- Αν γνωρίζατε ότι φεύγετε ,τι θα αλλάζατε στην ζωή σας ;;;; - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.
μικρές στιγμές λόγια ανείπωτα.
Θαρρώ το ίδιο θα αγαπούσα,
ότι πονά θα συγχωρούσα.
Απλά θα ζούσα.
Λίγο ακόμα...
Και θα κρατούσα
Εκεί στο στόμα,
Γλυκόπικρη γεύση.
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Φοράω τα διάφανα...
Ξανθά λυτά μαλλιά μου!
Στη μοναξιά του δειλινού,
δώστε άρωμα βυθού.
Αστέρι,φως και άναμμα φεγγάρι βασιλιά μου!
Θαρρώ πως είμαι αλλουνού
αθάνατου θνητού...
πιθανον να εβγαζα ολο μου το αχτι....θα ετρεχα στον δρομο και θα εβριζα ολους οσους μισουσα....θα την επεφτα σε ολες...
μια αλλη εκδοχη,ειναι να το εκανα με ωραιο τροπο.δηλαδη να αποχαιρετισω ολους τους αγαπημενους μου
και να παω σε ενα συγκεκριμενο σημειο να περιμενω...
η πιο πιθανη εκδοχη ειναι να τα εκανα και τα δυο...
santaclaws is coming tonight
Είμαι αυτή που είμαι προπαθώ όσο μπορώ να είμαι καλύτερη, αγαπάω οσο τίποτα την οικογενειά μου δεν θα μπορούσα να τους αγαπώ περισσότερο, δεν κάνω κακό σε κάποιον τουλάχιστον οχι εσκεμμένα.
Δεν ξέρω πιστεύω οτι η ζωή είναι απλή ενα χαμογελο στο πρόσωπο είναι αρκετο..
ΡΟΔΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΓΥΡΙΖΕΙ
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Τα χέρια μου ντυθήκαν τα δικά του,ταξίδεψα στη λήθη του θανάτου,και της ζωής, φιλί βροχής.Πριν μέρες γνώρισα τα δάκρυά του, κι ας είχε όλο τον κόσμο χάρισμά του,και άντρας,και τραγούδι, και παιδί,δεν ήξερα πως κλαίνε κι οι Θεοί!!!
για να ζησουν καλυτερα
και ασε μετα τις τραπεζες να ξεθαβουν το πτωμα μου για να το πουλησουν μπας και παρουν πισω κανα φραγκο
Κανεις δεν εμαθε σκοποβολη πυροβωλοντας το κεφαλι του
Θα αγκάλιαζα γιά λίγο τον ρεαλισμό.
Αλλά πως να αλλάξεις τα δεδομένα τόσο εύκολα.
΄Ισως να έκανα λιγότερα λάθη.
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Τα χέρια μου ντυθήκαν τα δικά του,ταξίδεψα στη λήθη του θανάτου,και της ζωής, φιλί βροχής.Πριν μέρες γνώρισα τα δάκρυά του, κι ας είχε όλο τον κόσμο χάρισμά του,και άντρας,και τραγούδι, και παιδί,δεν ήξερα πως κλαίνε κι οι Θεοί!!!
Μοιράζομαι μαζί σας τις σκέψεις που έκανα το πρωί όταν γλύτωσα από ένα παρ’ολίγον
θανατηφόρο ατύχημα.
Νομίζω ότι με την ιδέα του επερχόμενου θανάτου αλλάζει τελείως η θεώρηση των πραγμάτων.
Αυτά που φαίνονται σημαντικά [ διαπληκτισμοί, υλιστικές επιθυμίες, χαμένες αγάπες κλπ]
γίνονται πια ασήμαντα.
Και πράγματα ξεχασμένα , που έχουν απωθηθεί επειδή έτσι ορίζει η κοινωνία και τα ‘’ πρέπει’’
εμφανίζονται και γίνονται πελώρια,
Εκείνη την στιγμή ο άνθρωπος είναι πια ελεύθερος να πράξει ότι αισθάνεται χωρίς αγωνία
γιατί φευγει.........
Αν λοιπόν γνώριζα ότι φεύγω θα σκεφτόμουν επιτέλους ελεύθερα,..........
Και μετά από το σημερινό συμβάν αντελήφθην πόσο περιορισμένοι είμαστε και δεν το καταλαβαίνουμε.
Φιλικά
Εγώ καλή μου και καλοί μου φίλοι και φίλες ένα δεν θα άλλαζα. Αυτό το ζεστό χαμόγελο που και στις πληγές ακόμα αντέχει να υπερέχει και να ανθίζει πιστά, συντροφεύοντας όποιους, όσες, αγαπάει πραγματικά. Και ατελείωτα.
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Τα χέρια μου ντυθήκαν τα δικά του,ταξίδεψα στη λήθη του θανάτου,και της ζωής, φιλί βροχής.Πριν μέρες γνώρισα τα δάκρυά του, κι ας είχε όλο τον κόσμο χάρισμά του,και άντρας,και τραγούδι, και παιδί,δεν ήξερα πως κλαίνε κι οι Θεοί!!!
quote:Όσο γι αυτό έχω πολλές αμφιβολίες,θα ήθελα να δω πόσο "άνετοι" θα είσασταν αν μαθαίνατε ότι θα πεθαίνατε σε λίγες μέρες ας πούμε.Πρέπει να έχεις τεράστια ψυχικά αποθέματα για να αντιμετωπίσεις ένα τέτοιο γεγονός με περηφάνια!
γιατί θα μπορούσα να τακτοποιήσω τις εκκρεμότητες μου και να αντιμετωπίσω τον επικείμενο θάνατο μου με στωϊκότητα και περηφάνια
quote:
Όσο γι αυτό έχω πολλές αμφιβολίες,θα ήθελα να δω πόσο "άνετοι" θα είσασταν αν μαθαίνατε ότι θα πεθαίνατε σε λίγες μέρες ας πούμε.Πρέπει να έχεις τεράστια ψυχικά αποθέματα για να αντιμετωπίσεις ένα τέτοιο γεγονός με περηφάνια!
Φίλε Richter, η πρόταση που χρησιμοποίησες στα quotes σου ανήκει σε εμένα, σε ένα μήνυμα που είχα γράψει πριν 3 χρόνια ακριβώς. 
Σήμερα, 3 χρόνια μετά από την άποψη που είχα εκφέρει, δεν ξέρω εάν θα μπορούσα να εκφράσω κάτι το οποίο θα είναι πολύ διαφορετικό.
Δεν εννοούσα ότι θα πέθαινα με χαρά ή ότι δεν θα ταραζόμουν, δεν θα θα φοβόμουν - τουλάχιστον στο άκουσμα της είδησης.
Όμως αφού θα ήταν δεδομένο δεν θα μπορούσα να κάνω κάτι ώστε να το αποτρέψω οπότε θα έπρεπε να βρω τον τρόπο ώστε η μετάβαση μου στο άλλο επίπεδο να είναι πιο ομαλή και πιο "μαλακή" για μένα αλλά και τους ανθρώπους που με αγαπούν.
Να τελειώσω όποιες εκκρεμότητες μου έχω και να προετοιμαστώ.
Σίγουρα ο θάνατος θέλει μεγάλα ψυχικά αποθέματα και προκαλεί τον φόβο του αγνώστου.
Εμένα όμως ίσως να με φοβίζει η ενδόμυχη πεποίθηση του ανθρώπου ότι θα μείνουμε για πάντα εδώ, πεποίθηση που οδηγεί πολλές ενέργειες μας με συνέπειες όχι και τόσο θετικές... 
In anticipation of my resurrection...
και εννοειται πως αν ειχα μια βδομαδα ζωης, θα ηθελα να το ξερω, σιγουρα στην αρχη θα ηταν σοκαριστικο, αλλα ο ανθρωπος εχει μεγαλη δυναμη να τα ξεπερναει γρηγορα
θα προτιμουσα λοιπον να το ξερω, ετσι ωστε να περασω αυτη τη τελευταια βδομαδα, με τους ανθρωπους που αγαπαω και που θελω να τους πω οτι τους αγαπαω πολυ (και δε το εχω κανει ) παρα να συνεχισω να ξεπατωνομαι στη δουλεια οπως κανω τωρα, που δεν εχω την γνωση του θανατου μου, προσπαθοντας να εξασφαλισω "ασφαλεια" για τα επομενα χρονια της ζωης μου, χανοντας τοσα πολλα απο το σημερα, κατι που θεωρω πως δεν αξιζει, αλλα ειμαι αναγκασμενη να το κανω.
Θα ηθελα παρα πολυ να ηξερα ποτε θα πεθανω. για πολλους λογους.. η γνωση ειναι δυναμη..
Μου φαινεται παραλογο που οι ανθρωποι εχουν μαθει (τους εχουν μαθει δηλ) να αποστρεφουν το προσωπο τους στο ΜΟΝΟ ΣΙΓΟΥΡΟ πραγμα που θα τους συμβει, προτιμωντας να μη το σκεφτονται ή να το διωχνουν απο το μυαλο τους λες και ετσι δε θα τους συμβει, αλλα θα συμβει μονο στους αλλους.
Εγω δε πιστευω οτι ειναι κατι χειροτερο απο οτι ζουμε εδω. ισα ισα, θεωρω οτι ειναι η αρχη κατι αλλου,κατι καλυτερου!
Δε μπορει το πιο φυσικο πραγμα στη ζωη ενος ανθρωπου να ειναι κακο.
Αρα λοιπον θα ηθελα παρα πολυ να ειχα αυτη τη γνωση, οσο για το τι θα αλλαζα? αν ηταν να φυγω τωρα εδω κοντα ΣΑΦΩΣ θα σταματουσα τη δουλεια, θα περνουσα περισσοτερο καιρο με αυτους που αγαπαω, θα εκανα πραγματα που δεν ειχα κανει και που αναβαλω συνεχεια για αργοτερα, και θα προσπαθουσα να κανω κατι αξιολογο με τον περιορισμενο χρονο που θα ειχα. Μπορει να εκανα και "ασχημα" πραγματα, μιας και πλεον δε θα με ενοιαζαν οι συνεπειες.. καλα δε θα γινομουν και τρομοκρατης..αλλα σιγουρα θα ηθελα να με θυμουνται οσοι δε μου φερθηκαν καλα...:P
quote:
Εγω θα ηθελα παρα πολυ να ξερω ποτε θα πεθανω. πιστευω θα με βοηθουσε παρα πολυ στο να ριξω μεγαλυτερη προσοχη στα πραγματα που εχουν μεγαλυτερη αξια.
Αγαπητή μου GWGW, το θεωρείς δύσκολο ή κι απίθανο να δώσεις μεγαλύτερη προσοχή στα πράγματα που έχουν μεγαλύτερη αξία τώρα που δεν γνωρίζεις την στιγμή του θανάτου σου;
Το να πεις πχ ένα "Σ' αγαπάω" σε έναν άνθρωπο ή το να κάνεις μια αξιολόγηση του εαυτού σου, των πράξεων σου και των συνεπειών τους και να προσπαθήσεις να διορθώσεις κάποια λάθη σου είναι πράγματα τα οποία μπορούν να γίνουν κάθε μέρα.
Δεν θεωρώ απαραίτητη την γνώση της στιγμής του θανάτου μας για να προσπαθήσουμε έστω να κατορθώσουμε αυτά που έχουν ιδιαίτερο νόημα για εμάς.
Μπορούμε να κάνουμε μια μικρή απόπειρα κάθε μέρα και με τον καιρό να την εντείνουμε.
Αυτό θα μας βοηθήσει στο να δώσουμε νέες κατευθύνσεις και τάσεις στην καθημερινή μας ζωή, να αναθεωρήσουμε πολλές απόψεις μας αλλά και να αποκτήσουμε κάποια γνώση κυρίως του ίδιου μας του εαυτού αλλά και των πάντων γύρω μας.
Πολλές φορές είμαστε απορροφημένοι με πράγματα της καθημερινότητας μας ώστε να ξεχνάμε κάποια πράγματα που οι συνέπειες και τα αποτελέσματα τους είναι πιο μακροπρόθεσμα.
Εργαζόμαστε πολύ - κι είναι λογικό για να καλύψουμε τα έξοδα μας - αποξενωνόμαστε από τους δικούς μας ανθρώπους, συγκρουόμαστε με άλλους ανθρώπους και γενικά χάνουμε χρόνο που μπορούμε να τον δώσουμε κάπου όπου οι καρποί που θα λάβουμε θα είναι πιο ποιοτικοί και θα μας "θρέψουν" πολύ καλύτερα...
In anticipation of my resurrection...
Μονος,θα το κρυψεις απο γονεις και φιλους,αλλα η αρρωστια δεν κρυβεται,ετσι;
Μετα κανεις εναν απολογισμο.Τι εκανα λαθος,τι σωστο,τι ΔΕΝ εκανα
Εγω δεν επιχειρησα να ζησω αυτα που δεν εζησα,κοιταξα να ειμαι ικανοποιημενη με αυτα που ειδα εως τωρα.
Μετα αρχισα να παλευω,κι ως εδω καλα ειμαι..
quote:Αν γνωρίζα οτί θα έφευγα απτην ζωή μου, θα ήμουν σε απελπιστική κατάσταση, τουλάχιστον μέχρι να το συνηθίσω.Απο κει και πέρα όμως δεν θα άλλαζα τίποτα στον εαυτό μου, στην συμπεριφορά μου απέναντι στους άλλους και κατ επέκταση στον χαρακτήρα μου!!!
Αν γνωρίζατε ότι φεύγετε ,τι θα αλλάζατε στην ζωή σας ;;;;
Το θεμα ειναι να εισαι ειλικρινης και σε εκεινο το σταδιο.
Ο θειος μου δεν ηξερε πως θα πεθαινε-του το ειχαμε κρυψει-κι ετσι συνεχισε να ειναι το ιδιο γλυκο στραβοξυλο που ηταν παντα.
Μιλαμε για ΤΟ στραβοξυλο.
Ελεγε:οταν γινω καλα,δεν θα βοηθησω κανεναν.Ολους θα τους πατησω κατω!
Την ημερα λοιπον που πεθανε,μια ωρα ακριβως πριν,με κοιταξε στα ματια με τοση αγαπη,οση δεν μου ειχε δειξει ποτε.
Με τον μπαμπα μου δεν τα πηγαιναν καλα.Κι ομως,εκεινη την τελευταια ωρα τον αναζητησε.Δεν ειναι απιστευτο;
Ηταν ειλικρινης με τον εαυτο του,ακομη και την τελευταια στιγμη,η αγαπη βγηκε αυθορμητα απο μεσα του,και δεν το ηξερε καν.
Δεν χρειαζεται να αλλαξεις μασκα απλα για να σε θυμουνται οι αλλοι σαν κατι καλο επειτα,θυμαμαι τα καλυτερα απο ενα βλεμμα του μονο,υστερα απο 24 χρονια"απουσιας"του.
Αναπληρωθηκε αυτο εκεινη ακριβως την στιγμη.
Για να μην σας πριζω με τα πολλα μου λογια,θελω να καταληξω στο εξης.
Δεν πρεπει οι ετοιμοθανατοι να αλλαζουν κατι στον εαυτο τους,αλλα και οι υγιεις να κατανοουν και να μαθαινουν τι προσφερει η ζωη και οι ανθρωποι που συνταυτιζομαστε-καλοι και κακοι.
Να αγαπαμε αυτο που ειμαστε και εισαστε και να μην θελετε να αλλαξετε τιποτα,γιατι αυτα ειναι το αλατι και το πιπερι της ζωης.
Δεν θα ηθελα οταν πεθανω,να λενε ολοι.."α,μα τι καλο παιδι που ηταν η Κατερινα,κρρρρρρρρρρριμαααααααα!"
Αλλα να λενε πως η Κατερινα ηταν ενα μικρωκαμωμενο ξεροκεφαλο μαιμουδι με μια γλωσσα να!Αλλα και που εκανε και κανα δυο καλα.
Αυτα.παω να πιω νερο..
Αν μάθαινα οτι λίγα είναι τα ψωμιά μου πια, θα έκλαιγα πολύ για όσα δε μπορεσα να ολοκληρώσω σε αυτό το διάστημα που μου δόθηκε...
Αν κατάφερνα μετά να συμβιβαστώ με την ιδέα του οτι θα γνώριζα το τέλος μου , θα προσπαθούσα να κάνω τους ανθρώπους γύρω μου να έχουν πια μόνο ευχάριστες αναμνήσεις από μενα καθώς και να μπορέσω να γιατρεψω πληγές όσων αγαπώ .
Και κάτι ακόμα..θα ήθελα αν μπορούσα με ενα μαγικό τρόπο να δω πως θα είναι οι κόρες μου όταν μεγαλώσουν :)
αυτα :p
...Suil go doras agus éalaigh liom..Is go dté tú mo mhúirnín slán..
Καταρχήν θα προσευχόμουν περισσότερο στο Θεό. Θα έπαιρνα τον αγαπημένο μου μπροστά στους γονείς μου και δεν θα διατηρούσα κρυφά δεσμό, θα τους έλεγα αυτόν αγαπώ αποκληρώστε με. Γιατί να φοβηθώ την αποκλήρωση όταν ξέρω ότι δεν θα υπάρχω το επόμενο έτος;
Ταξίδι στο άγνωστο