- Παράξενες Ιστορίες No1... - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.
quote:
ΜΗΠΩΣ ΕΙΝΑΙ Η ΙΔΕΑ ΜΟΥ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΚΑΤΙ ΗΤΑΝ? ΠΑΝΤΩΣ ΣΥΓΟΥΡΑ ΜΥΡΙΖΕ ΤΗ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ ΜΥΡΩΔΙΑ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΕΜΠΑΙΝΑ.γιατι ενα παιδικο δωματιο να μυριζει ετσι?
Mήπως απλα τα 'χε κάνει το μωράκι...?!
"Στην Αφρική θα πάω με τους Massai...!"
http://img.pathfinder.gr/clubs/photos/70380/29.jpg
Με κάθε επιφύλαξη. Ο Αινστάιν είχε μιλήσει για την αναδίπλωση του χρόνου ως εξής. Ο χρόνος δεν είναι μία ευθεία πορεία προς το μέλλον όπως τον αντιλαμβανόμαστε αλλά μία διάσταση μέσα στην οποία θεωρητικά, μπορούμε να κινηθούμε προς όλες τις κατευθύνσεις όπως και σε όλες τις άλλες γνωστές μας διαστάσεις. Δηλαδή, να πάμε ακόμα και πίσω ή μπροστά στο μέλλον.
Μεγαλύτερη ανάλυση δεν μπορώ να κάνω γιατί δεν είμαι και ειδική απλά, μεταφέρω με πολύ ρίσκο και εντελώς εκλαικευμένα κάποια πράγματα που έχω διαβάσει -δυστυχώς δεν θυμάμαι τώρα τις πηγές τους.
Άν κάποιος ξέρει κάτι παραπάνω θα μπορούσε να συμπληρώσει.
Κανένας φυσικός στα δωμάτια;;;
Φιλικά
Ιόλη
Λες η zim που είναι μαμά να μην μπορούσε να ξεχωρίσει αν το παιδάκι τα έχει κάνει;
Όντως περίεργο zim, αλλά αν "επιστρέφουν" οι άνθρωποι που μας αγαπάνε γαιτί να μην επιστρέφουν και τα ζωάκια μας; Το βρίσκω πολύ γλυκό γιατί δεν μπορώ να δεχτώ ότι οι ψυχούλες τους χάνονται και δε θα τα ξαναδούμε ποτέ. Όταν πέθανε η σκυλίτσα μας την έβλεπα συνέχεια στον ύπνο μου να μου μιλάει και να με "αγκαλιάζει" με τα μπροστινά ποδαράκια της. Μετά αισθανόμουν πολύ χαρούμενη. Την τελευταία φορά που την είδα την έβλεπα να στέκεται σε απόσταση σαν να με αποχαιρετούσε.
quote:Με εκανες και ανατριχιασα.Αυτο ηταν πολυ γλυκο.Οπως βλεπουμε στα ονειρα μας αγαπημενα προσωπα που εχουμε χασει,ετσι βλεπουμε και τα ζωακια μας.Μερικες φορες τα ζωακια ειναι πιο ανθρωποι απο τους ανθρωπους...
Αμάν πια βρε scully!!!Λες η zim που είναι μαμά να μην μπορούσε να ξεχωρίσει αν το παιδάκι τα έχει κάνει;
Όντως περίεργο zim, αλλά αν "επιστρέφουν" οι άνθρωποι που μας αγαπάνε γαιτί να μην επιστρέφουν και τα ζωάκια μας; Το βρίσκω πολύ γλυκό γιατί δεν μπορώ να δεχτώ ότι οι ψυχούλες τους χάνονται και δε θα τα ξαναδούμε ποτέ. Όταν πέθανε η σκυλίτσα μας την έβλεπα συνέχεια στον ύπνο μου να μου μιλάει και να με "αγκαλιάζει" με τα μπροστινά ποδαράκια της. Μετά αισθανόμουν πολύ χαρούμενη. Την τελευταία φορά που την είδα την έβλεπα να στέκεται σε απόσταση σαν να με αποχαιρετούσε.
quote:
Όταν πέθανε η σκυλίτσα μας την έβλεπα συνέχεια στον ύπνο μου να μου μιλάει
? ? ?
"Στην Αφρική θα πάω με τους Massai...!"
http://img.pathfinder.gr/clubs/photos/70380/29.jpg
Έχω επίσης δει αρκετές φωτογραφίες στο διαδίκτυο (όπως και οι 2 που παραθέτω) χωρίς να ξέρω αν όλα αυτά αληθεύουν ή όχι. Πάντως προσπαθώ να κρατώ ανοιχτό μυαλό για όλα.
Σημ.: Οι φωτογραφίες είναι από την ιστοσελίδα http://www.ghoststudy.com
* Ειρήνη *
~ Love is the only truth ~
Φιλικα Γιωργος.
MY LIFESTYLE DETERMINES MY DEATH STYLE!!!!
Διαβασα τις καινουριες ιστοριες και σκεφτομουν, στο περιστατικο με τον παππου σου „Κανω μια ευχη“, δεν πιστευω οτι ειχε συνδεσει τον θανατο του με τον λαγο. Σιγουρα ομως μετα το αποφασισε και σκεφτηκε την γυναικα του. Καταβαθως ειναι ωραιο να ξερεις, οτι εφυγε τιμιος και „με το κουτελο καθαρο“. Εκεινες τις εποχες παντως υπηρχαν σιγουρα αλλες αξιες, γιατι και εμενα ο παππους μου στη διαθηκη του ευχηθηκε στα παιδια και εγγονια του να ειμαστε παντα τιμιοι.
Εψαξα σε ενα βιβλιο για τις εμαφανισεις ζωων. Γραφει λοιπον, οτι θεωρουνται εξισου συχνες με αυτες των ανθρωπων. Υπαρχουν επισης τοσο τα καλοπροαιρετα ζωακια, που δεν θελουν να αποχωριστουν τα αφεντικα τους, οσο και καποια αλλα πιο κακοβουλα.
Εχω μια απορια για το παραλληλο συμπαν. Υπαρχει δηλαδη πχ ενα δευτερο σαν το δικο μας, που εξελισσεται σχεδον ιδια. Υπαρχουμε αρα και εμεις 2 φορες;
Σιγουρα τα πνευματα διπλα στα παιδια θα ειναι κατι σαν φυλακες αγγελοι, ομως παρολαυτα δεν ειμαι και πολυ σιγουρη,οτι και ετσι μου αρεσει το γεγονος. Δεν ξερω πως θα αντιδρουσα στην εμφανιση ενος πνευματος, ακομα και συγγενικου μου προσωπου. 
Έχω ξανα-γράψει σε αρκετά μηνύματά μου, οτι για μένα είναι εντελώς ξεκάθαρο το ότι υπάρχει «κάτι» που προειδοποιεί ΠΑΝΤΑ (τον ίδιο ή τους αγαπημένους του) όταν είναι να συμβεί κάτι τέτοιο.
Έχοντας ακούσει αρκετές ιστορίες τέτοιες μπορώ να επιβεβαιώσω δύο με βεβαιότητα. Όταν έχασα την μητέρα μου υπήρχαν πολλά «τέτοια» προειδοποιητικά μηνύματα, καθώς και όταν σκοτώθηκε η φίλη μου με το αγόρι της....
Δεν ξέρω γιατί συμβαίνει αυτό, αφού επίσης είμαι πεπεισμένη ότι δεν μπορείς να κάνεις ουσιαστικά τίποτα για να αλλάξεις αυτό που θα συμβεί, απλά συμβαίνει...
* Ειρήνη *
~ Love is the only truth ~
quote:
Συντεκνισσα Scully ο παππους μου αυτοκτονησε οπως καταλαβες επειδη δεν ηθελα να προδωσει τον κλεφτη.Δεν ειχε ομως συνδυασει το γεγονος αυτο με τον λαγο που ειδε.Μετα καταλαβαμε εμεις οι συγγενεις οτι ειχε σχεση.Ο παππους μου δεν ειχε στο μυαλο του το λαγο οταν αυτοκτονουσε.Το ειχε ξεχασει τελειως το γεγονος αυτο.Ομως εμεις το συνδυασαμε..και καταλαβαμε πως πραγματικα ο λαγος με το 1.5 υψος μετρο και τη φουσκωμενη κοιλια ηταν προαγγελος του θανατου του.Οπως ειδες τον παπου μου τον βρηκαν πρησμενο παντου..
Φιλικα Γιωργος.
Λαγός, 1,5m...!
Χμμμμ....!
Που 'σαι μπαμπά ν'ακούσεις...!
"Στην Αφρική θα πάω με τους Massai...!"
http://img.pathfinder.gr/clubs/photos/70380/29.jpg
αν ισχυει οτι υπαρχουν πνευματα, γιατι να μην υπαρχουν και αυτα των ζωων? ψυχουλες ειναι και αυτα.
narya, εγω ειχα παθει μεγαλη πλακα οτανπεθανε το δικο μας οποιος εχει ζωο μονο μπορει να καταλαβει. Την ειχαμε σαν παιδιν της συμπεριφερομασταν οπως σε ανθρωπο γι αυτο και ηταν σαν να χασαμε καποιον συγγενη μας.κι εγω και οι γονεις μου 1 μηνα κλαιγαμε.
Τωρα ομως την εχω ξεχασει και απορω και εγω με τον εαυτο μου.
quote:
scully εκτος του οτι ξερω να ξεχωριζω τι μυρωδια απο "χιλιομετρα" μακρυα(εχω κανει διατριβη!) συγουρα δεν ειχε κανει.Ημυρωδια ηταν 100% του σκυλιου μου. Ενταξει το μωρο μπορει να γκρυνιαζε απο καποιο δοντακι αλλα αυτο με τη μυρωδια(ηταν πολυ χαρακτηριστηκη)
Eλα βρε, πλάκα έκανα...!
Χμμμ...!
Τώρα με έβαλες σε σκέψεις...!
Του σκύλου σου...
Α!
Να ρωτήσω κατι...
Ο σκύλος σου είχε πεθάνει πριν να γεννηθεί το μωρό...?!
"Στην Αφρική θα πάω με τους Massai...!"
http://img.pathfinder.gr/clubs/photos/70380/29.jpg
Όταν πέθανε η σκύλα μου η ΒΟΝΥ μετά από 13 χρόνια μέσα σε φρικτούς πόνους από καρκίνο ήμουν απαρηγόρητη.(ήταν ημίαμο λυκόσκυλο που είχα βρει και μαζέψει από το δρόμο όταν ακόμα ήταν κουτάβι)
Οι δικοί μου βέβαια κατά κάποιο τρόπο χαρήκανε (μέσα στη λύπη και στην απόγνωσή τους) γιατί με τρώγανε όλα αυτά τα χρόνια να κάνω παιδί και γω επειδή η ΒΟΝΥ μου γέμιζε όλα τα κενά λόγω της μητρότητας και της τρυφερότητας που ένιωθα δεν ήθελα να κάνω και όλο το άνέβαλλα.
Η αδελφή μου ήταν πεπεισμένη ότι αν έκανα εκείνο τον καιρό παιδί η ΒΟΝΥ θα λειτουργούσε κάπως ανταγωνιστικά απέναντί του (όχι βέβαια σε σημείο επικινδυνότητας γιατί ήταν πολύ τρυφερό σκυλί ακόμη και γατάκια είχε θηλάσει) γιατί ήταν υπερβολικά δεμένη με μένα.
Όταν την έχασα ερχόταν που και που στον ύπνο μου και φαινόταν πολύ χαρούμενη και ζωηρή όπως όταν ήταν πριν προσβληθεί από καρκίνο. Τις μέρες εκείνες ξυπνούσα μέσα σε αναφιλητά και μου ήταν πολύ δύσκολο να πιστέψω ότι δεν την είχα κοντά μου να τη χαϊδέψω και να έρθει να μου τρίψει το κεφαλάκι της πάνω μου.
Όταν μετά από λίγους μήνες έμεινα έγκυος στην κόρη μου δεν ξαναεμφανίστηκε ποτέ πια.
τωρα θα φοβαμαι και τη σκια μου.
το μωρο μου οταν ηταν πολυ μικρο σε καποιες φασης καρφωνε το βλεμα του καπου και γελουσε εδειχνε γενικα οτι με καποιον επικοινωνουσε, μαλιστα 2-3 φορες ειχα φοβηθει παρα πολυ αντιδρουσε σαν καποιος να το απασχολουσε,μαλλον ευχαριστα.Απομακρυνομουν μηπως κοιτουσε εμενα και αλληθοριζε λογω ηλικιας ,αλλα αυτο συνεχιζε.Αλλο να το λες και αλλο να το βλεπεις.Πραγματικα ηταν πολυ τρομακτικο.Κρατησε περιπου 2 εβδομαδες.
Πριν πεθανει το σκυλακι μου, για ενα μηνα εβλεπα οτι ειμασταν καπου και αυτο εφευγε προς αντιθετη κατευθυνση και ηταν λυπημενο.Ξυπνουσα με κλαματα και δεν μπορουσα να ηρεμησω.δεν φανταζομουν ομως τι θα ακολουθουσε.Μολις σταματησα να το βλεπω μετα απο 4-5 μερες πεθανε.
Μαλιστα εγω τοτε ημουν σε νησι και ειχε ερθει η μαμα μου να με δει,ηθελα να μεινει γιατι της εχω αδυναμια,αλλα ηθελα να φυγει να παει στο σκυλακι, (ξεροντας οτι το φροντιζε ο μπαμπαςμου),λοιπον η μαμα μου εφυγε σαββατο και η νερα πεθανε τεταρτη...
Θα μου πεις γιατί οι άνθρωποι και οχι τα ζώα...?!
Και γιατί δηλαδή μόνο τα σκυλιά και οι γάτες και οχι και τα μυρμηγκια, οι κατσαρίδες και οι μύγες...?!
Σαν κατοικίδια ο ανθρωπος συνηθως προτιμάει γάτες ή σκυλιά...τα αγαπάει, τα φροντίζει, δένεται μαζι τους...
Έτσι, όταν τα χάσει, στεναχωριέται!
Αυτη η στεναχωρια ίσως να "παίζει" με το μυαλό και να μας κανει να φανταζομαστε καταστασεις ή να τις παρερμηνεύουμε...!
"Στην Αφρική θα πάω με τους Massai...!"
http://img.pathfinder.gr/clubs/photos/70380/29.jpg
ΤΙ ΣΥΜΠΤΩΣΗ, ΚΑΙ ΕΓΩ ΕΜΕΙΝΑ ΕΓΚΥΟΣ ΚΑΠΟΙΟΥΣ ΜΗΝΕΣ ΜΕΤΑ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΤΗΣ ΝΕΡΑΣ ΚΑΙ ΕΚΑΝΑ ΚΟΡΙΤΣΑΚΙ.ΑΠΟ ΤΟΤΕ ΚΑΙ ΕΓΩ ΔΕΝ ΤΗΝ ΞΑΝΑΕΙΔΑ ΣΤΟΝ ΥΠΝΟ ΜΟΥ(ΕΝΩ ΤΗΝ ΕΒΛΕΠΑ ΣΥΧΝΑ) ΓΙ ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΛΕΩ ΠΩΣ ΤΗΝ ΞΕΧΑΣΑ.
ΤΩΡΑ ΜΕ ΤΗ ΜΑΜΑ ΜΟΥ ΛΕΜΕ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΠΑΛΙ ΚΑΛΑ ΠΟΥ ΗΡΘΑΝ ΕΤΣΙ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΓΙΑΤΙ Η ΚΑΗΜΕΝΗ Η ΝΕΡΑ ΘΑ ΠΕΘΕΝΕ ΑΠΟ ΖΗΛΙΑ.
ΤΟ ΜΩΡΟ ΣΟΥ ΑΒΑΛΟΝ ΠΟΣΟ ΕΙΝΑΙ ΤΩΡΑ?
quote:
oneiric 1 τι φωτογραφιες ηταν αυτες?
Φίλε/η zim,
Απλά «επιβεβαιώνουν» αν θες, το ότι τα μωράκια δέχονται «επισκέψεις 
* Ειρήνη *
~ Love is the only truth ~
Πάντως δεν μπορώ να φανταστώ πως το "φαντασματάκι" του δικού σου κατοικίδιου να είναι κακόβουλο. Άφού μόνο να αγαπάνε ξέρουν τα κακόμοιρα τα ζωάκια!
zim κι εγώ είχα πάθει τρομερό σοκ με τον θάνατο της σκυλίτσας μας. Είχαμε αποφασίσει να μην έχουμε ξανά ζωάκι. Ε, δεν πέρασε μια βδομάδα και μας "φορτώθηκε" ο γατούλης που έχουμε μέχρι σήμερα, από το πουθενά. Και σιγά σιγά ξέχασα και εγώ την σκυλίτσα μας καθώς υιοθέτησα το γατάκι. Θείο δώρο; Σύμπτωση; Ποιός ξέρει;