FORUMS/ESOTERICA.GR/BOARD/- Η νοσταλγία και ο αυλός.... - .-= Η ΨΥΧΗ =-.

- Η νοσταλγία και ο αυλός.... - .-= Η ΨΥΧΗ =-.

ΑΤΜΑ30 ΜΗΝΥΜΑΤΑΣΕΛΙΔΑ 2/2

spiritΜέλος

18/05/2003, 10:47:47

irida
Euloghmena ta paramy8ia pou zestainoun th zwh mas
me to psema tous
Euloghmena ta oneira pou apalainoun
tis odynes mas.
Euloghmenh h fantasia pou mas anoigei ena 3agnanto ourano.
Ki euloghmenoi oi sofoi trelloi pou kourniazoun sto paramu8i ,pou denontai st oneiro kai zoun sthn fantasia.

dsm

λίλιθ

18/05/2003, 23:01:07

σε έναν ήλιο μοναδικό...

ΑΝΤΙΟ

σήμερα κατάλαβα πολλά και πόνεσα!

αλλά ο χρόνος δε γυρνά ποτέ πίσω...

λιλιθ -η πρωτη γυνέκα

click ^

ΕΧΕΜΒΡΟΤΟΣ

20/05/2003, 22:20:39

Ήλθα μόνος και θα φύγω μόνος. Η παραμονή μου εδώ, μοναχική. Πονάει αφάνταστα η μοναξιά. Χιλιάδες άνθρωποι γύρο μου, δίπλα μου, κοντά μου. Πάλι μόνος είμαι. Έμαθα να βλέπω αυτό που βλέπω και να ακούω αυτό που ακούω. Αυτό δεν αρέσει στον άνθρωπο. Όσοι μάθατε να βλέπετε αυτά που βλέπετε και να ακούτε αυτά που ακούτε, μην παραιτηθείτε. Μην τους αφήσετε να σας καταβροχθίσουν. Να τους υπενθυμίζετε συνεχώς την αλήθεια.

Ήμουν μόνος. Νόμιζα ότι ήμουν μόνος. Πόσο μόνος μπορεί να είναι ένας Άνθρωπος
όταν βλέπει ότι βλέπει και ακούει αυτά που ακούει; Δεν μπορεί να είναι μόνος.

Είμαι Άνθρωπος.

MaraΜέλος

20/05/2003, 23:46:42

Μεσα στο καθε "γεια" σου υπαρχει η αρχη ενος "αντιο"!

Μην στεναχωριεσαι...

Γιατι το καθε "αντιο" μπορει να ειναι και η αρχη για ενα αλλο "γεια σου" !

And I keep on wondering....

ΕΧΕΜΒΡΟΤΟΣ

08/06/2003, 21:45:41

….. και πόσο εύκολο για εσένα, να μιλάς μέσα στο μυαλό μου με ηχητικές συχνότητες…

από το μουσικό - ηχητικό ταξίδι ‘μέσα στο δωμάτιό μου’ του Π.Κ

στην πεδιάδα ρέει το γάλα, ρέει ο οίνος και της μέλισσας το νέκταρ….

Edited by - ΕΧΕΜΒΡΟΤΟΣ on 08/06/2003 21:47:27

MaraΜέλος

08/06/2003, 22:48:45

ΜΟΝΗ μια λεξη που τα χειλη της, την ειχα ψιθυρισει εκατονταδες φορες. Μια λεξη, που την ελεγε το στομα της καρδιας της και οχι η ιδια.

ΔΑΚΡΥΑ τρεχουν στο προσωπο της, ομως δεν κλαιει αυτη. Κλαιει η μικρη πονεμενη καρδια της. Κλαιει ασταματητα γιατι νοοιωθει ΜΟΝΗ, Νοιωθει σαν ενα ροδο που προσπαθει να ανθισει αναμεσα σε αγκαθια.

ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ μεσα στην απελπισια της, απλωνει το χερι και ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ καποιον να την βοηθησει. Να της πει 2 λογια αγαπης. Ομως αδικα, τοσο καιρο αδικα ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ μια μικρη σωτηρια.

ΠΑΛΕΥΕΙ, για να σταματησει να νοιωθει ετσι, θελει να τερματισει την ζωη της. Ομως οχι...ξερει πως πρεπει να ΠΑΛΕΨΕΙ για να βρει η ζωη της καποιο νοημα..και συνεχιζει να δει ποιο θα ειναι το τελος της...

ΠΕΡΠΑΤΑΕΙ χωρις να ξερει που πηγαινει, χωρις να σκεφτεται. Και καθε φορα καταληγει στο ιδιο σημειο. Μπροστα στην θαλασσα. Καθεται σ'ενα βραχο και κοιτα τα καραβια που περνουν μπροστα της

ΛΥΠΗ. Ο ηλιος πεφτει και τ'αστρα δειλα δειλα αναβαουν σαν κερακια "Να'μουν ενα αστρο" ευχεται και αμεσως η ΛΥΠΗ ζωγραφιζεται στο προσωπο της.

Χρονια αρκετα περασαν απο τον καιρο που ενοιωθε ετσι. Βρηκε ενα συντροφο στους δρομους της ζωης της. Ετσι δεν εμεινε ΜΟΝΗ.
Μια νυχτα ομως αρχισε παλι να ΠΕΡΠΑΤΑ. Ξαναβρεθηκε στο ιδιο μερος, ξανακαθησε στον ιδιο βραχο.
ΧΑΜΟΓΕΛΑ! Μια ΛΥΠΗ σκιασε την καρδια της και παλι. Σκεφτοταν τα περασμενα...ΔΑΚΡΥΑ αρχισαν να τρεχουν στα χλωμα της μαγουλα. Τελικα δεν ΠΕΡΙΜΕΝΕ αδικα, ΠΑΛΕΨΕ σκληρα και νικησε. "Ναι νικησα" ηταν οι τελευταιες τις λεξεις. Ενα ΧΑΜΟΓΕΛΟ σχηματιστικε στα χελη της ...σε λιγο τα ματια της εκλεισαν και αποκοιμηθηκε, σ'ενα υπνο γαληνιο και αιωνιο. Πεθανε με το χαμογελο στα χειλη...ομως ηταν ενα χαμογελο ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑΣ !!!

(Ιανουαριος 1989)
And I keep on wondering....

Edited by - Mara on 08/06/2003 23:46:06

spiritΜέλος

08/06/2003, 23:27:39

Εβλεπα τα ματια του.Εβλεπα κατι παλιους ελαιωνες.
Εβλεπα μια επιτυμβια στηλη.Μια κορη αναγλυφη πανω στην πετρα.Εμοιαζε λυπημενη και κρατουσε
στην χουφτα της ενα νεκρο πουλι.

Εμενα κοιταζε,το ξερω,εμενα κοιταζε.Κοιταζαμε κι οι ΔΥΟ την ιδια πετρα.Κοιταζομασταν μες απο την ΠΕΤΡΑ.

ΟΜ

dsm

ΕΧΕΜΒΡΟΤΟΣ

10/06/2003, 18:24:08

Θερμότερο του ηλίου το ταξίδι σου. Και από τον ουρανό θα πέφτουν μικρές φωνές, σαν απόσταγμα του ήχου, των εκατομμυρίων ετών στο σύμπαν που πλανήθηκα και πάλι δεν σε βρήκα. Γίνομε μικρός και αδύναμος, δεν μπορώ να αναπνεύσω. Θα πεθάνω, να το δεις. Μα, μην κλάψεις, ούτος η άλλος δεν θα μπορώ πλέον να σε ακούσω, μα ούτε και να σε δω. Θα είμαι νεκρός. Οπότε μην προσποιηθείς λυγμό χυδαίο και αισχρό, που ούτε τα ομορφότερα λόγια να ακούσεις, δεν θα χορτάσεις την πείνα σου για συλλογή ανθρώπινου πόνου. Ελεεινό ανθρωπάριο. Θα σε αποκαλούσα πόρνη, μα και η πόρνη έχει μία τιμή.

Πέθανα.
Ζήσε.

στην πεδιάδα ρέει το γάλα, ρέει ο οίνος και της μέλισσας το νέκταρ….

ΕΧΕΜΒΡΟΤΟΣ

10/06/2003, 18:29:24

Στην λίμνη, εκεί θα ζήσω. Σε μία καφετιά πολυθρόνα θα κάνω ταξίδια μακρινά. Στους ήχους μου θα κολυμπώ γαλήνια και όμορφα. Σαν σε μήτρα – σύμπαν, με ωκεανούς αστέρων.

θα το δεις.

στην πεδιάδα ρέει το γάλα, ρέει ο οίνος και της μέλισσας το νέκταρ….

ΕΧΕΜΒΡΟΤΟΣ

10/06/2003, 18:36:53

Και πάλι φτηνά ποιήματα γράφω για να περνάει η ώρα μου. Να τα ξαναδιαβάζω και να σκέφτομαι τα τρένα που με άφησαν στους χειρότερους προορισμούς. Θα δώσω ότι έχω.
Θα τα πετάξω σε ένα βάραθρο. Θα τα ξεφορτωθώ. Αφού δεν με άκουσες ποτέ, τουλάχιστον άσε εμένα να με ακούσω, ξανά και ξανά, ώσπου να βαρεθώ και να ξεράσω στάχτη παρελθόν.

στην πεδιάδα ρέει το γάλα, ρέει ο οίνος και της μέλισσας το νέκταρ….

◂ ΠΡΟΗΓ.2 / 2