- \** ΕΣΩ...AνατροπΗ **/ - .-= Η ΨΥΧΗ =-.

Ζωή uber alles

Να σου καθαρίσω μανταρίνι
για παρηγοριά;

Όλα γίνονται, όλα αρχίζουν ξανά

Δε σταμάτησε ο χρόνος

Σε ταξίδι κρυφό για το πουθενά

Κάποιος έφυγε μόνος

Όλα γίνονται το ποτάμι κυλάει

Κι η ζωή μια σταγόνα

Μες το κύμα παφλάζει παίζει γελάει

Κι’ ονειρεύεται ακόμα

Και πέφτει στη γη

Μια κυριακή

Σαν την πρώτη μέρα

Χτες ήσουν εκεί που είμαι τώρα εγώ

Και πέφτει η βροχή

Σα μουσική

Στο ζεστό αέρα

Χτες ήσουν εκεί που είμαι τώρα εγώ

Μια στάλα βροχής σε γκρίζο καιρό

Όλα γίνονται κάποιος στα σκοτεινά

Σε κρατάει απ’ το χέρι

Παίζει μια μελωδία και σε γυρνάει

Πίσω σ’ άγνωστα μέρη

Όλα γίνονται ειμ’ ακόμα εδώ

Ένα αληθινό ψέμα

Μια πηγή που διψάει να βγει στον αφρό

Να ενωθεί με το ρεύμα

Και πέφτει στη γη...

Και πέφτει η βροχή...

Tonight I'll shave the mountain
I'll cut the hearts from pharoahs
I pull the road off of the rise
tear the memories from my eyes
and in the morning I'll be gone
I drink 1000 shipwrecks
tonight I'll steal your paychecks
I paint the sheets across my bed
the birds will all fly from my head
and in the morning I'll be gone
take every dream that's breathing
find every boot that's leaving
shoot all the lights in the cafe
and in the morning I'll be gone
I bet 1000 dollars
I have a french companion
I tie myself below the deck
I pull the rope around my neck
and in the morning I'll be gone
it takes a life to win her
there is a drum of bourbon
800 pounds of nitro
his boots are thunder as he plays
theree is a stone inside it
tonight his bones will ride it
I'll need a tent to hide it
and in the morning I'll be gone
and in the morning I'll be gone
and in the morning I'll be gone

Tον ψίθυρο των άστρων
έπιασε η γκλάβα μου...
Αρμονία και χάος

("Φαινεται πια πως τίποτα - τίποτα δε μας σώζει" Καισαρ Εμμανουήλ)

Ξέρω εγώ κάτι που μπορούσε, Καίσαρ, να σας σώσει.
Κάτι που πάντα βρίσκεται σ'αιώνια εναλλαγή,
κάτι που σχίζει τις θολές γραμμές των οριζόντων,
και ταξιδεύει αδιάκοπα την ατελείωτη γη.

Κάτι που θά'κανε γοργά να φύγει το κοράκι,
που του γραφείου σας πάντοτε σκεπάζει τα χαρτιά
να φύγει κρώζοντας βραχνά, χτυπώντας τα φτερά του,
προς κάποιαν ακατοίκητη κοιλάδα του Νοτιά.

Κάτι που θά'κανε τα υγρά, παράδοξά σας μάτια,
που αβρές μαθήτριες τ'αγαπούν και σιωπηροί ποιηταί
χαρούμενα και προσδοκία γεμάτα να γελάσουν
με κάποιο τρόπο που, όπως λεν, δε γέλασαν ποτέ.

Γνωρίζω κάτι, που μπορούσε, βέβαια, να σας σώσει.
Εγώ που δε σας γνώρισα ποτέ...Σκεφτείτε...Εγώ.
Ένα καράβι...Να σας πάρει, Καίσαρ...Να μας πάρει...
Ένα καράβι, που πολύ μακριά θα τ'οδηγώ.

Μια μέρα χειμωνιάτικη θα φεύγαμε.
- Τα ρυμουλκά περνώντας θα σφυρίζαν,
τα βρωμερά νερά η βροχή θα ράντιζε,
κι οι γερανοί στους ντόκους θα γυρίζαν.

Οι πολιτείες οι ξένες θα μας δέχονταν,
οι πολιτείες οι πιο απομακρυσμένες
κι εγώ σ'αυτές αβρά θα σας εσύσταινα
σαν σε παλιές, θερμές μου αγαπημένες.

Τα βράδια, βάρδια κάνοντας, θα λέγαμε
παράξενες στη γέφυρα ιστορίες,
για τους αστερισμούς ή για τα κύματα,
για τους καιρούς, τις άπνοιες, τις πορείες.

Όταν πυκνή η ομίχλη θα μας σκέπαζε,
τους φάρους θε ν'ακούγαμε να κλαίνε
και τα καράβια αθέατα θα τ'ακούγαμε,
περνώντας να σφυρίζουν και να πλένε.

Μακριά, πολύ μακρια να ταξιδεύουμε,
κι ο ήλιος πάντα μόνους να μας βρίσκει
εσείς τσιγάρα "Κάμελ" να καπνίζετε,
κι εγώ σε μια γωνιά να πίνω ουίσκι.

Και μια γριά στο Αννάμ, κεντήστρα στίγματος,
-μια γριά σ'ένα πολύβοο καφενείο-
μια αιμάσσουσα καρδιά θα μου στιγμάτιζε,
κι ένα γυμνό, στο στήθος σας, κρανίο.

Και μια βραδιά στη Μπούρμα, ή στη Μπατάβια
στα μάτια μιας Ινδής που θα χορέψει
γυμνή στα δεκαεφτά στιλέτα ανάμεσα,
θα δείτε-ίσως-τη Γκρέτα να επιστρέψει.

Καίσαρ, από ένα θάνατο σε κάμαρα,
κι από ένα χωματένιο πεζό μνήμα,
δε θά'ναι ποιητικότερο και πι'όμορφο,
ο διάφεγγος βυθός και τ'άγριο κύμα;

Λόγια μεγάλα, ποιητικά, ανεκτέλεστα,
λόγια κοινά, κενά, "καπνός κι αθάλη",
που ίσως διαβάζοντάς τα να με οικτίρετε,
γελώντας και κουνώντας το κεφάλι.

Η μόνη μου παράκληση όμως θά'τανε,
τους στίχους μου να μην ειρωνευθείτε.
Κι όπως εγώ για έν'αδερφό εδεήθηκα,
για έναν τρελόν εσείς προσευχηθείτε.

Tον ψίθυρο των άστρων
έπιασε η γκλάβα μου...
Αρμονία και χάος

.
.
Του Άλμπορ το φανάρι πότε θα φανεί;

Οι μαθήτριες σχολάσαν του ωδείου

Φωτεινές ρεκλάμες της οδού Σταδίου

Γέφυρα βρεγμένη σκοτεινή

.
.
Μάτι ταραγμένο μάταια σε κρατώ

στον καιρόν απάνω του Σιρόκου

Δούλευε το φτυάρι, μαύρε του Μαρόκου

που μασάς βοτάνια για τον πυρετό

.
.
Φεμινά! Φεμινά! Χορός των κεφαλών

Κ’ οι Ναγκό χορεύουν στην Ασία

Σε πειράζει–μου ’πες- η υγρασία

κ’ η παλιά σου αρρώστια της Τουλών

.
.
Τζίντζερ, που κοιτάς με το γυαλί

το φανάρι του Άλμπορ δεν εφάνη

Βλέπω στο Λονδίνο εγώ τη Fanny

στο κρεβάτι σου άλλον να φιλεί

.
.
Κρέας αλατισμένο του κουτιού

Μύωπα καπετάνιο μου και γέρο

ένα μαγικό σκονάκι ξέρω

τέλειο για την κόρη του ματιού

.
.
Άναψε στη γέφυρα το φως

Μέσα μου μιλεί ένας παπαγάλος

γέρος στραβομύτης και μεγάλος

μα γιομάτος πείρα και σοφός

.
.
Μέσα μου βαθιές αναπνοές

Του Κολόμβου ξύπνησαν οι ναύτες

Όλες τις ρουκέτες τώρα κάφ’ τες

και Marconi στείλε το S.O.S

1899 αλήθειες + 1 ψέμμα...

Tον ψίθυρο των άστρων
έπιασε η γκλάβα μου...
Αρμονία και χάος

Κι αν ο δράκος μου κοιμάται

άγρυπνος φρουρός

εγώ

στα όνειρα του

...we all take turns...

1899 αλήθειες + 1 ψέμμα...