- ΤΑ ΙΕΡΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΒΟΥΝΑ - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.

εγω ειμαι μεσα, αλλά μετα τις γιορτες, γιατι τωρα εχω επαγγελματικο τρεξιμο

ελπιζω μεχρι τοτε να εχω κατορθωσει να αποκτησω δικο μου εξοπλισμο

quote:

---

dim.kar

Αγαπητέ kroko!

Mε απογοητεύεις...

Για μια ακόμη μια φορά δείχνεις να δίνεις σημασία σε τρίχες από τους αδένες σου...

Τoυς οποίους (που προφανώς ομοιάζουν με του φίλτατου Vril), παρέθεσε αυτό το εξαιρετικό παιδί, ο vrilakos... στο υπέροχo μπλόγκιον του... http://vrilakos.blogspot.com/

---

Ntavelis666

Με αφορμή τις όμορφες φωτογραφίες, που είδα μέσα σε ετούτο το θέμα,
καθώς και τις παραπάνω αναφορές, θα ήθελα να σας γράψω μια δική μου
ιστορία, πάνω σε βουνό. Φωτογραφίες δε θα βάλω, αν και επιφυλάσσομαι
κάποια στιγμή να ανεβάσω κάποιες, όταν καταφέρω να τα βγάλω πέρα με
τα "μυστήρια της τεχνολογίας του internet", αλλά θα προσπαθήσω να
κάνω την αφήγησή μου όσο πιό εικονική γίνεται.

Ακόμη, θα ήθελα να σας γράψω ότι συμμερίζομαι απόλυτο το θαυμασμό και
το ενδιαφέρον σας για την φύση των Ελληνικών βουνών. Δε γνωρίζω αν για
το μέρος, που θα αναφερθώ έχει υπάρξει κάποια αναφορά σε προηγούμενες
σελίδες... Αν ναι, ίσως επαναληφθώ όσον αφορά την περιγραφή του μέρους,
αλλά όχι και της προσωπικής μου εμπειρίας...

Πριν αρκετά χρόνια, χειμώνα, ή αρχές άνοιξης -δε θυμάμαι πιά- είχα
ταξιδέψει για ακόμη μια φορά στη Μακεδονία, στην περιοχή των Σερρών,
όπου υψώνεται το πανέμορφο και άγριο βουνό του Λαϊλιά.
Το δάσος που σκεπάζει τον Λαϊλιά είναι ελατόδασος, πολύ πυκνό πάνω
σε πλαγιές που διασχίζονται από ελάχιστους δρόμους, χωματόδρομους
ή μονοπάτια. Το βουνό είναι μεγάλο και η περιπλάνηση έξω από τους
δρόμους ή τα μονοπάτια χωρίς κάποιο χάρτη ή έμπειρο οδηγό θεωρείται
πολύ επικίνδυνη. Έχουν υπάρξει κιόλας περιστατικά ορειβατών που
έχουν χαθεί για μέρες, ή πεθάνει σε εκείνο το βουνό...

Είχα φτάσει, θυμάμαι, απόγευμα, πάνω στο ξέφωτο με την καφετέρια, με
κάποιους συγγενείς, ένα σημείο από το οποίο ξεκινά ένας χωματόδρομος
που διασχίζει το βουνό, φαινομενικά από το σημείο εκείνο σε ευθεία.
Ήθελα να μαζέψω βατόμουρα! Τα τόσο σπάνια και υπέροχα βατόμουρα,
σε εκείνο το μέρος ήταν τόσα πολλά, τόσο ζουμερά και υπέροχα, που
δεν κρατιώμουν από τη χαρά μου για την μεγάλη μου τύχη. Είχα πάρει
λοιπόν ένα μπουκάλι πλαστικό και πήγαινα κατά μήκος του χωματόδρομου
και λίγο πιό μέσα στο δάσος.

Δε χρειάστηκε να κάνω πολλά βήματα, (από βατομουριά σε βατομουριά)
όταν αντιλήφθηκα ότι ο χωματόδρομος δεν ήταν πλέον εκεί!
Χωρίς να πανικοβάλλομαι, άρχισα να κάνω προς τα πίσω τη διαδρομή,
άρχισα να παρατηρώ τις κλήσεις του εδάφους, να υπολογίζω το σημείο,
που κανονικά θα έπρεπε να βρίσκεται -αριστερά μου- ο χωματόδρομος,
όταν μετά από 2 ώρες ανακάλυψα ότι απομακρυνόμουν σταθερά και
ανέλπιδα!

Αν και με τα βουνά και το δάσος είχα πάντα μια παραπάνω από καλή
σχέση, αν και δεκάδες φορές είχα περάσει μόνη ή με παρέα μέσα από
δύσκολα σημεία μέσα σε δάση, αυτή τη φορά υπερεκτίμησα τον εαυτό μου.
Γιατί, η ώρα περνούσε, σουρούπωνε και εγώ δεν έβλεπα καμμία διέξοδο
στην περιπλάνησή μου. Φαινόταν μάλιστα, ότι όσο προσπαθούσα να
προσανατολιστώ, τόσο περισσότερο χανόμουν!
Μέσα από κλάμα, τρέμουλο και ιδρώτα πανικού άρχισα να φωνάζω "βοήθεια".

Μετά από πραγματικά αρκετή ώρα άκουσα από πολύ μακριά γαυγίσματα.
Ήταν για μένα τότε, σαν να άκουσα τη φωνή του Θεού! Τα γαυγίσματα
πλησίαζαν, με βρήκαν, με έγλιψαν, κοιλιστήκαμε μαζί στο χώμα, φιλώντας
και αγκαλιάζοντάς τα, και μετά με οδήγησαν σιγά - σιγά, περιμένοντας
με να τα ακολουθήσω μέχρι το ξεφωτο, όπου ήταν η καφετέρεια.
Μη νομίζετε ότι ήταν τίποτε εκπαιδευμένα σκυλιά, αντιθέτως φαίνονταν
σκυλιά αδέσποτα, του δρόμου.

Βρέθηκα λοιπόν πίσω, μετά από συνολικά 3,5 ώρες περιπλάνησης, μπροστά
από ένα ανήσυχο πλήθος, που είχε ήδη θορυβηθεί για την εξαφάνισή μου
και που με έψαχνε εκεί γύρω -αρκετά μακριά από το σημείο που με βρήκαν
τα σκυλιά.

Τί μου έκανε ετούτη η εμπειρία;

Όχι, δε "μίσησα" το δάσος, το βουνό, τη φύση, που με άφησαν να χαθώ.
Συνειδητοποίησα το δικό μου μέγεθος, τα όριά μου απέναντι στη φύση.
Ένιωσα ότι υπερεκτιμούμε τον εαυτό μας απέναντι σε αυτήν, ότι νομίζουμε
ότι είμαστε κυρίαρχοι, ενώ εκείνη, πολύ εύκολα μπορεί να μας "παίξει στο
μικρό της δακτυλάκι"!

Ακόμη, συγκινήθηκα βαθειά για εκείνα τα ζωάκια, τα σκυλάκια, που το
ένστικτό τους τα έκανε ένα με εκείνη τη φύση, ένα κοινό μηχανισμό,
φυσικό, όχι ανθρώπινο ή τεχνιτό.
Τα σκυλάκια εκείνα ήταν ο συνδετικός κρίκος μεταξύ της άγριας φύσης
και της ανθρώπινης φύσης. Ήταν ταυτόχρονα όντα, που ανήκαν και στους
δύο κόσμους...
Ήταν οι οδηγοί μου, δύο πλάσματα, που μπορεί να υποτιμούνται από
πολλούς ανθρώπους, αλλά σε εκείνη την περίσταση, θα μπορούσαν να μου
έχουν σώσει και τη ζωή, αν δεχτούμε ότι ήμουν πραγματικά σε κίνδυνο
και δε με βρίσκανε διαφορετικά.

Αυτή η ανάμνηση θα μου μείνει αξέχαστη, σαν ένα μάθημα και μια μύηση
μέσα στα μυστήρια της φύσης.

Εννοείται δε, ότι μετά από εκείνο το περιστατικό, δεν έχω ξανά
επιχειρήσει να μαζέψω βατόμουρα!!!

θα βγουν ομορφες φωτο κροκο εχει εντυπωσιακη εισοδο!!

quote:

---

εγω ειμαι μεσα, αλλά μετα τις γιορτες, γιατι τωρα εχω επαγγελματικο τρεξιμο

ελπιζω μεχρι τοτε να εχω κατορθωσει να αποκτησω δικο μου εξοπλισμο

---

Ο μέγας ΠΑΝ δεν τέθνηκε...ζει στα βουνά και στις σπηλιές..

χεχεχε

quote:

---

Χωρίς να πανικοβάλλομαι, άρχισα να κάνω προς τα πίσω τη διαδρομή,
άρχισα να παρατηρώ τις κλήσεις του εδάφους, να υπολογίζω το σημείο,
που κανονικά θα έπρεπε να βρίσκεται -αριστερά μου- ο χωματόδρομος,
όταν μετά από 2 ώρες ανακάλυψα ότι απομακρυνόμουν σταθερά και
ανέλπιδα!

---