- Επιστήμη και Θρησκεία. - .-= Η ΓΝΩΣΗ =-.
Μας έλειψες. Έπρεπε να βγάλουμε το topic από την ναφθαλίνη για να... ξεμυτίσεις; 
Λοιπόν, μιας και σε βρήκα εύκαιρο θα σε εκμεταλλευτώ.
Έκανες κάποιες πολύ ενδιαφέρουσες νύξεις για την σχέση επιστήμης - μεταφυσικής και φυσικής.
Κάτι που μου έκανε πολύ εντύπωση είναι ότι η κβαντική φυσική μας έχει δώσει μια επαναστατική εικόνα για την έννοια της ύλης και του χώρου. Αυτό που δεν ξέρουμε εμείς είναι ότι για την έννοια του χώρου ήταν και οι αρχαίοι μύστες και φιλόσοφοι πολύ καχύποπτοι.
Σου δίνω ένα απόσπασμα από μια εργασία-μελέτη μου για αυτό το θέμα. Αν μπορείς κάνε μου κάποιες επιστημονικές παρατηρήσεις (φροντιστήριο) για να την βελτιώσω.
Προειδοποιώ, το παρακάτω μήνυμα που θα παρακολουθήσετε είναι αυστηρά ακατάλληλο για περίεργους, βιαστικούς και χαβαλετζήδες.
Ύλη: Μια μαθηματική οντότητα;
“Για όλα τα σύνθετα σώματα υπάρχει ένας συγκεκριμένος αριθμός για όλα. Χωρίς αριθμό δεν μπορεί να γίνει σύσταση ή σύνθεση ή διάλυση. Οι ενότητες γεννούν τον αριθμό που τον αυξάνουν και ξανά τον δέχονται, όταν διαλύονται τα σώματα. Η ύλη είναι μία”. ΕΡΜΗΤΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ, ΕΡΜΗΣ ΤΡΙΣΜΕΓΙΣΤΟΣ, Λόγοι, ΧΙΙ, 15.
“Εκείνοι που δεν σοκάρονται όταν για πρώτη φορά έρχονται σε επαφή με τη Κβαντική Θεωρία μάλλον δεν μπορούν να την κατανοήσουν” Niels Bohr, The Philosophical Writings of Niels Bohr, Vol. I (Woodbridge, Connecticut, Ox Bow, 1987) p.54
Ο W. Heisenberg στο θαυμάσιο βιβλίο του “Φυσική και Φιλοσοφία” επισήμαινε ότι η ιδέα για την ύλη και για τα σωματίδια, μετά από την επιβεβαίωση της κβαντικής θεωρίας δεν θα ήταν πλέον ίδιες.
“Στα πειράματα πάνω στα ατομικά φαινόμενα, ασχολούμαστε με πράγματα και με γεγονότα, με φαινόμενα που είναι, επίσης, τελείως πραγματικά, όπως τα φαινόμενα της καθημερινής ζωής. Αλλά τα άτομα ή τα στοιχειώδη σωματίδια δεν είναι επίσης πραγματικά, σχηματίζουν έναν κόσμο από δυναμικότητες ή δυνατότητες μάλλον παρά έναν κόσμο από πράγματα ή γεγονότα” WERNER HEISENBERG - ΦΥΣΙΚΗ ΚΑΙ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΙΔΗ
(σελ. 182)
“Τα βασικά τρίγωνα (που σχηματίζουν τα κανονικά στερεά) δεν έχουν καμία διάσταση μέσα στον χώρο, μόνο όταν συναρμολογούνται για να σχηματίσουν ένα κανονικό στερεό δημιουργείται μια ενότητα ύλης. Τα πιο μικρά μέρη της ύλης δεν είναι οι βασικές οντότητες, όπως στην φιλοσοφία του Δημόκριτου, αλλά είναι τύποι (φόρμουλες). Εκεί είναι τελείως φανερό, ότι η μορφή είναι πιο σπουδαία από την ουσία που συνθέτει αυτήν την μορφή” WERNER HEISENBERG - ΦΥΣΙΚΗ ΚΑΙ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΙΔΗ, (σελ. 59)
Στο σημείο αυτό πρέπει κανείς να αναλογιστεί την ιστορική εξέλιξη διαφόρων εννοιών στον κορμό των θετικών επιστημών. Οι αρχαίοι φιλόσοφοι έθεσαν το θέμα του προσδιορισμού του βασικού και αναλλοίωτου, στην ουσία του, συστατικού των πάντων. Προτάθηκε η ύπαρξη των “ατόμων”, που δεν αποτελούσαν παρά διαφορετικές εκφάνσεις του βασικού συστατικού, με διαφορετικές ιδιότητες στο μέγεθος και τη συμπεριφορά. Στη συνέχεια, το συστατικό αυτό εντοπίστηκε, μελετήθηκε και αποδείχθηκε ότι δεν αποτελούσε το “άτομο” του Δημοκρίτου.
Τα αρχικά συστατικά του ατόμου έδειξαν πως ήταν επίσης περίπλοκα συγκροτήματα ακόμα πιο μικρών, σε μέγεθος ή ισοδύναμη μάζα, σωματιδίων. Η αναζήτηση των απλούστερων συστατικών της ύλης, η συμπεριφορά των οποίων θα μπορεί να εξηγεί τη διαφοροποίηση στη συμπεριφορά των μεγαλύτερων συστημάτων, φαίνεται πως έχει φθάσει σε ένα όριο, ωστόσο, “αν αντικατασταθούν οι έννοιες Γη, Nερό, Aέρας, Φωτιά και Aιθέρας με τις σύγχρονες αντιλήψεις για τη Στερή, την Yγρή και την Aέρια φάση των σωμάτων, την Eνέργεια και το Hλεκτρομαγνητικό Πεδίο, μπορούμε να πούμε, ότι οι αρχαίοι είχαν θέσει έναν προβληματισμό που εξακολουθεί να ισχύει και σήμερα.
Tον 14ο αιώνα, ο Nικόλαος από την Ωτρεκούρτ και στον 15ο αιώνα ο Nικόλαος ο Kουζάνος αναφέρονται στη διακριτότητα της ύλης. Mαθητής του τελευταίου ήταν ο Tζιορντάνο Mπρούνο, που θεωρούσε ότι τα έσχατα στοιχεία της φύσης είναι τα ελάχιστα (minima), ή μονάδες, που πρέπει να νοηθούν σαν ζωντανά και έμψυχα. Η μεταξύ τους συνάφεια συντελείται με την ενέργεια της θεϊκής δύναμης που διαπλάθει τις άπειρες μορφές του κόσμου. O Mπρούνο κάηκε στα 1600 από την Iερά Eξέταση, όχι ακριβώς για τις παραπάνω απόψεις του, αλλά για τις συναρτημένες μ’ αυτές, εσωτερικές και τολμηρές πανθεϊστικές αντιλήψεις του.
Ένα από τα συνηθισμένα λάθη που κάνουμε όταν αναφερόμαστε στην αρχαία μεταφυσική φιλοσοφία είναι ότι παρανοούμε την ιδέα που είχαν οι αρχαίοι για τον χώρο και την ύλη. Η άποψη των σημαντικότερων φιλοσόφων ήταν το ίδιο ακραία όπως και τον σημερινών επιστημόνων και σε μερικές περιπτώσεις ακόμα πιο ακραία και από την σημερινή. Στα Ερμητικά Κείμενα διαβάζουμε ότι ο Χώρος είναι μία πλάνη των αισθήσεων και ότι πραγματικά δεν υπάρχει!!!
“Όπως είναι απίθανο να είναι κάποιο πράγμα κενό, έτσι δεν μπορούμε να αναγνωρίσουμε τον χώρο σαν κάτι ξεχωριστό και μόνο του. Γιατί αν φανταστούμε ένα χώρο χωρίς το αντικείμενό του, τότε ο χώρος θα φανεί κενός. Κατά την γνώμη μου δεν υπάρχει κενό στον κόσμο. Κι αν δεν υπάρχει κενό, δεν μπορώ να καταλάβω πώς μπορεί να υπάρξει χώρος “αφ’ εαυτού” στον οποίον να προσδώσουμε, όπως στο ανθρώπινο σώμα τους προσδιορισμούς του μήκους, του πλάτους και του ύψους.” ΕΡΜΗΤΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ, ΕΡΜΗΣ ΤΡΙΣΜΕΓΙΣΤΟΣ, Ασκληπιός, 35
Ο Πρόκλος πιστεύει το ίδιο:
“Ο γεωμετρικός χώρος είναι ένα δημιούργημα της φαντασίας, η οποία επιτρέπει στο νου να κάνει την μετάβαση από το μαθηματικό πρότυπο στο αισθητό.” Πρόκλος, Πλατωνική Θεολογία, Α’ 12γ
Ο Πλάτωνας όταν μιλάει στον Τίμαιο για την Ύλη, την ονομάζει “χώρα”. Τα χαρακτηριστικά που της δίνει μας κάνουν να καταλάβουμε την δυσκολία να ορίσουμε λογικά την ύπαρξη της ύλης και του χώρου. Η “Χώρα” δεν μπορεί να οριστεί αντικειμενικά, είναι εξ ορισμού αόριστη. Είναι το “εκμαγείο” πάνω στο οποίο αποτυπώνονται τα νοητά (μαθηματικά) όντα, οι ιδέες. Η ανυπαρξία θετικού ορισμού για την Χώρα-Ύλη και ο δισταγμός να μπορέσει να βρει λόγια για να την περιγράψει μας θυμίζουν πολλές φορές τους σημερινούς Φυσικούς όταν θέλουν να περιγράψουν την δομή της ύλης.
“Ο ίδιος λοιπόν λόγος δύναται να λεχθεί και για την φύση η οποία δέχεται μέσα της όλα τα σώματα. Πρέπει πάντοτε να την ονομάζουμε με το ίδιο όνομα διότι δεν χάνει ποτέ την φυσική της ιδιότητα, διότι δέχεται πάντοτε τα πάντα και ποτέ, με κανένα τρόπο και σε καμία περίπτωση, δεν έλαβε μορφή όμοια με αυτήν των πραγμάτων τα οποία εισέρχονται μέσα της, διότι αυτή, εκ φύσεως, κείται για κάθε πράγμα ως εκμαγείο το οποίο κινείται και μοιράζεται σε σχήματα από εκείνα τα οποία εισέρχονται σε αυτό, ένεκα δε αυτών φαίνεται εκάστοτε διαφορετικό. Τα δε εισερχόμενα και εξερχόμενα είναι εικόνες των αιωνίων όντων, τις οποίες αυτά τα ίδια ενετύπωσαν μέσα της, κατά τρόπο δυσέκφραστο και αξιοθαύμαστο τον οποίον κατόπιν θα εξετάσουμε.” ΠΛΑΤΩΝ, Τίμαιος 50b,c.
(…) “Αλλά δεν θα απατηθούμε εάν πούμε ότι είναι κάποιο είδος αόρατο και άμορφο, το οποίο δέχεται όλα και μετέχει του νοητού κατά τρόπο πολύ δυσεξήγητο και το οποίο είναι δύσκολο να γίνει αντιληπτό.” ΠΛΑΤΩΝ, Τίμαιος 51a.
(…) είδος του χώρου, ο οποίος υπάρχει πάντοτε, δεν επιδέχεται φθορά και παρέχει τόπο σε όλα όσα γεννιούνται, ο ίδιος δε δεν είναι αντιληπτός παρά με ένα είδος συλλογισμού νόθου, τον οποίον δεν συνοδεύει η αίσθηση και ο οποίος είναι δύσκολα πιστευτός.” ΠΛΑΤΩΝ, Τίμαιος 52a,b.
Μία άλλη παρεξήγηση υπάρχει όταν αναφερόμαστε στα “άτομα” και το “κενό” του Δημόκριτου, ως υλικά όντα. Ας διαβάσουμε τι είπαν οι αρχαίοι για τις απόψεις τους:
“Ο Λεύκιππος και ο σύντροφός του Δημόκριτος υποστηρίζουν ότι τα στοιχεία είναι το πλήρες και το κενό, αποκαλώντας τα αντίστοιχα ον και μη ον. Το ον είναι γεμάτο και στέρεο, το μη ον άδειο και αραιό. Επειδή, όπως λένε, το κενό υπάρχει όσο και το σώμα, γι΄ αυτό το μη ον υπάρχει όσο και το ον.” Αριστοτέλης, Μετ. Α 4, 985, 4.
“Ο Δημόκριτος... δίνει στον χώρο αυτά τα ονόματα - το κενό, ουδέν και το άπειρο - ενώ κάθε επιμέρους ουσία την ονομάζει δεν (δηλαδή ουδέν χωρίς το ου ), συμπαγές και ον.” Σιμπλίκιος, Περί Ουρανού 295,1.
Οι περιγραφές για τα άτομα και το κενό φαίνονται πολύ μυστηριώδεις και θα λέγαμε καθόλου υλιστικές. Πόσο υλιστικό και πραγματικό είναι π.χ. να πούμε ότι ο χώρος (που είναι το κενό της θεωρίας του) λέγεται και “ουδέν” δηλαδή “μηδέν” ορισμένο με δύο αρνήσεις “ου” και “δεν”, ενώ το άτομο ονομάζεται “δεν”, δηλαδή ορισμένο ως μία μόνο άρνηση; Και πόσο περίεργο είναι ότι ο χώρος, το κενό, ορίζεται με δύο αρνήσεις όπως έτσι ορίζεται και το Ένα στον Meister Eckhart:”Το Ένα είναι μια άρνηση των αρνήσεων.” Meister Eckhart (Whitall N. Perry, A treasury of Traditional Wisdom, Quinta Essentia, 1971, p. 789.)
Πάλι πόσο θετικιστικό και υλιστικό είναι να πούμε ότι το άτομο είναι το “ον” και το κενό είναι το “μη ον”; Πως ορίζεται υλιστικά το “μη ον”;
Για αυτό και ο Heisenberg μας λέει ότι ο υλισμός, όπως των ξέραμε μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα και ο οποίος ζει και βασιλεύει, ακόμα, σαν “νόθος” βασιλιάς, έχει πεθάνει.
“Η οντολογία του υλισμού βασίζεται πάνω στην ψευδαίσθηση ότι το είδος της ύπαρξης, η άμεση “πραγματικότητα” όσων μας περιβάλλουν μπορεί να συμπεραίνεται στην ατομική κλίμακα. Αυτό το συμπέρασμα είναι αδύνατον, όμως.” Werner Heisenberg, Physics and Philosophy, (New York, Harper & Row, 1971, p.95
Ο Burnet είχε καταλάβει την πλάνη που είχαμε για την δήθεν υλιστική φιλοσοφία του Δημόκριτου. Ο Burnet (L’ Aurore de la Philosophie, Greque, p. 354) διετύπωσε την άποψη ότι τα πυθαγορικά “είδη” (ή ιδέες) υπήρξαν η αφετηρία των ατόμων του Λεύκιππου και του Δημόκριτου, καθώς επίσης και των πλατωνικών Ιδεών.
Έχοντας υπόψη μας ότι ο Δημόκριτος ονόμαζε τα άτομα ως μορφές (“είδη” ή “ιδέες”) τότε το ατομικό Κενό, που θα μπορούσαμε να το συγκρίνουμε με την χώρα-ύλη του Πλατωνικού “Τίμαιου”, παρουσιάζεται σαν μια υπόσταση ανάλογη με το μη Ον, ή το “Θάτερον”, του “Σοφιστή”. Κυκλοφορεί δια μέσου των ατόμων, με άλλα λόγια ανάμεσα στις χωρισμένες και διασκορπισμένες μορφές του Όντος.
Η Ε.Π. Μπλαβάτσκυ στο έργο της “Μυστική Δοξασία” επιβεβεβαιώνει την εσωτερική φύση των διδασκαλιών, των δήθεν, υλιστών, ατομιστών φιλοσόφων:
Τότε τι είναι η ύλη; Αν η ύλη δεν είναι… υλική τότε τι είναι για την σύγχρονη Φυσική; Και ο χώρος; Υπάρχει ή όχι;
ΜΠΕΡΝΤΡΑΝΤ ΡΑΣΣΕΛ
«Η γνώση της άγνοιας είναι η αρχή της σοφίας»
Θα γνωρίζεις πολύ καλά ότι ίσως οι δύο βασικές φιλοσοφικές θεωρίες είναι ο υλισμός και ο ιδεαλισμός. Από τη μία έχουμε την ύλη (το ον) το οποίο προϋπάρχει και μέσω αυτού δημιουργούνται όλα τα άλλα (σε κάποιες παραφυάδες της θεωρίας αυτής και το πνεύμα), ενώ από την άλλη έχουμε ως αρχή το πνεύμα και την ύλη ως αποτέλεσμα, ένα παρα-προϊόν, αποτέλεσμα των διεργασιών του πνεύματος.
Ας δούμε μερικά σημεία…
Αναφέρεις σε κάποιο σημείο τον Πλάτωνα που θεωρεί την ύλη το εκμαγείο μέσω του οποίου εμφανίζονται οι αιώνιες ιδέες. Ποιές όμως ιδέες. Το ιδεατό με ποιά μορφή? Αν π.χ. σκεφτώ "το άλογο", δεν θα σκεφτώ κάποιο συγκεκριμένο άλογο αλλά μία ιδεατή μορφή αλόγου που περικλείει όλες τις γνωστές "αλογίσιες" ιδιότητες. Είναι αυτή η αιώνια ιδέα (το ιδεατό) του αλόγου? Και πώς μπορεί το ιδεατό αυτό να υπάρχει χωρίς το υλικό που δίνει τα χαρακτηριστικά και τις αντίστοιχες ιδιότητες. Και πάλι πώς χωρίς την ύλη θα υπήρχε ο νούς του λογικού πλάσματος άνθρωπος που θα παρατηρούσε και θα διαχώριζε την αιώνια ιδέα από την μη-αιώνια ύλη?
Και αν η ύπαρξη μας είναι αποτέλεσμα της σκέψης, μήπως η ύπαρξη της ύλης είναι η προϋπόθεση ύπαρξης του πνεύματος? Θα μπορούσαμε ίσως να φτάσουμε σε αυτό που ισχυρίσθηκε ο Τζόρτζ Μπέρκλι, ότι τα πάντα βρίσκονται στο νου του Θεού??
Από την άλλη αν θεωρήσουμε ότι όλα είναι μία ψευδαίσθηση τότε ποιά είναι η πιθανότητα να βρούμε την αλήθεια.??
Η ύλη υπάρχει..Κανείς δεν μπορεί να αποδείξει ότι ο υπολογιστής στον οποίο αυτή τη στιγμή γράφω αυτό το κείμενο δεν υπάρχει ή υπάρχει μόνο στο μυαλό μου γιατί τότε ο Thoth δεν υπάρχει, αρά αφού δεν υπάρχει πώς απαντάει στα γραφόμενά μου?
Αυτη όμως η παραπάνω ρήση "Η ύλη υπάρχει", μας φέρνει το πρόβλημα να την περιγράψουμε. Κατά αρχάς γιατί η φύση είναι υλική ενώ ή ενέργεια όχι. Ή μήπως η ενέργεια είναι εξίσου υλική.
Σύμφωνα με την γνωστή εξίσωση Ε=m*c2, υπάρχει μία ποιοτική σχέση ισότητας μεταξύ ενέργειας και ύλης. Η ύλη μπορεί να μετατραπεί σε ενέργεια (φωτόνια) και η ενέργεια επίσης σε ύλη. Το συνολικό ποσό υλοενέργειας στο σύμπαν, παραμένει σταθερό και αμετάβλητο. Αυτό σημαίνει ότι τόσο η ύλη όσο και η ενέργεια είναι αιώνιες αλλά μεταβάλονται η μία στην άλλη.
Πώς όμως είναι η ύλη ή μάλλον τί είναι? Πέραν του εμπειρισμού (βλέπω άρα πιστεύω, ακούω άρα πιστεύω κ.ο.κ.), ο τρόπος που η φυσική περιγράφει την ύλη μήπως είναι λιγότερο ανορθόδοξος? Παράλληλα τί είναι ο χώρος και ο χρόνος.
Ας πάρουμε τα ηλεκτρόνια. Είναι ύλη? Ναι ή μάλλον ναι. Σύμφωνα με τη φυσική τα ηλεκτρόνια θεωρούνται σημειακά σωματίδια. Προσέξτε το αυτό. Σημειακό σωματίδια. Άρα ως σημειακά (άρα αδιάστατα) πώς μπορεί να έχουν υλική, χειροπιαστή υπόσταση? Μήπως παραλογιζόμαστε? Υπάρχουν κάποια όμορφα σωματίδια που ονομάζονται δυνάμει σωματίδια. Σωματίδια που γεννιούνται μέσα από κβαντικές διακυμάνσεις και εξαφανίζονται για να επανεμφανισθούν. Είναι αυτά υλικά σωματίδια? Όταν εμφανισθούν κοντά στον ορίζοντα γεγονότων μίας μαύρης τρύπας και κατά τύχη το ένα από αυτά πέσει μέσα στη μαύρη τρύπα τότε το άλλο απελευθερώνεται και γίνεται "πραγματικό". Με αυτό τον τρόπο δημιουργείται νέα ύλη. Ναι αλλά παραπάνω είπαμε κάτι περί της σταθεράς υλοενέργειας.Έρχονται λοιπόν οι φυσικοί (κουφάλες φυσικοί) και λένε Ναι ρε μάγκες αλλά παράλληλα αυξάνεται η εντροπία της μαύρης τρύπας και το ισοζύγιο παραμένει σταθερό. Άντε φίλε Thoth βρες άκρη…..
Από την άλλη (λες και τελειώσαμε με την ύλη, βέβαια παιδιά έχουν γραφεί βιβλία επί βιβλίων για το ιδεατό, την ύλη και δεν φαντάζομαι σε λίγες γραμμές εμείς να βρούμε άκρη) υπάρχει και ο ρημάδης χώρος. Μαζί με τον χρόνο.
Η ύπαρξη της ύλης προϋποθέτει τον χώρο ή θα έλεγα είναι αλληλένδετες έννοιες και αδιαχώριστες. Ύλη και χώρος είναι εξίσου αχώριστες όσο ο ήλιος και το φως. Και επειδή ύλη σημαίνει κίνηση (κάτι σαν το forte σημαίνει δύναμη) τότε και ο χρόνος είναι εξίσου αναγκαία ύπαρξη, παράλληλη και αδιάσπαστη με το χώρο και την ύλη-ενέργεια.
Αλλά και για το χρόνο να μιλήσουμε πάλι θα μπούμε (αργά ή γρήγορα) στα μονοπάτια της φιλοσοφίας, τη στιγμή που μέχρι σήμερα σε καμμία από τις θεωρίες της φυσικής, είτε παλαιές π.χ. νευτώνεια είτες νέες π.χ. κβαντική, σχετικότητα, δεν μπορούμε να θέσουμε μέσα στις θεωρίες ως υποχρέωση και αναγκαία σύμβαση το βέλος του χρόνου, τη διάκριση δηλαδή παρελθόντος, παρόντος, μέλλοντος.
Η συζήτηση φίλε Thoth περί ύλης, περικλείει πάντα τη συζήτηση για το χώρο και το χρόνο. Και οι έννοιες αυτές ξέρεις πολύ καλά, ότι όσο στη καθημερινή μας ζωή θεωρούνται αμετάβλητες και δεδομένες, έχει αποδειχθεί ότι μόνο αμετάβλητες δεν είναι…..
Για την ώρα σας χαιρετώ
Φιλικά
Tomcat
Δεν μπορώ να σου κάνω φροντιστήριο, γιατί κι εγώ αναζητητής είμαι και όχι καθηγητής. Αλοίμονο σ' αυτούς που θεωρούν τους εαυτούς τους καθηγητές. Εγώ προτιμώ πάντα μαθητής να είμαι
Φιλικά
Tomcat
Οι προβληματισμοί σου είναι και προβληματισμοί μου. Ο εσωτερισμός λέει ότι στην αρχή της εκδήλωσης υπήρχαν σε μία αγνή κατάσταση το πνεύμα και η ύλη. Δηλαδή η ύλη σε μία κατάσταση ύπαρξης είναι αγέννητη και έτσι δεν μπορεί να υπάρχει τίποτε εκδηλωμένο χωρίς να έχει ένα ενδύεται ένα είδος ύλης.
Ο Πλωτίνος λέει ξεκάθαρα στις "Εννέαδες" ότι ακόμη και τα είδη (οι ιδέες) έχουν μορφή που αποτελείται από ένα είδος νοητής ύλης, διαφορετικής από την αισθητή, η οποία δεν διαλύεται μέχρι το τέλος της εκδήλωσης. Το ίδιο λέει και η Ινδική Σαμκύα φιλοσοφία όπου από το Απόλυτο, το Βραχμάν εκδηλώνονται οι δύο αιώνιες αρχές Πουρούσα (πνεύμα) και Πρακρίτι (ύλη).
Άρα είναι λίγο αφελές, φιλοσοφικά, να θεωρούμε την ίδια την έννοια της ύλης, κακή.
Τα φαινόμενα στα οποία αναφέρεσαι για τα ενδυνάμει σωματίδια που εμφανίζονται μέσα στις διακυμάνσεις του κενού είναι καταπληκτικά.
Παρακάτω προβηματίζομαι στην σχέση συμμετρίας ύλης-βαρύτητας την οποία εισάγει η θεωρία του πληθωριστικού σύμπαντος και την παραλληλίζω με την έννοια του Κάρμα. Απίθανα σενάρια επιστημονικής φαντασίας; Ίσως.
Τι προκάλεσε τη Μεγάλη Έκρηξη; Σύμφωνα με την Πληθωριστική Θεωρία, τα αιτία ήταν οι ίδιες οι ιδιότητες του αρχέγονου κενού που βρισκόταν σε τόσο υψηλή θερμοκρασία, ώστε να το διέπουν εντελώς διαφορετικοί φυσικοί νόμοι. Για παράδειγμα, η βαρύτητα ήταν απωστική δύναμη, γεγονός που έκανε το πρωταρχικό κενό να διασταλεί ταχύτατα. Αυτή η φάση του πληθωρισμού διήρκεσε μόλις 10-34 δευτερόλεπτα. Ήταν όμως αρκετά ώστε το σύμπαν να αποκτήσει το μέγεθος μιας μπίλιας. Κατόπιν η διαστολή άρχισε να επιβραδύνεται, σύμφωνα με τις φάσεις που περιγράφονται από την κλασική θεωρία της Μεγάλης Έκρηξης. Ωστόσο ακόμα και σήμερα ένα υπόλειμμα εκείνης της αρχικής αντιβαρύτητας συνεχίζει να ωθεί το σύμπαν να διαστέλλεται.
Οι θεωρίες των τελευταίων δεκαετιών, περί κρυμμένης συμμετρίας (gauge theories), υπερσυμμετριών, σπασιμάτων συμμετριών (spontaneous breaking of symmetry), ενοποιήσεων δυνάμεων και αλληλεπιδράσεων, κομψά μοντέλα εξισώσεων, θεωρία αλληλεπιδράσεων με εναλλαγή σωματιδίων — κρύβουν ουσιαστικά την ουσία και το βάθος της σκέψης του Ηράκλειτου. Με λίγα λόγια οι νόμοι της φυσικής, σύμφωνα και με τον Ηράκλειτο και με τους φυσικούς, είναι συμμετρικοί, αλλά οι συμμετρικές λύσεις είναι ασταθείς. Δηλαδή ζούμε σε ένα μη συμμετρικό περιβάλλον, έτσι ώστε να μη μπορούμε να αντιληφθούμε την αρμονία της φύσης.
Ειδικά η ιδέα της κρυμμένης συμμετρίας αποδείχθηκε αξιόλογη στη φυσική, καθόσον ενοποιεί φαινόμενα που φαίνονται τελείως ασύνδετα (π.χ. η ασθενής και η ηλεκτρομαγνητική αλληλεπίδραση, η διαφορά των οποίων έγκειται στη μάζα των αντίστοιχων μποζονίων που τις μεταφέρουν). Αλήθεια, τα αποσπάσματα: (90) “Πυρός ανταμοιβή τα πάντα και πυρ απάντων...” και (30) “...Πυρ αείζωον απτόμενο μέτρα και αποσβενόμενον μέτρα” δεν προαναγγέλλουν τη θεωρία των αλληλεπιδράσεων μέσω σωματιδίων μποζονίων, φωτονίων (πυρ;).
Ας φιλοσοφήσουμε λίγο πάνω σε αυτά τα συμπεράσματα.
Στην φύση δεν υπάρχει “μείον” (-). Το “μείον”, το αρνητικό είναι αντίδραση στην δράση, στο θετικό το “συν” (+). Οι αρνητικοί αριθμοί δεν είναι διόλου διαφορετικοί από τους θετικούς αριθμούς στην ουσία αλλά στην κατεύθυνση δράσης. Αν ο άξονας “συν” (+) θεωρείται ορθός και θετικός τότε ο άξονας των “μείον”, των αρνητικών αριθμών, δηλώνει το ποσό ενέργειας που πρέπει να αποδώσει κάποιος στο περιβάλλον για να κερδίσει κάτι ανάλογο από το περιβάλλον.
Ο νόμος του Κάρμα, της Δράσης και της Αντίδρασης, προϋποθέτει το καλό και το κακό, το όφελος και την ζημιά, την προσφορά και την ζήτηση. Το “+”, (συν) δείχνει την θέληση για δράση, για κέρδος, την επιδίωξη του οφέλους. Το “-” (μείον) δείχνει την απώλεια, την ζημιά όταν αναφέρεται στο ίδιο άτομο. Το “μείον” όμως για ένα άτομο μπορεί να είναι και ένα ταυτόχρονα “συν” για ένα άλλο. Και το αντίστροφο, το “συν” για ένα άτομο μπορεί να είναι “μείον” για ένα άλλο. Αυτά δεν έχουν σταθερή υπόσταση. Υπάρχουν μόνο σχετικά.
Για παράδειγμα στην Φυσική υπάρχουν για όλα τα είδη των υπό-ατομικών σωματιδίων, τα αντί-σωματίδιά τους. Τα αντί-σωματίδια αυτά δεν είναι άλλης φύσης από τα σωματίδια αλλά απλά αντίθετου φορτίου. Το ίδιο σωματίδιο περιστρεφόμενο (κατά μία απλή έννοια) προς μία πλευρά είναι ηλεκτρόνιο, το ίδιο περιστρεφόμενο προς την αντίστροφη πλευρά είναι ποζιτρόνιο (ένα ηλεκτρόνιο με θετικό φορτίο).
Το καλό και το κακό σε συσχετισμό με το “συν” και “πλην” είναι σχετικά. Η Γη θεωρεί την απώλεια των χημικών της στοιχείων και των όντων της τα οποία οικειοποιείται ο άνθρωπος για να δομήσει το δικό του φυσικό σώμα. Αντίστοιχα αυτό το θεωρεί καλό ο άνθρωπος. Τον θάνατο του φυσικού σώματός του το θεωρεί κακό ο άνθρωπος αλλά η Γη τον θεωρεί καλό γιατί έτσι παίρνει πίσω τα στοιχεία που της είχαν αφαιρεθεί.
Στον νόμο του Κάρμα δεν υπάρχουν αρνητικά όντα και αρνητικές ποσότητες. Αν για παράδειγμα πούμε ότι ένα σύστημα έχει 5 μονάδες ενέργειας και του αφαιρούνται 8 μονάδες ενέργειας από το περιβάλλον “5 – 8 = -3”, στην ορολογία της Ζωής σημαίνει ότι δημιουργήσαμε μία σχέση ανάμεσα σε δύο σημεία, όντα, καταστάσεις όπου το τελικό αποτέλεσμα είναι ότι υπάρχει οφειλή 3 μονάδες. Το περιβάλλον χρωστάει 3 μονάδες σε αυτό το συγκεκριμένο σύστημα. Έτσι ο αρνητικός αριθμός υποδηλώνει απλώς την οφειλή και όχι την μη-ύπαρξη ή το κακό.
Αυτό φαίνεται πολύ καλά στην επιστήμη των δονήσεων και των κυμάτων. Αν δύο κύματα με το ίδιο μήκος προστεθούν, διπλασιάζουν την συχνότητά τους. Αν δύο κύματα με διαφορά φάσης αντιπαρατεθούν, θα εξαφανιστούν και τα δύο. Το ίδιο συμβαίνει και με τα σωματίδια της κβαντικής φυσικής. Τα αντί-σωματίδια έχουν αντίθετη φορά από τα σωματίδια και αν συναντηθούν θα εξαφανιστούν αμοιβαία, παράγοντας φως. Αυτή η αρχή εισάγεται από την Αρχή της Συμμετρίας. Η συμμετρία μας δείχνει ότι δεν υπάρχει κάποια κίνηση χωρίς την αντί-κίνησή της. Η Αρχή της Συμμετρίας, μας αναδεικνύει την αναγκαιότητα της συνύπαρξης του καλού και του κακού, ως σχετικές ποσότητες και της αναγκαιότητας να συν-κινούνται αντί-διαμετρικά.
Η στάση ισορροπίας μας όταν είμαστε όρθιοι υφίσταται επειδή αντιδράμε στην έλξη της Γης πάνω μας με την ίδια δύναμη που αυτή δρα πάνω μας. Η έλξη προς το κέντρο της Γης είναι η “εν-έλξη” και η αντίδρασή μας είναι η “εξ-έλξη” μας. Παίζοντας με τις λέξεις θα λέγαμε ότι η πρώτη είναι η ενέλιξή μας και η δεύτερη η εξέλιξή μας. Έτσι η δράση που άσκησε η Γη πάνω στον άνθρωπο μέσω της “εν-έλξης” μας αντισταθμίζεται με την δράση της “εξ-έλξης” μας για να διατηρηθεί η αρμονία.
“Τα καθαρά μαθηματικά είναι, με τον τρόπο τους, η ποίηση των λογικών ιδεών” A. Einstein από το “Quoted in H Eves Mathematical Circles Adieu (Boston 1977)
“Ο διαισθητικός νους είναι ένα ιερό δώρο και ο λογικός νους είναι ένας πιστός υπηρέτης. Εμείς δημιουργήσαμε μία κοινωνία που τιμάει τον υπηρέτη και έχει ξεχάσει το δώρο” A. Einstein από το “Quoted in H Eves Mathematical Circles Adieu (Boston 1977)”
1. Το σύμπαν, στην μερικότητα του (ύλη / ενέργεια), ΡΕΕΙ, έχει ΑΡΧΗ και ΤΕΛΟΣ, μα στην ΟΛΗΚΟΤΗΤΑ του.... ΕΙΝΑΙ *(ΠΝΕΥΜΑ), άρα χωρίς αρχή και ΤΕΛΟΣ.
2. Αν ακόμα και ένα ηλεκτρόνιο ανταποκρίνεται στο περιβάλλον του…. (παρατηρεί το περιβάλλον), πράγμα που και οι άνθρωποι κάνουν, γιατί να θεωρήσουμε τον άνθρωπο διαφορετικό?
3. Στην ολικοτητα ΕΙΝΑΙ, η ιδέα/προτυπο του Αλόγου, ΕΙΝΑΙ εν δυνάμει, στο χωρόχρονο ΕΜΦΑΝΙΖΕΤΑΙ σαν ψυχή…. και ΣΩΜΑ. Όπως εμφανίζεται…. ΕΞΑΦΑΝΙΖΕΤΑΙ...στο χωροχρονο με τις γνωστες προσμυξεις! ΡΕΕΙ...
ΣΗΜ. Το άλογο(μερικοτητα)..... δεν πάει στην ΟΛΙΚΟΤΗΤΑ!!!
4. Ο Άνθρωπος, μερικότητα *(ΥΛΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ), έχει εν δυνάμει την ΟΛΙΚΟΤΗΤΑ. Το ΤΕΛΟΣ της μερικότητας….. είναι η ΟΛΙΚΟΤΗΤΑ(ΠΝΕΥΜΑ)
Για τον ανθρωπο, λογο ΝΟΗΜΟΣΥΝΗΣ, ΘΑΤΑΝ ΕΥΚΟΛΟ...μα Φίλε ΤΡΙΣΜΕΓΙΣΤΕ, προς το παρον με οτι κουβαλαμε μεσα..(αναγκαια η διαίσθηση)... εχουμε πιο πολλες πιθανοτητες να γνωρισουμαι την λετισια ΚΑΣΤΑ...
5. ΣΟΥΜΜΜΜΜΜ
Α. Το πνεύμα, η είναι ΛΕΠΤΟΦΥΕΣΤΑΤΗ ΥΛΗ.... έξω από τα πρότυπα του Δημόκριτου,
η
Β. Απροσμέτρητη ΠΗΓΗ….. πολύ πολυ μακριά από τις γνώσεις μας!
Edited by - ΠΛΑΤΩΝΑΣ on 30/01/2003 00:29:00
quote:
“Ένα ανθρώπινο ον είναι μέρος του όλου, που καλείται από εμάς “σύμπαν”, ένα μέρος περιορισμένο στον χώρο και στον χρόνο. Αυτό συλλαμβάνει τον εαυτό του, τις σκέψεις του και τα συναισθήματά του ξεχωριστά από το υπόλοιπο… ένα είδος οπτικής ψευδαίσθησης της συνείδησής του. Αυτή η ψευδαίσθηση είναι ένα είδος φυλακής για εμάς, που μας περιορίζει στις προσωπικές μας επιθυμίες και στην έλξη μόνο λίγων ανθρώπων που είναι κοντά μας. Η αποστολή μας πρέπει να είναι να απελευθερώσουμε τους εαυτούς μας από αυτήν την φυλακή διευρύνοντας τον κύκλο της συμπόνιας μας για να αγκαλιάσουμε όλα τα ζωντανά πλάσματα και ολόκληρη την φύση μέσα στην ομορφιά της” A. Einstein από το “Quoted in H Eves Mathematical Circles Adieu (Boston 1977)
Απίστευτη δήλωση φίλε thoth Καταπληκτική....Αυτό το θέμα είναι απο τα αγαπημένα μου χαίρωμαι που επανήρθε!!!Όπως είχα γράψει και στο παλαιότερο κείμενο μου σύμφωνα με μία επο τις επιστημονικές εκδοχές, το Big Bang δεν αποτελεί την Αρχή του Χρόνου, αλλά απλά μια γέφυρα με μια προϋπάρχουσα Εποχή. Γενικά το Σύμπαν διέρχεται μια ατέλειωτη ακολουθία κύκλων, έτσι ώστε κάθε κύκλος να ολοκληρώνεται με μια τεράστια σύνθλιψη, αλλά να αποτελεί παράλληλα το έναυσμα για την αρχή ενός νέου κύκλου, μιας νέας αναγέννησης κατά την οποία ξεκινάει μια νέα διαστολή. Το κυρίαρχο χημικό στοιχείο σε ολόκληρο το Σύμπαν είναι το υδρογόνο το οποίου αποτελεί το 75% της συνολικής του ύλης.. Από όλα τα χημικά στοιχεία καίγεται μόνο το υδρογόνο και οι χημικές ενώσεις του. Τα μέταλλα και κυρίως ο σίδηρος, που είναι το κυρίαρχο στο Σύμπαν μέταλλο, δεν είναι παρά η στάχτη του υδρογόνου που κάηκε. Ανάμεσα στο υδρογόνο που συνεχίζει να καίγεται και στο σίδηρο που δεν καίγεται δημιουργείται διαφορά θερμοκρασίας. Αυτή η διαφορά θερμοκρασίας είναι ο λόγος της συστολής του σύμπαντος. Διαστέλλεται γιατί θερμαίνεται και δεν εξαερώνεται γιατί έχει σίδερο. Η καύση αυτή είναι καύση σε επίπεδο ατόμων, και όχι μορίων υδρογόνου. Αν ένα αστέρι κάψει όλο το υδρογόνο του, μένει από καύσιμα και καταρρέει. Αν ολόκληρο το Σύμπαν κάψει όλο το υδρογόνο του, μένει από καύσιμα και επανέρχεται στην κατάσταση που βρισκόταν πριν από την μεγάλη έκρηξη : Συστέλλεται από το ψύχος μέχρι μηδενισμού. Οπότε, μια καινούργια μεγάλη έκρηξη ξαναβάζει μπροστά το μηχανισμό της θερμικής διαστολής.
Ας δούμε τι είπαν σχετικά κάπιοι έλληνες φιλόσοφοι.
«Στον κύκλο η αρχή και το τέλος είναι το ίδιο»-Ηράκλειτος, ο οποίος πίστευε ότι ο κόσμος ωφείλει την ύπαρξη του στο ΠΥΡ, αποτέλεσμα του οποίου βέβαια είναι η ανάπτυξη θερμοκρασίας...
«Υπάρχουν άπειροι κόσμοι, που δημιουργούνται και καταστρέφονται. Δεν γεννιέται τίποτα από το ΜΗ ΟΝ, ούτε καταστρέφεται στο ΜΗ ΟΝ», -Δημόκριτος.
O Πλάτωνας στον Πολιτικό γράφει σχετικά :
«Αυτό εδώ το σύμπαν άλλοτε το οδηγεί ο ίδιος ο Θεός στην πορεία του και στην περισρτοφική του κίνηση και άλλοτε το εγκαταλείπει, όταν οι περίοδοι του καθωρισμένου για αυτόν σκοπό χρόνου συμπληρωθούν, αυτό αρχίζει πάλι από μόνο του την πορεία προς την αντίθετη κατέυθυνση, εφ’οσον έχει ζωή και έχει πάρει φρόνησι από αυτόν που το συνέθεσε στην αρχή»,«Η κίνησης του σύμπαντος άλλοτε έχει την κατεύθυνση της σημερινής κυκλικής πορείας και άλλοτε την αντίθετη».
«Η γνώση της άγνοιας είναι η αρχή της σοφίας»
http://www.karditsa-net.gr/karditsa/ekfe/CAT/CAT.htm
«Η γνώση της άγνοιας είναι η αρχή της σοφίας»
Τελικά η κίνηση του Τhoth να ξεθάψει το θέμα ήταν άριστη, μιά που συνεχίζουμε μία όμορφη συζήτηση.
Καταρχάς ορισμένες παρατηρήσεις στα γραφόμενα σου.
Αναφέρεις ότι το σύμπαν μέσα από κύκλους γέννησης-σύνθλιψης/θανάτου συνεχίζει τον αέναο κύκλο του. Εδώ να παρατηρήσω απλώς ότι το αν τελικά η μοίρα του σύμπαντος είναι μία τελική τεράστια σύνθλιψη, κάτι αντίστοιχο/αντίστροφο με το Big Bang αυτό είναι υπό διερεύνηση και έχει να κάνει όχι με τη διαφορά θερμοκρασίας του υδρογόνου-σιδήρου, αλλά με το σύνολο της μάζας που το σύμπαν περ ιέχει και την τοπολογία του, δηλαδή κατά πόσο η υπάρχουσα μάζα είναι ικανή να σταματήσει και να αντιστρέψει την επέκτασή του λόγω της συνολικής βαρυτικής έλξης αυτής της ύλης/ενέργειας. Οι τελευταίες ενδείξεις αναφέρουν ότι μάλλον βρισκόμαστε σε ένα ανοιχτό σύμπαν, ένα σύμπαν δηλαδή που θα συνεχίσει να διαστέλεται για πάντα. Βέβαια όλα είναι υπό διερεύνηση και η διαφορά στην αναγκαία μάζα για να περάσουμε από την αέναη διεύρυνση στη σύνθλιψη δεν είναι ιδιαίτερα μεγάλη.
Τώρα όσον αφορά το υδρογόνο. Η λέξη καύση που χρησιμοποιείς είναι λίγο άτοπη, τουλαχιστον με την έννοια ότι το υδρογόνο στα άστρα δεν καίγεται αλλά μέσω της πυρηνικής σύντηξης μετατρέπεται σε ήλιο και άλλα βαρύτερα στοιχεία αποδίδοντας ενέργεια. Έχεις δίκιο βέβαια στο ότι ο σίδηρος, εγώ θα έλεγα όλα τα υπόλοιπα στοιχεία του περιοδικου πίνακα είτε άνθρακας είτε σίδηρος είτε πυρίτιο κ.ο.κ., είναι υποπροϊόν της "καύσης" του υδρογόνου. Με λίγα λόγια όλα αυτά που βλέπουμε είναι αποτέλεσμα του θανάτου των άστρων τα οποία καταναλώνοντας τα αποθέματα υδρογόνου τους έδωσαν στο σύμπαν τα υπο-προΙόντα του θανάτου τους, αναγκαία όμως για τη ζωή. Είμαστε με λίγα λόγια όλοι μας παιδιά των άστρων, παιδιά του σύμπαντος, παδιά της φλόγας της δημιουργίας και του θανάτου.
Αναφορικά με τη ψύξη του σύμπαντος που λες, μήπως αναφέρεσαι στον θερμικό θάνατο του σύμπαντος, την κατάσταση της μέγιστης εντροπίας??
Αν αναφέρεσαι σε αυτό η αρχική παρατήρηση είναι ότι όπως ανέφερα παραπάνω δεν έχει σχέση με τη σύνθλιψη. Αν εννοείς όμως το θέμα του θερμικού θανάτου / μέγιστης εντροπίας τότε έχουμε πολλά όμορφα πράγματα να πούμε.
Καταρχάς ο θερμικός θάνατος ή η μέγιστη εντροπία ενός συστήματος έχει να κάνει με την κατάσταση εκείνη όπου το σύστημα έχει φτάσει τη μέγιστη αταξία, την μέγιστη αταξία μη-οργάνωσης των πληροφοριών που περιέχει. Ο θερμικός θάνατος βασίζεται στο γνωστό Δεύτερο Θερμοδυναμικό Νόμο, ο οποίος όμως αν και ορίζεται συχνότατα σε σχολικά βιβλία με βεβαιότητα αλάθητη και πέραν αμφισβήτησης, ωστόσο είναι θέμα προς συζήτηση και διαφορά γνώμης σημαντικότατων σύγχρονων αλλά και παλαιών φυσικών.
Είναι αναπόδραστη η μοίρα της μέγιστης εντροπίας? Ένα σύστημα βαίνει πάντα στην μέγιστη αταξία ? Υπάρχουν αυτο-οργανούμενα συστήματα όπου η τάξη μπορεί να εμφανίζεται εκ του μηδενός? Μπορεί σε ένα χαοτικό σύστημα να δημιουργηθεί τάξη και πόσο μπορεί να διατηρηθεί? Και τελικά τί είναι το χάος…
Το χάος βέβαια δεν υπάρχει τουλάχιστον υπό την έννοια που έχουμε σχεδόν όλοι στο μυαλό μας. Όταν μιλάμε για χαοτικά συστήματα, στην πραγματικότητα αναφερόμαστε σε συστήματα που η μελλοντική τους θέση / εξέλιξη δεν είναι δυνατό να προβλεφθεί λόγω ενός πλήθους παραγόντων / μεταβλητών. Τα συστήματα αυτά δεν είναι υποχρεωτικό να είναι ιδιαίτερα πολύπλοκα. Ακόμη και ένα σύστημα που αποτελείται π.χ. από τέσσερεις πλανήτες έχει χαοτική εξέλιξη στο μέλλον με αποτέλεσμα να είναι δυσεπίλητες οι απλούστερες εξισώσεις που το περιγράφουν ακόμη και οι Νευτώνιες.
Η αδυναμία μας να γνωρίουμε επακριβώς λοιπόν τις αρχικές συνθήκες δίνει αυτή την μη-γραμμικότητα στα χαοτικά συστήματα. Παρόλα αυτά όμως χάος (σε αντίθεση με την κοινή λογική) δεν σημαίνει αταξία. Υπάρχουν παραδείγματα χαοτικών συστημάτων όπου η τάξη αναδύεται σε όλη της την ομορφιά. Ίσως το πλέον γνωστό παράδειγμα να είναι η κόκκινη κηλίδα του Δία, που αποτελεί ένα αυτο-οργανωμένο τμήμα μίας τεράστιας (και συνεχιζόμενης επί 400 περίπου χρόνια) καταιγίδας στην επιφάνεια του γνωστού πλανήτη.
To be continued………
Φιλικά
Tomcat
Το 1963 ο κύριος Edward Lorenz, μετεωρολόγος, έκανε ένα απλουστευμένο πρόγραμμα σε έναν υπολογιστή, πού εξομείωνε τον καιρό. Όταν έβαλε τις ίδιες αρχικές συνθήκες, είδε με μεγάλη έκπληξη ότι μετά από λίγο ο καιρός των δύο περιπτώσεων δεν είχε καμμία σχέση. Μετά από μελέτη βρήκε ότι έκανε "λάθος" στις αρχικές συνθήκες κατά το 4 δεκαδικό ψηφίο.
Αν θέλετε να κάνετε ένα πείραμα ορίστε μία όμορφη απλή συνάρτηση:
Δύο επί χ στο τετράγωνο μείον 1. (2χ(2)-1). Ξεκινήστε με τιμή χ ας πούμε 0,15. Την τιμή που θα βρείτε στη συνάρτηση βάλτε την ως νέο χ και κάντε έναν νέο υπολογισμό. Συνεχίστε με την ίδια λογική για ας πούμε 10 φορές. Ξεκινήστε τώρα με τιμή χ με 0,149 και κάντε τις ίδιες 10 φορές υπολογισμών. Θα δείτε ότι όσο περισσότερες φορές κάνετε τη πράξη τόσο οι λύσεις των δύο διαφορετικών αρχικών συνθηκών θα απομακρύνονται.
To be continued.
Φιλικά
Tomcat
OPOS OI PERISOTEROI EXUME DIAVASI TO XRONIKO TOU XRONOU,ISOS KE TO TELEFTEO TOU VIVLIO PU INE TO SUBAN MESA SE ENA KARIDOTSUFLO,PISTEVO POS O KA8ENAS VGAZI TA DIKA TOY SIBERASMATA ALA OLOI EMIS EXUME TA IDIA EROTIMATIKA.I8ELA NA GRAPSO ENA VIVLIO GIA TIN EPISTIMI KE TIN 8RISKIA OMOS O XRONOS ITAN TO MONO EBODIO.EGO 8A SU APADISO FILE TOMCAT,STON TITLO PU EXIS VALI....EPISTIMI KE 8RISKIA.
KA8E TI PU GINETE EPISTIMONIKA ERMINEVETE 8RISKEFTIKA.PROSOPIKA I 8RISKIA INE I PARAFISIKI,I AN 8ELETE I PARAPSIXOLOGIKI EXIGISI TON FISIKON.
TO VIVLIO "XRONIKO TOY XRONOY" INE ENA KA8ARA EPISTIMONIKIS SIMASIAS TEKMIRIOMENO VIVLIO,OMOS O IDIOS O SIGRAFEAS PISTEVI STIN 8RISKIA KE TO EXI DILOSI.INE APO TUS EPISTIMONES PU SINDIAZUN TIN EPISTIMONIKI ME TIN 8RISKEFTIKI APOPSI.TA ENIGMATA PU IPARXUN STIS 8RISKIES INE PARALLILA ME TA ENIGMATA PU IPARXUN STIS EPISTIMES.TO ENA SINODEVI TO ALO.
ARGOTERA 8A SAS STILO TIS DIKES MU SIMIOSIS PU EXO GIA TO 8EMA.SIGNOMI AN DEN SE KALIPSA PROS TO PARON FILE MU TOMCAT.
ME SEVASMO
AGAPA GIA NA MIN MISIS.
