- Ταξιδι Με Την Σκεψη Σε Αυτον Αλλα Και Σε Αλλο Πλανητη Στο Συμπαν Και Επικοινωνια Με Το Μυαλο - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.

Ειναι μεγαλη αληθεια αυτο το τελευταιο που εγραψες.
Λιγοι,πολυ λιγοι θα μπορουν να πουν οτι καταλαβαν
ακριβως τι λες.
Οσοι το εχουν βιωσει.
Για τους αλλους ειναι,απλες κουβεντες.

Πραγματικά πρέπει να το νιώσεις αλλά και πάλι δεν μπορείς να το περιγράψεις γιατί και ο άλλος πρέπει να το νιώσει για να καταλάβει, απλώς δίνεις έναν μπούσουλα, μια γεύση. Δεν μπορείς να πεις ότι είσαι φωτισμένος για κάτι που το έχουν όλοι μέσα στους, ούτε τυχερός γιατί δεν κέρδισες κάτι που είχες πάντα απλά άρπαξες την στιγμή της βαθιάς αντίληψης τίποτα άλλο, δεν χρειάζεται να δώσουμε κάποιο χαρακτηρισμό.
Ευκαιρίες υπάρχουν καθημερινά στην ζωή μας γύρω μας, για να αντιληφθούμε αυτή την βαθιά αντίληψη, απλώς είμαστε βυθισμένοι συνήθως στον θόρυβο του νου μας.

Ο Θεός βρίσκεται τόσο σ' ένα κομμάτι ξύλο, όσο και σ' ένα ανθρώπινο όν. Η διαφορά είναι ότι το κομμάτι ξύλο δεν γνωρίζει τίποτε για το Θεό, ενώ ο άνθρωπος μπορεί να συνειδητοποιήσει την παρουσία Του, μέσα του.

Η ανθρώπινη δράση μπορεί να αντανακλά την Αλήθεια ή μπορεί να αντανακλά την ψευδαίσθηση. Μπορεί να μπει σε λέξεις η Αλήθεια; Ναι αλλά φυσικά οι λέξεις δεν είναι η Αλήθεια. Απλώς δείχνουν προς αυτήν. Όπως λένε και οι βουδιστές: "Το δάχτυλο που δείχνει το φεγγάρι δεν είναι το φεγγάρι". Η Αλήθεια είναι αδιαχώριστη από το ποιος είσαι. Ναι είσαι η Αλήθεια. Αν την αναζητήσεις αλλού, θα εξαπατάσαι κάθε φορά. Η ίδια η Ύπαρξη που είσαι είναι Αλήθεια. Ο Ιησούς προσπάθησε να το μεταδώσει αυτό όταν είπε: "Εγώ ειμί η οδός και η αλήθεια και η ζωή". Είναι από τους πιο ισχυρούς και άμεσους δείκτες προς την Αλήθεια, αν αυτά τα λόγια κατανοηθούν σωστά. Ο Ιησούς μιλάει για το εσώτατο Είμαι. Μερικοί χριστιανοί μυστικιστές το έχουν αποκαλέσει "ο Χριστός εντός", οι βουδιστές το ονομάζουν "βουδική φύση" σου, για τους Ινδούς είναι ο Άτμαν, ο ενυπάρχων Θεός.

Η ίδια η Ύπαρξη που είσαι είναι Αλήθεια. Ο Ιησούς προσπάθησε να το μεταδώσει αυτό όταν είπε: "Εγώ ειμί η οδός και η αλήθεια και η ζωή". Είναι από τους πιο ισχυρούς και άμεσους δείκτες προς την Αλήθεια, αν αυτά τα λόγια κατανοηθούν σωστά. Ο Ιησούς μιλάει για το εσώτατο Είμαι. Μερικοί χριστιανοί μυστικιστές το έχουν αποκαλέσει "ο Χριστός εντός", οι βουδιστές το ονομάζουν "βουδική φύση" σου, για τους Ινδούς είναι ο Άτμαν, ο ενυπάρχων Θεός.

-------------------------------------------------------------------

Και για τους σκεπτικιστές είνα η anima η πνευματικη ουσια που
κρατά ενωμένο καθε τι στο σύμπαν.Η συμπαντική ουσία του Νου του
υπέρτατου Νου,που παρακλάδια του, ειναι τα πάντα όσα περιέχονται.
Πώς αλλοιώς να εξηγήσω το γεγονός οτι,ενα σωματιδιο που το
παρατηρω μπροστα στα μάτια μου,να μπορει να βρίσκεται σε απόλυτη
επικοινωνία και να έχει πλήρη ανταλαγή πληροφοριών,με ενα άλλο
που βρίσκεται δεκα εκατομμύρια ετη φωτός μακρυά σε άλλο γαλαξία?
Αρα αυτή η νοητική ουσία είναι αληθινή.
Είναι μήπως η αλήθεια?

Φίλε καλημέρα
Όταν λες πως δεν μπορείς να περιγράψεις το “τίποτα”, εννοείς πως είναι κάτι υπαρκτό που δεν μπορείς να ορίσεις, ή κάτι άλλο?
Μήπως η σύλληψη της έννοιας του “τίποτα” είναι επινόημα ως αντίθετο του “κάτι”?

Μπορείς να με βοηθήσεις να καταλάβω τον συλλογισμό σου?

Η σκέψη σου διαμορφώνεται από την εξαρτημένη μάθηση του παρελθόντος: την ανατροφή, τον πολιτισμό, οικογενειακό υπόβαθρο κ.α. Ο κεντρικός πυρήνας όλης της νοητικής σου δραστηριότητας αποτελείται από ορισμένες επαναλαμβανόμενες και επίμονες σκέψεις, συναισθήματα και πρότυπα αντίδρασης με τα οποία ταυτίζεσαι πιο έντονα. Αυτή η οντότητα είναι το ίδιο το Εγώ. Η έσχατη αλήθεια του ποιος είσαι δεν είναι «είμαι αυτό», «είμαι εκείνο», αλλά Είμαι. Στις περισσότερες περιπτώσεις όταν λέω «εγώ» αυτό που μιλάει είναι το Εγώ, όχι εσύ. Κάθε Εγώ αγωνίζεται συνεχώς για επιβίωση, προσπαθώντας να προστατέψει και να μεγεθύνει τον εαυτό του. Για να διατηρήσει την εγώ-σκέψη, χρειάζεται την αντίθετη σκέψη του «άλλου». Το εννοιολογικό «εγώ» δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς τον εννοιολογικό «άλλο». Οι άλλοι είναι περισσότερο άλλοι όταν τους βλέπω σαν εχθρούς μου. Στο ένα άκρο της κλίμακας αυτού του ασυνείδητου εγωικού προτύπου βρίσκεται η ψυχαναγκαστική συνήθεια να βρίσκω ελαττώματα στους άλλους και να γκρινιάζω γι’ αυτούς. Ο Ιησούς είπε: «Τι δε βλέπεις το κάρφος το εν τω οφθαλμώ του αδελφού σου, την δε δοκόν την εν τω ιδίω οφθαλμώ ου κατανοείς». Δηλαδή «Γιατί βλέπεις την ακίδα που είναι στο μάτι του αδελφού σου και δεν αντιλαμβάνεσαι το δοκάρι που είναι στο δικό σου μάτι;». Στο άλλο άκρο της κλίμακας υπάρχει σωματική βία μεταξύ ατόμων και πόλεμος μεταξύ εθνών.
Το Εγώ βρίσκει γρήγορα μια νέα μορφή. Το γεγονός ότι αυτή η νέα μορφή είναι βαθιά δυστυχισμένη δεν απασχολεί και πολύ το Εγώ, εφόσον έχει μια ταυτότητα, καλή ή κακή. Η γκρίνια είναι μια από τις αγαπημένες στρατηγικές του Εγώ για την ενίσχυση του εαυτού του. Μερικά Εγώ, που ίσως δεν έχουν και πολλά άλλα με τα οποία να ταυτιστούν, επιβιώνουν εύκολα μόνο και μόνο με την γκρίνια. Η απόδοση αρνητικών ετικετών σε ανθρώπους είτε κατάμουτρα ή συνηθέστερα όταν μιλάς γι’ αυτούς σε άλλους ή ακόμα και όταν τους σκέφτεσαι είναι συχνά μέρος αυτού του προτύπου. Σε κατώτερο επίπεδο της κλίμακας της μη συνειδητότητας, έχουμε κραυγές και τσιρίδες και σε πιο χαμηλά απ’ αυτό, έχουμε τη σωματική βία.
Η αγανάκτηση είναι το συναίσθημα που συνοδεύει την γκρίνια και αισθάνεσαι χολωμένος, τσατισμένος, θιγμένος ή προσβεβλημένος. Νιώθεις αγανάκτηση για την απληστία των άλλων, για την ανεντιμότητα τους, την έλλειψη ακεραιότητας, γι’ αυτό που κάνουν, για ότι έκαναν στο παρελθόν, για αυτό που είπαν. Μερικές φορές το «ελάττωμα» που αντιλαμβάνεσαι σε κάποιον άλλον δεν υπάρχει καν. Είναι μια ολοκληρωτική παρερμηνεία, μια προβολή από ένα νου εκπαιδευμένο να βλέπει εχθρούς και να βγάζει τον εαυτό του ανώτερο ή δικαιωμένο. Άλλες φορές το ελάττωμα μπορεί να υπάρχει αλλά όταν εστιάζεις πάνω του την προσοχή σου μερικές φορές αποκλείοντας οτιδήποτε άλλο, το ενισχύεις. Κι αυτό στο οποίο αντιδράς όταν το βλέπεις σε κάποιον άλλο το ισχυροποιείς στον εαυτό σου. Μερικές φορές μπορεί να χρειαστεί να κάνεις πρακτικά βήματα για να προστατευτείς από ανθρώπους που πάσχουν από βαθιά έλλειψη συνειδητότητας. Αυτό μπορείς να το κάνεις χωρίς να τους κάνεις εχθρούς σου. Η μεγαλύτερή σου προστασία όμως είναι το να είσαι συνειδητός. Κάποιος γίνεται εχθρός αν προσωποποιήσεις την έλλειψη συνειδητότητας που είναι το Εγώ. Η μη αντίδραση δεν είναι αδυναμία, αλλά δύναμη. Μια άλλη λέξη για τη μη αντίδραση είναι η συγχώρεση. Συγχωρώ (συν-χωρέω) σημαίνει βρίσκομαι με κάποιον στον ίδιο χώρο, τον συναντώ, συγκλίνω προς την κατεύθυνση του, συναινώ και γενικά «παρέχω συγνώμη» (συν-γνώμη). Η γκρίνια δεν πρέπει να συγχέεται με την πληροφόρηση κάποιου ανθρώπου για ένα λάθος ή ανεπάρκεια έτσι ώστε να μπορέσει να το διορθώσει. Και η αποχή από τη γκρίνια δε σημαίνει απαραίτητα ότι πρέπει να ανέχεσαι την κακή ποιότητα ή συμπεριφορά.
Η γκρίνια μετατρέπεται στη συνέχεια σε αντιδραστικότητα, έναν άλλο τρόπο του Εγώ για ισχυροποίηση του εαυτού του και περισσότερη ενεργειακή φόρτιση. Η διαρκής αγανάκτηση ονομάζεται μνησικακία. Το να κουβαλάς μνησικακία σημαίνει να βρίσκεσαι σε μόνιμη κατάσταση «εναντίον», κι αυτός είναι ο λόγος που η μνησικακία συνιστά ένα μεγάλο μέρος του Εγώ πολλών ανθρώπων. Είναι ένα ισχυρό συναίσθημα που συνδέεται με ένα γεγονός στο παρελθόν που διατηρείται ζωντανό με ψυχαναγκαστική σκέψη, επαναλαμβάνοντας την ιστορία του «τι μου έκανε κάποιος» ή «τι μας έκανε κάποιος» νοερά ή μεγαλόφωνα. Η αρνητική της συναισθηματική ενέργεια μπορεί να διαστρεβλώσει τη αντίληψη σου ως προς κάτι που συμβαίνει στο παρόν ή να επηρεάσει τον τρόπο με τον οποίο μιλάς ή φέρεσαι προς κάποιον στο παρόν. Η διδασκαλία του Χριστού «Συγχωρήστε τους εχθρούς σας» σημαίνει ουσιαστικά τη διάλυση μιας από τις κύριες εγωικές δομές του στον ανθρώπινο νου. Το παρελθόν δεν έχει δύναμη να σε σταματήσει από το να είσαι παρών τώρα. Μόνο η μνησικακία μας για το παρελθόν μπορεί να το κάνει. Και τι είναι η μνησικακία; Η αποσκευή της παλιάς σκέψης και συναισθήματος.
Τα παραπάνω ισχυροποιούν το Εγώ δίνοντας του μια αίσθηση ανωτερότητας. Όταν γκρινιάζεις κατά συνεκδοχή εσύ έχεις δίκιο και ο άνθρωπος ή η κατάσταση για τα οποία γκρινιάζεις ή ενάντια στα οποία αντιδράς έχουν άδικο. Τίποτα δεν ισχυροποιεί περισσότερο το Εγώ από το να έχει δίκιο. Το να έχεις δίκιο σημαίνει ταύτιση με μια νοητική θέση, μια προοπτική, μια γνώμη, μια κρίση. Χρειάζεται φυσικά να έχει άδικο κάποιος άλλος και το εκφράζεις μέσω της γκρίνιας και της αντιδραστικότητας. Το να έχεις δίκιο σε τοποθετεί σε μια θέση φανταστικής ηθικής ανωτερότητας. Αυτή την αίσθηση ανωτερότητας είναι που ποθεί διακαώς το Εγώ και μέσα από την οποία μεγεθύνεται. Πιο δύσκολα αναγνωρίζεται το Εγώ από την πραγματική αλήθεια όταν προσπαθείς να περιγράψεις ένα φυσικό φαινόμενο ή απόδειξη πειράματος και γενικά κάτι που είναι σίγουρο και αποδεδειγμένο. Προφανώς αφού λες σε κάποιον κάτι που είναι αποδεδειγμένο και τεκμηριωμένο και αυτός κάτι άλλο, εσύ έχεις δίκιο και ο άλλος άδικο. Το Εγώ δεν εμπλέκεται καθόλου επειδή δεν υπάρχει ταύτιση με κάτι που είναι αλήθεια. Μπορεί όμως εύκολα να τρυπώσει μια τέτοια ταύτιση. Αν πιάσεις τον εαυτό σου να λέει: «Πίστεψέ με, ξέρω τι σου λέω» ή «Γιατί δε με πιστεύεις ποτέ σου;». Το φως είναι ταχύτερο από τον ήχο, αν και κάτι αληθινό είναι τώρα στην υπηρεσία της ψευδαίσθησης του Εγώ. Έχει μολυνθεί με μια ψευδή αίσθηση του εγώ, έχει προσωποποιηθεί, μετατραπεί σε νοητική θέση. Το Εγώ τα παίρνει όλα προσωπικά. Υπερασπίζεσαι την αλήθεια; Όχι η αλήθεια δε χρειάζεται υπεράσπιση.

Πνευματική συνειδητοποίηση είναι να βλέπω καθαρά πως ότι αντιλαμβάνομαι, βιώνω, σκέφτομαι ή αισθάνομαι δεν είναι τελικά το ποιος είμαι, ότι δεν μπορώ να βρω τον εαυτό μου σε όλα αυτά τα πράγματα που πεθαίνουν συνεχώς. Ο Βούδας ήταν ίσως ο πρώτος άνθρωπος που το είδε καθαρά, κι έτσι το άνατα(μη εαυτός) έγινε ένα από τα κετνρικά σημεία της διδασκαλίας του. Και όταν ο Ιησούς είπε «απαρνήσου τον εαυτό σου», αυτό που εννοούσε ήταν: Αρνηθείτε (κι επομένως διαλύστε) την ψευδαίσθηση του εαυτού. Αν ο εαυτός (το Εγώ) ήταν αληθινά αυτός που είμαι, θα ήταν παράλογο να τον «απαρνηθώ». Αυτό που απομένει είναι το φως της συνειδητότητας στην οποία οι αντιλήψεις, οι εμπειρίες, οι σκέψεις και τα αισθήματα έρχονται και παρέρχονται. Αυτό είναι το Ον, αυτό είναι το βαθύτερο, αληθινό εγώ.