- \** ΕΣΩ...AνατροπΗ **/ - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
αυτα που ύφαινες στης Ιστορίας τ' ασελήνωτα τα βράδια
Και γω βγαζω ένα-ένα τ'αγκάθια που μου 'γιναν συνήθεια
,που καθε μερα το είναι μου πληγώνουν,
να κάψω τα σημάδια στον ήλιο, στο φως, στην αλήθεια.
Μα τι νομίζεις ανθρωπε που ζαχαρώνεις τις λέξεις
και τις έχεις κανει καραμέλα.
Ως πότε θα προσθέτεις λέπια πάνω σου αντι να τ' αφαιρείς;
Ηξερες ποιος ήσουν, μα το ξέχασες και νομίζεις οτι ξέρεις;
Ο χώρος σου στο χρόνο δεν απείρωσε
Κι έμεινες να ντύνεις το ψέμα μ' άλλα χρώματα
Να κάνεις κι άλλους κύκλους γύρω απ' ένα μονο σημείο
Τί ψάχνεις;
Δεν έχει όνομα
Δεν έχει μορφή
Δεν είναι σύμβολο
Μήτε λέξη
Μοιάζει
Σαν πρώτο χτύπημα των χορδών
Σαν φωνή που ηχεί παντού
Ενεργεια που ξετινάσεται
Κεραυνός
λαβα απ'όλα τα ηφαίστεια
που σιγόβραζε
Πρώτο φιλί και έρωτας
Οργασμός &
Καθαρση
Απόψε φουσκωσε μέσα μου η θάλασσα
φούσκωσ' η καρδιά
και νοερά θα καταστέψω αυτα που έχτισες.
Μετα απ' αυτό ποιος είναι ο κόσμος σου;
Εγκυμονώ και μέσα απ' της καρδιάς τους πόνους θα ξαναγεννηθώ
ή θα ελπίζω...απ'την αρχή
Απ' την αρχή...
Edited by - 1900 on 16/04/2004 03:34:51
ΤΟ ΑΠΟΚΡΙΑΤΙΚΟ ΠΑΡΤΥ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ
Αιμορραγώ...
Το Μέλλον ξεσκίζει αλύπητα την καρδιά της Ψυχής μου.
Πασχίζει να βγει από το εσωτερικό της,
όπου το φυλάκισε η Άναρχη Βούληση,
για να δει ξανά το Φως των Άχρονων Ονείρων.
Αιμορραγώ...
Αύριο θα είμαι πάλι Λείψανο του Παρελθόντος
αλλά κι Έμβρυο του Μέλλοντος.
Οι Μάσκες, αυτές, του Θεάτρου,
είναι αλάνθαστα παραπλανητικές
και κωμικοτραγικές.
Τι άραγε είναι η Ζωή
παρά το Αποκριάτικο Πάρτυ του Πνεύματος;
Τι άραγε είναι ο Άνθρωπος
παρά το Αέναο Παρόν που Δραπετεύει στο Μέλλον;
Άπιαστος είναι ο Εαυτός,
όπως η Στιγμή που διατρέχει
το κομποσχοίνι του Χρόνου,
πλέκοντας τον Γόρδιο Δεσμό
των Υπαρξιακών Νημάτων.
Μόνο και μόνο όταν σκοτώσουμε τον Μινώταυρο
μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τον Μίτο της Αριάδνης,
την Λογική, που θα μας βγάλει
από τον Λαβύρινθο των Υπερφυσικών Ερωτημάτων.
Δεν αρκεί η Γνώση και η Αγάπη για το Καλό.
Χρειάζεται και το Φανέρωμά του στο Φως,
καθαρίζοντάς το από την Φλούδα του, το Κακό.
Δεν αρκεί η Γνώση και η Αγάπη για τον Άνθρωπο.
Χρειάζεται και το καθάρισμά του
από την Φλούδα του, το Ζώο.
Όταν αργότερα, πολύ αργότερα,
ο Χρόνος αφαιρέσει την Δροσιά της Ζωής
από τον Ανθρώπινο Καρπό,
κάνοντάς τον ένα ξερό άψυχο τσόφλι, τότε
η Ανάγκη θα πραγματοποιήσει
το Επόμενο Μεγάλο της Έργο.
Θα θρυμματίσει την ανθρώπινη Μάσκα
και θα αποκαλύψει τον μόνον Αληθινό θεό
που μπορούμε να γνωρίσουμε,
τον ΕΑΥΤΟ μας.
quote:
...τον μόνον Αληθινό θεό
που μπορούμε να γνωρίσουμε,
τον ΕΑΥΤΟ μας.
Γεια σου Thoth!
Edited by - 1900 on 16/04/2004 21:50:31
Shine on you crazy diamond.
Now there's a look in your eyes, like black holes in the sky.
Shine on you crazy diamond.
You were caught in the cross fire of childhood and stardom,
blown on the steel breeze.
Come on you target for faraway laughter, come on you stranger,
you legend, you martyr, and shine!
You reached for the secret too soon, you cried for the moon.
Shine on you crazy diamond.
Treatened by shadows at night, and exposed in the light.
Shine on you crazy diamond.
Well you wore out your welcome with random precision,
rode on the steel breeze.
Come on you raver, you seer of visions, come on you painter,
you piper, you prisoner, and shine!
Ίσως να μπερδεύουμε την πραγματικότητα με την τεχνητή πραγματικότητα.
Αν αυτό συμβαίνει κι αν θελει καποιος να αγγίξει, μεσα απο φλοιούς αναισθησίας, τους συνανθρώπους του θα πρέπει να το κάνει σε πολύ προσωπικό επιπεδο...
Κ.Καριωτάκης
Φίλε, η καρδιά μου τώρα σα να εγέρασε.
Τελείωσεν η ζωή μου της Αθήνας,
που όμοια γλυκά και με το γλέντι επέρασε
και με την πίκρα κάποτε της πείνας.
Δε θα 'ρθω πια στον τόπο που η πατρίδα μου
τον έδωκε το γιόρτασμα της νιότης,
παρά περαστικός, με την ελπίδα μου,
με τ' όνειρο που εσβήστη, ταξιδιώτης.
Προσκυνητής θα πάω κατά το σπίτι σου
και θα μου πουν δεν ξέρουν τι εγίνης.
Μ' άλλον μαζί θα ιδώ την Αφροδίτη σου
κι άλλοι το σπίτι θα 'χουν της Ειρήνης.
Θα πάω προς την ταβέρνα, το σαμιώτικο
που επίναμε για να ξαναζητήσω.
Θα λείπεις, το κρασί τους θα' ναι αλλιώτικο,
όμως εγώ θα πιω και θα μεθύσω.
Θ' ανέβω τραγουδώντας και τρεκλίζοντας
στο Ζάππειο που ετραβούσαμεν αντάμα.
Τριγύρω θα 'ναι ωραία πλατύς ο ορίζοντας,
και θα 'ναι το τραγούδι μου σαν κλάμα.
Σε καποιον φίλο που έγινε λουλούδι...
Αλλού εκπέμπω εγώ
Αλλού εσυ
Και μιλάμε για το τίποτα
καθώς χαράζει...
Και παρακολουθούμε το τίποτα
καθώς
απ' τις γρίλιες μπαινει
το φως...
Και μια φωνή στο ραδιοφωνο
τραγουδάει τη σιωπή...
Στα βλέφαρα σκαρφάλωσαν εικόνες,
βαραίνουν μα δε λεν να κλεισουν...
Αχ Εξάγγελε τι μου φερες πρωι-πρωι
Τα δώρα σου δεν τολμώ ν' αγγίξω
μη τυχον και διαλυθούν.
Μ' αρκει ομως που τα οσφραίνομαι
και το στήθος μου ζεσταίνουν.
Αρμονία και χάος...
Ενα
κι απλώνει χέρι φιλικό στον ώμο μου
Μέσα στον ίδιο κόσμο
χαράζουμε κι εμεις
μα καπου αλλού βρισκόμαστε
και καταλαβαινόμαστε...
I bear the seed of ruin
A golden age turned to stone
Elysium... to dust
For this, a tragic journey
A vision of a dying embrace
Scattered earth
Silence...
Where Echonia wept
I sank into the silent desert
Fallen am I,
In solitude of a broken promise
...I cried alone
My empyrean is a scar
From the memory of her beautiful life
Forever was her name
Fulfillment lost in a lifetime of regret
Ornate peace would cover me
As I would die now...
For one last wish
Where are you tonight?
Wild flower in starlit heaven
Still enchanted in flight
Obsessions lament to freedom
A timeless word, the meanings changed
But I'm still burning in your flames,
Incessant, lustral masquerade,
Unengaged, dim lit love didn't taste the same
And I still wonder if you ever wonder the same
And I still wonder...
Come with me
on a journey beneath the skin
Come with me
on a journey under the skin
We will look together
for the Pan within
Close your eyes
breathe slow we'll begin
Close your eyes
breathe slow and we will begin
To look together
for the Pan within
swing your hips
loose your head, and let it spin
Swing your hips
loose you head, and let it spin
And we will look together
for the Pan within
Close your eyes
breathe slow and we will begin
Close your eyes
breathe slow and we will begin
To look together
for the Pan within
Put your face in my window
breathe a night full of treasures
The wind is delicious
sweet and wild with the promise of pleasure
The stars are alive
and nights like these
Were born to be
sanctified by you and me
Lovers, thieves, fools and pretenders
and all we gotta do is surrender
Come with me
on a journey under the skin
Come with me
on a journey under the skin
And we will look together
for the Pan within
When to be with you
is not a sin
When to be with you, oh just to be with you
is not a sin
We will look together
for the Pan within
Woke up on a good day
And the world was wonderful
A midnight summer dream had me in its spell
I dreamt about an old man
Sat and watched the rain all night
He couldn't sleep a wink as all the drops fell
He told me of the beauty
Hidden in our foreheads
He told me of the ugliness
We show instead
And when we put a foot wrong do we learn
From all the pain
A midnight summer dream as he watched the rain
Then at midnight he poured another drink
And bent my ear
After midnight we sat up half the night
Or maybe more
And he began to tell me what it was all for
I woke up in an armchair
He had gone I don't know where
Left me there to sit and look at the rain
Don't remember much at all
But his words were echoing
A midnight summer dream and then wake again
Maybe I'll never find him
Maybe he's gone forever
Maybe I'll have to sit here
Watching the weather
One thing's pretty certain helped me
Make it in the night
Showed me somewhere else besides wrong and right
And at midnight if you can't sleep
Then I can bend your ear
After midnight we'll sit up half the night
Or maybe more
And I'll begin to tell you what it is all for
Wake up on a good day
And the world feels wonderful
Midnight summer dream has me in its spell
Edited by - 1900 on 20/04/2004 22:54:33
Με τα φτερά του έρωτα
κι απόψε θα σ’ αγγίξω
και μια βαθιά ραγισματιά
στον ύπνο σου θ’ ανοίξω
κι όπως κοιμάσαι ήσυχη
χωρίς να σε ξυπνήσω
μες στα κλειστά σου βλέφαρα
θα μπω να ξενυχτήσω
Κι άμα δε νοιώσεις τίποτα
και ήρεμα ξυπνήσεις
θα πει πως δε μ’ αγάπησες
ούτε θα μ’ αγαπήσεις
Τους χάρτες των ονείρων σου
κρυφά θ’ ακολουθήσω
και την κρυφή σου τη ζωή
θα παρακολουθήσω
κι όπως κοιμάσαι ήσυχη
δίπλα σου θα περάσω
σαν άνεμος νυχτερινός
και θα σε ξεσκεπάσω
O M
[Και να αδελφέ μου που μάθαμε να κουβεντιάζουμε ήσυχα κι απλά.
Καταλαβαινόμαστε τώρα, δεν χρειάζονται περισσότερα.
Κι αύριο λέω θα γίνουμε ακόμα πιο απλοί.
Θα βρούμε αυτά τα λόγια που παίρνουνε το ίδιο βάρος
σ'όλες τις καρδιές, σ'όλα τα χείλη.
'Ετσι να λέμε πια τα σύκα-σύκα και τη σκάφη-σκάφη.
Κι έτσι που να χαμογελάνε οι άλλοι και να λένε,
"Τέτοια ποιήματα, σου φτιάχνουμε εκατό την ώρα."
Αυτό θέλουμε κι εμείς.
Γιατί εμείς δεν τραγουδάμε για να ξεχωρίσουμε αδελφέ μου απ' τον κόσμο.
Εμείς τραγουδάμε για να σμίξουμε τον κόσμο.
...έχεις ακόμη να κλάψεις πολύ
ώσπου να μάθεις τον κόσμο να γελάει. ]
-Kαπνισμένο Tσουκάλι-Γ.Pίτσος
quote:
Γιατί εμείς δεν τραγουδάμε για να ξεχωρίσουμε αδελφέ μου απ' τον κόσμο.
Εμείς τραγουδάμε για να σμίξουμε τον κόσμο.
και κανένας δε θα σε δεχτεί στο σπίτι του.
Αν έρθεις όμως σαν φίλος (συναναζητητής) θα λάβεις χειραψία
γιατί οι πόρτες είναι πάντα ανοιχτές για φίλους
Ταπεινότητα σημαίνει αυτογνωσία και κατ' επέκταση
γνώση του ανθρώπου.
και χωρίς τη γνώση του ανθρώπου, οποιαδήποτε άλλη είναι άχρηστη,
σκουριασμένο εργαλείο.
Edited by - 1900 on 27/04/2004 05:16:01
ΑΣ ΓΙΝΕΙ.....
ΜΑ ΓΙΝΕΤΑΙ
γυρναω την αλλη πλευρα,
που με βρισκει κατακοπη,
μεσα στο νερο,στο πυρ,στον αερα,στην γη..
κι εκει που νομιζω πως ζω ΜΙΑ ΑΛΗΘΕΙΑ,
ανοιγωνται μπροστα μου αλλες 8
και μετα παλι απο την αρχη μονη στο χαος,
βγαινω στους δρομους,μεσα στην χαρωπη ζωη..
καπου μια υποψια,καπου το χαδι..
μα ΠΑΝΤΟΥ ΚΑΙ ΠΟΥΘΕΝΑ ΕΣΥ...
ΦΑΝΕΡΩΣΕ ΣΤΗΝ ΑΠΛΗ ΤΗΣ ΜΟΡΦΗ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ
ΖΕΝ
και ειμαι εδω..
αγαπητε 1900
ας ξαναγραφτη
γιατι ειναι αψογο..
Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης
με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια.
Είμαστε οι αλύτρωτοι στοχαστές και οι τραγικοί ερωτευμένοι.
Χίλιοι ήλιοι κυλούνε μες στο αίμα μας
κι ολούθε μας κυνηγά το όραμα του απείρου.
Η φόρμα δεν μπορεί να μας δαμάσει.
Εμείς ερωτευτήκαμε την ουσία τού είναι μας
και σ' όλους μας τους έρωτες αυτήν αγαπούμε.
Είμαστε οι μεγάλοι ενθουσιασμένοι κι οι μεγάλοι αρνητές.
Κλείνουμε μέσα μας τον κόσμο όλο και δεν είμαστε τίποτα απ' αυτόν τον κόσμο.
Οι μέρες μας είναι μια πυρκαγιά κι οι νύχτες μας ένα πέλαγο.
Γύρω μας αντηχεί το γέλιο των ανθρώπων.
Είμαστε οι προάγγελοι του χάους
Εμείς ερωτευτήκαμε την ουσία τού είναι μας
και σ' όλους μας τους έρωτες αυτήν αγαπούμε
Η ΠΛΗΡΟΤΗΤΑ ΜΕΣΑ Σ Ε ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥ 2 ΣΤΙΧΟΥΣ
παγιδευτικα μεσα στο χαος.
OM
Όταν ποιηση και μουσική σαν ηχώ κατασταλάξει
στα κλαδια τ' ουρανου
Όταν το κερί μείνει μοναχό του να καίει
και η γη μεινει με τα φαντάσματα παρελθοντικής ενέργειας
Τοτε το μόνο που θα 'χει σημασία
το μόνο που θα μετράει
το μόνο που θα μείνει
Θα ναι το οτι κάποτε ανταμώσαμε...
You say you're leaving - going back home
Where's your family? Where do you come from?
Something's missing from your life. Felt it all along
Retrace your steps, balance and check where it all went wrong
The spirit is broken. The path is overrun.
You can't move forward and now nothing gets done
I hope you can find some in a peace along the way
Whatever it takes I pray you'll make it home on Christmas day
In case you don't find what you need when you finally arrive
And your heart is snowed in, there's no warmth or light
Take this candle with you and this book of matches as well
As you're climbing the walls there's no answers at all except the gift you give yourself
I trust that you'll find some in a peace through times that are rough
What would it take to hear you say the gift you give is love
The gift you live is enough...
Edited by - 1900 on 28/04/2004 18:51:53
And your best friend your worst enemy.
Bob Marley