iolie
Νέο ΜέλοςGreeceΣυμμετοχή σε θέματα
Πρόσφατα μηνύματα
Τόπος : Στο εξοχικό μας σε ένα νησί
Χρόνος: 1993 χειμώνας –είχε προηγηθεί του περιστατικού που αναφέρω σε προηγούμενο μήνυμα κατά δυόμισι χρόνια περίπου.
Η ιστορία έχει ως εξής:
Παρασκευή βράδυ, μόλις φθάσαμε για Σαββατοκύριακο.
Εγώ καταπιάνομαι να ετοιμάσω κάτι πρόχειρο να τσιμπήσουμε ενώ ο άντρας μου, μέχρι να ετοιμαστεί το φαγητό, εφαρμόζει μία δική του πατέντα προκειμένου να φωτίσει εσωτερικά τους διακόπτες που ανοιγοκλείνουν τα φώτα στο σπίτι. Έχει κάνει φωτιζόμενους όλους του διακόπτες στο σπίτι και είχαν απομείνει τρεις. Για το σκοπό αυτό είχε φέρει μαζί τρία μικρά λαμπάκια.
Η σκηνή λοιπόν: εγώ μαγειρεύω κι’ αυτός δίπλα μου, στο σαλόνι που χωρίζει με πάσο από την κουζίνα, μαστορεύει.
Όταν τελειώνω με το φαγητό, έχει ήδη εφαρμόσει τα δύο από τα τρία λαμπάκια σε δύο διακόπτες και μένει ένα και μοναδικό για να τελειώσει. Του είπα έλα να φάμε και αύριο μέρα είναι. Έτσι κι’ έγινε. Θυμάμαι ότι τα λαμπάκια τα είχε ακουμπισμένα στο τραπέζι της κουζίνας. Εκείνο που δεν θυμάμαι είναι εάν το τελευταίο λαμπάκι που δεν είχε τοποθετηθεί στο διακόπτη, το μετακίνησε για να ελευθερωθεί το τραπέζι να φάμε ή όχι.
Τέλος πάντων, τελειώνουμε με το φαγητό, μαζεύω το τραπέζι, τινάζω το τραπεζομάντιλο. Το τελευταίο, το θυμάμαι πολύ καλά.
Την επομένη μέρα, ψάχνουμε το τελευταίο λαμπάκι αλλά δεν βρίσκεται πουθενά. Ούτε στην εργαλειοθήκη που φυσιολογικά θα έπρεπε να το είχε βάλει εάν το είχε μετακινήσει, ούτε σε κανένα τραπέζι.
Υποθέσαμε ότι το είχε ξεχάσει στο τραπέζι της κουζίνας το προηγούμενο βράδυ και όταν εγώ τίναξα το τραπεζομάντιλο πιθανότατα να το πέταξα κατά λάθος. Ψάχνουμε στο χώρο έξω από την κουζίνα. Δεν βρέθηκε. Τέλος, λέμε δεν πειράζει, θα φτιάξουμε το διακόπτη το επόμενο Σαββατοκύριακο. Φάγαμε το μεσημέρι, ξανατίναξα το τραπεζομάντιλο, κλπ. Τέλος πάντων, το τραπεζομάντιλο τινάχθηκε κατά τη διάρκεια της ημέρας (Σάββατο) αρκετές φορές -αυτό θέλω να το τονίσω-.
Σάββατο βράδυ. Γύρω στις τρεις με τέσσερις τα χαράματα, ξυπνάω και πάω στην κουζίνα να πιω λίγο νερό. Γεμίζω το ποτήρι και είμαι στραμμένη στο νεροχύτη με την πλάτη στο τραπέζι της κουζίνας. Καθώς αρχίζω να πίνω, στρέφομαι ασυναίσθητα προς το τραπέζι της κουζίνας όπου, οποία έκπληξη!!!. Βλέπω το λαμπάκι επάνω στο τραπέζι.
Τρίτο περιστατικό: Το τρίτο περίεργο περιστατικό στη ζωή μου δεν έχει σχέση με ψυχο-κινητική ενέργεια, άρα δεν ταιριάζει στο παρόν τόπικ και μάλλον είναι απόλυτα εξηγήσιμο λογικά αλλά μια και το υποσχέθηκα θα το αναφέρω. Ο λόγος που εμένα προσωπικά μου δημιούργησε ερωτηματικά και το αξιολόγησα ως περίεργο είναι ότι έγινε σε μία καθοριστική στιγμή της ζωής μας ως ζευγάρι, την ημέρα του γάμου συγκεκριμένα και το γεγονός ότι το ακολούθησε μία επόμενη περίεργη σύμπτωση.
Ιούλιος 1995.
Τόπος: Στο νησί. Παντρευτήκαμε σε ένα υπέροχο ξωκλήσι. Μετά την τελετή έγινε το κλασσικό τραπέζι του γάμου. Η μουσική επιμέλεια είχε ανατεθεί σε επαγγελματία και τα συστήματα που είχαν νοικιαστεί ήταν δοκιμασμένα και λειτουργούσαν άψογα. Δεν ξέρω τι συνέβη, πάντως όταν έπρεπε να δουλέψουν δε δούλεψαν. Κάηκε ο ενισχυτής; Δεν θυμάμαι. Ήχος δεν έβγαινε. Υπήρξε μία σχετική αναστάτωση, καταλαβαίνετε τώρα το μέγεθος της ζημιάς. Τέλος πάντων, πήρε λίγο χρόνο, αποκαταστάθηκε το πρόβλημα τελικά, δεν γνωρίζω με ποιο τρόπο, άλλωστε, εγώ ήμουν σε μία κατάσταση νιρβάνα εκείνη την ώρα. Όσοι έχετε βιώσει το τελετουργικό, πιθανόν να καταλαβαίνετε τι εννοώ. Πάντως, όταν έγινε γνωστό το πρόβλημα, εκείνη που φρόντισε να μου κατευθύνει τη σκέψη μου στο περίεργο ήταν η μικρή αδελφή του άντρα μου η οποία έρχεται και μου λεει : « Να είσαι ψύχραιμη. Θα το ξεπεράσουμε. Ξέρεις, η αρνητική ενέργεια επηρεάζει κατ’ αρχήν τα ηλεκτρονικά μηχανήματα». Μου έκανε φοβερή εντύπωση η κουβέντα αυτή.
Να μην μακρηγορώ, τη μεθεπόμενη, ξεκινήσαμε με το παπάκι για ταξίδι του μέλιτος σε ένα άλλο νησάκι. Από την ώρα που πατήσαμε το πόδι μας και για όλη την εβδομάδα που μείναμε, ο άντρας μου ήταν τέζα στο κρεβάτι από τη μέση του. Είχε στραβώσει κυριολεκτικά και δεν μπορούσε να σταθεί όρθιος. Όταν επιστρέψαμε ήταν μια χαρά. Έκτοτε, δεν του παρουσιάστηκε κανένα πρόβλημα.
Τελειώνοντας, θα ήθελα να συμφωνήσω με τις εύστοχες επισημάνσεις της Αμαλίας όσον αφορά στη διακριτικότητα των «αόρατων σκανδαλιάρηδων» που πραγματικά, αν υπάρχουν, σπέρνουν τα σημάδια τους με το σταγονόμετρο και με τέτοιο τρόπο ώστε να καταντούν δυσδιάκριτα τα όρια μεταξύ λογικού και παράλογου.
Πάντως, όσοι έχετε κάποια περισσότερη εμπειρία δεδομένου ότι εγώ είμαι πρωτάρα στην αναζήτηση, θα με ενδιέφερε να μου προτείνετε μία ιστοσελίδα ή κείμενα, σχετικά με τα ψυχο-κινητικά φαινόμενα. Θα ήθελα λίγο να εμβαθύνω. Πολύ καλή η πρόταση του avantar να συλλέξουμε πληροφορίες και να βγάλουμε αν είναι δυνατόν κάποια συμπεράσματα. Θα επανέλθω …….
Για να είμαι ειλικρινής, φοβόμουν μην γελιοποιηθώ.
Όμως, όσο ψάχνω ακόμα τις λογικές εξηγήσεις και δεν τις βρίσκω , μου είναι αδύνατο να μην στρέψω το ενδιαφέρον μου και στο ανεξήγητο.
Άν και έχω ελάχιστο χρόνο στη διάθεσή μου αυτή τη στιγμή, θα προσπαθήσω να σας δώσω μερικές απαντήσεις σύντομα και επιφυλάσσομαι να επανέλθω όταν θα έχω περισσότερο χρόνο.
Στα ερωτήματα που θέτουν οι avantar & zin:
1. Το σπίτι είναι στο όνομά μου. Όταν ξενικοιάστηκε το 1992, ζήτησα από τους γονείς μου να το αφήσουν ελεύθερο για να μπορώ να πηγαίνω να μελετάω (ήμουν φοιτήτρια τότε και βρήκα μία δικαιολογία να ξεφύγω σιγά σιγά από το πατρικό). Εκείνη την περίοδο, γνώρισα και τον άντρα μου. Σιγά - σιγά αρχίσαμε να συζούμε στο σπίτι αυτό. Δεν έχει καμία περίεργη ιστορία στα σίγουρα και επιπλέον, εγώ νοιώθω θετικά εκεί μέσα -γιατί εξακολουθώ να ζω στο ίδιο σπίτι- παρά το γεγονός ότι το βαρύνει ένας αποτυχημένος γάμος.
2. Συνέπεια (θάνατος ή αρρώστεια) δεν υπήρξε πλην εκείνης του διαζυγίου. Το γεγονός έγινε το 1995 αμέσως μετά το γάμο μας. Χωρίσαμε το 1998. Αιτία διαζυγίου - αναζητείται ακόμη κι' από τους δύο -. Άσχετο!
3. Είχε προηγηθεί άλλο ένα περιστατικό το οποίο θα μπορούσα να το κατατάξω στα ψυχο-κινητικά το οποίο έγινε κατά τη διάρκεια της σχέσης μας πριν το γάμο δηλαδή, σε διαφορετικό χώρο, στο εξοχικό μας συγκεκριμένα και το οποίο ήταν μάλλον τύπου φάρσας και οπωσδήποτε δεν μας τρόμαξε. Επιφυλάσσομαι να σας το διηγηθώ στο επόμενο μήνυμα.
4. Το τελευταίο περίεργο που συνέβη ήταν κατά την ημέρα του γάμου μου αλλά δεν ήταν ψυχοκινητικό αλλά μάλλον ηλεκτρομαγνητικό αν μπορώ να το πω έτσι, θα το διηγηθώ στο επόμενο μήνυμα και σεις θα κρίνεται.
5. Τα τρία αυτά περίεργα περιστατικά είναι τα μοναδικά στη ζωή μου και συνέβησαν κατά τη διάρκεια της συμβίωσής μου με τον άντρα μου. Αφότου χωρίσαμε, τίποτα μα τίποτα περίεργο δεν μου έχει συμβεί. Αυτό με κάνει να πιστεύω ότι δεν έχει σχέση ο χώρος αλλά η ίδια η σχέση και τα άτομα. Ενδεχομένως ο άντρας μου να ήταν πόλος έλξης.
Αυτό, άν πράγματι ισχύει, πρέπει να γινόταν ασυνείδητα γιατί ο ίδιος, σε αντίθεση με μένα δεν πολυψαχνόταν όσον αφορά τα τηλε-ψυχο-μετα-φυσικά και περίεργα.
6. Δεν είχα κακή σχέση με κανέναν εκείνη την περίοδο, δεν τσακώθηκα με κανένα άτομο, ή, τουλάχιστον, δεν είχα αντιληφθεί εγώ κάποιον να έχει λόγο να μου μεταφέρει αρνητική ενέργεια.
Κλείνοντας, επαναλλαμβάνω την υπόσχεση να σας διηγηθώ τα δύο περιστατικά που προαναφέρω και σας ευχαριστώ όλους για το ενδιαφέρον σας.
Υ.Γ. Εάν είχατε να μου προτείνετε κάτι σχετικό με τα ψυχο-κινητικά φαινόμενα για να ενημερωθώ, θα το εκτιμούσα βαθύτατα.
Η ιστορία σου μου θύμισε ένα παρόμοιο περιστατικό που έζησα πριν από μερικά χρόνια. Δεν θα τολμούσα ποτέ να το διηγηθώ αλλά, επειδή βρίσκω μία σχετική ομοιότητα, το κρίνω σκόπιμο τώρα.
Είμουν νιόπαντρη. Είμασταν με το άντρα μου στην τηλεόραση, αραχτοί, Σάββατο μεσημεράκι και χαζεύαμε χουζουρεύοντας.
Ξαφνικά, ακούμε ένα δυνατό "μπαμ" από το χώρο της κουζίνας σαν κάτι να έσπασε. Η πρώτη εντύπωση ήταν ότι επρόκειτο για κάποιο πιάτο ή ποτήρι που πιθανότητα να ήταν σε ασταθή ισορροπία στην πιατοθήκη.
Τρέχουμε στην κουζίνα και δεν βλέπουμε απολύτως τίποτα.
Όλα στη θέση τους χωρίς καμία ζημιά. Ετοιμαζόμασταν να επιστρέψουμε στο σαλονάκι όταν βλέπω τον άντρα μου να γουρλώνει τα μάτια του από την έκπληξη και να κοιτάει άφωνος σε μία γωνιά στο πάτωμα. Ακολουθώ το βλέμα του και κοιτάξτε τι είχε συμβεί:
Στο τραπέζι της κουζίνας, είχα ένα σετάκι με αλατοπίπερο, σε κλασικό σχήμα και τα δύο, δηλαδή, με λαιμό, στο τέλος του οποίου βίδωνε ένα νικελένιο καπάκι με τρυπούλες.
Λοιπόν, τα σκεύη αυτά ήταν αποκεφαλισμένα, και ο λαιμός του καθενός, με το καπάκι βιδωμένο επάνω, είχαν προσγειωθεί στο πάτωμα της κουζίνας.
Ήταν ανατριχιαστικό. Μου δόθηκε η εντύπωση ότι έβλεπα δύο ακέφαλα κορμιά που κάποιος είχε αποσπάσει βίαια τα κεφάλια τους τα οποία κείτονταν στο πάτωμα πια.
Προσπαθήσαμε να βρούμε μια λογική εξήγηση αλλά δεν ήταν κι' εύκολο.
Και τα δυό ταυτόχρονα; Στα καλά καθούμενα;
Έντρομη, πέταξα τα σκεύη από την κουζίνα και προσπάθησα να ξεχάσω το συμβάν.
Μπορεί να είναι σύμπτωση αλλά θα τολμίσω να το πω γιατί περνάει κάθε τόσο απ' το μυαλό μου και με βασανίζει. Ο γάμος αυτός έληξε πολύ γρήγορα.
Υπάρχουν κι' άλλα δυό-τρία περίεργα περιστατικά που έζησα με τον άντρα μου εκείνη την περίοδο αλλά δεν θέλω να αναφερθώ, αφενός για να μη σας κουράζω, αφετέρου γιατί φοβάμαι μη καταντήσω γραφική.
Ξέρετε, δεν είναι του χαρακτήρα μου.
Τόπος : Στο εξοχικό μας σε ένα νησί
Χρόνος: 1993 χειμώνας –είχε προηγηθεί του περιστατικού που αναφέρω σε προηγούμενο μήνυμα κατά δυόμισι χρόνια περίπου.
Η ιστορία έχει ως εξής:
Παρασκευή βράδυ, μόλις φθάσαμε για Σαββατοκύριακο.
Εγώ καταπιάνομαι να ετοιμάσω κάτι πρόχειρο να τσιμπήσουμε ενώ ο άντρας μου, μέχρι να ετοιμαστεί το φαγητό, εφαρμόζει μία δική του πατέντα προκειμένου να φωτίσει εσωτερικά τους διακόπτες που ανοιγοκλείνουν τα φώτα στο σπίτι. Έχει κάνει φωτιζόμενους όλους του διακόπτες στο σπίτι και είχαν απομείνει τρεις. Για το σκοπό αυτό είχε φέρει μαζί τρία μικρά λαμπάκια.
Η σκηνή λοιπόν: εγώ μαγειρεύω κι’ αυτός δίπλα μου, στο σαλόνι που χωρίζει με πάσο από την κουζίνα, μαστορεύει.
Όταν τελειώνω με το φαγητό, έχει ήδη εφαρμόσει τα δύο από τα τρία λαμπάκια σε δύο διακόπτες και μένει ένα και μοναδικό για να τελειώσει. Του είπα έλα να φάμε και αύριο μέρα είναι. Έτσι κι’ έγινε. Θυμάμαι ότι τα λαμπάκια τα είχε ακουμπισμένα στο τραπέζι της κουζίνας. Εκείνο που δεν θυμάμαι είναι εάν το τελευταίο λαμπάκι που δεν είχε τοποθετηθεί στο διακόπτη, το μετακίνησε για να ελευθερωθεί το τραπέζι να φάμε ή όχι.
Τέλος πάντων, τελειώνουμε με το φαγητό, μαζεύω το τραπέζι, τινάζω το τραπεζομάντιλο. Το τελευταίο, το θυμάμαι πολύ καλά.
Την επομένη μέρα, ψάχνουμε το τελευταίο λαμπάκι αλλά δεν βρίσκεται πουθενά. Ούτε στην εργαλειοθήκη που φυσιολογικά θα έπρεπε να το είχε βάλει εάν το είχε μετακινήσει, ούτε σε κανένα τραπέζι.
Υποθέσαμε ότι το είχε ξεχάσει στο τραπέζι της κουζίνας το προηγούμενο βράδυ και όταν εγώ τίναξα το τραπεζομάντιλο πιθανότατα να το πέταξα κατά λάθος. Ψάχνουμε στο χώρο έξω από την κουζίνα. Δεν βρέθηκε. Τέλος, λέμε δεν πειράζει, θα φτιάξουμε το διακόπτη το επόμενο Σαββατοκύριακο. Φάγαμε το μεσημέρι, ξανατίναξα το τραπεζομάντιλο, κλπ. Τέλος πάντων, το τραπεζομάντιλο τινάχθηκε κατά τη διάρκεια της ημέρας (Σάββατο) αρκετές φορές -αυτό θέλω να το τονίσω-.
Σάββατο βράδυ. Γύρω στις τρεις με τέσσερις τα χαράματα, ξυπνάω και πάω στην κουζίνα να πιω λίγο νερό. Γεμίζω το ποτήρι και είμαι στραμμένη στο νεροχύτη με την πλάτη στο τραπέζι της κουζίνας. Καθώς αρχίζω να πίνω, στρέφομαι ασυναίσθητα προς το τραπέζι της κουζίνας όπου, οποία έκπληξη!!!. Βλέπω το λαμπάκι επάνω στο τραπέζι.
Τρίτο περιστατικό: Το τρίτο περίεργο περιστατικό στη ζωή μου δεν έχει σχέση με ψυχο-κινητική ενέργεια, άρα δεν ταιριάζει στο παρόν τόπικ και μάλλον είναι απόλυτα εξηγήσιμο λογικά αλλά μια και το υποσχέθηκα θα το αναφέρω. Ο λόγος που εμένα προσωπικά μου δημιούργησε ερωτηματικά και το αξιολόγησα ως περίεργο είναι ότι έγινε σε μία καθοριστική στιγμή της ζωής μας ως ζευγάρι, την ημέρα του γάμου συγκεκριμένα και το γεγονός ότι το ακολούθησε μία επόμενη περίεργη σύμπτωση.
Ιούλιος 1995.
Τόπος: Στο νησί. Παντρευτήκαμε σε ένα υπέροχο ξωκλήσι. Μετά την τελετή έγινε το κλασσικό τραπέζι του γάμου. Η μουσική επιμέλεια είχε ανατεθεί σε επαγγελματία και τα συστήματα που είχαν νοικιαστεί ήταν δοκιμασμένα και λειτουργούσαν άψογα. Δεν ξέρω τι συνέβη, πάντως όταν έπρεπε να δουλέψουν δε δούλεψαν. Κάηκε ο ενισχυτής; Δεν θυμάμαι. Ήχος δεν έβγαινε. Υπήρξε μία σχετική αναστάτωση, καταλαβαίνετε τώρα το μέγεθος της ζημιάς. Τέλος πάντων, πήρε λίγο χρόνο, αποκαταστάθηκε το πρόβλημα τελικά, δεν γνωρίζω με ποιο τρόπο, άλλωστε, εγώ ήμουν σε μία κατάσταση νιρβάνα εκείνη την ώρα. Όσοι έχετε βιώσει το τελετουργικό, πιθανόν να καταλαβαίνετε τι εννοώ. Πάντως, όταν έγινε γνωστό το πρόβλημα, εκείνη που φρόντισε να μου κατευθύνει τη σκέψη μου στο περίεργο ήταν η μικρή αδελφή του άντρα μου η οποία έρχεται και μου λεει : « Να είσαι ψύχραιμη. Θα το ξεπεράσουμε. Ξέρεις, η αρνητική ενέργεια επηρεάζει κατ’ αρχήν τα ηλεκτρονικά μηχανήματα». Μου έκανε φοβερή εντύπωση η κουβέντα αυτή.
Να μην μακρηγορώ, τη μεθεπόμενη, ξεκινήσαμε με το παπάκι για ταξίδι του μέλιτος σε ένα άλλο νησάκι. Από την ώρα που πατήσαμε το πόδι μας και για όλη την εβδομάδα που μείναμε, ο άντρας μου ήταν τέζα στο κρεβάτι από τη μέση του. Είχε στραβώσει κυριολεκτικά και δεν μπορούσε να σταθεί όρθιος. Όταν επιστρέψαμε ήταν μια χαρά. Έκτοτε, δεν του παρουσιάστηκε κανένα πρόβλημα.
Τελειώνοντας, θα ήθελα να συμφωνήσω με τις εύστοχες επισημάνσεις της Αμαλίας όσον αφορά στη διακριτικότητα των «αόρατων σκανδαλιάρηδων» που πραγματικά, αν υπάρχουν, σπέρνουν τα σημάδια τους με το σταγονόμετρο και με τέτοιο τρόπο ώστε να καταντούν δυσδιάκριτα τα όρια μεταξύ λογικού και παράλογου.
Πάντως, όσοι έχετε κάποια περισσότερη εμπειρία δεδομένου ότι εγώ είμαι πρωτάρα στην αναζήτηση, θα με ενδιέφερε να μου προτείνετε μία ιστοσελίδα ή κείμενα, σχετικά με τα ψυχο-κινητικά φαινόμενα. Θα ήθελα λίγο να εμβαθύνω. Πολύ καλή η πρόταση του avantar να συλλέξουμε πληροφορίες και να βγάλουμε αν είναι δυνατόν κάποια συμπεράσματα. Θα επανέλθω …….
Για να είμαι ειλικρινής, φοβόμουν μην γελιοποιηθώ.
Όμως, όσο ψάχνω ακόμα τις λογικές εξηγήσεις και δεν τις βρίσκω , μου είναι αδύνατο να μην στρέψω το ενδιαφέρον μου και στο ανεξήγητο.
Άν και έχω ελάχιστο χρόνο στη διάθεσή μου αυτή τη στιγμή, θα προσπαθήσω να σας δώσω μερικές απαντήσεις σύντομα και επιφυλάσσομαι να επανέλθω όταν θα έχω περισσότερο χρόνο.
Στα ερωτήματα που θέτουν οι avantar & zin:
1. Το σπίτι είναι στο όνομά μου. Όταν ξενικοιάστηκε το 1992, ζήτησα από τους γονείς μου να το αφήσουν ελεύθερο για να μπορώ να πηγαίνω να μελετάω (ήμουν φοιτήτρια τότε και βρήκα μία δικαιολογία να ξεφύγω σιγά σιγά από το πατρικό). Εκείνη την περίοδο, γνώρισα και τον άντρα μου. Σιγά - σιγά αρχίσαμε να συζούμε στο σπίτι αυτό. Δεν έχει καμία περίεργη ιστορία στα σίγουρα και επιπλέον, εγώ νοιώθω θετικά εκεί μέσα -γιατί εξακολουθώ να ζω στο ίδιο σπίτι- παρά το γεγονός ότι το βαρύνει ένας αποτυχημένος γάμος.
2. Συνέπεια (θάνατος ή αρρώστεια) δεν υπήρξε πλην εκείνης του διαζυγίου. Το γεγονός έγινε το 1995 αμέσως μετά το γάμο μας. Χωρίσαμε το 1998. Αιτία διαζυγίου - αναζητείται ακόμη κι' από τους δύο -. Άσχετο!
3. Είχε προηγηθεί άλλο ένα περιστατικό το οποίο θα μπορούσα να το κατατάξω στα ψυχο-κινητικά το οποίο έγινε κατά τη διάρκεια της σχέσης μας πριν το γάμο δηλαδή, σε διαφορετικό χώρο, στο εξοχικό μας συγκεκριμένα και το οποίο ήταν μάλλον τύπου φάρσας και οπωσδήποτε δεν μας τρόμαξε. Επιφυλάσσομαι να σας το διηγηθώ στο επόμενο μήνυμα.
4. Το τελευταίο περίεργο που συνέβη ήταν κατά την ημέρα του γάμου μου αλλά δεν ήταν ψυχοκινητικό αλλά μάλλον ηλεκτρομαγνητικό αν μπορώ να το πω έτσι, θα το διηγηθώ στο επόμενο μήνυμα και σεις θα κρίνεται.
5. Τα τρία αυτά περίεργα περιστατικά είναι τα μοναδικά στη ζωή μου και συνέβησαν κατά τη διάρκεια της συμβίωσής μου με τον άντρα μου. Αφότου χωρίσαμε, τίποτα μα τίποτα περίεργο δεν μου έχει συμβεί. Αυτό με κάνει να πιστεύω ότι δεν έχει σχέση ο χώρος αλλά η ίδια η σχέση και τα άτομα. Ενδεχομένως ο άντρας μου να ήταν πόλος έλξης.
Αυτό, άν πράγματι ισχύει, πρέπει να γινόταν ασυνείδητα γιατί ο ίδιος, σε αντίθεση με μένα δεν πολυψαχνόταν όσον αφορά τα τηλε-ψυχο-μετα-φυσικά και περίεργα.
6. Δεν είχα κακή σχέση με κανέναν εκείνη την περίοδο, δεν τσακώθηκα με κανένα άτομο, ή, τουλάχιστον, δεν είχα αντιληφθεί εγώ κάποιον να έχει λόγο να μου μεταφέρει αρνητική ενέργεια.
Κλείνοντας, επαναλλαμβάνω την υπόσχεση να σας διηγηθώ τα δύο περιστατικά που προαναφέρω και σας ευχαριστώ όλους για το ενδιαφέρον σας.
Υ.Γ. Εάν είχατε να μου προτείνετε κάτι σχετικό με τα ψυχο-κινητικά φαινόμενα για να ενημερωθώ, θα το εκτιμούσα βαθύτατα.
Η ιστορία σου μου θύμισε ένα παρόμοιο περιστατικό που έζησα πριν από μερικά χρόνια. Δεν θα τολμούσα ποτέ να το διηγηθώ αλλά, επειδή βρίσκω μία σχετική ομοιότητα, το κρίνω σκόπιμο τώρα.
Είμουν νιόπαντρη. Είμασταν με το άντρα μου στην τηλεόραση, αραχτοί, Σάββατο μεσημεράκι και χαζεύαμε χουζουρεύοντας.
Ξαφνικά, ακούμε ένα δυνατό "μπαμ" από το χώρο της κουζίνας σαν κάτι να έσπασε. Η πρώτη εντύπωση ήταν ότι επρόκειτο για κάποιο πιάτο ή ποτήρι που πιθανότητα να ήταν σε ασταθή ισορροπία στην πιατοθήκη.
Τρέχουμε στην κουζίνα και δεν βλέπουμε απολύτως τίποτα.
Όλα στη θέση τους χωρίς καμία ζημιά. Ετοιμαζόμασταν να επιστρέψουμε στο σαλονάκι όταν βλέπω τον άντρα μου να γουρλώνει τα μάτια του από την έκπληξη και να κοιτάει άφωνος σε μία γωνιά στο πάτωμα. Ακολουθώ το βλέμα του και κοιτάξτε τι είχε συμβεί:
Στο τραπέζι της κουζίνας, είχα ένα σετάκι με αλατοπίπερο, σε κλασικό σχήμα και τα δύο, δηλαδή, με λαιμό, στο τέλος του οποίου βίδωνε ένα νικελένιο καπάκι με τρυπούλες.
Λοιπόν, τα σκεύη αυτά ήταν αποκεφαλισμένα, και ο λαιμός του καθενός, με το καπάκι βιδωμένο επάνω, είχαν προσγειωθεί στο πάτωμα της κουζίνας.
Ήταν ανατριχιαστικό. Μου δόθηκε η εντύπωση ότι έβλεπα δύο ακέφαλα κορμιά που κάποιος είχε αποσπάσει βίαια τα κεφάλια τους τα οποία κείτονταν στο πάτωμα πια.
Προσπαθήσαμε να βρούμε μια λογική εξήγηση αλλά δεν ήταν κι' εύκολο.
Και τα δυό ταυτόχρονα; Στα καλά καθούμενα;
Έντρομη, πέταξα τα σκεύη από την κουζίνα και προσπάθησα να ξεχάσω το συμβάν.
Μπορεί να είναι σύμπτωση αλλά θα τολμίσω να το πω γιατί περνάει κάθε τόσο απ' το μυαλό μου και με βασανίζει. Ο γάμος αυτός έληξε πολύ γρήγορα.
Υπάρχουν κι' άλλα δυό-τρία περίεργα περιστατικά που έζησα με τον άντρα μου εκείνη την περίοδο αλλά δεν θέλω να αναφερθώ, αφενός για να μη σας κουράζω, αφετέρου γιατί φοβάμαι μη καταντήσω γραφική.
Ξέρετε, δεν είναι του χαρακτήρα μου.
νάσται καλά !!!
μου δημιουργήσατε μία πολύ όμορφη διάθεση και μια ευφορία
τελικά, υπάρχουν σιγουρα αυτοί οι τόποι και μάλλον,
βρίσκονται στο πίσω μέρος του μυαλού μας και
στο δικαίωμά μας στο όνειρο.
Συνεχίστε να γράφετε.
Σας παρακολουθώ
Εφαλτήριο κάμψεων κι' ανακάμψεων συνάμα
Κατ’ αρχήν να σε καλωσορίσω στο τόπικ και να σε ευχαριστήσω για τη συμμετοχή σου. Σε τελευταία ανάλυση, δεν είναι απαραίτητο να συμφωνούμε όλοι εδώ μέσα. Διαφορετικά δεν θα γινόταν διάλογος.
Καλό όμως θα ήταν να μην είμαστε ακραίοι.
Κατά την άποψή μου πάντα, δεν είναι κακό να νοιώθει ένα έθνος υπερήφανο πόσο μάλλον εμείς που έχουμε και ιστορικούς λόγους να νοιώθουμε έτσι. Και εν πάσει περιπτώσει, κάθε αναδρομή στην ιστορία, είναι απαραίτητη για να μπορούμε να βελτιωνόμαστε. Εδώ στις άλλες πλευρές του πλανήτη, στοχαστές και επιστήμονες ανατρέχουν στην αρχαία Ελλάδα. Γιατί να μην το κάνουμε εμείς;
Όσον αφορά στην ανωτερότητα ενός έθνος έναντι άλλων, δε νομίζω κανείς από εδώ να ισχυρίστηκε κάτι τέτοιο τουλάχιστον έτσι όπως το θέτεις εσύ. Όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι με ίδιες ικανότητες, όμως, σαφώς υπάρχουν ιδιαιτερότητες μεταξύ των εθνών κάποιες από αυτές μπορεί να οφείλονται και σε γεωφυσικούς παράγοντες και κλιματολογικές συνθήκες. Έτσι, δημιουργήθηκαν και τα διάφορα στερεότυπα για τους λαούς.
Παράλληλα, σε κάποιες περιοχές κάποιοι ανέπτυξαν πλουσιότερο πολιτισμό από κάποιες άλλες περιοχές. Αυτό είναι ιστορικό γεγονός και δεν νομίζω ότι μπορεί να αμφισβητηθεί από κανέναν.
Τώρα, όσον αφορά την αποξένωση στη σύγχρονη κοινωνία και την έλλειψη αλληλεγγύης να μου επιτρέψεις να σου επισημάνω ότι αυτό είναι ένα παγκοσμιοποιημένο φαινόμενο και οπωσδήποτε δεν μπορεί κανείς να βγάλει γενικευμένα συμπεράσματα από ένα τυχαίο γεγονός- εννοώ ένα ζευγάρι των τούρκων που σου συμπαραστάθηκε και κάποιους ομοεθνείς που δεν καταδέχθηκαν-.
Οι νεοέλληνες έχουμε πολλά μα πάρα πολλά ελαττώματα, όμως και πολλές μα πάρα πολλές αρετές με προέχουσα, κατά την άποψή μου πάντα, το φιλότιμο. Το θέμα είναι από ποια οπτική γωνία προσεγγίζει κανείς ένα έθνος για να το κρίνει συνολικά.
Φαίνεται πως εμείς κοιτάμε από διαφορετικές πλευρές.
Εγώ, σαν ελληνίδα και χωρίς να έχω αυταπάτες, επιμένω να κοιτώ στο φωτεινό πρόσωπο της Ελλάδας και να το υποστηρίζω.
Και κάτι τελευταίο. Μην βγάζεις γενικευμένα συμπεράσματα από μετανάστες ομοεθνείς και τούτο γιατί αυτές οι πολύ γραφικές κοινότητες, στην πλειονότητά τους, αποτελούνταν από ανθρώπους φτωχούς που ξεριζώθηκαν για λόγους επιβίωσης και δεν είχαν την πολυτέλεια να αναπτύξουν το μορφωτικό τους επίπεδο με αποτέλεσμα να φαίνονται μερικές φορές ας μου επιτραπεί η έκφραση, άξεστοι. Δεν θέλω να προσβάλω κανέναν προς θεού. Προσωπικά μου είναι πολύ συμπαθείς. Και πάλι όμως, αυτοί οι άνθρωποι, όχι μόνο επιβίωσαν αλλά σιγά – σιγά αναπτύχθηκαν και από όσο είμαι σε θέση να ξέρω –γιατί ταξιδεύω συχνά- ο Έλληνας μετανάστης όπου και να πήγε, έγινε από δούλος αφέντης. Έχουν οι περισσότεροι, οργανωμένες επιχειρήσεις είναι οι δεν είναι έτσι;
Τώρα όσον αφορά τη δουλοκτητική κοινωνία. Όντως, υπήρξε τέτοια στην αρχαία Ελλάδα, όπως υπήρξε άλλωστε σε όλους τους μεγάλους πολιτισμούς. Κάποιοι σχεδίαζαν και κάποιοι υλοποιούσαν. Όμως αυτό, η εκμετάλλευση δηλαδή του ανθρώπου από τον άνθρωπο που φυσικά δεν μπορούμε να το χρεώσουμε στους προγόνους μας αποκλειστικά, είναι ένα άλλο θέμα που θα πρέπει να συζητηθεί σε άλλο τόπικ.
Σε καιρό πολέμου πως διαφοροποιούνται κατά την άποψή σου οι βάρβαροι από τους έλληνες;; Εμείς σε τελευταία ανάλυση, όπου επεκταθήκαμε δεν αφήσαμε συντρίμμια αλλά πολιτισμό.
Αυτά, πολύ - πολύ φιλικά Ιόλη.
Να καλωσορίσω έστω και καθυστερημένα τον Νεφελοσυντάκτη και να τον προ(σ)καλέσω να συμμετάσχει σ’ έναν νέο γύρο ανόδου και υπεροχής (με την καλή την έννοια).
Δεν εννοούσα ότι μας προσφέρουν σχετική εκτεταμένη ή ασφαλή γνώση στα σχολεία.
Εννοούσα ότι γίνονται κάποιες αναφορές, έστω και σαν παραμύθι, υποχρεωτικά.
Όμως, η γοητεία της ελληνικής αρχαιότητας, τα νοήματα της ελληνικής μυθολογίας, έστω κι’ έτσι, κουλά και μπερδεμένα με τους αστείους μύθους περί Αβραάμ και Μωϋσή, καταγράφονται στους Έλληνες από νεαρή ηλικία.
Ίσως τα γονίδια να συμβάλουν στη συντήρησή τους Rathamantes και μπορεί να μην είναι τυχαίο που σε κάποια στιγμή της ζωής μας, πολλοί από εμάς, αφού έχουμε εξαντλήσει πια τη θεματολογία της καφετέριας, να επανερχόμαστε στην ανάκληση και την ερμηνεία του ελληνισμού.
Εθνικισμός;
Εγώ θα το έλεγα ιστορική μνήμη Όσιρι και δεν χρειάζεται να απολογούμαστε αν κάποιοι θέλουν να συντηρούν τη μίζερη εικόνα του Γραικού.
Και το τελευταίο: Αν κάποιος ψάχνεται για την ιστορία του δεν σημαίνει κατ' ανάγκη ότι θα οδηγηθεί σε ακρότητες.
Νομίζω ότι σε αυτό το τόπικ, το παραπάνω ξεκαθαρίστηκε από την αρχή - να μην τα ξαναλέμε-.
Εγώ νομίζω πως απλά θα πρέπει να τοποθετηθούμε, Ελλάνιοι όντες, στη σημερινή εποχή, χωρίς υπερβολές και εξάρσεις αλλά και απαλλαγμένοι από τη μιζέρια.
"παν μέτρον άριστον"
Ελλάνιοι υπάρχουν και σήμερα και πίστεψέ με, ακόμα και αυτοί που χρησιμοποιούν λαθεμένα κριτήρια, τους ξεχωρίζουν.
Εκείνο που, ίσως, έχει αλλάξει σήμερα είναι το γεγονός ότι οι άνθρωποι εξειδικεύονται αλλά δεν φιλοσοφούν.
Υπάρχει δηλαδή μία στείρα και μονομερής ανάπτυξη επιμέρους επιστημών που δεν συνδέονται μεταξύ τους. Κατά την άποψή μου, η φιλοσοφία είναι ο συνδετικός κρίκος. Δεν είναι τυχαίο πως οι αρχαίοι προγονοί μας είχαν παραπάνω από μία ειδικότητες , με προέχουσες τα μαθηματικά και οπωσδήποτε τη φιλοσοφία.
Όμως, για να λέμε του στραβού το δίκιο, εκείνοι, είχαν λύσει το βιοποριστικό τους πρόβλημα και ζούσαν με χαμηλές ταχύτητες, μπορούσαν να εξειδικευτούν αλλά και να αναζητήσουν τη διασύνδεση και την ολότητα των πάντων.
Ξέρεις τι σκέφτομαι; ελλάνιοι είμαστε, όλοι όσοι ξεκλέβουμε χρόνο για να σκεφτόμαστε, να προβληματιζόμαστε, να συζητούμε, να αναθεωρούμε.
Στο μέγεθός μας, ο καθένας, μικροί, μεσαίοι και μεγάλοι Ελλάνιοι.
Ξεχωρίζουμε.
Κι' ας μην ισοπεδώνουμε και το γεγονός ότι καταγόμαστε από τούτο δω τον τόπο.
Και για να μην παρεξηγηθώ εννοώ πολύ απλά πως εμείς ως ιθαγενείς, έλληνες, θέλουμε δεν θέλουμε, από μικροί στα σχολεία, το πρώτο πράγμα που μαθαίνουμε είναι οι μύθοι και η ιστορία αυτού εδώ του τόπου ε! και όσο νάναι έχουμε ένα κίνητρο παραπάνω να ασχοληθούμε και να ψαχτούμε λίγο παραπάνω από όλους όσους αποστασιοποιούν τον σύγχρονο Έλληνα από τον αρχαίο πρόγονό του.
Τις καλύτερες ευχές μου σε όλα τα παιδιά του φόρουμ.
Είμαι νέο μέλος και τα πολύ καλά σου λόγια
ήταν για μένα ένα σπουδαίο καλωσόρισμα.
Μια μικρή διόρθωση: Φίλη Iolie
Η αρχαία Ελλάδα κάποτε έφθανε από τα βάθη της Ασίας μέχρι την Ισπανία και ο λόγος γι αυτό ήταν το ότι οι αρχαίοι Έλληνες δεν λάμβαναν υπόψη τους την καταγωγή ενός ανθρώπου, για να τον θεωρήσουν εαυτόν (Έλληνα), αλλά τη μόρφωση, τον πολιτισμό του. Γι αυτούς υπήρχαν μόνο δυο λαοί στη γη, οι πολιτισμένοι ή άλλως Έλληνες και οι βάρβαροι. Έλεγαν «Πας μη Έλλην βάρβαρος». Ο λόγος άλλωστε που ο Ισοκράτης αναφώνησε:
<< Το όνομα πάλι Έλληνες κατόρθωσε να μη συμβολίζει πια την καταγωγή, αλλά την καλλιέργεια του πνεύματος, και Έλληνες να ονομάζονται πιο πολύ όσοι δέχτηκαν τον τρόπο της δικής μας αγωγής και μόρφωσης παρά αυτοί που έχουν την ίδια με μας καταγωγή...>>. (Ισοκράτους Πανηγυρικός, 50)
όσον αφορά την "παλαιότητα" του γραικός και τη σχέση του με τους Έλληνες, επειδή η πρώτη παρέμβασή μου ήταν κάπως πρόχειρη, παραθέτω ορισμένα αποσπάσματα:
'' Η προέλευση της ονομασίας Γραικός (= Έλληνας) είναι αβέβαιη, αλλά ως λέξη είναι συγγενής με τις λέξεις ``γέρων΄΄ και ``γεραιός΄΄ και άρα αρχικά είχε την σημασία του πρεσβυτέρου, του γέροντα, του σεβάσμιου. Ίσως με αυτό το όνομα αποκαλούνταν οι ``υποφήτες΄΄ οι οποίοι ήταν ιερείς χρησμωδοί του Δία.
Την αρχική έννοια του πρεσβυτέρεου και σεβάσμιου είχε και το όνομα Έλλην το οποίο αρχικά ίσως να χαρακτήριζε τους υποφήτες της Δωδώνης. Δηλαδή, το όνομα Έλλην σήμαινε αρχικά λαμπρός, επιφανής και ένδοξος. Αυτό φαίνεται από λέξεις παράγωγα του Έλλην όπως σέλας (= λάμψη, αστραπή), σελήνη, Ελένη, ήλιος (λατινικά ``sol΄΄). Κατά τον Βοιωτό επικό ποιητή Ησίοδο (8ος αιώνας π.Χ.) ο Γραικός ήταν υιός του Δία και της Πανδώρας (μητέρα της Πύρρας η οποία ήταν η σύζυγος του Δευκαλίωνα και μαζί ήταν οι γενάρχες του ανθρωπίνου γένους).
Κατά τον Αλκμάνα οι Γραίκες ήταν οι μητέρες των Ελλήνων. Αυτό ίσως ετυμολογικά να σχετίζεται με το ότι το Γραικοί ίσως να προέρχονται από το ``γραύς΄΄ (=γριά), δηλαδή πάλι έχουμε την έννοια του σεβάσμιου / πρεσβυτέρου. Η γλωσσική αυτή ερμηνεία σχετίζεται και με τις ιταλικές λέξεις Graius (από το ``γραύς΄΄) και Graji, συνώνυμα του Grecus (= Γραικός)!!! Κατά τον Αριστοτέλη οι Γραικοί ήταν οι Δωριείς κάτοικοι της Δωδώνης που αργότερα ονομάστηκαν Έλληνες. Το ίδιο αναφέρει και ο Απολλόδωρος (Αθηναίος ιστορικός του 2ου αιώνα π.Χ.). Το αγγλικό Greece και το γερμανικό Griechenland ανάγονται στο Graecia που ήταν λατινική ονομασία για την Ελλάδα, ονομασία η οποία ανάγεται στους Γραικούς. Οι Ρωμαίοι αποκαλούσαν συνήθως τους Έλληνες Γραικούς: Graeci. Το γεγονός αυτό δείχνει πως το όνομα αυτό μεταδόθηκε από τους Έλληνες στους Ιταλούς, μέσω των αποικιών των πρώτων στην Κάτω Ιταλία και στην Σικελία. To λατινικό Graeci έγινε στα αγγλικά Greeks, στα γαλλικά Grecs, στα ιταλικά Greci και στα γερμανικά Griechen!
Η λέξη Γραικοί ισοδυναμούσε με την λέξη Έλληνες από τα ελληνιστικά χρόνια (τέλη 4ου αιώνα π.Χ.). Σήμερα η λέξη Γραικοί θεωρείται προσβλητική για τους Έλληνες, αφού συνδέθηκε με την λέξη γραικύλος, λέξη που υποδηλώνει έλλειψη εθνικής αξιοπρέπειας!!! Μάλλον έλλειψη γνώσεων γλωσσολογίας δείχνει!!! Έτσι, οι Έλληνες επιμένουν στα αγγλικά η Ελλάδα να αποκαλείται Hellas και όχι Greece. "
"Σύμφωνα με τον Ησίοδο : (Κατάλογος, Ηοίαι), οι Έλληνες ονομαζόταν αρχικά Γραικοί και μετά Έλληνες («Πρότερον μεν Γραικοί νυν δε Έλληνες»). "
"Κατά ορισμένους μελετητές, η ονομασία Έλληνες και Ελλάς εμφανίζεται μόλις τον 7ο αιώνα π.χ. και όπως προαναφέρθηκε, προέρχεται από τους αρχαίους Σελλούς ή Ελλούς, κατοίκους της Ελλοπίας -περιοχή γύρω από την αρχαία Δωδώνη. Από τους κατοίκους αυτούς, πλάστηκε ο μύθος του Έλληνα, του υιού του Δευκαλίωνα και της Πύρρας, γεννάρχη των Ελλήνων."
Ο μύθος :
Αναφέρει ότι πριν από χιλιετίες η ανθρώπινη φυλή είχε φτάσει σε τέτοιο σημείο ύβρεως όπως και σήμερα ?που ο βασιλιάς των θεών, Δίας, αποφάσισε να την αφανίσει. Έτσι, έστειλε κατακλυσμό στη γη που σκότωσε τους ανθρώπους. Σώθηκε, όμως, ο Δευκαλίωνας και η Πύρρα.
Το ζευγάρι σώθηκε από τον μεγάλο κατακλυσμό, γιατί κατά την διάρκειά του είχε κλειστεί σε ένα κιβώτιο, στην κορυφή του όρους Παρνασσός. Έτσι, το ανθρώπινο γένος δεν εξαφανίστηκε ολοκληρωτικά. Έπειτα από συμβουλή του Δία, ο Δευκαλίωνας και η Πύρρα έριχναν μια πέτρα προς τα πίσω τους καθώς περπατούσαν. Κάθε πέτρα που έριχνε ο Δευκαλίωνας γινόταν άνδρας και κάθε πέτρα που έριχνε η Πύρρα γινόταν γυναίκα.
Παρατηρείται εδώ ομοιότητα με τους πρωτόπλαστους της Βίβλου που έπλασε ο Θεός!!!
Ο Δευκαλίωνας έγινε βασιλιάς της Φθίας στην Θεσσαλία και απέκτησε με την γυναίκα του τρία παιδιά, τον Αμφικτύονα, την Πρωτογένεια (το όνομα δεν είναι τυχαίο - όπως και τα περισσότερα αρχαιοελληνικά ονόματα - και τον Έλληνα! Από τον Έλληνα δημιουργήθηκε η ελληνική φυλή!!! Στον μύθο αυτό φαίνεται και το γεγονός του κατακλυσμού που προφανώς είναι ο ίδιος με τον κατακλυσμό του Νώε που περιγράφει η Καινή διαθήκη!!!
Δεν είναι συναρπαστικό ;;
πηγή : http://e-greek.gr/politism.htm
Αγαπητέ φίλε osiris - myth συγνώμη αν τροποποίησα λίγο το θέμα σου αλλά δεν θα πρέπει να ξέρουμε να βάζουμε στη θέση τους όσους μας αποκαλούν υποτιμητικά γραικούς;;
Για το Ελλάνιος / Έλλην ω ναι!!! επιμένω
όταν στέλνω για παράδειγμα επιστολές στο εξωτερικό δε γραφω ποτέ Greece αλλά Hellas και τούτο διότι τι να κάθεσαι να εξηγείς στους αδαείς;
Προϋπήρξε ο γραικός του Έλληνα. Ο πρώτος Έλλην ήταν ο γιός της Πύρρας και του Δευκαλίωνα - το γνωστό ζευγάρι που επιβίωσε από τον κατακλυσμό αφού κλείστηκε σ' ένα πυθάρι στον Παρνασσό.
Γραία ήταν η ονομασία μιας πόλης κοντά στην Κύμη Ευβοίας και σημαίνει "πολύ παλιά, γηραιά".
Συνώνυμη πόλη - αποικία ιδρύθηκε στη Ν. Ιταλία.
Έτσι μας προέκυψε και το γραικός το οποίο επαναλαμβάνω είναι παλιαότερο του Έλλην.
Δεν υπάρχει συνεπώς τίποτα το επιλήψιμο στο όνομα γραικός. Το αντίθετο θα έλεγα. Στην πορεία και επί Τουρκοκρατίας, υποτιμήθηκε συστηματικά το όνομα γραικός αλλά, από ανθρώπους αδαείς και άσχετους με την ιστορία.
Αυτό εμένα δεν με αγγίζει. Και ως Ελληνίδα και ως Γραική νοιώθω περηφάνεια.
Τώρα, αν θέλετε την προσωπική μου άποψη, ηχητικά και μόνο, προτιμώ το Έλλην.
Για την ακρίβεια, αυτή είναι η πρώτη φορά που εμφανίζομαι και τοποθετούμαι σε ένα θέμα.
Για το συγκεκριμένο θέμα : Πιστεύω ακράδαντα ότι υπάρχει αυτή η δυνατότητα επικοινωνίας και μάλιστα, πρόκειται για μια αρχέγονη λειτουργία που εξυπηρετούσε (και εξυπηρετεί) τις ανάγκες επικοινωνίας μιας ομάδας.
Τη συναντάμε σε κατώτερες μορφές ζωής όπως για παράδειγμα, στα ψάρια.
Βλέπεις κοπαδάκια που κολυμπούν συγκεντρωμένα προς μία κατεύθυνση και ξαφνικά, σαν να δέχονται μια εντολή από κάπου, αλλάζουν πορεία ταυτόχρονα, απόλυτα συντονισμένα σαν ένα σώμα. Είναι εκπληκτικό!
Στον άνθρωπο, η λειτουργία αυτή είναι σε λανθάνουσα κατάσταση δεδομένου ότι επικοινωνιακές ανάγκες ικανοποιούνται με τη χρήση της γλώσσας είτε ακόμα και με τη νοηματική.
Όπως όλοι, έτσι κι' εγώ έχω κατά νου πολλές εμπειρίες αυτού του τύπου της επικοινωνίας με άτομα για τα οποία έχω ιδιαίτερο ενδιαφέρουν.
Μπορεί να είναι και μονοσύμαντη - με την έννοια ότι μπορεί εγώ να αντιλαμβάνομαι την ψυχική κατάσταση ενός ατόμου, να μπαίνω στο μυαλό του, χωρίς αυτό απαραίτητα να αισθάνεται το ίδιο. Μου έχει συμβεί.
Όμως, φίλε benetton, χωρίς να αμφισβητώ αυτό που σου συμβαίνει, μπορεί σε μία κατάσταση αμοιβαίου ερωτισμού, κάλλιστα τα άτομα να σκέπτονται και να αισθάνονται το ίδιο χωρίς απαραίτητα να συνδέονται τηλεπαθητικά δεδομένου ότι σε αυτή την κατάσταση η σκέψη του ενός για τον άλλο είναι αποκλειστική και οι επιθυμίες κοινές.
Καταλήγοντας, σαφώς πιστεύω στην τηλεπάθεια, την ψυχική σύνδεση των ατόμων, την -πως να την πω- 6η αίσθηση.
quote:
[quote] [/αισθάνομαι ασφάλεια. Είναι αστείο, γιατί σε τι μπορεί να με προστατέψει ένα μικρό ζωάκι; quote]
Narya, να σε προστατέψει ίσως όχι. Να σε προειδοποιήσει όμως ναι.
Σημαντικό!
[quote] [/οσο αναφορα τον θανατο ισως τα ζωα να νοιωθουν και τον δικο τους γιατι απο δικη μου εμπειρια και απο εμπειριες φιλων μου μερικα απο αυτα ειδικα τα γερασμενα καποια στιγμη εφευγαν απο το σπιτι και μετα απο λιγες μερες απλα τα εβρισκαν νεκρα. quote]
Μπορεί να μην είναι κανόνας, αλλά είναι γεγονός ότι κάποια από αυτά, υπό ορισμένες ίσως συνθήκες και αναλόγως της σχέσης που έχουν αναπτύξει με τους ανθρώπους τους , να αντιλαμβάνονται την έλευση του θανάτου και να περνούν με τον τρόπο τους, το σχετικό μήνυμα.
Κάποτε - ήμουν μικρή - στην αυλή μας μαζεύτηκε μία γατούλα με τα τέσσερα μικρά της. Υιοθέτησαν την αυλή μας κι' εμείς αναλάβαμε την "κηδεμονία" τους. Ένα από αυτά, ήταν αγριμάκι. Δεν μας άφηνε να το πλησιάσουμε. Κάποτε, επέστρεψε στην αυλή με ένα μεγάλο τραύμα στο κεφάλι του. Εκείνο το βράδυ, μας πλησίασε και μας άφησε να το περιποιηθούμε. Του βάλαμε μπεταντίν και σκοπεύαμε να το πάμε στο γιατρό την επομένη. Σε κάποια στιγμή όμως, το γατάκι σηκώθηκε να φύγει. Το άφησα μόνο και μόνο για να παρακολουθήσω την κίνησή του και να εκτιμήσω την κατάστασή του γιατί φαινόταν πραγματικά πολύ κακοποιημένο. Καθώς το παρακολουθούσα να απομακρύνεται, το βλέπω να σταματάει, γυρίζει το κεφαλάκι του, μας κυττάει και βγάζει μία σύντομη αλλά σπαρακτική φωνούλα. Ο πατέρας μου είπε "Ο κινέζος -το όνομά του- ήρθε να μας χαιρετήσει και πάει να πεθάνει μακριά από την αυλή. Έτσι έγινε ... Πάνε τόσα χρόνια δεν μπορώ να το ξεχάσω. Ο πατέρας μου έχει μεγαλώσει στην επαρχία και ξέρει πολύ καλά τη συγκεκριμένη συμπεριφορά των ζώων.
[quote] [/Επίσης,εκτός από τα καθήκοντα φύλαξης (όταν δεν κοιμάται!) τον εμπιστεύομαι απόλυτα σαν κριτή των ανθρώπων.Όταν ο σκύλος μου δείχνει να συμπαθεί κάποιον,τότε είναι καλός άνθρωπος. Αντίθετα,έδειχνε να αντιπαθεί έναν συγκεκριμένο φίλο μου,ο οποίος με πρόδωσε!
quote]
ΑΥΤΟ ΞΑΝΑΠΕΣΤΟ ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΜΕ ΚΕΦΑΛΑΙΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ!!
Όμως, ειδικά για τα αιλοροειδή, θα έλεγα ότι έχουν αυτή την ιδιότητα ίσως περισσότερο ανεπτυγμένη από όλα τα άλλα. Είναι υπάρξεις μυστηριακές. Άλλωστε, δεν είναι τυχαίο και το γεγονός ότι λατρεύτηκαν από λαούς που ενασχολήθηκαν με τον αποκρυφισμό, π.χ. στην αρχαία Αίγυπτο. Αντίθετα, στην τεχνοκρατική δύση, η γάτες δεν είναι και τόσο πολύ αρεστές και ίσως, από πολλούς, να είναι μισητές.
Φοβάμαι ότι βγήκα λίγο εκτός θέματος.
Στο θέμα μας :
Έχω μία γάτα. Την έχω μεγαλώσει, ζω μαζί της οκτώ χρόνια.
Είναι η συντροφιά μου, αλλά, και ο φύλακάς μου.
Νοιώθω ασφάλεια γιατί ξέρω πως αντιλαμβάνεται οτιδήποτε μπορεί να συμβεί στο χώρο μου και και με προειδοποιεί.
Ναι δεν είναι υπερβολή.
Πέντε - δέκα λεπτά πριν χτυπήσει η πόρτα, η γάτα μου το αντιλαμβάνεται. Όταν είναι κάποιος γνωστός με τον οποίο έχει καλές σχέσεις, η μητέρα μου ή ο φίλος μου συνήθως, κάθεται πίσω από την πόρτα και περιμένει ανυπόμονα.
Άν είναι ξένος, π.χ. διανομέας, σηκώνεται και κρύβεται.
Τα βράδυα κοιμάται ήσυχα. Μέχρι στιγμής δεν έχει τύχει κάτιαντίστοιχο με αυτό που πριγράφει ο avatar για να τη διεγείρει.
Όμως, κάποιες στιγμές, εκεί που καθόμαστε πλάι πλάι ήσυχα, κυρίως βράδυα, βλέπω τα ματάκια της να καρφώνονται στο πουθενά, σα να βλέπουν κάπου που εγώ δεν μπορώ να εισχωρήσω. Μετά, την παρακολουθώ να ακολουθεί με το βλέμα της κάτι που κινείται στο χώρο.
Αυτό συμβαίνει συχνά και για αρκετή ώρα, ώσπου, επανέρχεται στη βολή μας.
Δεν είναι υπερβολή ούτε παιχνίδι της φαντασίας μου.
Όμως, δεν φοβάμαι και τούτο γιατί η γάτα μου είναι ήρεμη.
Άρα, δεν είναι κάτι κακό αυτό που μερικές φορές παρακολουθεί να κινείται ανάμεσά μας.
Τέλος πάντων, ήθελα να καταλήξω στο γεγονός ότι για μένα η γάτα μου είναι ένα "ενδιάμεσο" που εμπιστεύομαι απόλυτα.
Με βάση τη θεωρία αυτή όπου θεωρεί όλες τις πιθανότητες και τις επιλογές υλοποιήσιμες, υφίστανται παράλληλα με το δικό μας σύμπαντα από τα οποία, μερικά διαφέρουν ελάχιστα από το δικό μας ενώ κάποια άλλα έχουν πάρει εντελώς διαφορετική πορεία.
Ωραίο να το ακούς αλλά οπωσδήποτε δεν το χωράει ο νούς τουλάχιστον αυτό το 1/10 αν δεν απατώμαι, με το οποίο δουλεύουμε.
Η προσωπική μου άποψη για την ιστορία του zim.
Πιστεύω ότι ήταν χρονοαναδίπλωση. Τουλάχιστον αυτό το χωράει καλύτερα το μυαλό μου.