- ο ξεπεσμός με αφορμή το ποδόσφαιρο - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.

δεν θυμάμαι, τον αγγλικό τίτλο, ούτε ποιοι έπαιζαν και δεν μ'ενδιέφερε να θυμηθώ κιόλας....

θυμάμαι όμως πως αναγνώρισα στους χαρακτήρες της ταινίας πολλούς και πολλές...

games people play...

εξαιρετική ταινία και διδακτική, για όοολα υπάρχει καιρός και τρόπος...

Galadriel

in God we trust

με απέραντο σεβασμό και αγάπη ο μάνος σας

θα πεις συγνώμη?

ή έστω είχες δίκιο?

σαν άνθρωπος δίκαιος, σαν φίλος αληθινός (αλήθεια υπήρξες?), σαν άντρας που σέβεται τον εαυτό του?

θα είσαι ακόμα εδώ τότε? θα είμαι εγώ?

θα αντέξεις τότε να μου το πεις? ή να το πεις στον εαυτό σου?

κι όπως (με την ίδια δύναμη και θάρρος) τώρα υπερασπίζεσαι το ψέμμα, τότε θα κάνεις το ίδιο και για την αλήθεια?

Galadriel

in God we trust

το παρόν θέμα δεν είναι φτιαγμένο για συζήτηση και ανταλλαγή απόψεων αλλά έχει καθαρά ημερολογιακό χαρακτήρα...

κάτω απ' αυτό το πνεύμα γράφω εδώ ό,τι γράφω και όχι ως απάντηση στον οποιονδήποτε...

αν σου άρεσε αυτό που έγραψα χαίρομαι πολύ πραγματικά

ελπίζω να συνεχιστεί έτσι...

Galadriel

υ.γ. ορίστε βγήκα κι εγώ εκτός θέματος, αλλά δεν πειράζει για μια φορά...

in God we trust

ακόμα κι αυτές υφίστανται μέσα από τα φίλτρα που το μυαλό διαθέτει...
"βούτα την γλώσσα σου στο μυαλό σου" περίεργη φράση ε?

εκεί που η αφή έχει αντικαταστήσει την ομιλία
και η όραση την ακοή (συγνώμη για το κλόπυραϊτ)

το καταλληλότερο μέρος για να βουτήξει κανείς τελικά την γλώσσα του είναι το μυαλό ...

και όχι μόνο...

Galadriel

in God we trust

με απέραντο σεβασμό και αγάπη ο μάνος σας

quote:

---

Ολα βρίσκονται στο μυαλό μας....
πίσω απ'αυτό που μπορούν να δουν τα μάτια, ή που οι υπόλοιπες αισθήσεις μπορούν να ανιχνεύσουν...

---

[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
[Πιες με,με τα μάτια σου και θα σου κάνω πρόποση με τα δικά μου, ή άφησε ένα φιλί στο ποτήρι μου, και δεν θα ψάξω γιά κρασί...]

Χιλιοπαιγμένες σκηνές, λόγια που άκουσα ξανά και ξανά και χτυπήματα στο χάος...

Στιγμές από το παρελθόν... όχι αυτού του κύκλου, μα πιο παλιά, τότε που τα πράγματα ήταν πιο αγνά, πιο απλά, αλλά και πιο σύνθετα... τότε που η "ματιά" ήταν γνώση και η "γνώση" ήταν μέσα στο αίμα μου...

Πονούσες και το ένιωθα, το έπαιρνα από μέσα σου και σε έκανα πλήρη ξανά... τότε που Ήσουν... τότε που Ήμασταν... τώρα?... Είμαι...

Ήταν τα λόγια σου πραγματικά ή ποίηση κάποιου άλλου?

Όταν έγερνα απαλά πάνω στα στάχυα και στα μάτια μου καθρεφτίζονταν τα δικά σου... ήταν τα λόγια σου πραγματικά ή κάποιου άλλου?

Ήταν τα αισθήματα σου πραγματικά ή πλάσματα του μυαλού σου?

Όταν χανόσουν μέσα μου και η καρδιά σου χτυπούσε άγρια δίπλα στην δική μου... ήταν τα αισθήματα σου πραγματικά ή μόνο στο μυαλό σου?

Ήταν τα όνειρα σου πραγματικά ή ξαναειπωμένες φαντασίες?

Όταν στο ημίφως των κεριών ξάπλωνα στο κορμί σου και ταξίδευα μαζί σου... ήταν τα όνειρα σου πραγματικά ή φαντασίες?

Ήταν τα δάκρυα σου πραγματικά ή σταγόνες παγωμένης βροχής?

Όταν με άγγιζε η φλόγα και το πνεύμα μου πετούσε... ήταν τα δάκρυα σου ή σταγόνες βροχής?

Ήσουν Εσύ πραγματικός ή φάντασμα της συντροφικής μου σπείρας?

Όταν το Φως έσβησε μέσα σου και χάθηκες στα ψηλά βουνά... ήσουν ποτέ πραγματικός ή ένα φάντασμα που ήρθε να με παραπλανήσει?

Φώλιασε η ύλη μου στη Γη και το πνεύμα μου αγκάλιασε τα άστρα... ήσουν απλά ένα φάντασμα και δεν κατάφερες ποτέ να το ξεπεράσεις...

Είσαι ακόμη το ίδιο φάντασμα και λαμβάνεις την τιμωρία που σου αρμόζει... και εγώ?

...φώλιασε η ύλη μου στη Γη και το Πνεύμα μου κατοίκησε τα άστρα... μέχρι να γίνω θήκη για το σπαθί που μου αξίζει...

.
.
.
@rwen... the Gardian...

ο καλός πολεμιστής, δεν πάει μόνος του στον εχθρό...
τον αφήνει να έρθει να τον βρει στο δικό του πεδίο μάχης, να κουραστεί ψάχνοντας, να κατα-αναλωθεί προσεγγίζοντας και πολεμώντας...

κρατήστε τις δυνάμεις σας...

Galadriel

in God we trust

Το ζησα,
απλά γύρισα σελίδα.

στο Σκοτάδι πέφτει μόνο αυτός που απ' την αρχή το κουβάλαγε μέσα του,
αυτός που το ειδικό βάρος της σκιάς του δεν του επέτρεψε να ανυψωθεί στο Φως.

Και ο Διάβολος γλυκομίλητος είναι, Εγώ όμως ήρθα για να βάλω μαχαίρι στα χέρια των ενάρετων...

Gabriel

in God we trust

ΑΝ ΝΙΩΣΕΙΣ ΤΗΝ ΣΚΙΑ ΣΟΥ ΝΑ ΦΕΥΓΕΙ ΜΗΝ ΓΥΡΙΣΕΙΣ ΠΙΣΩ ΝΑ ΤΗΝ ΚΟΙΤΑΞΕΙΣ

με έκανες να χαμογελάσω ξανά Θεε μου,
πως να στο ξεπληρώσω αυτό?
παρά μόνο... τραγουδώντας.

Εγώ που δεν είμαι Κάποιος,
παρά μόνο γιατί είμαι μαζί σου...

Gabriel

in God we trust

με απέραντο σεβασμό και αγάπη ο μάνος σας

απλώνουν το χέρι και ζητάνε επαφή...

κάποιοι όμως μέσα απ' αυτή την κίνηση ξυπνάνε τους εσωτερικούς τους δαίμονες... το χέρι γίνεται γροθιά και προσπαθεί να χτυπήσει τους άλλους για να μην πληγωθεί το ίδιο...

αυτό το χέρι, σαν παιδιού, έχει ανάγκη να το κρατήσει κάποιος σφιχτά και να πει : "μη φοβάσαι, θα σε κρατάω εγώ, μαζί θα πάμε όπου θες"

κλεισμένοι σε μια αβέβαιη πραγματικότητα, το τραβάνε πίσω...

ξαναγυρνάνε στα τείχη που έχτισαν γύρω τους, εκεί που είναι ασφαλείς αλλά μόνοι...

τα τείχη πέφτουν με μουσική...

σ'αυτά τα τείχη θα έστελνα μόνο ένα "Song instead of kiss"...

Galadriel

in God we trust