- Η νοσταλγία και ο αυλός.... - .-= Η ΨΥΧΗ =-.

"το χερι μου στο στηθος σου
χαραζει μιαν αληθεια
...στο βαθος του οριζοντα...
ο ερωτας δε γινεται συνηθεια.
να μ'αγαπας..."

aummmmmmm

Εσύ σε αιώνιες γκρίζες Νεφέλες να ταξιδεύεις μακριά μου.

Μα….. το δάκρυ σου κύλησε επάνω στα σύννεφα … και τα σύννεφα έγιναν βροχή….έγινες νερό……..επιτέλους......βρεθήκαμε ξανά….

Πάνα καλώ κρατερόν,νόμιον,κόσμοιο τό σύμπαν...

HR8A APO THN LAMPSH PAW PISW STHN LAMSH

νοιωθω ... η lady Dawn...απομενω εδω...

aummmmmmm

Κέλσος ο Φιλαλήθης

Παρατηρήστε ΚΑΛΑ το κέντρο του ΛΩΤΟΥ...
Ναι, αυτό που ΟΜΟΙΑΖΕΙ με το ΜΑΤΙ του ανθρώπου....
Κοιτάχτε ΚΑΛΑ και σε ΒΑΘΟΣ...
Ταξιδέψτε απο το ΜΑΤΙ αυτό, σε ολόκληρο το ΣΩΜΑ του ανθρώπου....
Αρχίστε να ΒΙΩΝΕΤΕ τα όσα παράθεσα πιό πάνω για τη "ζωή που είναι..."
Θα ανακαλύψετε τον ΕΑΥΤΟ ΣΑΣ....
Θα ανακαλύψετε τη ΖΩΗ ΣΑΣ....
Θα ανακαλύψετε τους ΑΛΛΟΥΣ ΕΑΥΤΟΥΣ ΣΑΣ, ΕΜΑΣ.....

"Λωτός"...
Τον κοιτάς και ταξιδεύεις...
Τον τρώς και ξεχνιέσαι...
Και πάλι ΞΑΝΑΓΥΡΝΑΣ έτσι στην ΑΡΧΗ...
Χωρίς ΜΝΗΜΗ, μα με πολύ ΕΜΠΕΙΡΙΑ....
Και η ΑΡΧΗ είναι το ΤΕΛΟΣ....
Και το ΤΕΛΟΣ είναι ΠΑΝΤΑ μια καινούργια ΑΡΧΗ....

Κέλσος ο Φιλαλήθης

Ξέρεις, πάει καιρός από τότε που άφησα πίσω μου την πόλη εκείνη…Ήταν Δεκέμβρης μήνας και έβρεχε. Νύχτα ήταν. Τα φώτα και η λάμψεις από τα στολίδια στης βιτρίνες, βρεγμένες από την βροχή, να στάζουν μικρές γραμμές σαν τρένα, που στο πουθενά πηγαίνουν. Και ανταγωνίζονται για το πιο θα φτάσει πρώτο στο τέρμα. Πιο τέρμα..δεν υπήρχε τέρμα.
Σε θυμάμαι, με τα μουσκεμένα σου μαλλιά και την ομπρέλα ανοιχτή να με κοιτάς και να ξέρεις ότι κάτι συμβαίνει. Τα μάτια σου πιο υγρά από ποτέ. Πιο υγρά και από της βιτρίνες.
Δεν μιλούσαμε. Εγώ παρατηρούσα την γκρίζα φιγούρα ενός πλανόδιου που πουλούσε φτηνά παιχνίδια για να ζήσει. Βρισκόταν κάτω από ένα υπόστεγο, σκουριασμένο και βρόμικο. Ένα μικρό παιδί πέρασε από μπροστά μου κοιτάζοντάς με. Τα μεγάλα του μάτια μου μίλησαν. Θυμήθηκα την τελευταία καραμέλα που μου έδωσε ένας συμμαθητής μου στο σχόλιο, με γεύση κανέλα. Έπειτα το βλέμμα μου έπεσε πάλι επάνω σου. Με κοιτούσες σαν να ήσουν από χαρτί, που έλιωνε στης βροχής το χάδι. Μετά πήρες ένα ταξί και έφυγες.
Θυμάμαι που μετά περπατούσα στους δρόμους μόνος. Με μια σοκολάτα στο χέρι, θέλοντας να καλύψω την γεύση του τελευταίου σου φιλιού. Προχωρούσα. Ώσπου ένα ένα τα μαγαζιά άρχισαν να κλείνουν. Ο κόσμος διαλυόταν σαν ομίχλη. Αργά, μα… σταθερά.
Άκουσα μουσική από ένα βυθισμένο μπαράκι κάπου εκεί σε ένα ημιυπόγειο, είδα έναν σκύλο και μια γάτα να μοιράζονται το ίδιο φαγητό. Είδα κάτι πιτσιρικάδες με μπίρες στα χέρια, με βλέμμα ζωντανό και παθιασμένο, να σχεδιάζουν τριήμερο. Συνέχισα λίγο πιο κάτω και είδα έναν χοντρό κύριο να παζαρεύει μια πόρνη. Ήταν παραμονές Χριστουγέννων. Είχα πλέον κουραστεί. Κάθισα σε ένα παγκάκι σε μια στάση λεωφορείου και άρχισα να διαβάζω μια πεσμένη εφημερίδα. Ήταν αρκετά παλιά, μα τα νέα έμοιαζαν τα ίδια. Πάντα η ίδιες εικόνες και φωτογραφίες.

Έπειτα σηκώθηκα και έφυγα. Θα ήταν περίπου δέκα το βράδυ.

Εχέμβροτος

1984, Τετάρτη ημέρα. Με επισκέφτηκαν από κάπου. Στην αρχή δεν ήμουν έτυμος να καταλάβω, μα.. με όρκισαν να μην πω τίποτα σε κανέναν. Ήταν δικό μου αυτό το δώρο.
Σαν δώρο το είδα, τότε.
Ο ήχος μέσα μου και έξω από εμένα, δημιουργούσε δονήσεις σε ξανθοχάλκινη απόχρωση. Εκεί στα βάθη σου σύμπαντος ταξίδεψα και βρήκα πολλά χαμένα, παιδικά μου όνειρα. Κρατούσα τα παιδιά μου σφιχτά από τα χέρια. Ένιωθαν ασφάλεια. Ένιωθαν τόσο δυνατά. Μετά, τους χάρισα μια χούφτα αστέρια.
‘Δεν θα το πείτε σε κανέναν’ τους είπα, με ένα ζεστό χαμόγελο. Έπειτα με φίλησαν αγαλλιάζοντάς με και πήγαν γρήγορα γρήγορα ενθουσιασμένα για ύπνο. Περιμένοντας να κάνουν, το δικό τους μακρύ ταξίδι.

Εχέμβροτος

Σαν να το είχα ζήσει εγώ αυτό.....

Μετά λένε, πως τα βουνά δεν σμίγουν.

Λάθος!

Ε - Θέλω να έλθεις μια μέρα στο σπίτι μου. Θα σου δήξω το δωμάτιο που φιλάω την συλλογή μου από μικρά παράθυρα. Είναι πανέμορφα εκεί μέσα, σ’αυτόν τον χώρο.
Τον ελεύθερό μου χρόνο τα ανοίγω και ξεχνιέμαι. Ορισμένες φορές ξέρεις παίρνω μαζί μου νερό και φαγητό και κάθομαι εκεί για μέρες.

Α – Μα είναι στ’αλήθεια τόσο όμορφα εκεί; Μα τι θα μπορούσες να κάνεις εκεί μέσα κλεισμένος τόσες μέρες…..

E – Μα.. κάθε φορά ανοίγω και από ένα. Μαγευτικά τοπία και παραστάσεις ξεπετάγονται μπροστά στα μάτια μου. Να.. για παράδειγμα της προάλλες άνοιξα ένα και είδα μια γριά γυναίκα που μου είπε καλημέρα, προσφέροντάς μου το καινούριο γλυκό που έφτιαξε η κόρη της. Της το έστειλε λέει από τα ξένα, όπου έφυγε με τον άντρα της κυνηγώντας να βρουν τα όνειρά τους. Εκεί μου είπε οι άνθρωποι δεν έχουν μάτια γιατί βλέπουν με την ψυχή.
Είναι εκπληκτικό να γνωρίζεις και να μαθαίνεις τόσα πράγματα ανοίγοντας ένα παράθυρο.

Α – Θέλω να πάμε τώρα σ’αυτό το δωμάτιο εάν είναι δυνατόν. Με τρώει η περιέργεια..

Ε – Θέλεις πραγματικά; Ακολούθησέ με λοιπόν….

Ε – Να! Ο χώρος που σου έλεγα.

Α – Μα όντως, είναι γεμάτος με πολύχρωμα μικρά παράθυρα. Είναι πανέμορφα!
Είναι τόσα πολλά… δεν το περίμενα, νόμισα ότι υπερβάλεις.

Ε – Άνοιξε όποιο σου αρέσει… και θα δεις θαυμαστά πράγματα..

A – Μα….. δεν βλέπω τίποτε άλλο παρά μόνο έναν τοίχο…

E - Ξέρεις….. ξέχασα να σου πω ότι πρέπει να κλίσεις τα μάτια σου πρώτα…

Εχέμβροτος

Είσαι, είμαι και άνθρωπος. Να είσαι καλά.

Αιώνια και μαγική αρμονία

ευχαριστώ τον μέγα αρχιτέκτονα που μας
χαρίζει απλόχερα τούτη την μαγεία