- Ο ασταθής δίσκος, οι εύθραυστες εγγραφές και η στοχαστική απόγνωση. - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.

Το πρώτο θυμίζει ήλιο, μυρίζει μπαμπού κι ηλιοκαμμένα δέρματα
και έχει τη γεύση της αρμύρας και την αίσθηση του στεγνωμένου σιέλου: λίγο πριν πιεις το νερό, μετά το φιλί, κάπου ανάμεσα στον καφέ και το τσιγάρο.
Ακούγεται ξεκάθαρα σαν ένα τζιτζίκισμα το μέσημέρι, τσούζει τα μάτια σαν άμμος και τις νύχτες λαμποκοπάει τα φώτα στο λιμάνι και κολλάει τη γύρη των πεύκων στη μύτη.

Η ζωή είναι σαφώς πιο έντονη: κάθε λογής περιπέτεια ξεκινάει εκεί και τελειώνει με την ερήμωση των παραλιών και τα πρώτα πεσμένα φύλλα.
Melancolie in Settembre mi dicevi tu non m'ami piu που έλεγε κι ο καλός μας ο Πεππίνο.

Αλλά ας περάσουμε και στην άνοιξη της ψυχής μας. Θυμίζει κήπο, μυρίζει γιασεμί και σαπουνάδα, έχει τη γεύση της καραμέλας και της κανέλας και έχει την αίσθηση του τρεχούμενου νερού: Νερού που περίμενε υπομονετικά και τώρα αναβλύζει δροσερό παρασύροντας ξυλαράκια και πέτρες-που μπορεί να καθόντουσαν βαριές στο στομάχι ή και στα μάτια.
Ακούγεται ξεκάθαρα σαν το βουητό μελισσών, ενώ γαργαλάει τη γη των χεριών με πολλά μικρά μυρμηγκάκια. Τις νύχτες καμιά φορά έρχεται η θύμηση της ψύχρας του χειμώνα, αλλά λαμποκοπάει σαν πολλές μικρές πυγολαμπίδες σε σειρά πάνω στον υγρό τοίχο του εξοχικού σου.
Η ζωή εκεί σαφώς γεννιέται, διώχνοντας την παγωμάρα και γεμίζοντας το σκοτάδι του κενού.

Τώρα βέβαια θα μου πεις: ΜΑ ρε φίλε, εσύ μας περιέγραψες την άνοιξη, όχι την άνοιξη της ψυχής. Κι εγώ θα σου πώ ότι ίσως να σου περιέγραψα και το καλοκαίρι της ψυχής, και όχι το καλοκαίρι. Ποος μπορεί να ορίσει τη διαφορά;

Σήμερα μπήκε νομίζω η Άνοιξη. Μπορεί κάποιος να το νιώσει χωρίς να χρειάζεται να το δει.

Καλό μήνα!

Μετά Τιμής...ο μικρός Κθούλου

Ασφαλώς αυτός, θα πρέπει να ντριπλάρει με την άνεση του Λιονέλ και τη σοφία του Ντιέγκο, έχοντας μπροστά του και πέντε αποσβολωμένους αντιπάλους.
Σαφώς, θα πρέπει να πασάρει σαν τον Τσάβι με την ψυχραιμία ξανθού Κολομβιονού αφάνα Βαλντεράμα και τη δημιουργική απλότητα του Μισέλ.
Να κοντρολάρει με το χάδι του Ζινεντίν, και να σουτάρει με ποιότητα Βαν Μπάστεν με την ψυχρότητα του Φαινόμενου.
Να έχει την ιδιοφυία του Γιόχαν, τη φινέτσα του Φραντς, να βάζει τα φάουλ σαν τα κόρνερ σαν τον Βασίλη (ένας Βασίλης για κάθε δουλειά), και να μπορεί μετά από 6 εγχειρήσεις στο γόνατο να επιστρέφει καλύτερος.

Να έχει το πάθος του Ρομάριο, να αναγάγει το θέαμα σε τέχνη όπως ο ο Ρίμπο και ο Ρόνι, να τον αγαπάνε οι γυναίκες όπως τον Γκαμπριέλ, να βάζουνε στα παιχνίδια το τετράγωνο -χι οι βιομηχανίες για πάρτη του, και τα μικρά παιδάκια να θέλουνε να του μοιάσουν περνώντας το τόπι πάνω από το κεφάλι τους.

Αντικειμενικά μιλώντας, ήταν πολλοί οι ιερείς.
Υποκειμενικά και σαν ποιητής, θα είμαι πάντα Βουδιστής.

https://www.youtube.com/watch?v=-Jm8CuRIfHw

Κι άλλοτε, σκύλιαζα στη φωτιά μου'
με τη λύπη να εξατμίζεται σε οργή, μα πάλι η βροχή έφερνε τη λύπη,
έτσι ξεχνούσα να πλύνω τις πληγές με νερό καθάριο.

Κάποιες στιγμές, τα πόδια βαριά στη γη, το στόμα διπλωκλειδωμένο,
να ρίχνει ένα βάρος στο στομάχι αμίλητο,
μένοντας να παρατηρώ όλα εκείνα που βιάζονται, άτονα,
αδιάφορα.
Ετσι άφηνα το παρελθόν να με προσπεράσει.

Μα όλα είναι άνεμος, κι αέρας που περνάει μέσα από τα δάχτυλα.

https://www.youtube.com/watch?v=AnkSTviqrQg

Μετά Τιμής...ο μικρός Κθούλου

https://www.youtube.com/watch?v=0aRi4R01CZM

Ένα θάμπος, ωστόσο, εκτός της εκάστοτε συγκεκριμένης θολούρας, αφήνει κι άλλα αποτυπώματα. Αναλόγου της έντασης και της ευαισθησίας του κατηγορούμενου. Ο οποίος κατηγορούμενος, εκτός της συνήθους εννοίας του κώλου, αποτελεί και μέρος του λόγου. Εκεινώνε που αναγνωρίζουν αξίες στους λόγους και στα κατηγορούμενα. Για να μην το γαμήσω κι εντελώς, νομίζω που είναι εντελώς προφανές να περιγράφω τη σκόνη. Όχι αυτή του Μαχαιρίτσα, αν και η εν λόγω, πράγματι προσγειωνότανε σε τερμίτες. Οι οποίοι φάγανε ένα μπουκάλι Baygon στο κεφάλι, αλλά δεν φταίω εγώ, παρά ο Μπερνάρ. Κακόμοιροι τερμίτες.

Αυτές τις μέρες έμαθα, που να δημιουργείς σπίτια, θέλει να γκρεμίζεις ερείπια. Με πολλή σκόνη. Να διαχέεται η σκόνη, να ζουν τα ασυνείδητα παρειδωλίες και να ανασυντάσσονται.

Τέσσαρα παρείδωλα να παλεύουμε, θάμπη, θολούρες, σκόνες και τερμίτες, να βγει μια άκρη, στη Νέα Μάκρη, μπας και κάτσουσι πιο βολικά τα ασυνείδητα. Project σπουδαίο, ανώτερο των ημερολογιακών, αλλά μάλλον αντάξιο των προσωπικών ημερών.

Δεν ήλπισα ποτέ να φτιάξω πυραμίδες, αλλά ένας Γιάννης, Αιγύπτιος, δίπλα από την ελληνιστική πυραμίδα, έπιασε να επικουρήσει το έργο.

Το Έργο. Έργο είναι τα πάντα. Από το Sex and the City 2, ως το Έργο και Ενέργεια, Φυσική 1 και 2, μαύρες τρύπες, μεμβράνες και πολυδιαστατικά σύμπαντα. Για την ίδια φάση σε λέω. Ασχέτου τελικού αντικειμένου. Ο αντικείμενος είναι το προσχείματο. Κι εδώ, επέφτασι οι σοβάδες βροχηδόν.Κι όπως υπεννόησε ο μπαμπά μας, ακολούθα τον ρου. Πέφτουσι οι σοβάδες, ρίξε οτι απομένει. Εσύ. Όχι μόνο για να πας παρακάτω, αλλά κυρίως, για να γευτείς τη γεύση. Του ρου.

Όταν δουλεύεις μέσα στη σκόνη, δουλεύεις όμορφα. Χους εις χουν και τα τοιαύτα, αλλά κυρίως σαν ήλιος εν τη γενέσει. Σου. Βλέπεις, στην original φτιάξη σου δεν είχες και πολλή συμμετοχή. Άλλο να υπάρχεις, άλλο να νιώθεις που υπάρχεις. Για να είσαι, πρέπει να νιώθεις τι είναι. Η σκόνη είναι καλός οδηγός.

Ψιλοαμήχανος. Εις τον χειρισμόν της επιλογής τίτλου, αλλά και της επιλογής θέματου. Όχι που δεν με τρώει ο κώλος μου, αλλά δυο-πέντε πράματα, απαιτούσι έναν κάποιον σεβασμό.

Κάποιοι θα ψάχνουσι την χρήσις του ‘ει’ αντί του ‘η’, αλλά αν θες με δυο λέξεις να πεις για τον χείμαρρο, ο ρους δεν είναι κι εντελώς αρκετός. Σε λέω εν ολίγοις, που η γλώσσα έχει τη χρήση της διαχείρισης, και τη χρήση της ουσίας. Στην ουσία κάνεις παιχνίδι, στη διαχείριση δημοσιογραφία. Στην καλλίτερη. Στην συνήθη, το παίζεις πανουτσοπροβαταίος ελιτοαχταρμάς του κώλου, ασύντακτος, ανορθόγραφος, εντελώς επιτιδευμένα και δικαίως ανεπαρκής. Βοήθειά μας.

Απομακρύνομαι από τους κήνσορες των κηνσόρων, η μπούρδα θα έχει πάντοτε στέκια κι αφορμές, και συνεχίζω μονομανικώς, εις της προσωπικής μου διαστροφής τις ατραπούς.

‘Κάτθανε’. Προστακτική τελευτικού τύπου, αγαπησιάρικη και θαυμαστική επιφώνηση, υπερβαλλούσης του είδους συνέχειας. Γάμησέ τα.

Οπωσδήποτα δεν με λένε Διαγόρα, κι από Μάνος σε DSM το αρχαιοπρέπησα, αλλά κι έτσι, χωρίς τις επευφημίες από κερκίδως, μια χαρά νιώθω την προτροπή.

Να ψοφάς, όταν φτάνεις στον Όλυμπο. Παρά τρίχα. Τρίχες. Να ψοφάς για να ζεις. Ωραίες μέρες. Ωραία συναπαντήματα.

Κάτθανε Διαγόρα, ουκ εις Όλυμπον αναβήση,
παρ’ εις ημέραν τόλμην δείξασθε,
οι των κερκίδων πλήστοι.

Το κακό, πάντα απ'τα ψηλά πέφτει...