- ΠΟΛΥ ΠΕΡΙΕΡΓΟ (Ιστορία μεταφυσικού περιεχομένου...) - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.

Έχω ακούσει -και κάποιες φορές δει με τα μάτια μου- τόσες περίεργες ιστορίες, που πια δεν αναρρωτιέμαι τόσο για την αξιοπιστία των αφηγητών, όσο για την διακριτικότητα των αόρατων σκανταλιάρηδων, που σπέρνουν τα παράξενα σημάδια τους με το σταγονόμετρο: Αρκετά, ώστε να μην μπορείς να αμφισβητήσεις την ύπαρξή τους, αλλά και λίγα, ώστε να εντάσσονται στην κατηγορία του παράξενου, το οποίο δεν ξέρεις από που και πότε θα σού'ρθει...

Κάτι το οποίο με έχει προβληματίσει κι εμένα αρκετά, είναι κατά πόσον η εμφάνιση τέτοιων φαινομένων έχει σχέση με τα άτομα ή το χώρο, όπου εμφανίζονται. Φαίνεται ότι κάποια άτομα έλκουν τα φαινόμενα αυτά, αλλά και κάποιοι χώροι μπορούν επίσης να μας διηγηθούν πολλές τέτοιες ιστορίες. Ατομα "αλαφροϊσκιωτα" συναντούν τέτοια περιστατικά, αλλά ωστόσο η εκδήλωση αυτών των περιστατικών είναι απόλυτα υλική, όπως στην περίπτωση της αλατιέρας-πιπεριέρας που μας διηγήθηκε η iolie πιο πάνω, κι ακόμα σε ένα δικό μου πρόσφατο γεγονός, που συνέβη φέτος το φθινόπωρο:

Βρισκόμασταν στο εξοχικό της οικογένειάς μου, κάπου έξω από την Αθήνα, κι αφού κάτσαμε με μία παρέα στην κάτω αυλή μέχρι περίπου τις 4 τα ξημερώματα, ανεβήκαμε στο επάνω τμήμα του σπιτιού, όπου και κοιμηθήκαμε λίγο πριν το ξημέρωμα. Πριν πάω για ύπνο, θυμάμαι ότι κοίταξα καλά τα δύο φύλλα της συρτής μπαλκονόπορτας για να βεβαιωθώ ότι είναι κλειστά (τα πατζούρια - όχι τα τζάμια) και έπειτα πήγα για ύπνο στο μέσα μέρος του σπιτιού. Κάποια στιγμή δε, γύρω στις 6, πρέπει να ξύπνησα και να βγήκα στο σαλόνι (όπου ήταν η μπαλκονόπορτα) για να πιω νερό, και ήταν σκοτεινά, άρα τα παντζούρια ήταν κλειστά.

Στις 12 που ξυπνήσαμε, βγήκα πρώτη στο σαλόνι και το πρώτο που πρόσεξα ήταν πως υπήρχε πολύ φως. Συνειδητοποίησα αμέσως, πως τα δύο βαριά παραθυρόφυλλα ήταν τελείως ανοιχτά! Ωστόσο, στο σπίτι είμασταν μόνο δύο άτομα, που κοιμόμασταν στο ίδιο δωμάτιο και που κανείς από τους δυο μας δεν είχε βγει για να τα ανοίξει (εκτός από εμένα που πήγα να πιω νερό, και απλά είδα ότι ήταν ακόμα σκοτεινά και βέβαια δεν τα άνοιξα γιατί λατρεύω το σκοτάδι όταν είναι ώρα ύπνου). Η βεράντα που βγαίνει από το σαλόνι, είναι αρκετά ψηλή (πολύ δύσκολα θα μπορούσε κάποιος να σκαρφαλώσει), και στην αυλή έχουμε σκυλιά, που γαυγίζουν μανιακά αν πλησιάσει κάποιος. Παρόλα αυτά, τα σκυλάκια κοιμόντουσαν τον ύπνο του δικαίου... Μα δεν υπήρχε και λόγος να μπει κάποιος π.χ. κλέφτης, γιατί στην αυλή και έξω από το σπίτι υπήρχαν παρκαρισμένα αυτοκίνητα, και συνήθως στην περιοχή μας δεν πλησιάζουν κλέφτες όταν φαίνεται ότι ένα σπίτι έχει κόσμο, ιδιαίτερα δε, μετά το ξημέρωμα.

Συζητήσαμε λίγο το γεγονός και το αποδώσαμε στη σκυλίτσα που ήταν στη βεράντα το βράδυ (τη φυλάγαμε γιατί ήταν στις μέρες της), αν και τα πατζούρια ήταν αρκετά βαριά για να τα ανοίξει (δεν ήταν κλειδωμένα) και δεν υπήρχε κάποιο "πιάσιμο" στην επιφάνειά τους για να μπορέσει να χώσει το ποδαράκι της και να τα σύρει.

Το επόμενο βράδυ, πάλι είχαμε παρέα, και πάλι πέσαμε για ύπνο την ίδια ώρα, κι επειδή θυμήθηκα το γεγονός της προηγούμενης νύχτας, διπλο-τριπλοβεβαιώθηκα ότι τα παντζούρια τα έκλεισα. Και μάλιστα, σιγουρεύτηκα ότι δεν υπήρχε καμία απολύτως χαραμάδα ανάμεσα στα δύο φύλλα. Εννοείται βέβαια, ότι μόλις ξυπνήσαμε το πρωί, τα παντζούρια ήταν πάλι ορθάνοιχτα. Η δε σκυλίτσα, δεν είχε ακουστεί καθόλου όση ώρα κοιμόμασταν (εγώ κοιμόμουν αρκετά ελαφρά, και θα την είχα ακούσει, ακόμα κι αν έξυνε με τα πόδια της το πατζούρι για να το ανοιξει, πόσο μάλλον αν γάβγιζε).

Για να μην πολυλογώ, το γεγονός το ερευνήσαμε από αρκετές πλευρές, επιστρατεύοντας ένα ορθολογικό πνεύμα, αλλά άκρη δεν βγήκε. Επειδή δε, στο συγκεκριμένο σπίτι, κάποια βράδια που έχω κοιμηθεί μόνη στο παρελθόν, τυχαίνει κι ακούω διάφορα σουρσίματα βήματα και τέτοια (χωρίς να υπάρχει κανένας)
αποφάσισα πως ότι κι αν ήταν αυτό που άνοιξε τα πατζούρια, αφού δεν μας πείραξε, να το αφήσουμε στην ησυχία του. Αλλωστε, η όλη αίσθηση που είχα τα δύο πρωϊνά που συνέβηκε το γεγονός το οποίο ανέφερα, ήταν θετική και δεν μου ξύπνησε διαισθητικά κάποιον κίνδυνο.

Τρίτο περιστατικό: Το τρίτο περίεργο περιστατικό στη ζωή μου δεν έχει σχέση με ψυχο-κινητική ενέργεια, άρα δεν ταιριάζει στο παρόν τόπικ και μάλλον είναι απόλυτα εξηγήσιμο λογικά αλλά μια και το υποσχέθηκα θα το αναφέρω. Ο λόγος που εμένα προσωπικά μου δημιούργησε ερωτηματικά και το αξιολόγησα ως περίεργο είναι ότι έγινε σε μία καθοριστική στιγμή της ζωής μας ως ζευγάρι, την ημέρα του γάμου συγκεκριμένα και το γεγονός ότι το ακολούθησε μία επόμενη περίεργη σύμπτωση.
Ιούλιος 1995.
Τόπος: Στο νησί. Παντρευτήκαμε σε ένα υπέροχο ξωκλήσι. Μετά την τελετή έγινε το κλασσικό τραπέζι του γάμου. Η μουσική επιμέλεια είχε ανατεθεί σε επαγγελματία και τα συστήματα που είχαν νοικιαστεί ήταν δοκιμασμένα και λειτουργούσαν άψογα. Δεν ξέρω τι συνέβη, πάντως όταν έπρεπε να δουλέψουν δε δούλεψαν. Κάηκε ο ενισχυτής; Δεν θυμάμαι. Ήχος δεν έβγαινε. Υπήρξε μία σχετική αναστάτωση, καταλαβαίνετε τώρα το μέγεθος της ζημιάς. Τέλος πάντων, πήρε λίγο χρόνο, αποκαταστάθηκε το πρόβλημα τελικά, δεν γνωρίζω με ποιο τρόπο, άλλωστε, εγώ ήμουν σε μία κατάσταση νιρβάνα εκείνη την ώρα. Όσοι έχετε βιώσει το τελετουργικό, πιθανόν να καταλαβαίνετε τι εννοώ. Πάντως, όταν έγινε γνωστό το πρόβλημα, εκείνη που φρόντισε να μου κατευθύνει τη σκέψη μου στο περίεργο ήταν η μικρή αδελφή του άντρα μου η οποία έρχεται και μου λεει : « Να είσαι ψύχραιμη. Θα το ξεπεράσουμε. Ξέρεις, η αρνητική ενέργεια επηρεάζει κατ’ αρχήν τα ηλεκτρονικά μηχανήματα». Μου έκανε φοβερή εντύπωση η κουβέντα αυτή.
Να μην μακρηγορώ, τη μεθεπόμενη, ξεκινήσαμε με το παπάκι για ταξίδι του μέλιτος σε ένα άλλο νησάκι. Από την ώρα που πατήσαμε το πόδι μας και για όλη την εβδομάδα που μείναμε, ο άντρας μου ήταν τέζα στο κρεβάτι από τη μέση του. Είχε στραβώσει κυριολεκτικά και δεν μπορούσε να σταθεί όρθιος. Όταν επιστρέψαμε ήταν μια χαρά. Έκτοτε, δεν του παρουσιάστηκε κανένα πρόβλημα.

Τελειώνοντας, θα ήθελα να συμφωνήσω με τις εύστοχες επισημάνσεις της Αμαλίας όσον αφορά στη διακριτικότητα των «αόρατων σκανδαλιάρηδων» που πραγματικά, αν υπάρχουν, σπέρνουν τα σημάδια τους με το σταγονόμετρο και με τέτοιο τρόπο ώστε να καταντούν δυσδιάκριτα τα όρια μεταξύ λογικού και παράλογου.

Πάντως, όσοι έχετε κάποια περισσότερη εμπειρία δεδομένου ότι εγώ είμαι πρωτάρα στην αναζήτηση, θα με ενδιέφερε να μου προτείνετε μία ιστοσελίδα ή κείμενα, σχετικά με τα ψυχο-κινητικά φαινόμενα. Θα ήθελα λίγο να εμβαθύνω. Πολύ καλή η πρόταση του avantar να συλλέξουμε πληροφορίες και να βγάλουμε αν είναι δυνατόν κάποια συμπεράσματα. Θα επανέλθω …….

http://www.isthmos.gr/protaseis/daily/021101_6sense.htm

quote:

---

amalia τις επομενες μερες δεν προσεξες τιποτα...?!
Δηλαδη αυτο εγινε 2 φορες, ή μηπως μετα φυγατε?!

---

Την δεύτερη ημέρα, πράγματι φύγαμε.
Ωστόσο όπως προείπα, συχνά συμβαίνουν διάφορα περίεργα στο σπίτι αυτό, οπότε πια το έχουμε συνηθίσει...

αυτή...που τα κατάφερε!κάνε κλικ!

διάβασα προσεκτικά και τις τρεις ιστορίες σου και ειδικά η τρίτη με έκανε να σιγουρευτώ για κάτι που από την αρχή ήμουν πεπεισμένη!Μπορεί να λες ότι είσαι σίγουρη ότι κανείς δεν ήθελε το κακό σου και δεν είχες εχθρούς αλλά σκέφτηκες ότι μήπως με το που μπήκες στη ζωή του άντρα σου και αυτός στη δική σου κάποιος μπορεί να μην το ήθελε και να διοχετεύτηκε όλη αυτή η αρνητική ενέργεια εναντίον σας και κατ' επέκταση στο γάμο σας, μιας και λες ότι ακόμα δεν γνωρίζετε γιατί χώρισαν οι δρόμοι σας;
Ειδικά όσον αφορά την τρίτη ιστορία με τον γάμο σου όντως μπορεί να εξηγηθεί λογικά, αλλά αυτό που μου έκανε τρομερή εντύπωση είναι αυτό που σου είπε η αδερφή του συζύγου σου!Λέω μήπως ήξερε κάτι που εσύ αγνοούσες ή ακόμα αγνοείς;Μήπως κάποιος δεν ήθελε αυτό το γαμό;Γιατί για να στο είπε αυτό σίγουρα κάτι ήξερε πίστεψε με!
Και στο λέω γιατί το ξέρω απο προσωπική εμπειρία!Κι εμένα μου συνέβησαν πολλά παρόμοια περιστατικά και άσχημες καταστάσεις από το πουθενά!Γι' αυτό κάτσε και ξανασκέψου του ποιος ή ποια δεν ήθελε αυτό το γάμο από την αρχή!

Φιλικά