- ΤΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ - .-= Η ΨΥΧΗ =-.

Στον βαθμό που ο άνθρωπος εξαρτάται από κάποια ανθρώπινη αξία- στον ανάλογο βαθμό δεν του επιτρέπεται να χαρεί την αξία αυτήν.

Στα όρια συναγερμού (υπερβολικής εξάρτησης), ο άνθρωπος κατά περιόδους οφείλει να χάνει αυτήν την αξία, εάν όμως η εξάρτησή του είναι πάνω από τα όρια του συναγερμού- ο άνθρωπος οφείλει να χάσει την αξία αυτή, εις αντίθετη περίπτωση η κατοχή της συνοδεύεται από τις δυστυχίες, αρρώστιες η τον θάνατο.

Η ηυξημένη εξάρτηση από τις ικανότητες, την νοημοσύνη, και την καλότυχη μοίρα λέγεται αλαζονεία.

Το επιφανειακό στρώμα της αλαζονείας αποτελείται από την μεγάλη εξάρτηση στις ικανότητες, στην νοημοσύνη και την καλότυχη μοίρα.

Το βαθύτερο στρώμα της αλαζονείας αποτελείται από την ηυξημένη εξάρτηση στα ιδανικά, τις αρχές, τους στόχους και τις ελπίδες.

Όσο μεγαλύτερη είναι η εξάρτησή μας από τις ανθρώπινες αξίες- τόσο μεγαλύτερα εγκλήματα εμείς είμαστε ικανοί να διαπράξουμε εις βάρος της Αγάπης.

Με άλλα λόγια, το προσωπικό κάρμα συνήθως συμπίπτει με το των γονέων.
Εάν στις προηγούμενες ζωές δολοφονούνταν η Αγάπη, αυτό σημαίνει ότι κάποιοι πρόγονοι διέπραξαν το ανάλογο έγκλημα.
Το βάρος του εγκλήματος εναντίον της Αγάπης καθορίζει και την διάρκεια του αρνητικού κάρμα του ανθρώπου, η έκταση του εγκλήματος κατά της Αγάπης καθορίζει τον βαθμό μόλυνσης των ψυχών των απογόνων και την ανάλογη βαρύτητα πληρωμής του ανθρώπου, που θα λογοδοτήσει για τις πράξεις του.
Θα τον αναλάβουν πριν απ’ όλα αυτόν τον ίδιον και μετά μόνο τα παιδιά και τα εγγόνια του.

Σε τι συνίσταται το έγκλημα κατά της Αγάπης?
Συνίσταται στην αλαζονεία, δηλαδή όχι στην σωτηρία της Αγάπης μέσα στην ψυχή, αλλά στην σωτηρία των αρχών, των ιδανικών, της αξιοπρέπειας.

Το έγκλημα κατά της Αγάπης πάντα μετατρέπεται σε επιθετικότητα εναντίον του κόσμου και εναντίων των ανθρώπων.
Στον βαθμό που είμαστε εσωτερικά επιθετικοί προς τον κόσμο – στον ανάλογο βαθμό ο κόσμος είναι εξωτερικά επιθετικός προς εμάς.

Οι εσωτερικά αλαζονικοί άνθρωποι έλκουν προς τον εαυτόν τους τις αρρώστιες και τις δυστυχίες.
Όσο παράξενο και να φαίνεται- οι πολλές ατυχίες, οι δυστυχίες και οι αρρώστιες βοηθούν στην επιβίωση αυτών των ανθρώπων.
Μόνον τότε η στροφή προς τον Θεό και την Αγάπη μεγαλώνει, μόνο με τέτοιον τρόπο οι άνθρωποι αυτοί μπορούν να επιβιώσουν.

Τι πρέπει να γίνει?

Πριν απ’ όλα πρέπει να γίνει η στροφή προς τον Θεό και την Αγάπη και να ενισχύεται αυτή η στροφή κάθε μέρα.
Στον βαθμό που θα αισθανθούμε την Θεϊκή Λογική, την ακατανόητη τώρα- στον ανάλογο βαθμό θα εξαρτόμαστε λιγότερο από την ανθρώπινη λογική.
Στον βαθμό που θα είμαστε ανοικτοί στην Αγάπη, στον ανάλογο βαθμό θα εξαρτόμαστε λιγότερο από την συνείδηση.
Διότι ο Θεός- Αγάπη εστίν, και ο άνθρωπος- συνείδηση.

Πρέπει να καταλάβουμε, ότι αν δεν αλλάξουμε εσωτερικά, η προσευχή δεν θα μας βοηθήσει.
Πρέπει να αλλάζουμε τους εαυτούς μας ως το επίπεδο των αντανακλαστικών.

Είναι πολύ δύσκολο στην αρχή, αλλά όποιος αποφάσισε να αλλάξει τον εαυτόν του, το αποτέλεσμα αναπόφευκτα θα έλθει.
Πολλοί έχουν αποτύχει και δεν ήταν δυνατό να βοηθηθούν, διότι δεν ήταν έτοιμοι να δουλέψουν με τον εαυτόν τους.

Όσο είχαν τις αρρώστιες και τις ατυχίες- αυτοί προσεύχονταν να αναρρώσουν και να απαλλαγούν από τις ατυχίες.

Εμείς αλλάζουμε με σκοπό να προσεγγίσουμε τον Θεό και όχι με σκοπό να αποκτήσουμε όσο γίνεται περισσότερο ανθρώπινες αξίες.
Οι αξίες έρχονται μετά μόνες τους.

Στον βαθμό που όσο λιγότερο εξαρτόμαστε από την ανθρώπινη ευτυχία- στον ανάλογο βαθμό δικαιούμαστε να μετέχουμε της γήινης ευτυχίας.
Η πραγματική ευτυχία ποτέ δεν μπορεί να είναι απ’ έξω, διότι το παν απ’ έξω που έχουμε- θα το χάσουμε μια μέρα.
Στον βαθμό που ο άνθρωπος διατηρεί μέσα στην ψυχή του την Αγάπη και την χαρά για τον Θεό- στον ανάλογο βαθμό του είναι ευκολότερο να βλέπει παντού και στα πάντα την πρώτη αιτία.
Στον βαθμού που νιώθουμε τον Θεό στα πάντα- στον ανάλογο βαθμό είμαστε ευτυχείς.

Ο κάθε άνθρωπος φέρει μέσα του την πρώτη αιτία και συνδέεται άμεσα μαζί της.
Ο κάθε άνθρωπος φέρει τον Θεό μέσα του και αποτελεί τμήμα του Θεού.
Και στο λεπτό αόρατο επίπεδο, που βγαίνει πέραν των ορίων της ύλης, του χώρου και του χρόνου- ο κάθε άνθρωπος είναι και ένας Θεός.
Συνεπώς κάθε αγώνας μεταξύ των ανθρώπων, είναι σε τελική ανάλυση αγώνας κατά του Θεού και της Αγάπης.
Όλοι μας ανεξαιρέτως είμαστε ένοχοι έναντι του Θεού και της Αγάπης.
Όλοι μας , ωθούμενοι από την εξάρτηση μας στις ανθρώπινες αξίες καταφερόμαστε εναντίον του άλλου, εξ ίσου εξαρτημένου από τις αξίες αυτές.

Το σώμα μας είναι μια σταθερή πληροφορική δομή.
Εμείς ως άνθρωποι είμαστε ικανοί να αφομοιώσουμε τα δύο είδη πληροφορίας:
1). Την Θεϊκή Πληροφορία, που βγαίνει πέραν των ορίων του χώρου, του χρόνου και της ύλης. Η πληροφορία αυτή γίνεται αισθητή δια της Αγάπης.

2). Την ανθρώπινη πληροφορία, η οποία κινείται εντός του χωροχρόνου.

Όσο μεγαλύτερη είναι η πυκνότητα κάποιας Άνωθεν πληροφορίας- στον ανάλογο βαθμό είναι μεγαλύτερος ο κίνδυνος αποσταθεροποίησης της πληροφορικής δομής του ανθρώπου.

Με την απλή γλώσσα αυτό σημαίνει, ότι για τον απροετοίμαστο άνθρωπο η καινούργια πληροφορία μπορεί να είναι επικίνδυνη έως θανατηφόρα.
Γι’ αυτόν τον λόγο οι φορείς της καινούριας πληροφορίας είχαν τραγική μοίρα στο γήινο επίπεδο.
Η οποιαδήποτε αποσταθεροποίηση του σώματος και του πνεύματος είναι στην ουσία αλληλεπίδραση με την καινούρια πληροφορία.
Η άνθρωπος με ηυξημένη εσωτερική αλαζονεία αντιλαμβάνεται την καινούργια πληροφορία με μεγάλη δυσκολία, αν τελικά μπορεί να την αντιληφθεί χωρίς τον κίνδυνο για την ζωή του.
Για τέτοιον άνθρωπο η μόνη διέξοδος είναι η αντίδραση αυτοσυντήρησης: δηλαδή λυσσασμένη επίθεση κατά του φορέα της καινούργιας πληροφορίας.
Η πιο λυσσαλέα αντίδραση από της πλευράς των ανθρώπων είναι η αντίδραση τους στην καινούρια πυκνή και δυσκολοχώνευτη πληροφορία της Αγάπης.

Τι θα πει Θεϊκή Αγάπη?

Είναι εκείνη η Αγάπη, που δεν εξαρτάται από τίποτε.

Τότε ένας έξυπνος η ένας βλάκας, ευγενής η παλιάνθρωπος, νέος η γέρος, υγιής η ανάπηρος- για μας παύει να έχει σημασία.
Αν οποιοδήποτε άτομο μας πρόδωσε, μας πρόσβαλλε η μας εγκατέλειψε- εμείς συνεχίζουμε να τον αγαπούμε εις πείσμα των πάντων, διότι η Θεϊκή Αγάπη βλέπει τον άνθρωπο που αγαπά ως ευκαιρία εκδήλωσης της Αγάπης προς αυτόν.

Εάν τα αισθήματα δεν είναι έτοιμα να δεχτούν την πληροφορία, η συνείδηση ποτέ δεν θα αποδεχτεί την εν λόγω πληροφορία.

Το πιο δύσκολο πράγμα στην ζωή είναι να διατηρήσεις την Αγάπη στο Θεό, όταν γύρω σου διαλύεται και καταρρέει το παν, στο οποίο έχει προσκολληθεί η ψυχή.

Από την άποψη αυτοί όλοι μας κατά βάθος είμαστε ανοικτά η καμουφλαρισμένα άθρησκοι.

Ο κάθε άνθρωπος έχει την δική του αντίληψη περί της ευτυχίας.
Κάτι όμως πρέπει να ενώνει τους ανθρώπους.
Τα πράγματα τελικά είναι πολύ πιο εύκολα, απ’ ότι φαίνονται
Ο άνθρωπος νιώθει ευτυχισμένος μόνον τότε, όταν αυξάνει τις ποσότητες της Αγάπης μέσα στην ψυχή του.

Υπάρχουν καταστάσεις, που αδυνατεί να εξηγήσει η επιστήμη της ψυχολογίας.
Π.χ. ένας άνθρωπος στα καλά καθούμενα βρίσκει μια καλή δουλειά με πολύ μεγάλο μισθό, λύνει τα περισσότερα προβλήματα που τον βασάνιζαν και ξαφνικά αυτοκτονεί.
Λογικά τα θετικά αισθήματα έπρεπε να είχαν θωρακίσει την ψυχική του κατάσταση.
Τα γεγονότα πολλές φορές μιλάν για αντίθετα πράγματα.
Η ξαφνική ευτυχία μπορεί να σκοτώσει πολύ ταχύτερα από τις οποιεσδήποτε ατυχίες.
Τα πολλά χρήματα και τα μεγάλα υλικά αγαθά πολλές φορές μπορούν να αυξήσουν απότομα την εξάρτηση του ανθρώπου από τα αγαθά αυτά.
Φουντώνει η υποσυνείδητη επιθετικότητα και πέφτει το επίπεδο της Αγάπης μέσα στην ψυχή.
Και στο περιβάλλον της ξαφνικής μεγάλης ευτυχίας ο άνθρωπος νιώθει βαθιά δυστυχισμένος.
Η αυτοκτονία σ’ αυτή την περίπτωση αποτελεί την υποσυνείδητη απόπειρα να σταματήσεις την διαδικασία της διάλυσης της Αγάπης μέσα στην ψυχή.

Θυμάμαι μια συζήτηση που είχα με μια γνωστή μου πριν 2 χρόνια, γυναίκα του φίλου μου, η οποία τον κατηγορούσε πολύ σκληρά μπροστά μου.

Αυτή άρχισε τις διαμαρτηρίες, όταν τόλμησα να της πω, ότι η αιτία των προβλημάτων της βρίσκεται στην αποθέωση που είχε αυτή για τον άνδρα της και τον καρδιακό μου φίλο.

- Για ποια αποθέωση μου μιλάς,- μου φώναζε, κουνώντας τα χέρια της,- δεν τον αντέχω! Τον υποστηρίζεις, διότι είναι παιδικός σου φίλος! Πρώτα ναι- τον είχα σαν Θεό, τώρα όμως δεν θέλω να τον δω ούτε ζωγραφιστό!

Της είπα:

- Όσο περισσότερες απαιτήσεις και προσδοκίες έχεις από τον άνθρωπο που αγαπάς- τόσο μεγαλύτερη είναι η εξάρτησή σου απ’ αυτόν, τόσο μεγαλύτερο εκνευρισμό έχεις γι’ αυτόν, και τόσο επιθετικότερη γίνεσαι προς αυτόν.
Καλό θα είναι να παραιτηθείς από τις απαιτήσεις και να ζητήσεις από τον Θεό συγχώρεση, διότι τον άνδρα σου αγαπούσες περισσότερο από τον Ίδιον τον Θεό.

Μιλήσαμε μετά από 2-3 μέρες πάλι αυτή τη φορά στο τηλέφωνο.
Ένιωθε σαν να την έχουν σκοτώσει.

Την ρώτησα:

- Πως τα πας?
- Είμαι πεθαμένη.
- Προσευχήθηκες?
- Ναι, όπως μου είπες, αλλά χειροτέρεψα. Κακώς που σ’ άκουσα!
- Και πως προσευχήθηκες?
- Ζήτησα από τον Θεό συγχώρεση για το ότι αγαπούσα τον άνδρα μου.
- Σου είπα εγώ να προσευχηθείς έτσι?
- Ακριβώς έτσι μου είπες. Και μου έκανες μεγάλο κακό.

Αυτή τη φορά εγώ ένιωθα άσχημα

- Κατάλαβέ το, - της είπα,- εμείς όλοι μας ζούμε από την Αγάπη, και οτιδήποτε αν αγαπάμε, αγαπάμε με την Θεϊκή και την ανθρώπινη αγάπη ταυτοχρόνως. Εάν η Θεϊκή αγάπη είναι μέσα μας μεγαλύτερη από την ανθρώπινη - τότε όλα πάνε καλά και είμαστε ευτυχισμένοι.
Εάν η ανθρώπινη αγάπη είναι μεγαλύτερη απο την Θεική - τότε αυτό αργά η νωρίς θα μας οδηγήσει στην δυστυχία.
Όταν μου κάθεσαι και ζητάς συγχώρεση από τον Θεό, για το ότι αγαπούσες- εσύ εκείνη την στιγμή διαπράττεις έγκλημα ενώπιον της Αγάπης και του Θεού.
Σου είπα να ζητήσεις συγχώρεση όχι διότι αγαπούσες, αλλά διότι αγαπούσες το ανθρώπινο, που είναι δευτερεύον πιο πολύ από το Θεϊκό, που είναι πρωτεύον, κατάλαβες την διαφορά?

Ευτυχώς το κατάλαβε...για λίγο όμως...
Και μόλις το κατάλαβε- έστρωσε και η ζωή της.
Ο άνδρας της και φίλος μου έπαψε μετά από λίγο χρόνο να της φέρεται άσχημα.
Δυστυχώς η γυναίκα αυτή δεν μπόρεσε να απαλλαγεί απο την αρρώστια της εξιδανίκευσης και τα πράγματα πήραν πάλι την ίδια τροπή με το γνωστό αποτέλεσμα- την διάλυση της κοινής ζωής.

Υπάρχει μεγάλη σύγχυση στην έννοια της Αγάπης και της αγάπης.
Το δικό μας εξωτερικό περίβλημα είναι ανθρώπινο, ενώ η εσωτερική ουσία- Θεϊκή.
Αν αγαπάμε πρώτα τον Θεό μέσα στον αγαπημένο άνθρωπο και μετά το ανθρώπινό του περίβλημα με το σώμα και την συνείδηση, τότε όπως και να τον αγαπάμε- το ανθρώπινο θα είναι δευτερεύον και δεν θα εξαρτιόμαστε απ’ αυτό.
Στον βαθμό, που θα μάθουμε τους εαυτούς μας να βλέπουμε στα πάντα γύρω μας το Θεϊκό, στον ανάλογο βαθμό εμείς θα βλέπουμε και θα νιώθουμε το Θεϊκό και στον αγαπημένο μας άνθρωπο.

Δια της Αγάπης μπορείς να ενώσεις ότι θέλεις και δεν θέλεις και να λύσεις τις μεγαλύτερες αντιθέσεις, που μπορεί να χωρέσει ο νους.

Δεν επιτρέπεται να προσεύχεσαι στα ιδανικά, στην ευγένεια και στην πνευματικότητα.

Πολλές φορές μας στέλνονται δοκιμασίες για την αντοχή της Αγάπης υπό μορφήν ταπείνωσης των ιδανικών και ελπίδων.

Τις περισσότερες φορές δεν αντέχουμε τέτοιες δοκιμασίες.
Και πολλές φορές για να σώσουμε την ψυχή μας από το άδειασμα της Αγάπης μέσα της- αρρωσταίνουμε η παθαίνουμε.
Οι ελπίδες όπως και οι απογοητεύσεις- είναι καθαρά ανθρώπινες έννοιες.
Οι ελπίδες και οι απογοητεύσεις είναι καθαρά λειτουργίες της συνείδησης.

Γι’ αυτό είναι αδύνατον να ελπίζεις στον Θεό, όπως είναι αδύνατον να απογοητεύεσαι με τον Θεό.

Τον Θεό μπορείς μόνο να αγαπάς και μάλιστα - άνευ όρων.