- Το μυστικό των Ναϊτών - .-= Η ΓΝΩΣΗ =-.

Σύμφωνα με τα σωζόμενα επίσημα έγγραφα στη Γαλλία υπήρχαν τουλάχιστον 556 πλήρη Ναϊτικά κοινόβια και αμέτρητες άλλες μικρότερες εγκαταστάσεις .

Η αριθμητική δύναμη του Τάγματος στη χώρα ήταν το λιγότερο 3.200 άντρες από τους οποίους περί τους 350 ήταν ιππότες και 930 πεζοί μαχητές - συνολικά δηλαδή 1280 αξιόμαχοι άντρες .

Στη διάρκεια των ανακρίσεων , από τα αρχεία της Ιεράς Εξέτασης φαίνεται πως είχαν συλληφθεί 620 Ναΐτες . Αν δεχθούμε ότι οι αναλογίες παρέμεναν οι ίδιες , οι 250 περίπου απ’αυτούς ήταν μάχιμοι .

Άρα τουλάχιστον 1030 εν ενεργεία πολεμιστές του Τάγματος εξακολουθούσαν να είναι ελεύθεροι – Ναΐτες που ποτέ δεν τους ανακάλυψαν.

Αρκετοί βέβαια απ’αυτούς θα παρέμειναν στη Γαλλία . Αν και ο αριθμός φαίνεται υπερβολικός , αναφέρεται ότι περισσότεροι από 1.500 φυγάδες Ναΐτες καταφύγανε στους λόφους γύρω από την Λυών – πράγμα ιδιαίτερα ανησυχητικό για τους Ιεροεξεταστές και τον Γάλλο βασιλιά .

Εκτός από ένα σημαντικό αριθμό Ναϊτών που παρέμειναν στη Γαλλία , είναι αρκετοί αυτοί που πρέπει να αναζήτησαν καταφύγιο στο εξωτερικό .

Είναι γνωστό ότι λίγο μετά τις πρώτες συλλήψεις ο Ιμπέρ Μπλανκ , Διδάσκαλος της Ωβέρνης , ήρθε στην Αγγλία , πιθανότατα για να συμβουλέψει τους Άγγλους αδερφούς του , σχετικά με τον τρόπο που θα διατηρούσαν επαφή στη διάρκεια των επικείμενων ανακρίσεων .

Τελικά τον Ιμπέρ τον συνέλαβαν και τον φυλάκισαν στην Αγγλία , υπό συνθήκες όμως πολύ καλύτερες από αυτές των άλλων αδελφών του που είχαν συλληφθεί στην Γαλλία . Τον Απρίλιο του 1313 τον έστειλαν από τον Πύργο του Λονδίνου όπου τον κρατούσαν , στον Αρχιεπίσκοπο του Καντέρμπουρι , για να κάνει τον κανόνα . Ένα μήνα αργότερα έλαβε από τον Εδουάρδο τον Β΄ ένα είδος σύνταξης , ώστε να μπορεί να καλύπτει τις βιοποριστικές του ανάγκες .

Πρέπει να υπήρξαν κι άλλοι Ναΐτες που κατέφυγαν στην Αγγλία , όπως ο Ιμπέρ , αλλά δε φυλακίστηκαν ποτέ . Μερικοί απ’αυτούς πρέπει να ήρθαν αμέσως , διασχίζοντας το Στενό της Μάγχης ενώ άλλοι ίσως έφτασαν αργότερα , μέσω της Φλάνδρας που είχε παραμείνει φιλική προς το Τάγμα και διέθετε τακτική επικοινωνία με τα Βρετανικά Νησιά .

Καθώς όμως στα επόμενα εφτά χρόνια η Αγγλία γινόταν όλο και περισσότερο ακατάλληλη για καταφύγιο , οι πρόσφυγες από την Ευρώπη και οι αδελφοί τους της Αγγλίας και της Ιρλανδίας θα πρέπει να εξαναγκάστηκαν να μετακινηθούν προς τα βόρεια – εκεί όπου , μακριά από την παπική εξουσία και την Ιερά Εξέταση , μπορούσαν να αισθάνονται ασφάλεια .

Φιλικά

Κηφεύς

Ας εξετάσουμε, σήμερα, ποιοί ήταν οι πιθανοί δρόμοι διαφυγής του Ναϊτικού στόλου:

Είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο ότι ο στόλος του Τάγματος είχε λάβει μέρος σε κάθε ένα από τα σχέδια μαζικής εξόδου των ιπποτών , ειδικά μάλιστα αν στο σχέδιο αυτό ήταν η φυγάδευση του θησαυρού των Ναϊτών.

Γι’αυτό το στόλο όμως δεν ξέρουμε τίποτ’άλλο εκτός από τη γεμάτη μυστήριο εξαφάνισή του .

Ίσως τα Ναϊτικά πλοία να είναι η απάντηση στα πολλά ερωτηματικά που υπάρχουν σχετικά με τις τελευταίες μέρες του Τάγματος και να μπορούν να εξηγήσουν την πιθανή παρουσία των Ναϊτών στο Αργκάιλ. Είναι ένα θέμα όμως ολοκληρωτικά ανεξερεύνητο .

Στα μέσα του δέκατου τρίτου αιώνα ο στόλος είχε πρωταρχική σημασία για τους Ναΐτες και για το αδελφό Τάγμα του Αγίου Ιωάννη , καθώς τους κόστιζε λιγότερο να μεταφέρουν με δικά τους καράβια τους άντρες, τα άλογα , τον οπλισμό και τις προμήθειες από τους Αγίους Τόπους , παρά το να νοικιάζουν τα καράβια των ντόπιων εμπόρων .

Μπορούσε ακόμα να είναι μια πολύ κερδοφόρα επιχείρηση γι’αυτούς όταν τον χρησιμοποιούσαν για εμπορικούς σκοπούς , όπως τη μεταφορά προσκυνητών στους Αγίους Τόπους ή αλλού, καθώς και τη μεταφορά φορτίων .

Υπολογίζεται ότι οι Ναΐτες μετέφεραν κάθε χρόνο έξι χιλιάδες περίπου προσκυνητές από τα λιμάνια που είχαν στην Ισπανία , Γαλλία και Ιταλία προς την Παλαιστίνη .

Οι προσκυνητές προτιμούσαν τα Ναϊτικά καράβια επειδή τα συνόδευαν οπλισμένες γαλέρες . Ακόμα σπουδαιότερο « είχαν εμπιστοσύνη στους Ναΐτες ότι δεν θα τους πουλούσαν στα σκλαβοπάζαρα της Ανατολής , όπως έκαναν άλλοι έμποροι » .

Καθώς στα πλοία των Ναϊτών δε γίνονταν τελωνειακός έλεγχος αυτά μεταφέρανε υφάσματα , μπαχαρικά , βαφές , πορσελάνες και είδη από γυαλί .

Οι Ναΐτες είχαν όπως είπαμε και δικαίωμα να εξάγουν το μαλλί από τα δικά τους ζώα .

Τόσο πολύ επεκτάθηκε το εμπόριο του Τάγματος των Ναϊτών ώστε από το 1234 οι ντόπιοι πλοιοκτήτες της Μασσαλίας απαίτησαν να απαγορευτεί στα πλοία τους να μπαίνουν στο λιμάνι .

Έκτοτε μόνο σ’ένα πλοίο των Ναϊτών και ένα των ιπποτών του Αγίου Ιωάννου επιτρεπόταν να μπει στο λιμάνι της Μασσαλίας κι αυτό μόνο σε δυο ταξίδια το χρόνο .

Μπορούσαν κάθε φορά να μεταφέρουν όσο φορτίο ήθελαν , αλλά όχι πάνω από 1.500 επιβάτες .

Ουσιαστικά όμως , τέτοια μέτρα δεν μπορούσαν να χαλιναγωγήσουν τις ναυτικές δραστηριότητες των δύο Ταγμάτων . Απλούστατα και οι μεν και οι δε χρησιμοποιούσαν άλλα λιμάνια .

Γενικά , ο Ναϊτικός στόλος έκανε κάθε είδους ναυτικές επιχειρήσεις στη Μεσόγειο – φρόντιζε να προμηθεύει τους Αγίους Τόπους με άντρες και εφόδια και εισήγε εμπορεύματα από τη Μέση Ανατολή στην Ευρώπη .

Όμως , ταυτόχρονα , τμήμα του στόλου δρούσε στον Ατλαντικό , διεξάγοντας δραστήρια εμπόριο ανάμεσα στα Βρετανικά Νησιά και, πιθανότατα, τις βαλτικές χώρες της Χανσεατικής Ένωσης .

Έτσι τα περισσότερα Ναϊτικά κοινόβια της Ευρώπης και ειδικότερα της Αγγλίας και της Ιρλανδίας βρισκόταν στις ακτές ή στις όχθες πλωτών ποταμών.

Φιλικά

Κηφεύς

Το σημαντικότερο θαλάσσιο λιμάνι των Ναϊτών στον Ατλαντικό ήταν της Λα Ροσέλ που επικοινωνούσε δια ξηράς με τα λιμάνια της Μεσογείου .

Τα υφάσματα , για παράδειγμα , μεταφέρονταν με τα Ναϊτικά καράβια στο λιμάνι της Λα Ροσέλ , ταξίδευαν δια ξηράς προς κάποιο λιμάνι της Μεσογείου , ας πούμε το Κολιούρ , κι από κει φορτώνονταν ξανά σε Ναϊτικά πλοία με προορισμό τους Αγίους Τόπους . Κατ’αυτόν τον τρόπο , μπορούσαν ν’αποφύγουν τα πάντοτε επικίνδυνα Στενά του Γιβραλτάρ που συνήθως κατείχαν οι Σαρακηνοί .

Το προσωπικό του Παρισινού Κοινόβιου , που διέφυγε από την αρπάγη του Φιλίππου , είναι απίθανο να φυγαδεύτηκε δια ξηράς , γιατί η περιοχή γύρω από το Παρίσι ελεγχόταν από περιπόλους του βασιλιά . (Δύο Ναΐτες που πράγματι προσπάθησαν να ξεφύγουν προς τα βόρεια, συνελήφθησαν στο Σωμόν, στον Άνω Μάρνη , λίγο πριν εγκαταλείψουν τα γαλλικά εδάφη) .

Συνεπώς η δια ξηράς επικοινωνία προς την ακτή και τη Λα Ροσέλ , θα πρέπει να ήταν εξαιρετικά δύσκολη , αν όχι αδύνατη .

Αλλά , αν και το λιμάνι της Λα Ροσέλ ήταν το κυριότερο Ναϊτικό λιμάνι , γνωρίζουμε ότι το Τάγμα διέθετε ένα στολίσκο από μικρότερα καράβια στο Σηκουάνα και πως υπήρχαν Ναϊτικά κτίρια και Κοινόβια κατά μήκος του ποταμού από το Παρίσι έως τις ακτές – τουλάχιστον δώδεκα , από τα οποία ένα στη Ρουέν κι ένα κοντά στο σημερινό λιμάνι της Χάβρης .

Επιπλέον , καθώς οι Ναΐτες δεν πλήρωναν δασμούς , δεν υπήρχε περίπτωση κάποιος να ψάξει στα πλοία τους .

Έτσι τους τελευταίους μήνες , πριν να αρχίσουν οι συλλήψεις , ήταν πολύ εύκολο προσωπικό και θησαυρός να μεταφερθούν πλέοντας τον Σηκουάνα ως την ακτή . Από εκεί άντρες και φορτίο θα μπορούσαν να επιβιβασθούν σε μεγαλύτερα πλοία που σάλπαραν από το λιμάνι της Λα Ροσέλ, ή κάποιο άλλο λιμάνι .

Ακόμα κι όταν άρχισαν οι συλλήψεις και οι διωγμοί , ο κυριότερος δρόμος σωτηρίας και διαφυγής για τους Ναΐτες θα πρέπει να ήταν το ποτάμι και η θάλασσα και όχι η στεριά .

Όταν όμως τα Ναίτικά πλοία απέπλεαν από τα Γαλλικά λιμάνια του Ατλαντικού προς τα πού άραγε κατευθύνονταν ;

Πρέπει να θυμόμαστε ότι δεν έχει διασωθεί κανενός είδους ντοκουμέντο, και αυτό από μόνο του είναι ενδεικτικό και αποτελεί σημαντικό επιβεβαιωτικό στοιχείο . Αν ο Φίλιππος είχε καταφέρει να πιάσει , να καταλάβει ή να κατάσχει τα Ναϊτικά πλοία , θα υπήρχαν τότε κάποια στοιχεία .

Ακόμα κι αν τα επίσημα έγγραφα λογοκρίθηκαν ή καταστράφηκαν , η κοινή γνώμη θα το είχε κατά κάποιον τρόπο πληροφορηθεί , γιατί παρόμοια γεγονότα δεν ήταν δυνατόν να μείνουν μυστικά .

Φιλικά

Κηφεύς

Είναι γεγονός ότι , θα ήταν ευπρόσδεκτοι οι Ναΐτες που είχαν αποπλεύσει από τη Γαλλία , αν κατέφευγαν στους Ισπανούς και στους Πορτογάλους αδερφούς τους .

Μπορούσαν να ελπίζουν ότι θα είχαν ευνοϊκή υποδοχή αν πήγαιναν , ας πούμε στη Μαγιόρκα , όπου το Τάγμα έλεγχε την πόλη και το λιμάνι της Πολένσα , καθώς και άλλες περιοχές και όπου ο βασιλιάς Χάιμε Β΄, ήταν φιλικά προσκείμενος .

Όμως τα λιμάνια της Ισπανίας και της Πορτογαλίας ήταν σημαντικά αστικά και εμπορικά κέντρα εκείνης της εποχής , έσφυζαν από επιχειρηματική ζωή και είχαν μεγάλο αστικό πληθυσμό .

Μετά την αίσθηση που είχαν προκαλέσει οι αιφνίδιες συλλήψεις στη Γαλλία , δεν είναι δυνατόν να πιστέψουμε πως τα Ναϊτικά πλοία έφθασαν σε κάποια τέτοια πόλη , ας πούμε την Πάλμα , και ούτε υπάρχουν στοιχεία για κάτι τέτοιο στα ιστορικά αρχεία .

Ούτε και οι ίδιοι οι Ναΐτες βέβαια θα μπορούσαν να διακινδυνέψουν να τραβήξουν τόσο έντονα την προσοχή .

Υπάρχουν τρεις μόνο πιθανές εκδοχές για τον τόπο του προορισμού του Ναϊτικού στόλου .

1) Ο ένας που τον προτείνουν μερικές φορές οι ιστορικοί , είναι κάπου στον ισλαμικό κόσμο , είτε στη Μεσόγειο , είτε στις ακτές του Ατλαντικού στη Βόρεια Αφρική .

Όμως τα γεγονότα δεν ευνοούν την εκδοχή αυτή .

Πρώτα απ’όλα το 1307 , οι Ναΐτες εξακολουθούσαν να ελπίζουν ότι θα κατάφερναν να αποδείξουν την αθωότητά τους στις κατηγορίες που είχαν εκτοξευθεί εναντίον τους .

Αν αναζητούσαν καταφύγιο ανάμεσα στους «άπιστους» , θα ήταν σαν να αποδέχονταν τις κατηγορίες για αίρεση και ανυπακοή .

Επιπλέον , είναι απίθανο , στην περίπτωση που ο Ναϊτικός στόλος είχε καταφύγει υπό τη σκέπη του Ισλάμ , να μην υπάρχει καμιά αναφορά από τους Μουσουλμάνους σχολιαστές .

Θα ήταν αν μη τι άλλο , μια σημαντική ευκαιρία για προπαγάνδα .

Πράγματι , όταν μικρές ομάδες Ναϊτών είχαν ζητήσει άσυλο στην Αίγυπτο και την Ισπανία και είχαν , φαινομενικά τουλάχιστον , αλλαξοπιστήσει , οι Μουσουλμάνοι συγγραφείς είχαν αποδώσει εξαιρετική σημασία στο γεγονός .

Έτσι , είναι πολύ δύσκολο να είχαν μείνει σιωπηλοί στην περίπτωση που ο Ναϊτικός στόλος , και ίσως και ο θησαυρός του Τάγματος , είχαν περάσει με το μέρος τους .

2) Μερικές φορές υποστηρίζεται , ότι ο Ναϊτικός στόλος ίσως ζήτησε καταφύγιο στη Σκανδιναβία .

Όπως έχουμε σημειώσει οι δύο Ναΐτες που ανακρίθηκαν στη Σκωτία υποστήριξαν ότι οι αδερφοί τους είχαν διαφύγει από τη θάλασσα , και αυτό οδήγησε μερικούς ιστορικούς να συμπεράνουν ότι πήγαν στη Δανία , τη Σουηδία , ή , το πιθανότερο , στη Νορβηγία .

Αυτό το ενδεχόμενο δεν είναι δυνατόν να απορριφθεί τελείως , είναι όμως εξαιρετικά απίθανο .

Ο πληθυσμός της Σκανδιναβίας ήταν τόσο περιορισμένος εκείνη την εποχή , ώστε θα ήταν αδύνατο να περάσει απαρατήρητη οποιαδήποτε άφιξη ξένων σε κατοικημένη περιοχή .

Οι Ναΐτες δεν είχαν εκεί ούτε κοινόβια , ούτε βάσεις επιχειρήσεων , ούτε πολιτικές ή εμπορικές σχέσεις με τους κατοίκους ή τις κυβερνήσεις .

Ακόμα , μετά την επίσημη διάλυση του Τάγματος το 1310 , κινδύνευαν να συλληφθούν ή να διωχθούν στη Σκανδιναβία το ίδιο , όσο και οπουδήποτε αλλού .

Όμως , η ερημιά της Νορβηγικής υπαίθρου , που δεν ήταν βέβαια χειρότερη από τις περιοχές που αποίκησαν οι Τεύτονες Ιππότες , θα μπορούσε να αποτελέσει κάποιο καταφύγιο .

Ίσως μάλιστα η λύση αυτή να ήταν θελκτική , αν δεν είχαν άλλή επιλογή .

3) Αλλά υπήρχε η εναλλακτική λύση της Σκωτίας , μιας χώρας με την οποία οι Ναΐτες διατηρούσαν ήδη στενές σχέσεις , που ο βασιλιάς της είχε αφορισθεί και που επιπλέον , απελπισμένα αναζητούσε συμμάχους και μάλιστα συμμάχους εκπαιδευμένους μαχητές .

Αν έπρεπε οι Ναΐτες να σκεφτούν ένα ιδεώδες καταφύγιο , δεν θα μπορούσαν να βρουν κάτι καλύτερο από τη Σκωτία .

Ο στόλος του Εδουάρδου , που είχε βάση στην ανατολική ακτή της Αγγλίας , παρεμπόδιζε αποτελεσματικά τις καθιερωμένες εμπορικές οδούς ανάμεσα στη Φλάνδρα και τους Σκωτικούς λιμένες , όπως το Αμπερντήν και το Αϊνβερνές .

Τα Ναϊτικά πλοία , που θα απέπλεαν από τη Λα Ροσέλ ή από τις εκβολές του Σηκουάνα με κατεύθυνση το βορρά , δεν ήταν δυνατόν να διακινδυνεύσουν διασχίζοντας τη Μάγχη .
Ούτε μπορούσαν να διαπλεύσουν την Ιρλανδική θάλασσα , που επίσης ελέγχονταν αποτελεσματικά από αγγλικά πλοία με βάση το Έυρ και το Καρρικφέργκους στον Όρμο του Μπέλφαστ .

Φιλικά

Κηφεύς

Μια σπουδαία , όμως , δίοδος παρέμενε ελεύθερη , από τις βόρειες ακτές της Ιρλανδίας , περιλαμβανομένων των εκβολών του Φόιλ στο Λοντοντέρι , προς το κράτος του Μπρους στο Αργκάιλ , το Κιντάιρ και τον Πορθμό του Γιούρα .

Ο στενός φίλος και σύμμαχος του Μπρους , Άνγκους Ογκ ΜακΝτόναλντ του Ίσλεϊ , εξουσίαζε το Ίσλεϊ , το Γιούρα και το Κολονσέι , εξασφαλίζοντας μια άμεση γραμμή επικοινωνίας μεταξύ του βορειοδυτικού Ώλστερ και της νοτιοδυτικής Σκωτίας .

Αυτή ήταν η θαλάσσία οδός που προμήθευε για αρκετό διάστημα τον Μπρους με όπλα και εφόδια .

Έτσι , στην περίπτωση που μεγάλα τμήματα Ναϊτών από την ηπειρωτική Ευρώπη , καθώς και ο Ναϊτικός στόλος ή ένα τμήμα του βρήκαν καταφύγιο στη Σκωτία , αυτό θα έγινε μόνο απ’αυτή τη θαλάσσία οδό .

Από το Ντόνεγκαλ στο Φόιλ , στις βορειοδυτικές ακτές του Ώλστερ , στον πορθμό του Γιούρα και την περιοχή του . Πώς όμως θα μπορούσε ο στόλος των Ναίτών να ακολουθήσει αυτή την οδό χωρίς να διασχίσει την Ιρλανδική Θάλασσα και να διακινδυνεύσει τη σύγκρουση με αγγλικά πλοία ;

Η εικόνα που σήμερα έχουμε για την Ιρλανδία είναι , ότι πρόκειται για ένα από τα Βρετανικά Νησιά που το σημαντικότερό του κέντρο είναι το Δουβλίνο και τα κυριότερα λιμάνια , με εξαίρεση ένα – δυο στα νότια , βρίσκονται στις ανατολικές ακτές , βλέποντας προς την Ιρλανδική Θάλασσα και τη βρετανική «κυρίως χώρα» . Κι αυτή είναι , πράγματι , η κατάσταση από το δέκατο έβδομο αιώνα και μετά .

Όμως δεν ήταν έτσι στο Μεσαίωνα και πριν απ’αυτόν .

Την εποχή του Μπρους , οι περισσότερες εμπορικές συναλλαγές της Ιρλανδίας γίνονταν με την Ευρώπη κι όχι με την Αγγλία .

Κατά συνέπεια , το Δουβλίνο και τα άλλα ανατολικά λιμάνια ήταν ασήμαντα σε σύγκριση με τα κύρια ναυτικά κέντρα του Νότου στις κομητείες του Γουέξφορντ , του Γουότερφορντ και του Κορκ .

Ακόμα πιο σημαντικό , η δυτική Ιρλανδία , που σήμερα φαίνεται σαν μια περιοχή απομονωμένη , γυμνή και αραιοκατοικημένη , τότε είχε τουλάχιστον δυο λιμάνια μείζονος σημασίας , το Λίμερικ και , το ακόμα πιο σημαντικό , Γκαλγουέι .

Το Λίμερικ και το Γκαλγουέι ευημερούσαν στη διάρκεια του Μεσαίωνα, και διεξήγαγαν ένα ανθηρό εμπόριο όχι μόνο με τη Γαλλία , αλλά και με την Ισπανία και τη Βόρεια Αφρική .

Πράγματι , μερικοί παλαιοί χάρτες δείχνουν την Ιρλανδία πιο κοντά στην Ισπανία , παρά στην Αγγλία .

Οι οδοί των εμπορικών συναλλαγών που έφθαναν στο Γκαλγουέι από την Ισπανία και από τα γαλλικά παράλια κέντρα , όπως το Μπορντώ και τη Λα Ροσέλ , ήταν από τις πιο πυκνές της εποχής .

Από το Γκαλγουέι οι οδοί συνεχίζονταν προς βορρά , κατά μήκος των ακτών του Ντόνεγκαλ , περνούσαν τις εκβολές του Φόιλ και το σημερινό Λοντόντερι και κατέληγαν στις δυτικές ακτές της Σκωτίας .

Αυτή , θα πρέπει να ήταν η πορεία που ακολούθησαν τα Ναϊτικά πλοία φεύγοντας από τους διώκτες τους .

Ήταν μια διαδρομή ασφαλής , εύκολη και γνωστή , που ο αγγλικός στόλος δεν θα είχε τη δυνατότητα να διακόψει .

Όπως έχουμε σημειώσει , οι ιστορικοί δέχονται ότι οι σημερινές τοποθεσίες στα βρετανικά νησιά που έχουν το πρόθεμα «Τεμπλ» αποτελούσαν στο παρελθόν Ναϊτικές ιδιοκτησίες .

Έχουμε , επίσης , σημειώσει ότι , οι Ναΐτες , δεδομένης της σημαντικής ναυτιλιακής και εμπορικής και δραστηριότητάς τους , συνήθιζαν να χτίζουν τις κυριότερες εγκαταστάσεις τους στις ακτές ή στις όχθες πλωτών ποταμών .

Φιλικά

Κηφεύς

Έτσι , για παράδειγμα , το Μερικάλτερ στη Σκωτία ήταν χτισμένο στις όχθες του Ντι , ενώ το Μπαλαντόντροχ και το Τεμπλ Λίστον στις όχθες του κολπίσκου του ποταμού Φορθ .

Στην Αγγλία , το Τεμπλ Θόρντον βρισκόταν στις όχθες του Τάιν , το Γουεστερντέιλ στις όχθες του Εσκ , το Φάξφλητ στις όχθες του Χάμπερ , ενώ υπήρχαν εκτεταμένες λιμενικές εγκαταστάσεις των Ναϊτών στο Λονδίνο , το Ντόβερ και το Μπρίστολ .

Τα Ιρλανδικά αρχεία είναι , αναμφίβολα , πιο ατελή και σίγουρα μεγάλο μέρος τους έχει χαθεί ή καταστραφεί στο διάβα των αιώνων .

Άλλωστε , στη δυτική Ιρλανδία ο περισσότερος πληθυσμός μιλούσε Κελτικά μέχρι τον εικοστό αιώνα και γι’αυτό τα αρχεία που βρέθηκαν σε άλλα μέρη ποτέ δεν τηρήθηκαν εκεί .

Τα έγγραφα που σώθηκαν στην Ιρλανδία φανερώνουν ότι και εκεί ακολουθήθηκε η ίδια τακτική όπως και οπουδήποτε αλλού στα βρετανικά νησιά.

Ακόμα τα κοινόβια και οι εγκαταστάσεις των Ναϊτών , όπως είπαμε, ήταν χτισμένα στις ακτές ή στις όχθες πλωτών ποταμών.

Αυτά τα αρχεία δείχνουν ακόμα ότι οι Ναϊτικές ιδιοκτησίες βρίσκονταν κατά μήκος , από το Ώλστερ στη σημαντική βάση του Κλόνταρφ στο Δουβλίνο , και από εκεί στο Κικλόγκαν και το Τεμπλ – μπράιαν ως το Κορκ .

Εξαίρεση αποτελεί , απ’ό,τι είναι γνωστό , κυρίως το Λίμερικ , όπου το Τάγμα είχε κι εκεί σημαντικές εγκαταστάσεις .

Τι συνέβαινε όμως στη δύση ;

Τίποτε δεν έχει ποτέ λεχθεί για το θέμα αυτό , γιατί κανένας δεν φαίνεται να γνωρίζει κάτι .

Εν τούτοις , ανακαλύφθηκαν περισσότερες από εφτά ακόμα , τοποθεσίες στη βορειοδυτική ακτή της Ιρλανδίας , που δεν αναφέρονται σε κανένα διάταγμα , αλλά που , σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις , πρέπει να ανήκαν στους Ναΐτες .

Στο σημερινό Ντόνεγκαλ υπάρχει τοπωνύμιο Τεμπλκρόουν κοντά στη νησίδα Άραν και Τεμπλκάβαν στη χερσόνησο του Μάλιν .

Συναντούμε το τοπωνύμιο Τεμπλμόιλ κοντά στο Γκρινκάστλ στις όχθες του Φόιλ και όχι μακριά από τον Κόλπο του Ντόνεγκαλ , Τεμπλχάουζ , Τεμπλρούσιν και Τεμπλκάρν , ενώ βαθύτερα στην ενδοχώρα βρίσκεται το Τεμπλντάγκλας .

Ίσως να υπήρχαν εγκαταστάσεις του Τάγματος στο Λίφορντ , στην τωρινή Κομητεία του Τάιρον , μόλις βορειότερα από το Στραμπέιν . Καμία από τις τοποθεσίες αυτές δεν φαίνεται να έχει οποιαδήποτε θρησκευτική σημασία , Χριστιανική ή Προχριστιανική , που θα μπορούσε να ερμηνεύσει το πρόθεμα «Τεμπλ» .

Στις περισσότερες από αυτές υπάρχουν ερειπωμένα μεσαιωνικά παρεκκλήσια , που όλα δείχνουν ότι κι’αυτά ανήκαν προηγουμένως στους Ναΐτες . Δεν αναφέρονται στα αρχεία , γιατί βρίσκονταν απομονωμένα τότε και σε μερικές περιπτώσεις και σήμερα , από τα κέντρα πληθυσμού .

Φιλικά

Κηφεύς

Πράγματι , οι εκκλησιαστικές και κοσμικές αρχές του καιρού – ο Πάπας στην Αβινιόν , ο Φίλιππος στο Παρίσι κι ο Εδουάρδος στο Λονδίνο – αγνοούσαν ίσως την ύπαρξή τους .

Παρ’όλ’αυτά ήταν χτισμένα σύμφωνα με τα καθιερωμένα Ναϊτικά πρότυπα , μπορούσαν να είναι πολύτιμοι ενδιάμεσοι λιμένες και να επιτηρούν τις εμπορικές οδούς .

Απ’όλα αυτά προκύπτει ότι ο Ναϊτικός στόλος , φεύγοντας από τις αρπάγες του Γάλλου βασιλιά , το πιθανότερο είναι να κατευθύνθηκε προς τα δυτικά και στη συνέχεια να περιέπλευσε τη βόρεια ακτή της Ιρλανδίας .

Πιθανότατα , στην πορεία του να έκανε διάφορες στάσεις για να φορτώσει όπλα , υλικά και ίσως κι άλλους φυγάδες αδερφούς .

Φθάνοντας στην περιοχή του Φόιλ , οι φυγάδες θα έβρισκαν ασφάλεια καθώς η χώρα εκεί ελέγχονταν από τους συμμάχους του Μπρους .

Από το Φόιλ και τις δυτικές ακτές του Ώλστερ θα υπήρχε άμεση σύνδεση με την οδό λαθρεμπορίου όπλων προς το Αργκάιλ , που λειτουργούσε υπό την αιγίδα και την προστασία του Άνγκους Ογκ ΜακΝτόναλντ .

Με τον τρόπο αυτό Ναϊτικά καράβια , Ναϊτικά όπλα και υλικά , Ναΐτες μαχητές και , ίσως ίσως , ο Ναϊτικός θησαυρός να βρήκαν το δρόμο τους για τη Σκωτία , προμηθεύοντας ζωτικής σημασίας ενισχύσεις και πόρους στον αγώνα που διεξήγαγε ο Μπρους .

Στα μέσα του δέκατου ένατου αιώνα ένας μελετητής της ιστορίας
των Ναϊτών γράφει με κάποια βεβαιότητα που ίσως δεν δικαιολογείται :

Πολλοί Ναΐτες , όμως , ήταν ακόμα ελεύθεροι , έχοντας αποτελεσματικά εξαλείψει κάθε ίχνος της προηγούμενης ιδιότητάς τους ενώ μερικοί άλλοι είχαν δραπετεύσει μεταμφιεσμένοι στα άγρια και ορεινά μέρη της Ουαλίας , της Σκωτίας και της Ιρλανδίας .

Στα τέλη του αιώνα , ένας άλλος ιστορικός γράφει :

Οι Ναΐτες … ίσως βρήκαν καταφύγιο στο μικρό στρατό του αφορισμένου βασιλιά Ρόμπερτ , που η επιθυμία του να εξασφαλίσει τη στρατολόγηση αξιόμαχων ενόπλων σίγουρα υπερνίκησε το φόβο του μήπως δυσαρεστήσει το Γάλλο μονάρχη .

Φιλικά

Κηφεύς

Το 1309, όταν άρχισαν οι διωγμοί, άρχισε μια ανάκριση στο Χόλυροϋντ, όπου παρουσιάσθηκαν δυο μόνο ιππότες . Οι υπόλοιποι μάχονταν νομίμως , έχοντας προσχωρήσει στο στρατό του Μπρους , που προέλαυνε εναντίον των Άγγλων .

Οπωσδήποτε , πάντως , αφθονούν οι θρύλοι για επιβίωση των Ναϊτών στη Σκωτία .

Στην πραγματικότητα , υπάρχουν δύο ξεχωριστοί κύκλοι τέτοιων θρύλων .

Ο ένας απ’αυτούς έγινε γνωστός ή τουλάχιστον ήρθε στην επιφάνεια της ιστορίας από τις δραστηριότητες ενός σημαντικού Τέκτονα του δέκατου όγδοου αιώνα , του Βαρώνου Καρλ φον Χουντ και του Τεκτονικού τύπου που αυτός δημιούργησε .

Πρόκειται για το « Δόγμα της Αυστηρής Τήρησης » , που αποσκοπούσε στην « αναβίωση » του Τάγματος του Ναού .

Σύμφωνα με το Δόγμα της Αυστηρής Τήρησης , ο Πιέρ ντ’Ωμόν , προκαθήμενος της Ωβέρνης , μαζί με εφτά ιππότες και δυο άλλους προκαθήμενους , διέφυγε από τη Γαλλία το 1310 , καταφεύγοντας πρώτα στην Ιρλανδία και στη συνέχεια , δυο χρόνια αργότερα , στη Σκωτία , με επικεφαλής έναν προκαθήμενο που ονομάζονταν Τζωρτζ Χάρις και είχε υπηρετήσει το Τάγμα στο Κάμπερν και το Χάμπτον Κορτ .

Υπό την αιγίδα του Χάρις και του Πιερ ντ’Ωμόν αποφασίσθηκε η διαιώνιση του θεσμού .

Ο κατάλογος των Μεγάλων Διδασκάλων των Ναϊτών που παρουσίασε ο Βαρώνος φον Χουντ αναφέρει τον Πιερ ντ’Ωμόν ως διάδοχο του ντε Μολέ .

Είναι υπό εκτίμηση η αξιοπιστία του Χουντ , καθώς και των πηγών από τις οποίες ισχυρίσθηκε ότι απεκόμισε τις πληροφορίες του .

Προς το παρόν , αρκεί απλά να σχολιάσουμε μερικές λεπτομέρειες της εκδοχής του Δόγματος της Αυστηρής Τήρησης .
Οπωσδήποτε σε ορισμένες περιπτώσεις , τα στοιχεία δεν είναι απλώς αναξιόπιστα , αλλά λανθασμένα , πράγμα που μπορεί να αποδειχθεί . Για παράδειγμα , το Δόγμα της Αυστηρής Τήρησης θέλει τον Πιέρ ντ’Ωμόν Προκαθήμενο της Ωβέρνης .

Στην πραγματικότητα όμως , Προκαθήμενος της Ωβέρνης δεν ήταν ο Πιερ ντ’Ωμόν , αλλά ο Ιμπέρ Μπλανκ , που όπως είδαμε διέφυγε στην Αγγλία το 1306 , όπου και συνελήφθη .

Επιπλέον , είναι τελείως απίθανο οι φυγάδες Ναΐτες να είχαν βρει καταφύγιο στο νησί Μαλ .

Κι αυτό γιατί το Μαλ ανήκε και ελέγχονταν την εποχή αυτή από τον Αλεξάντερ Μακ Ντούγκαλ του Λορν , σύμμαχο του Εδουάρδου Β΄ και έναν από τους σφοδρότερους αντιπάλους του Μπρους . Ακόμα και μετά την ήττα του από τον Μπρους , ο Μακ Ντούγκαλ θα εξακολουθούσε να έχει αρκετούς υποστηρικτές στο Μαλ , που ασφαλώς δεν θα ήταν καθόλου εχέμυθοι σχετικά με την παράνομη δραστηριότητα των Ναϊτών στο νησί .

Φιλικά

Κηφεύς

Από την άλλη πλευρά , υπήρχαν δυο τοποθεσίες που ανήκαν στους συμμάχους του Μπρους , όπου πράγματι μπορούσαν οι φυγάδες Ναΐτες να βρουν καταφύγιο ή , τουλάχιστον , έναν ασφαλή ενδιάμεσο σταθμό για τα ταξίδια τους .

Η μια μάλιστα απ’αυτές είχε προσφέρει καταφύγιο και στον ίδιο τον Μπρους στη διάρκεια μιας από τις εκστρατείες του που τον έβαλαν σε κίνδυνο .

Μάλιστα υπήρχε εκεί ένα κάστρο με ισχυρή φρουρά , που πάντα παρέμεινε πιστή σ’αυτόν . Και οι δυο τοποθεσίες βρίσκονταν σε στρατηγικά σημεία της θαλάσσιας οδού που ένωνε το Ώλστερ με τις βάσεις ανεφοδιασμού του Μπρους στο Αργκάιλ .

Οι τοποθεσίες αυτές ήταν το Μαλ του Κιντάιρ και το Μαλ του Όα .

Η εκδοχή του Δόγματος της "Αυστηρής Τήρησης" ίσως είναι λανθασμένη σε ορισμένα σημεία , αλλά είναι εύκολο να συνέβησαν αυτές οι παρανοήσεις . Ο ίδιος ο Χουντ παραδέχονταν ότι η εκδοχή του προέρχονταν από Σκωτικές πηγές . Οι λεπτομέρειες ήταν εύκολο να έχουν διαστρεβλωθεί στην πορεία τετρακοσίων πενήντα χρόνων . Είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα είχαν υποστεί κι άλλες διαστρεβλώσεις , καθώς περνούσαν από στόμα σε στόμα και ακόμα , από τις μεταφράσεις .

Αν ένας σημερινός Άγγλος μπορεί και συγχέει τη νήσο Μαλ με το Μαλ του Κιντάιρ ή το Μαλ του Όα , το μπέρδεμα αυτό είναι περισσότερο κατανοητό προκειμένου για ένα Γερμανό ευγενή του 18ου αιώνα , που δεν ήξερε τίποτα για τη γεωγραφία της Σκωτίας και προσπαθούσε να βάλει σε τάξη ένα πλήθος στοιχείων που δεν ήταν καν στη μητρική του γλώσσα .

Άρα , μπορεί η εκδοχή του Δόγματος της "Αυστηρής Τήρησης" να είναι λανθασμένη σε κάποιες λεπτομέρειες , στις γενικές της όμως γραμμές φαίνεται εξαιρετικά αληθοφανής .

Μια εξαιρετικής σημασίας λεπτομέρεια αυτής της ιστορίας είναι η άποψη ότι οι φυγάδες Ναΐτες πήγαν πρώτα στην Ιρλανδία .

Αυτό , όπως έχουμε δει , μοιάζει αληθοφανές και δεν υπήρχε λόγος να συμπεριληφθεί σε μια πλαστή ιστορία .

Ο δεύτερος θρύλος σχετικά με τη διάσωση των Ναίτών εμφανίσθηκε στη Γαλλία γύρω στα 1804 , περισσότερο από μισό αιώνα μετά τον Χουντ .

Στα χρόνια του Ναπολέοντα , κάποιος Μπερνάρ – Ρεϋμόν Φαμπρέ – Παλαπρά παρουσίασε ένα έγγραφο που υποτίθεται ότι χρονολογούνταν από το 1324 , δέκα χρόνια μετά την εκτέλεση του Ζακ ντε Μολέ .

Αν πιστέψουμε το έγγραφο αυτό , ο Ζακ , λίγο πριν το θάνατό του άφησε οδηγίες για τη διαιώνιση του Τάγματος .

Διάδοχό του στο αξίωμα του Μεγάλου Διδασκάλου όρισε έναν από τους Ναΐτες που είχαν παραμείνει στην Κύπρο , ένα γεννημένο στην Παλαιστίνη Χριστιανό , τον Τζον Μαρκ Λαρμένιους .

Στηριζόμενος στην καλούμενη « Χάρτα του Λαρμένιους » , ο Φαμπρέ – Παλαπρά δημιούργησε (ή δημοσιοποίησε) ένα μη Τεκτονικό , νέο – ιπποτικό θεσμό , το Αρχαίο και Κυρίαρχο Στρατιωτικό Τάγμα του Ναού της Ιερουσαλήμ , που επιβιώνει ως τις μέρες μας .

Σύμφωνα με ανεπιβεβαίωτες απόψεις των σημερινών μελών του , η «Χάρτα του Λαμένιους» , αν και πρωτοεμφανίσθηκε το 1804 , ήταν ήδη γνωστή ένα αιώνα πριν , το 1705 , και το Τάγμα του Φαμπρέ – Παλαπρά λέγεται ότι χρονολογεί την επανίδρυσή του από τότε .

Δεν μπορούμε να επιβεβαιώσουμε ή να αρνηθούμε την αυθεντικότητα της « Χάρτας του Λαρμένιους » .

Για το σκοπό μας , ενδιαφέρει κυρίως μια φράση που περιέχει :

«Εγώ, τέλος …λέγω και διατάζω οι Σκώτοι Ναΐτες που εγκατέλειψαν το Τάγμα ας υποστούν ανάθεμα» .

Αυτός ο μοναδικός αφορισμός είναι ενδιαφέρουσα , αληθινά προκλητική και πιθανώς αποκαλυπτική πληροφορία .

Φιλικά

Κηφεύς

Αν η « Χαρτα του Λαρμένιους » είναι αυθεντική και χρονολογείται πράγματι από τον 14ο αιώνα , ο αφορισμός έρχεται να επιβεβαιώσει τη διάσωση φυγάδων Ναϊτών στη Σκωτία .

Δείχνει , ακόμα , ότι οι φυγάδες αυτοί είχαν υιοθετήσει στάση αντίθετη με αυτήν του Λαρμένιους και των πιστών του .
Μπορούμε να υποθέσουμε , ότι επεζήτησαν να απαλλαγούν από κάθε κατηγορία και να συμφιλιωθούν , κατά κάποιον τρόπο , με την εκκλησία .

Αλλά αν η « Χάρτα του Λαρμένιους » , χρονολογείται , πράγμα που είναι και το πιθανότερο , αργότερα , στον 18ο ή 19ο αιώνα , αυτό δείχνει μια βίαιη αντιπάθεια για την εκδοχή του Χουντ και του Δόγματος της Αυστηρής Τήρησης .

Η αντιπάθεια προς κάποιαν άγνωστη Ναϊτική οργάνωση που διασώζονταν τότε στη Σκωτία .

Οποιαδήποτε κι αν είναι η εγκυρότητα των μύθων , δεν υπάρχει , όπως έχουμε πει , αμφιβολία πως μερικοί τουλάχιστον Ναΐτες κατέφυγαν στη Σκωτία , ενώ κάποιοι άλλοι που ήδη βρισκόταν εκεί ουδέποτε συνελήφθησαν .
Το μόνο πραγματικό ερώτημα είναι πόσοι παρέμειναν ελεύθεροι .

Τελικά , όμως , ούτε οι ακριβείς αριθμοί έχουν σημασία .

Το θέμα είναι ότι οι Ναΐτες , άσχετα αν ήταν πολλοί ή λίγοι , ήταν εκπαιδευμένοι μαχητές .

Οι καλύτεροι μαχητές της εποχής τους , οι αναγνωρισμένοι διδάσκαλοι του πολέμου .

Η Σκωτία ήταν ένα βασίλειο που απεγνωσμένα πάλευε για την ανεξαρτησία του , για την επιβίωση της εθνικής και πολιτισμικής του ταυτότητας .

Και το πιο σημαντικό , η Σκωτία βρισκόταν υπό Παπική απαγόρευση και ο βασιλιάς της είχε αφορισθεί .

Κάτω από αυτές τις συνθήκες , είναι προφανές ότι ο Μπρους θα καλωσόριζε οποιαδήποτε βοήθεια του προσφερόταν και η βοήθεια που οι Ναΐτες μπορούσαν να του προσφέρουν ήταν παραπάνω από ευπρόσδεκτη .

Πεπειραμένοι όντως βετεράνοι , θα ήταν πολύτιμοι για να εκπαιδεύσουν τους Σκώτους στρατιώτες , για να επιβάλουν την πειθαρχία και να μεταδώσουν τον επαγγελματισμό τους σε άντρες που μάχονταν εναντίον εχθρού αριθμητικά υπέρτερου και καλύτερα εξοπλισμένου .

Η εμπειρία τους σε θέματα στρατηγικής και εφοδιασμού θα ήταν ζωτικής σημασίας .

Πιθανώς ποτέ δεν θα μάθουμε αν αυτοί ήσαν πράγματι η «καινούργια δύναμη» που επενέβη τόσο αποφασιστικά στη μάχη του Μπάνοκμπερν .

Δεν είναι , όμως , αναγκαίο να το μάθουμε .

Και μια χούφτα Ναϊτών αν ήταν επικεφαλής , θα ήταν αρκετή για να προκληθεί το αποτέλεσμα που προκλήθηκε στον αγγλικό στρατό .

ΥΓ.: Με αυτό το μήνυμα ολοκληρώθηκε η ιστορία που αφορούσε στον Ναϊτικό στόλο. Αργότερα μπορεί να γίνει αναφορά στους Διωγμούς των Ναίτών ή και στην σχέση των Ναϊτών με το Άγιο Δισκοπότηρο.

Φιλικά

Κηφεύς