟΝ ΑΠΟΛΥΣΗΣ ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΦΙΛΟΣ ΤΟΥ ΚΑΙΣΑΡΟΣ ΠΑΣ ΟΣΤΙΣ ΚΑΜΝΕΙ ΕΑΥΤΟΝ ΒΑΣΙΛΕΑ ΑΝΤΙΛΕΓΕΙ ΕΙΣ ΤΟΝ ΚΑΙΣΑΡΑ».

Η δίκη είχε περατωθεί. Ο δικαστής Πιλάτος εγκατέλειψε την εξουσία του και υποχώρησε ενώπιον του καιροσκόπου και φοβισμένου πολιτικού Πιλάτου.

Πήρε νερό και έπλυνε τα χέρια του ενώπιον του πλήθους, λέγοντας

«ΑΘΩΟΣ ΕΙΜΑΙ ΑΠΟ ΤΟΥ ΑΙΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ ΤΟΥΤΟΥ ΥΜΕΙΣ ΟΨΕΣΘΕ» (Κατά Ματθαίον - κεφ. 27, §24).

Και τον «ΠΑΡΕΔΩΚΕ ΔΙΑ ΝΑ ΣΤΑΥΡΩΘΗ».

Νομίζω ότι αδικούμαι τόσο την ίδια την ιστορία όσο και την ίδια την υπόθεση. Και συγκεκριμένα:

Λες:
«Η διακυβέρνηση του Πιλάτου ως Έπαρχου δεν ήταν απόλυτα αδιάφθορη. Αντιθέτως, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως ληστρική σε κάποιες περιπτώσεις. Σχετική έρευνα θα μπορούσε ν’ αποκαλύψει παρατυπίες και ατασθαλίες.»

Αυτό από πού προκύπτει έτσι αβίαστα αγαπητή μου Zadok? Θέλω περισσότερο «φως».

Λες:
«Ο Τιβέριος ήταν ένας καχύποπτος Καίσαρας, ο οποίος πίστευε χωρίς τις απαραίτητες αποδείξεις και ευχαριστιόταν να εξευτελίζει και να τιμωρεί. Καταγγελία στον Καίσαρα ήταν πρακτικά ίση με την καταδίκη από τον Καίσαρα. Και ο Πιλάτος φοβόταν μήπως καταγγελθεί.»

Ο Τιβέριος ήτανε ένας έξυπνος πολιτικός και καλός γνώστης των ανθρώπων που επέλεγε να τον εκπροσωπούνε. Αυτό μαρτυρά και η ασυνήθιστα μεγάλη και επιτυχή παραμονή του Πιλάτου στην θέση που κατείχε: πάνω από δέκα χρόνια.

Δεν ήτανε ούτε ανόητος αλλά ούτε και αφελής ώστε να επηρεαστεί έτσι απλά από μια καταγγελία που θα διατύπωναν κατά του εκπροσώπου του (πολιτικός διοικητής) οι υποδουλωμένοι εβραίοι ή οποιαδήποτε θρησκευτική ομάδα. Τέτοιου είδους «αναφορά» δεν θα τύχαινε ΚΑΜΙΑΣ ΕΠΙΤΥΧΙΑΣ.

Πόσο μάλλον δε, όταν η αναφορά θα προέρχονταν από τους υποτελείς εβραίους, ΤΟΥΣ ΟΠΟΙΟΥΣ ΟΙ ΡΩΜΑΙΟΙ ΠΕΡΙΦΡΟΝΟΥΣΑΝΕ, πράγμα το οποίο το βεβαιώνει μεταξύ άλλων και ο Φλάβιος Ιώσηπος.

Εξάλλου, ας μην ξεχνάμε και τα πραγματικά δεδομένα εκείνης της εποχής, προς χάριν των ετσιθελικών περιγραφών του μετέπειτα ΡΩΜΑΙΟ-ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ….

Οι Ρωμαίοι ήσαν τρομεροί στις αντεκδικήσεις τους κατά των εβραϊκών εξεγέρσεων και αναταραχών, ισοπεδώνοντας ολάκερα χωριά και πόλεις τα οποία συχνά παραδίδονταν στην φωτιά, προς τιμωρία και παραδειγματισμό των όποιων επίδοξων ηγετίσκων. Το μένος τους δε, έφτανε σε τέτοιο σημείο ώστε μετά από μια επιχείρηση καταστολής ο πληθυσμός ως συνήθως πουλιόταν στα πολυάριθμα σκλαβοπάζαρα.

Όσον αφορά τώρα τον Πιλάτο, του οποίου το κύριο καθήκον ήταν να τηρεί τη τάξη σύμφωνα με τους ρωμαϊκούς νόμους και τα ρωμαϊκά συμφέροντα, ας έχουμε υπ’όψιν μας ότι, ως ρωμαίος διοικητής, μικρή σημασία έδινε στα όσα έλεγαν οι υπόδουλοι εβραίοι.
Τους περιφρονούσε όπως και όλοι οι ρωμαίοι. Και ήτανε φυσικό θα λέγαμε.

Απόδειξη του ότι όχι μόνο τους περιφρονούσε αλλά και ότι ΤΟΥΣ ΚΑΤΑΔΙΩΚΕ ΜΑΝΙΩΔΩΣ, αποτελεί η ΣΦΑΓΗ που διεπράχθη στο όρος Γαριζίμ όταν διέταξε να εκτελεστούνε ΟΛΟΙ όσοι παρευρίσκονταν στην υποκινούμενη εξέγερση των Σαμαρειτών. (βλέπε σχετικά «κωδικοποιημένα» στο Κατά Λουκάν ΙΓ’1,2,3)

Την σφαγή αυτή ΕΚΑΤΟΝΤΑΔΩΝ εβραίων, αλλά και την σταύρωση πολλών αιχμαλώτων που ακολούθησε μας διηγείται ο Φλάβιος Ιώσηπος στις «Ιουδαϊκές αρχαιότητες XVIII, IV, 85-89).

Επομένως, η περιγραφή ενός δειλού και φοβισμένου πολιτικάντη Πιλάτου, ΔΕΝ ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΝΕΤΑΙ στον επάξια αμειβόμενο και ΕΜΠΙΣΤΟ της Ρώμης πολιτικό διοικητή της περιοχής.
Εδώ δεν δίστασε να ΚΑΤΑΣΦΑΞΕΙ εκατοντάδες εβραίους, και ποιος ξέρει πόσα άλλα παρόμοια περιστατικά «καθάρισε», και θα ίδρωνε το αυτάκι του από την…..«καταγγελία για παράβαση καθήκοντος» προερχόμενη από τους υπόδουλους του??

Νομίζω ότι προβαίνεις σε κρίσεις που είναι απολύτως ανεδαφικές Zadok, και αδικείς το πραγματικό πρόσωπο της ιστορίας.

Κατ'επέκταση......

έχω ολοκληρώσει την περιγραφή των γεγονότων και τον σχολιασμό τους κατά την κρίση μου.

Σκοπεύω να ξεκινήσω να διατυπώνω τα συμπεράσματά μου.

Εάν θέλεις και κρίνεις σκόπιμο επί της παρούσης, εξήγησέ μου βάσει της ανωτέρω ιστορικής αναφοράς σου, την οποία δεν αμφισβητώ, πώς ερμηνεύεις τη μη απόδωση της δικαιοσύνης ή την ελλιπή τήρηση των δικονομικών κανονισμών από πλευράς Πόντιου Πιλάτου. Ή μήπως πιστεύεις ότι ο Ρωμαίος Έπαρχος επιτέλεσε άψογα τα καθήκοντά του;

Κατά την γνώμη μου και σύμφωνα με τις Γραφές, κατέβαλλε προσπάθειες για να τηρήσει το νόμο, αλλά τελικά λύγισε κάτω από το βάρος των πιέσεων. Αυτό είναι το θέμα μας, λοιπόν. Πώς πιστεύεις εσύ και για ποιό λόγο, ότι λύγισε;

Δε νομίζω ότι έχει νόημα να αναλύσω περαιτέρω τη δική μου σκέψη, γιατί το αν ο Τιβέριος ήταν καλός γνώστης των ανθρώπων ή αν ο Πιλάτος ήταν εν γένει πετυχημένος Έπαρχος νομίζω ότι λίγο "μετράει". Το αποτέλεσμα δεν αλλάζει. "Νίπτω τας χείρας μου" είπε.

Ειναι πολυ επιπολαιο να προσπαθησουμε να συγχωνευσουμε την μεταφυσικη του διασταση με την επιστημονικη..Ειναι,κατα τη γνωμη μου παντα,λαθος προσεγγιση που οδηγει σε αβασιμα συμπερασματα,κατι που αποδεικνυει και η διαφορετικοτητα μεταξυ των οσων βιβλιων εχουν γραφτει ανα καιρους πανω στο θεμα των παθων του Ιησου.Και εχει απιστευτα τρομερη σημασια(συγνωμη για την λαθος συνταξη,απλα για να τονισω αυτο που θελω να πω)το γεγονος οτι οσες αναλυσεις εχουν γραφτει και οσα βιβλια εχουν εκδοθει ξανα και ξανα εχουν μια ιστορια απο το 33 μεχρι σημερα..Ειναι πολυ λογικο αρα συγχρονως οι επιφυλαξεις μεγαλυτερες,να εχουν αλλοιωθει πολλα πραγματα,ειτε συνειδητα(...) ειτε ασυνειδητα..

Αρα κυριος γνωμονας ειναι οτι μονο να "υποθετουμε" μπορουμε κρατωντας παντα κοινως μια πισινη..
Θα συμφωνησω ομως με την zadok στο γεγονος οτι ο Πιλατος πραγματικα δεχτηκε πιεσεις οι οποιες τον οδηγησαν στο "νιπτω τας χειρας μου..."
Αν ισχυε οτι η δυναμη του ξεπερνουσε καθε τετοιο εμποδιο τοτε πραγματι για ποιο λογο υπεκυψε?Αν ηταν υπερανω ολων των παρευρισκοντων γιατι να παραδωσει το Χριστο για σταυρωση?Δεν ειναι καπως αντιφατικο?

Οπως και να εχει παντως υπαρχει και η αποψη οτι ποτε δε θα μαθει κανενας πως πραγματικα εγινε ολο αυτο το γεγονος..
Γι αυτο ειναι πολυ σημαντικο να διαχωριζουμε τις δυο φυσεις του.Τη μεταφυσικη-θεικη και την επιστημονικη..

Φιλικα..

οδηγείσαι σε ΛΑΘΟΣ συμπεράσματα, λαμβάνοντας ως σοβαρά, στοιχεία τα οποία ΔΕΝ ΕΥΣΤΑΘΟΥΝΕ. Και για να σε βοηθήσω περαιτέρω θα σου σχολιάσω ορισμένα σου αποσπάσματα.

Λες:
«Και εκείνοι απάντησαν:
«ΗΜΕΙΣ ΝΟΜΟΝ ΕΧΟΜΕΝ ΚΑΙ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΝΟΜΟΝ ΗΜΩΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΠΟΘΑΝΗ ΔΙΟΤΙ ΕΚΑΜΕΝ ΕΑΥΤΟΝ ΥΙΟΝ ΤΟΥ ΘΕΟΥ».»

Οι εβραίοι, γνωρίζοντας την στάση αλλά και κοσμοθεώρηση των ρωμαίων επί του θέματος, δεν θα επιχειρούσανε ποτέ να προβάλλουνε ένα τέτοιο επιχείρημα μπροστά στον ρωμαίο διοικητή Πιλάτο.

Πρώτον διότι ΑΔΙΑΦΟΡΟΥΣΕ ο Πιλάτος για τις όποιες μεσσιανικές και «Θεϊκές» διεκδικήσεις των διαφόρων εκ των υποδουλωμένων εβραίων (ας σημειώσουμε ότι κατά εκείνο το διάστημα αναφέρονται ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΕΚΑΤΟ «μεσσίες»!), και δεύτερον διότι πολυάριθμες ρωμαϊκές οικογένειες ισχυρίζονταν με υπερηφάνεια ότι κατάγονταν από την ένωση κάποιου Θεού με μια θνητή και αντίστροφα.

Οι εβραίοι ΓΝΩΡΙΖΑΝ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ ότι οι ιδεολογικές διαφορές τους ΔΕΝ ΕΝΔΙΕΦΕΡΑΝ ΤΟΥΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ!

Επομένως, η διαμόρφωση «κλίματος» που επιχειρούνε οι ανώνυμοι γραφιάδες της Κ.Δ. έχει προφανή σκοπό και εντάσσεται στον σταδιακό καθαγιασμό των αρχόντων που τους εγκατέστησαν ως ΚΡΑΤΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ.

Και κάτι ακόμα: ας μην ξεχνάμε ότι, όπως δεν συνέβη και σε δεκάδες άλλες παρόμοιες περιπτώσεις «μεσσιών», εάν ήθελαν οι διοικούντες εβραίοι να βγάλουνε από την άκρη τον επίδοξο Ιησού τότε θα μπορούσανε να το είχανε κάνει με χαρακτηριστική ευκολία και δεν θα χρειαζότανε όλη αυτή η σκηνοθέτηση.
Δολοφονίες και ξεκαθαρίσματα, σε μια περίοδο γενικότερων μεσσιανικών αναταραχών και βίας, ήτανε στην καθημερινή διάταξη.

Λες:
«…πώς ερμηνεύεις τη μη απόδωση της δικαιοσύνης ή την ελλιπή τήρηση των δικονομικών κανονισμών από πλευράς Πόντιου Πιλάτου. Ή μήπως πιστεύεις ότι ο Ρωμαίος Έπαρχος επιτέλεσε άψογα τα καθήκοντά του;»

Θεωρώντας ως ΑΝΕΔΑΦΙΚΕΣ τις περιγραφές και τους λόγους παρουσίασης τους Ιησού στον Πιλάτο (βεβαίως και το προφίλ του Πιλάτου), απλά θα πω ότι ο Πιλάτος εκτέλεσε τα καθήκοντα του σύμφωνα με τις εντολές που αυτός όφειλε να διαφυλάξει.

Η τήρηση της τάξης καθοριζόταν με ακρίβεια από τους ρωμαϊκούς νόμους, και για κάθε παράβαση προβλεπόταν η ανάλογη ποινή: οι βέργες, τα μαστίγια, οι flagras, η φυλάκιση, ο αποκεφαλισμός, η σταύρωση κ.ο.κ.

Ο Ιησούς δεν εκτελέστηκε σύμφωνα με τις διατάξεις και τις μυθιστορηματικές προτροπές των εβραϊκών νόμων, αλλά σύμφωνα με τις ποινές που προέβλεπε ο ρωμαϊκός νόμος, για πράξεις τις οποίες και πάλι οι ρωμαϊκοί νόμοι θεωρούσαν αξιόποινες.

Επίσης, ο Πιλάτος έπνιγε στο αίμα ΚΑΘΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ εξέγερσης, ακόμη και υποθετικής. Η σφαγή των Σαμαρειτών (φίλα προσκείμενων στον Ιησού…) το υπογραμμίζει δίχως αμφισβήτηση. Ως εκ τούτου, ο αυστηρός και σκληρότατος στρατιωτικός διοικητής ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΣΕ ΚΑΜΙΑ ΕΚΤΙΜΗΣΗ ΤΟΝ ΧΥ «ΜΕΣΣΙΑ» ΙΗΣΟΥ, που δημιουργούσε αναταραχές στην έκταση της δικαιοδοσίας του.

Οι λόγοι εκτέλεσης του (σύμφωνα με την ρωμαϊκή δωδεκάδελτο) ήτανε αρκετοί θα λέγαμε.

Πρώτον, η ρωμαϊκή δωδεκάδελτος ΑΠΑΓΟΡΕΥΕ ΕΠΙ ΠΟΙΝΗ ΘΑΝΑΤΟΥ την άσκηση «μαύρης μαγείας», δηλαδή την προφορά λόγων και την εφαρμογή μαγικών τεχνασμάτων που είχαν ως συνέπεια τη βλάβη ανθρώπων, ζώων και φυτών. ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΑΔΙΚΗΜΑ ΥΠΕΠΕΣΕ ΞΕΚΑΘΑΡΑ Ο ΙΗΣΟΥΣ.

Δεύτερον, σύμφωνα με τους ρωμαϊκούς νόμους οι επιθέσεις εναντίον των προσκυνητών και των μικροεμπόρων στο Ναό της Ιερουσαλήμ ήτανε ΕΝΟΠΛΕΣ ΛΗΣΤΕΙΕΣ, και καταδικάζονταν ως βαριές αξιόποινες πράξεις. ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΑΔΙΚΗΜΑ ΥΠΕΠΕΣΕ (επίσης) ΞΕΚΑΘΑΡΑ Ο ΙΗΣΟΥΣ. Πόσο μάλλον δε όταν ο ταμίας του πλήθους που ακολουθούσε τον Ιησού ήταν ένας «άνθρωπος του φόνου» και επιπλέον ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΜΕΝΟΣ ΚΛΕΦΤΗΣ (Κατά Ιωάννην 12.6).

Επίσης, εάν διαβάσουμε προσεκτικά τον Ματθαίο θα δούμε ότι ο Ιησούς λέει πως είναι «γιος βασιλιά». Όταν τον ρώτησε ο Πιλάτος «συ ει ο βασιλεύς των Ιουδαίων?» ο Ιησούς του απάντησε ΑΜΕΣΩΣ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΔΙΣΤΑΓΜΟΥΣ: «συ λέγεις», δηλαδή, «το είπες κιόλας, το γνωρίζεις». (οι ετσιθελικές ερμηνείες της δεξιάς πλευράς των ευαγγελίων προφανώς εξυπηρετούνε άλλα συμφέροντα…)

Επομένως, ούτε «λύγισε» κανένας στρατιωτικός διοικητής (!) μπροστά στα όσα γελοία και ανυπόστατα προσάπτουνε οι μετέπειτα ΡΩΜΑΙΟ-ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ στους εβραίους, αλλά ούτε και παρέβη έστω και κατά μια κεραία τα καθήκοντα του.

Και μια «λεπτομέρεια»: ο Ωριγένης (2ος και 3ος αιώνας) μας λέει ότι ΗΔΗ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΑΓΝΟΟΥΣΑΝΕ ΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ ΤΟΥ «ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ»! Ο μύθος αυτός φίλτατη Zadok χτίστηκε αιώνες μετά τα ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ γεγονότα.

Άραγε???

Εκτέλεσε έναν ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΤΑΡΑΞΙΑ, γόνο βασιλικού γένους, που έθετε σε κίνδυνο όλους τους φιλήσυχους εβραίους.

Ας θυμηθούμε τον Λατίνο συγγραφέα Μινούκιο Φέλιξ, ο οποίος αναφέρει στο έργο του «Οκτάβιος» την άποψη της κοινής γνώμης για τους αποκαλούμενους χριστιανούς: «ένας άνθρωπος που εκτελέστηκε για τα εγκλήματα του πάνω στον σιχαμερό ξύλινο σταυρό..μια θρησκεία που απαιτεί την λατρεία ενός σκελετού επάνω στον σταυρό..όχι! Ένας παρόμοιος εγκληματίας να λατρεύεται ως Θεός!»
Και ας μην ξεχνάμε πως ο Μ.Φέλιξ υπήρξε μαζί με τον Τερτυλλιανό ένας από τους πρώτους και φανατικότερους ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ του 3ου αιώνα.

Από την άλλη, ο Ηλιοκλής, ένας δικαστής στη Νικομήδεια κατά την εποχή του Διοκλητιανού λέει για το πρόσωπο του Ιησού: «ένας ληστής..!». Και να σημειώσουμε ότι το αυτοκρατορικό ανάκτορο της Νικομήδειας κάηκε κατά…μυστηριώδη τρόπο!

Απλό μεν, αλλά ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ για τους οπαδούς του χριστιανισμού του Σαούλ……

Θα ήθελα να υπενθυμίσω επί τη ευκαιρία (δεν ξέρω πόσες φορές θα χρειαστεί ακόμα να το κάνω):

Εδώ δεν κάνουμε ιστορική έρευνα. Η επιστημονική ανάλυση αφορά στη νομική επιστήμη και όχι την ιστορία.

Εύλογα γεννάται το ερώτημα: μα δε μας ενδιαφέρει η αλήθεια; Δεν οδηγούμαστε μοιραία έτσι, σε μία ιστορική ανάλυση;

ΟΧΙ! (Όσο κι αν ξενίζει) όχι. Στα δικαστήρια δηλαδή, αποκαλύπτεται η αλήθεια;

Όχι απαραίτητα. Είναι σημαντικός παράγων, αλλά δεν είναι πάντα και απόλυτη προϋπόθεση.

Η δικαιοσύνη οφείλει να αποδωθεί είτε αποκαλύπτεται η αλήθεια, είτε αποκαλύπτεται κάποια κατα συνθήκην αλήθεια, η οποία δεν αμφισβητείται ικανοποιητικά. Η μόνη περίπτωση που δεν αποδίδεται δικαιοσύνη είναι όταν υπάρχουν μεν ικανοποιητικές αμφιβολίες περί τις επικρατούσας αποδώσεως της αλήθειας, αλλά εκ των αμφιβολιών αυτών δεν προκύπτει κάποια νέα αλήθεια στην οποία να μπορεί να στηριχτεί κάποια δικονομική τεκμηρίωση.

Σ' αυτό το τόπικ λοιπόν, δεν ασχολούμεθα με το αν υπήρξε Χριστός, αν έκανε θαύματα κι αν ήταν θεϊκός, δεν ασχολούμεθα καν με τη μεταφυσική διάσταση της σταυρώσεως και της αναστάσεως.

Εδώ μας ενδιαφέρει να κρίνουμε την ορθότητα της διαδικασίας συλλήψεως, εκδικάσεως και εκδόσεως ετυμηγορίας εις βάρος του Ιησού και έχουμε δεχθεί ως κατα συνθήκην πηγές τις Γραφές.

Δεν χρειάζεται να μπλεκόμαστε πάντα με ακαταλλαβίστικες (για κάποιους) έννοιες εσωτερισμού, για να εξάγουμε συμπεράσματα για τον εσωτερισμό (ωραία δεν την χρησιμοποιώ τη λέξη;), ο οποίος κρύβεται ακόμα και στην ιστορία αυτή και ο οποίος ελάχιστες φορές αποκαλύπτεται, γιατί κανείς δεν σκέφτεται το απλό...

"Virtus Junxit Mors Non Separabit" (Whom virtue unites, death will not separate)

γράφεις:

quote:

---

οδηγείσαι σε ΛΑΘΟΣ συμπεράσματα,

---

φαίνεται ότι ΤΗΝ ΓΝΩΜΗ ΣΟΥ ΤΗΝ ΕΧΕΙΣ ΗΔΗ ΣΧΗΜΑΤΙΣΕΙ, και άρα οι όποιες παρατηρήσεις γίνονται δεν τις λαμβάνεις υπ’όψιν σου.
Επομένως, απλά αναλύεις, σύμφωνα με αυτά που εσύ εκτιμάς ως αξιόπιστα και δεδομένα, τον συλλογισμό σου και το πώς αυτός δικαιολογείται.

Μία έρευνα όμως δεν μπορεί να οδηγήσει σε αντικειμενικά συμπεράσματα λαμβάνοντας υπ’όψιν τα κατασκευάσματα ΤΗΣ ΜΙΑΣ ΜΟΝΟ ΠΛΕΥΡΑΣ, ούτε και περιχαρακώνοντας τις πηγές πληροφόρησης σε γνωστά στεγανά.

Για παράδειγμα δεν λαμβάνεις υπ’όψιν σου τις ΠΑΡΑΝΟΜΕΣ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ, οι οποίες τιμωρούνταν με την ποινή της ΘΑΝΑΤΩΣΗΣ.

Ποιά είναι σε αυτό το τεράστιο ζήτημα η τοποθέτηση σου φίλτατη?

Επίσης, δεν λαμβάνεις υπ’όψιν σου το δεδομένο ότι παρόμοιου τύπου «μεσσίες» έπαιρναν και έδιναν εκείνο τον καιρό στην διχασμένη κοινωνία των εβραίων. Και αυτό το γεγονός ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΟΛΟΥ ΤΥΧΑΙΟ, όπως και σχετικά εξηγώ.

Κατά τον ίδιο τρόπο, δεν λαμβάνεις υπ’όψιν σου τις ανιστόρητες και ασυμβίβαστες δηλώσεις των γραφιάδων του ευαγγελισμού ως προς το πρόσωπο του Πιλάτου αλλά και τις δήθεν «πιέσεις» που του είχανε ασκήσει οι εβραίοι του ιερατείου.

Επίσης, δεν μας εξηγείς τι σημαίνει η δήλωση του Ωριγένη ως προς την ουσιαστική ΑΝΥΠΑΡΞΙΑ του ευαγγελίου του Ματθαίου προ του 2ου αιώνα.

Και κάτι ακόμα όσον αφορά την αξιοπιστία των ευαγγελίων: τα ευαγγέλια είναι συμπιλήματα από διάφορες πηγές και χρονολογίες. Οι διάφοροι γραφιάδες, ανά τους αιώνες, γράφοντας κάτω από την ιδεολογική σκεπή του Ματθαίου ή του Μάρκου (μη υπαρκτά πρόσωπα με αυτές τις ιδιότητες) συνθέτανε ένα σκηνικό ώστε να εξυπηρετήσουνε τους επεκτατικούς τους σκοπούς καθώς και να τρέφουνε τον αντισημιτισμό στις τάξεις των πιστών τους.

Ένας απλά διαφορετικός λόγος και ερμηνεία του Γιαχβέ δέν θα έδινε μεγάλες ελπίδες σε μια νέα αίρεση. Ενας "ενσαρκωμένος Υιος Θεού" όμως, που μάλιστα θα είχε θανατωθεί ουσιαστικά απο τους εβραίους, έδινε άλλη διάσταση καθώς και την ποθητή αποκαθήλωση, δια παντός, της εβραϊκής κληρονομιάς του Γιαχβέ!

Για αυτό το λόγο ακριβώς υπάρχουνε και τόσα ασυμβίβαστα στοιχεία. Τέλειο έγκλημα βλέπεις ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ.

Άρα, πολύ φοβάμαι ότι οδηγούμαστε σε παρόμοια ετυμηγορία με αυτή που σκιαγραφούνε οι επίδοξοι ευαγγελιστές ως προς το πρόσωπο του Πιλάτου.

Να’σαι καλά.