- Ο ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ ΣΤΗ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΤΕΧΝΗ - ΕΙΚΟΝΕΣ
ΤΟ ΚΑΡΑΒΙ...
Edited by - ΑΤΜΑ on 20/02/2003 13:15:12
Ο ΠΕΙΡΑΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΝΤΩΝΙΟΥ
Edited by - ΑΤΜΑ on 20/02/2003 13:13:39
ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΠΟΥ ΠΡΟΚΑΛΕΣΕ ΤΟ ΠΕΤΑΓΜΑ ΜΙΑΣ ΜΕΛΙΣΣΑΣ...
"ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ
ΠΟΥ
ΑΕΝΑΑ
ΓΥΡΙΖΕΙ
ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΣΟΥ...
ΨΑΞΕ ΜΕ...
ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ
ΖΩΓΡΑΦΙΖΩ ΜΕΣΑΣΟΥ ... AΛΗΘΕΙΕΣ."
ΑΤΜΑ
1907 - 1954]
ΑΠΟ ΤΟ ΜΕΞΙΚΟ.Η ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΤΗΣ ΤΟ ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ.ΠΑΝΤΑ 8ΕΜΑ ΤΗΣ Ο ΕΑΥΤΟΣ ΤΗΣ.
THEKLATS
(καθοτι ομως δεν εμφανιζεται/ αλλα ειναι +αρκετα μεγαλη ωστε να την ανοιξουμε εδω στο τελος της σελιδας...την παραθετω παλι σε url:)
http://ew2.lysator.liu.se/loth/a/n/andreastew/powerofsong.jpg
...."αν ακουσεις αγερα ειναι η γαληνη που βρυκολακιασε"Ο.Ε.
http://esoterica.gr/forums/topic.asp?TOPIC_ID=2536
κι επειδη οι προραφαηλιτες συμβολιστες ζωγραφοι ειναι ενα θεμα που θα εξελιχθει εκει ας δουμε τι αφησαμε εδω μεσα + ας παμε παρακατω...
προσθετοντας συμβολιστες .
θα ηθελα να αφησω απειρες εικονες μα ειναι θεμα χρονου...so!
μια εικονα απο τον ελβετο ζωγραφο..CARLOS SCHWABE!...
(συνωνυμια μ' ενα αξιολογο μελος μας :)
Poster of the first Rose+Croix Salon, 1892
Spleen and Ideal 1907-8
Spleen and Ideal 1908
Edited by - ΑΤΜΑ on 04/11/2003 14:47:22
Mother of the World
The messenger
-Burning of Darkness
Sophia the Almighty Wisdom
Tidings of the Eagle.
Αrwen Undomiel...the truth within
cprtght@tm@2005
Έτσι και οι Άνθρωποι.
Μόνο που στον άνθρωπο, δεν φτάνουν το καλό χώμα, ο Ήλιος, ο Αέρας το Νερό, και το θειάφι….
Ελπιζω να μην στεναχωρησω καποιο αν γραφω απλα...σαν σε παραμυθι, μα ετσι γινονται καλυτερα Κατανοητοί*(πιστευω) ορισμενοι...Μηχανισμοί
Μια φορά και ένα καιρό, ένα μικρό παιδάκι, ξέφυγε από τα συνηθισμένα παιγνίδια… που του έδιναν, οι συγγενείς και ο κόσμος.
Οι συγγενείς για να τους αγαπάει… ο δε κόσμος γιατί νόμιζε…. πως έτσι διασκεδάζουν τα παιδάκια….
Δεν θαταν ούτε πέντε χρόνων… που παρευρέθηκε σε μια κηδεία.
Μαμά, γιατί κλαις?
Κλαίω παιδί μου γιατί χάσαμε το θειο.
Που πήγε ο θειος μαμά?
Έφυγε παιδί μου…έφυγε…και οι λυγμοί της, έκαναν να κλαίει και το παιδάκι… που μέσα από τα δάκρυα… κοίταζε γύρω του, τα κάτασπρα μνημεία με τα καντηλάκια, τις μαυροφόρες με τα λουλούδια….και τον Πόνο ζωγραφισμένο… στα πρόσωπα των Ανθρώπων…
Σιγά σιγά καταλάβαινε, πως δεν θα ξανάβλεπε τον Θειο που έπαιζαν και γέλαγαν, και πως τους ανθρώπους όλους, αργά η γρήγορα, τους περιμένουν δυο μέτρα γης…και το άγνωστο.
Ο Πρώτος Φόβος, δημιουργήθηκε στο Παιδάκι…
Μέσα στη ΣΦΑΙΡΑ ΤΟΥ, ο χρόνος και το συμβάν… κατέγραψαν κάτι…Μια άσχημη εμπειρία!
Ότι βλέπεις, αισθάνεσαι, ακούς…μια μέρα δεν θα μπορείς πια να το κάνεις!
Ότι αγαπάς και θεωρείς δικό σου… μια μέρα θα γίνει… Χώμα.
Μα αν αυτό συμβαίνει, γιατί τότε ο κόσμος λυπάται, πονάει…. αφού γνωρίζει πως θα συμβεί σε όλους…αργά η γρήγορα?
Μεγάλωσε το παιδάκι, μεγάλωσε και η ΣΦΑΙΡΑ ΤΟΥ…
Τέτοια και άλλα συμβάντα συνέβησαν πολλά…άλλα ήταν έντονα, άλλα πάλι όχι…οι αποτυχίες έκαναν τόπο στις επιτυχίες, οι λύπες στις χάρες, τα παιχνίδια στις γνώσεις, η αθωότητα στις γυναίκες, ο αυθορμητισμός στον υπολογιστή…
Και ποσά άλλα ακόμα!
Καταλάβαινε όμως, πως κάτι δεν είχε…τόσο μικρός…. όσο και μεγάλος..
Και όχι μόνο αυτός!
Τι είναι…τι να είναι αυτό, που ο κόσμος όλος χρειάζεται?
Ιδέες?
Γνώσεις?
Θρησκείες?
Εμπειρίες?
Απολαύσεις?
Αναγνώριση?
Πλούτο?
Να αγαπάει….και να τον αγαπούν?
………?
Μα τέτοια, κάποιος δύναται να τα έχει….
Και όμως…
Στο κατώφλι του θανάτου,
η ματιά του γέρου είναι λυπημένη
του Νέου…. ανεκπλήρωτη….
ανεξάρτητα από το τι έχουν.
Να του δώσουμε όνομα?
Να το προσδιορίσουμε….?
μα αν τυχόν το κάνουμε,
δεν θα το περιορίσουμε?
Μα ας ρίξουμε μια ματιά , στη Ψυχολογική μας ΣΦΑΙΡΑ…
Ίσως η ΦΥΣΗ της είναι να περιστρέφεται, όπως κάνει η ΓΗ γύρω από τον Εαυτό της… τον Ήλιο… μα και το σύμπαν… Ίσως να υπάρχουν και άλλες σφαίρες….ίσως και όλο το σύμπαν…και εμείς να βλέπουμε μόνο την σφαίρα που δημιουργούμε από μικροί…
Οι ψυχαναλυτές, είναι σε θέση να δείξουν το ζουζούνι…
που τρώει μια ρόγα από το σταφύλι μας…
μα στον κυκεώνα του Εαυτού,
σε αυτή την άγνωστη και πολύπλοκη ΣΦΑΙΡΑ,
αν δεν προσέξουμε,
πέφτει κάθε λογής βρωμιά…
και αντί να αστράψει…
να γίνει διάφανη….
ΕΝΑ με το σύμπαν…
τα πάθη, ο πόνος, η σύγκρουση…την καταντούν
διάτρητη,
βαριά,
γεμάτη φόβο και σύγχυση…
να προσπαθεί μια ζωή …
Γιατι?
Edited by - ΠΛΑΤΩΝΑΣ on 24/03/2004 11:07:09
γεμάτη ενέργεια και δύναμη προερχόμενη δια μέσω των λέξεων
Λέξεις - το μέσο επικοινωνίας... λέξεις είναι αυτές που απαρτίζουν την σκέψη μας, οριοθετούν καταστάσεις, προκαλούν φόβο, ανασφάλεια...
Ερμαφρόδιτες λέξεις, γνώριμες σε κάθε αντρα και γυναίκα...
Σκέφτομαι το κηρύκειο... και μέσα στο πλέξιμο των φιδιών θα ήθελα να αφεθώ...σε αυτή την περιστροφική κίνηση, την ατέρμονη... μία κίνηση πέρα απο τις λέξεις...πέρα απο τους φόβους...μια στροβιλιστική κίνηση στα έσω
Strike like lightning and leave the thunder to those that like loud noises.
ευγενικό,
Πολύτιμο και αγαθό
σαν από διαμάντι καθαρό…
και δυο μάτια…
Αχ… οι εμπειρίες..
αυτές, που ο νους κρίνει
άλλες καλές… άλλες κακές…
προσπέρασε τις φανταχτερές,
εύκολα αποχτιόνται μα και ξεχνιόνται…
αλλού είναι η ουσία..
δεν ειν της σκέψης,
και απέχει τό συναίσθημα..
Ωριμάζεις…
όχι από τα χρόνια
και τη θλίψη,
ούτε από τα βιβλία
και τις επιδράσεις…
που άλλοι… προσάπτουν..
Η ωρίμανση,
δεν είναι στο τέλος…
η το τέλος…
μα εμφανίζεται
ξαφνικά..
μέσα από το σκοτάδι,
και το πουθενά.
Ω… λιτότητα,
ΛΑΜΠΡΟΤΗΤΑ,
δεν ήσουν ηθελημένη
μα ανέμελη και αδιάφορη,
ελεύθερη,
από θεούς…
καθωσπρεπισμούς…
Άξιες και Αρετές…
Που όλοι τρέχουν…
Αχ το φαΐ,
το πολύ Φαΐ…
Και Όχι μόνο… αυτό του στομαχιού,
πόσο… αποβλακώνει…
.................
ΑΤΜΑ,
τα περι οβελια...μετα το ειδα!
πηγα...
και παραπανω/κατω....
Edited by - ΠΛΑΤΩΝΑΣ on 08/04/2004 06:41:57
τοτε που γεννηθηκαν οι λεξεις...στο μυαλο ενος νεαρου "υιου" καλλιτεχνη//
quote:
Πορφυρόπεπλη μικρή είμαι εδώ και ψιθυρίζω. Τον δρόμο προς το ξέφωτο αλήθεια των θυμάσαι; Έρχομαι.. το τραγούδι μου θα σβήσει τον πόνο σου για πάντα, μόνο, άκουσέ το. Εκεί κριμένος στο σκοτεινό το άλσος αποκοιμήθηκα, μα σε ονειρευόμουν. Γιατί χωρίς εσένα εμένα δεν μπορώ να υπάρξω. Γείρε επάνω μου, άσε τα δάκριά σου να επουλώσουν της δικές μου πληγές. Πάλι στο φως θα ταξιδέψουμε αργά, μα όμορφα. Θα μας ζεσταίνει ο ήλιος. Μοχθηρό και κακό Λύκο με αποκαλούν οι άνθρωποι, μα δεν γνωρίζουν. Η γνώση μου είναι το Πάν. Το Πάν, είσαι εσύ. Είμαι εγώ.Δώσε μου το χέρι σου
ναι...σου εδωσα μια ολακερη ...μικρη...
να πορευτεις μαζι της...//
να ειστε παντα καλα μεσα στο φως της εμπνευσης...
(ειμαι ευτυχισμενη τοσο με αυτη τη δημιουργια μου:)
Πλατωνα, αγαπημενε φιλοσοφε ,καλο περασμα...
μου ελειψε το παραδοξο γελακι σου/παραξενοι καιροι πνεουν στη νυμφη και το φανταστικο ποτε δεν ηταν πιο πραγματικο...πεθαινω αργα....μεσα σε μιαν ανοιξη που ποτε δεν ηταν ερωτικοτερη....
μεσα σε θερμοκρασιες που ποτε δεν ηταν τοσο ασταθεις και αλλωκοτες....
η μοναξια της σιωπης και η βοη της ταυτοχρονα..κατακρεουργουν το ποτε μου...
θελω να κανω ερωτα μα σ'ενα κοσμο ατοπο...
και να πεθανω πανω σε μια στιγμη που δεν θα'ρθει ποτε...
νομιζω πως εφικτο δεν ειναι να επιζησω μετα απο τουτο....
μα ξερω πως θα συμβει και πως κθε τοσο πολυ που πονω γεννιεται
ενα πλασμα της φαντασιας μου μεσα στην πραγματικοτητα σας...
ΕΣΥ ΜΕΙΝΕ...
ΚΙ ΕΣΥ ΟΜΩΣ....ΜΕΙΝΕ....
ΚΙ ΕΣΥ....
ΚΙ ΕΣΥ...
ΚΙ .....ΕΣΥ..
ΚΙ ΕΣΥ..
ΕΣΥ...
ΕΝΑ ΤΟ ΠΑΝ ΜΟΥ...
ΝΑ ΤΟ ΕΧΩ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ...
ΕΙΝΑΙ ΑΝΥΠΟΣΤΑΤΟ ΚΑΙ ΜΗ ΜΠΟΡΕΤΟ ΝΑ ΝΟΙΩΣΩ....
ΤΟΝ ΕΡΜΗ ΤΗΣ ΔΟΝΗΣΗΣ ΜΟΥ ΝΑ ΚΑΤΑΓΡΑΨΩ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΔΕΝ ΘΕΛΗΣΑ...
ΝΑ ΚΑΘΗΣΩ ΕΠΑΝΩ ΤΟΥ ΑΔΥΝΑΤΟΝ ΜΟΥ ΗΤΑΝ...
ΜΑ ΟΛΑ ΕΡΩΤΟΣ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΝ ΕΜΕΝΑ ΟΙ ΠΟΝΟΙ ΤΩΝ ΣΤΙΓΜΩΝ ΜΟΥ ΓΙΝΗΚΑΝ..
ΣΑΝ ΕΚΛΑΨΑ Ο ΟΥΡΑΝΟΣ ΑΠΟΚΡΙΘΗΚΕ...
ΚΑΙ ΟΣΟΙ ΜΕ ΜΙΣΗΣΑΝ ΟΜΟΡΦΗ ΕΠΕΙΔΗ ΕΙΔΑΝ ΠΩΣ ΕΙΜΑΙ...
ΑΥΤΟ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΓΙΝΟΝΤΑΝ...
ΚΑΙ Ο ΠΛΑΤΩΝΑΣ ΤΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΜΟΥ..
ΔΥΟ ΘΑΝΑΤΟΥΣ ΝΑ ΠΟΛΕΜΗΣΕΙ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ..
ΜΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΦΙΚΤΟ ΝΑ ΤΟΥ ΠΕΘΑΝΕΙ...
ΕΙΝΑΙ ΣΚΟΤΕΙΝΕΣ ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΟΤΑΝ ΜΙΣΟΥΝ...
ΣΕΡΝΟΥΝ ΤΗΝ ΦΘΟΝΕΡΗ ΕΚΡΑΦΡΣΗ ΤΟΥΣ ΣΤΟ ΓΛΥΚΟΜΟΥ...
ΤΩΡΑ...ΚΑΙ ΔΗΛΗΤΗΡΙΑΖΟΥΝ ΟΤΙ ΠΙΟ ΜΑΓΙΚΑ ΠΡΩΤΟΓΝΩΡΟ ΕΖΗΣΑ.
ΠΟΤΕ./ΟΙ ΣΤΙΓΜΕΣ ΜΠΕΡΔΕΥΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΑΝ ΔΕΝ ΠΕΘΑΝΩ Σ'ΕΝΑ ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑ ΕΡΩΤΟΣ ΘΕΕ ΜΟΥ ΘΑ ΣΑΛΤΑΡΩ...!
ΕΠΕΙΔΗ Η 'ΜΑΝΙΟΚΑΤΑΘΛΙΠΤΙΚΗ' ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΕ...
ΤΙ ΑΛΛΟ ΘΑ ΑΚΟΥΣΩ ΕΑΥΤΕ ΜΟΥ ΠΙΑ...
ΜΕΧΡΙ ΤΟΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ ΝΑ ΤΡΑΒΗΞΩ...
..ΕΑΥΤΕΜΟΥ....
ΜΙΛΑ ΜΟΥ...
ΣΙΩΠΗ ΜΟΥ...
ΚΑΤΑΛΥΤΙΚΗ ΑΠΕΜΕΙΝΕΣ....
ΛΕΩ ΝΑ ΚΑΤΕΒΩ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ...
ΝΑ ΔΩ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΜΕ ΔΕΟΣ
ΚΑΙ ΛΑΤΡΕΙΑ ΜΕ ΚΟΙΤΑΖΕΙ...
"LOOK BUT DONT TOUCH"*
ΑΤΜΑ
*(Ο ΑΛΛΟΣ ΜΟΥ ΕΑΥΤΟΣ ΜΟΥ ΕΙΠΕ ΠΩΣ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΙΑ ΚΑΣΤΑ ΣΤΗΝ ΙΝΔΙΑ ΠΟΥ ΛΕΓΟΝΤΑΙ ΕΤΣΙ.../ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΑΓΓΙΖΕΙ ΚΑΝΕΙΣ /ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ/ΕΚΕΙ ΑΝΗΚΩ ΜΑ ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΑ ΑΚΟΜΗ...:)
Technoshamanism
Edited by - ΑΤΜΑ on 09/04/2004 15:39:24
quote:
η μοναξια της σιωπης και η βοη της ταυτοχρονα..κατακρεουργουν το ποτε μου...
θελω να κανω ερωτα μα σ'ενα κοσμο ατοπο...
και να πεθανω πανω σε μια στιγμη που δεν θα'ρθει ποτε...
νομιζω πως εφικτο δεν ειναι να επιζησω μετα απο τουτο....
Ψυχή,
Πολλά άφησες στον Πλάτωνα… του τότε σου..
Καιρός να σου επαναλαβει το μυστικό…
τα εχω ξαναγραψει,
Αν πεθάνεις στη στιγμή… που δεν θα έρθει ποτέ
Ο χρόνος, *(και ότι αυτός φέρνει…)
δεν έχουν πια δύναμη… επάνω σου...
Δεν είναι μέθοδος…
ούτε μονοπάτι….
Ούτε προσευχή…
Ούτε να δεις χρωματα
η... τον κύριο…*(σαν εμπειρία)
Ξέρω καλά που ανήκεις…
.....
Μα στην αληθινή Αγάπη,
δεν πας…
Εκείνη έρχεται...
Το βράδυ,
εκεί...στης αγκαλιας το ΦΩΣ…
σκέψου τα λόγια ενός φίλου...
Όλη η Σοφία
Σε μια μόνο λέξη….
Άρνηση…
ΜΗΝ ΠΡΟΣΘΕΤΕΙΣ…(ΚΑΙ ΑΛΛΟ ΜΕΣΑ)
Η Άρνηση, δεν είναι αντίσταση
ούτε η σύγκρουση της εκλογής..
Να κάνεις κάτι…. η να μην κάνεις
Στην άρνηση
Βλέπεις…
και ΔΡΑΣ!
Αρνείσαι…*(στην ουσία)
Την χαζομάρα...
Πλάτωνα, ο δάσκαλός σου
έλεγε ότι πάντα τον ακολουθούσε ένα αγαθό δαιμόνιο που του μιλούσε. Ποτέ δεν τον προέτρεπε να πράξει κάτι αλλά πάντα τον απέτρεπε από άδικες πράξεις.ξερεις γιατι;
επειδη τελευταιως εχω αποφασισει να ενδωσω σε τουτη την Αρνηση....
θελω να ζησω για μενα απο δω και περα σκεφτηκα πως ειναι μπορετο....
και οχι για τους αλλους...
τοσα χρονια δεχομουν αδιαμαρτηρητα να δρουν ολοι σε βαρος μου //
μα δεν το μπορω πια///εμαθα απο εδω εσω πως οι ανθρωποι ειναι θρασυτατοι-αγενεις -εγωιστες και κοιταζουν μοναχα την παρτη τους....
αποφασισα να γινω σαν αυτους....
μα δεν ξερω αν γινεται....
Οι "τυψεις" επειδη δεν κανω πια υποχωρησεις..
ΕΠΕΙΔΗ ΔΕΝ ΑΦΗΝΩ ΝΑ ΜΕ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝ!...
ειναι βασαναστηριο...
ΠΑΝΤΑ ΣΚΕΦΤΟΜΟΥΝ ΠΩΣ ΟΤΑΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΑ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΕΙΜΑΙ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΕΓΩ....
ΜΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΤΣΙ ΠΙΑ....
ΕΙΜΑΙ ΚΙ ΕΓΩ ΕΔΩ !
Ειλικρινα δεν μ'ενδιαφερει πια αν θα δυσαρεστησω τους εγωιστες που τρεφονται απο την "ενεργεια" μου..
τριγυρω-καλα μην τσιμπατε δεν μιλω για εδω μιλω για εξω...
την πραγματικη πραγματικοτητα δηλαδη..-
....Αγαπημενε φιλε....
εμαθα πολλα απο την κοινη σπανια εκεινη ροη των συνειρμων στο τοτε μου...μα εδω μεσα να το θεσουμε παλι δεν ειναι το σωστο.....
ξερεις τα ορνια των αισθησεων απο τουτα τραφηκαν και νομιζω πως αυτο απο παντα καραδοκουσαν....
πολυτιμε φιλε...
ειναι ομορφο που μετα απο επτα συναπτα ετη επιβεβαιωνομαι...
η ανασταση ειναι πια αληθινη ....
μα εχω τις τυψεις ου σου ανεφερα αν εκανα παλι το σωστο....
θεωρω πως εκανα οτι ηταν δυνατο για να σπασω ενα φαυλο κυκλο που ολενα και στενευε τα περιθωρεια σαν πυθωνας γυρω απο την αληθεια μου...
Πλατωνα..
ειναι μικροι οι ανθρωποι που τα εβαλαν με την αληθεια μου....μα βλεπω πως η πονηρια και η υποκρισια ειναι φανερα πιο δυνατη απο την στιγμη μου....
στο φως....
μιλα μου ...
επειδη η ανασταση μου ηρθε...
και σε θελω διπλα μου....
ειμαστε λιγοι....
μα θα γινουμε καποτε πολλοι....
Αποστολε...
αγαπημενε "πατερα"...
Ελπιδα μου...
εσυ Φωτεινη...
συνταξιδιωτισσα Μαρα -που ηρθες παλι-....
ας βαδισουμε....
ο δρομος εχει τοσα εμποδια //ΥΠΟΥΛΑ ΠΟΛΥ//
....που μαλλον μοναχοι μας θα καθαρισουμε...
θελω...να πω τοσα....μα το τωρα μου....απο το πριν τοσο διαφερει...
καποιοι θα λενε πως παλι η ιδια ειμαι....
μα ποτε δεν καταφερα να καταλαβω...τι ακριβως εννοουν....
lets'roll....
Technoshamanism
Edited by - ΑΤΜΑ on 12/04/2004 20:39:01
quote:
Οσον αφορά την ερμαφρόδιτη "ροικότητα" (υπάρχει τέτοια λέξη ?) ...θα σου πώ οτι η μόνη ροή που αναζητώ είναι η "αέναη ροή" της Χριστικής συνείδησης ...η οποία είναι πολύ συγκεκριμένη για όσους μέσα απο το έλεος την έχουν βιώσει.
Είναι η κατάσταση όπου μπάινεις ολόκληρος στην ταχύτητα του φωτός και νιώθεις την αέναη κίνηση μέσα απο την ακινησία. Εκεί μεταλλάσονται όλα ... αλλά δυστυχώς τα βαριά μας στοιχεία δεν αντέχουν τις δονήσεις και μετά ...ΜΠΟΥΜ πάλι κάτω.
Είμαστε διαρκείς ΤΑΛΑΝΤΩΣΕΙΣ ενέργΕιας. Σαν την χορδή που οι αρχικές ταλαντώσεις είναι πιο μακρυά απο το σημειο 0 αλλά όλο και πλησιάζουν . Πάνω κάτω απο το 0 , πάνω - κάτω , πάνω - κάτω, μέχρι να σταματήσει η ταλάντωση στο σημείο 0. Εκεί βρίσκεται και η "αέναη ροή" ...ΣΤΗΝ ΟΥΔΕΤΕΡΟΤΗΤΑ.Μέχρι εκεί όμως βιώνουμε τον πόνο του δυισμού... κρύο-ζέστη, αγάπη-μίσος, χαρά-λύπη ....
..μου'λειψες ... εσυ...
να που αυτη ηταν οντως η τοτε ταυτιση ...μας//μα δεν ειδαμε χμ..;αναρρωτιεμαι στο τωρα μου γιατι Εον...
μα σκεφτηκα να πολλωθω αγαπημενε..μηπως και κατανοηθω..απο τα ακρα μου...
μιλα μου ...
ΟΣΑ ΔΕΝ ΕΙΔΑ ΤΟΤΕ////ΟΣΑ ΚΙ ΕΣΥ ...
ΜΑΖΙ ΝΑ ΞΑΝΑΒΡΟΥΜΕ...
Technoshamanism