- Θα ήθελα να ρωτήσω για την σολομωνική. - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.

ΓΝΩΡΙΖΩ ΠΟΛΛΕΣ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ ΑΠΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΠΟΥ Η ΨΥΧΗ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΜΕΝΕΙ ΑΜΕΤΟΧΗ,ΕΙΔΙΚΑ ΟΤΑΝ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΑΠΟΧΩΡΙΣΤΕΙ ΤΟ ΦΥΣΙΚΟ ΤΗΣ ΚΕΛΥΦΟΣ.

ΑΝ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΓΙΝΟΥΜΕ ΠΙΟ ΕΥΑΙΣΘΗΤΟΙ ΚΑΙ ΠΙΟ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΙ ΣΤΑ ΜΥΝΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ,ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΣΤΑ ΥΣΤΑΤΑ,ΘΑ ΓΙΝΟΜΑΣΤΑΝ ΠΙΟ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΙ

Τις τελευταίες μέρες κάποιου ανθρώπου το ενεργειακό του πεδίο διογκώνεται (άυρα) και γίνεται ορατό και ο άνθρωπος λάμπει και φαίνεται αυτό και με τα φυσικά μάτια. Φαίνεται σαν πιο φρέσκος,σαν πιο φωτεινός. Εύχομαι να μην το βιώσει κανένας με συγγενείς του ή φίλους του γιατί ο πόνος είναι προφανής αλλά εάν το παρατηρήσει να μην λυπηθεί απλά να βοηθήσει αυτή την ψυχή με την συμπεριφορά του να φύγει ήσυχα.

Οι άνθρωποι με υψηλή διαίσθηση και ακόμα και οι απλοί ανεκπαίδευτοι άνθρωποι μέσω των ονείρων τους θα καταλάβουν ότι κάποιος δικός τους θα φύγει απο πολύ νωρίς.

Συχνά αυτό είναι αποφασισμένο και άνθρωποι που έχουν μία εξωαισθητήρια αντίληψη είτε ενόραση με οποιοδήποτε τρόπο (ακόμα και άν ρίξουν χαρτιά) η παρατηρησουν το αστρολογικό γενέθλιο χάρτη κάποιου βλέπουν ότι θα φύγει. Στους διορατικούς φαινεται ώς διόγκωση ή και έλλειψη αύρας στο τελικό στάδιο.

Συνήθως είναι συμπαντικά αποφασισμένο και προδιαγεγγραμένο τις περισσότερες φορές άν και ο άνθρωπος δύναται να το επισπεύσει δια βουλήσεως όπως π.χ με μία αυτοκτονία.

Οταν φύγουν αυτές οι ψυχές είναι πιο ευτυχισμένες απο εμάς εδώ κάτω κατά πολύ. Χειρότερα είναι αυτοί που φοβούνται τρελά να πεθανουν και πέρασαν μία ζωή με ακράτητο υλισμό και κακία, με το που βγούν απο το σώμα τους δεν πάνε προς τα πάνω αλλά κάθονται κάτω λόγω αγνοίας ή δια βουλήσεως. Αυτοί είναι που γίνονται αντιληπτοί απο πνευματιστικές συνεδρίες,ποτηράκια κτλ και συχνά γίνονται επικίνδυνοι καθώς δεν έχουν στομάχι για να κάνουν την τροφή ενέργεια ζωής και βαμπιρίζουν έτοιμη απο τους ζώντες τρομάζοντας τους, επισκεπτομενοι τους χώρους τους, παρασιτώντας σε φυτά,ζώα αρνούμενοι να προωθηθούν προς τα πάνω κτλ

Οταν η ψυχή πάρει τα μαθήματα της, φεύγει και το υλικό σώμα πεθαίνει και κανείς δεν τη σταματά εκτός και εάν επιδείξει ιδιαίτερη βούληση κάποιος τρίτος άν και αυτό συχνά μπορεί να είναι προυπολογισμένο.

Συχνά πολλοί το κρίνουν ως άδικο (γιατί Θεε μου,γιατί??) καθώς οι απο πάνω δεν έχουν την ίδια αίσθηση περι συναισθημάτων η λογικών υλικών προβλημάτων με τους κάτω. Αν μιλούσαμε με την λογική των επάνω τότε θα λέγαμε π.χ ότι η ψυχή Χ αποφασίζει να μπεί σε ένα σώμα Χ και να εκπληρώσει τις Χ συνθήκες και μαθήματα με δεδομένους γονείς, σε δεδομένη περιοχή και χώρα κτλ.

Το σενάριο είναι πολύπλοκο. Εάν η ψυχή Χ γεννηθεί απο τους γονείς Ζ και Υ και η μάνα Ζ χρωσταει κάρμα της Μιχαλούς απο προηγούμενη ενσάρκωση τότε εάν ο Χ φύγει στα 30 και ο Υ στα 50 η μάνα Ζ θα βιώσει πολύ χοντρό πακέτο αλλά δεν θα μπορέσει να συνειδητοποιήσει τι έχει συμβεί απο πίσω, η ψυχή της μόνο ξέρει τι τεφτέρι έχει κρατήσει απο πρίν και θα την κρατήσει ζωντανή τόσο όσο χρειάζεται να βιώσει τα μαθήματα της πρός την εξέλιξη. Και ο Υ και ο Ζ δεν της δόθηκαν τυχαία, ισχύει το με ένα σμπάρο πολλά τρυγόνια.

Εάν όχι μπορεί να περνάει βάσανα και η ηλικία να μεγαλώνει και αυτή να μην φεύγει έως ότου κατανοήσει. Επειδή ακούγονται κουφά όλα αυτά ας παρατηρήσει κάποιος μία οικογένεια με 3 παιδιά όπου οι γονείς τα αγαπούνε εξίσου, τα μεγαλώνουν εξίσου σωστά κτλ αλλά κανένα δεν μοιάζει με το άλλο και δείχνουν σχεδόν με ολοκληρωμένη και ξεχωριστή προσωπικότητα απο πολύ μικρά.Απο που την απέκτησαν??

Μία αμερόληπτη παρατήρηση μακριά απο δόγματα και παρωπίδες θα δείξει πολλά στον επίδοξο ερευνητή αυτών των καταστάσεων.

Σημασία έχει να κατανοήσουμε πέρα απο την απώλεια ότι συνήθως αυτοί οι άνθρωποι εχουν ολοκληρώσει τον κύκλο τους και μένει ο δικός μας πίσω που θέλει πολύ κάματο να τον ολοκληρώσει κανείς καθώς η ζωή εδώ κάτω είναι σκληρή.
Πολλοί δυστυχώς ξημεροβραδιαζονται στους τάφους αδυνατώντας να καταλάβουν το ότι π.χ ο Βαγγέλης έφυγε, πιθανά να γίνει Μαρία αργότερα κάπου στην Κίνα άν οι συνθήκες που αποφασίσει η ψυχή είναι οι κατάλληλες. Εάν ο Βαγγέλης είναι στενοκέφαλος π.χ και δεν παίρνει τα μαθήματα με τίποτε τότε η ψυχή μπορεί να την κάνει και λαμόγια νωρίτερα, να πεθάνει το γήινο σώμα και να το ενσαρκώσει σε πιό δύσκολες συνθήκες.

Δεν είναι τυχαίο ότι κάποιοι γεννιούνται στα πούπουλα και άλλοι στα παγκάκια. Αυτό θα έπρεπε να προβληματίζει αλλά ο άνθρωπος είναι τόσο απληστος και παραδομένος στα πάθη του που τα πνευματικά δεν τον αφορούν ή τον αφορούν μονομερώς π.χ ότι πεί η θρησκεία του.

Εμένα προσωπικά δεν με νοιάζει το πότε θα πεθάνω. Με ενδιαφέρει όμως πολύ τι θα προλάβω να κάνω με τον χρόνο που μου έχει διατεθεί και φυσικά δεν μιλώ για συσσώρευση υλικών αγαθών. Φαντάζομαι ότι πολλοί θα έχουν νιώσει έτσι επίσης.

Και τα παραπάνω μην τα πάρετε και τις μετρητοίς. παρατηρήστε μόνοι σας. Μπορεί να είναι ένα μάτσο μπουρδες, μπορεί να συμπίπτουν οι απόψεις, μπορεί να διίστανται μπορεί να βρείτε και περισσότερα, αλλά συχνά δείχνουν ανεξιχνιαστα. Αγνωσται οι βουλαί του Κυρίου όπως έλεγαν και οι Χριστιανοί πατέρες.

Αυτό που ίσως να μας ταρακουνήσει κάποια στιγμή μπορεί να είναι ένα δυνατό γεγονός που βιώνουμε και μας δίνει μια έντονη συναισθηματική φόρτιση.
Μέσα σε αυτά τα γεγονότα μπορεί να είναι κι ο θάνατος ενός προσφιλούς μας ατόμου.
Αρχικά το γεγονός αυτό μας γεμίζει θλίψη, οργή κι ίσως να μας ταράξει συθέμελα ως ανθρώπους.
Στην συνέχεια μπορεί να σκεφτούμε οτι ο άνθρωπος αυτός έφυγε από κοντά μας επειδή ήρθε η ώρα για να φύγει.
Με τους δικούς μας νόμους και με την δική μας αντίληψη αυτό μας φαίνεται άδικο.
Γιατί πχ να φύγει ένας άνθρωπος στα 15 του ή τα 25 του?
Θα ακουστεί πολύ ψυχρό αυτό που θα πω αλλά ο άνθρωπος αυτός έκανε τον κύκλο του.
Ένας κύκλος άνοιξε, έκλεισε και θα ανοίξει ένας άλλος.
Ας διδαχθούμε κάποια πράγματα από τον κύκλο αυτού του ανθρώπου κι ας κρατήσουμε μέσα μας όλα αυτά που έχει να μας αφήσει ως παρακαταθήκη.

Αυτό που μπορώ να πω, αγαπητέ μου, είναι οτι συμφωνώ απόλυτα σε 2 σημεία μαζί σου:

quote:

---

Σημασία έχει να κατανοήσουμε πέρα απο την απώλεια ότι συνήθως αυτοί οι άνθρωποι εχουν ολοκληρώσει τον κύκλο τους και μένει ο δικός μας πίσω που θέλει πολύ κάματο να τον ολοκληρώσει κανείς καθώς η ζωή εδώ κάτω είναι σκληρή.

---

quote:

---

Εμένα προσωπικά δεν με νοιάζει το πότε θα πεθάνω. Με ενδιαφέρει όμως πολύ τι θα προλάβω να κάνω με τον χρόνο που μου έχει διατεθεί και φυσικά δεν μιλώ για συσσώρευση υλικών αγαθών. Φαντάζομαι ότι πολλοί θα έχουν νιώσει έτσι επίσης.

---

Ίσως το νόημα της ύπαρξης μας να μην είναι τόσο πολύ συνδεδεμένο με την αρχή ή το τέλος μας αλλά με όλα αυτά τα οποία αφήνουμε πίσω μας.
Εξάλλου τι είναι πραγματικά η αρχή και τι το τέλος μας?

Στην αρχή μας βρίσκεται το τέλος μας ή στο τέλος μας βρίσκεται η αρχή μας...?

In anticipation of my resurrection...

το αποτελεσμα βεβαια σοκαρε ολους τοτε γιατι δε το περιμενε κανενας και γιατι δεν την ειχε πιστεψει κανεις...

προσωπικά δεν μπορώ να πω ότι λυπάμαι για αυτούς που φεύγουν, λυπάμε μόνο για αυτούς που μένουν και βιώνουν την απώλια του χαμού ενός ανθρώπου, χαμού απο την προσωπική τους ζωή και μόνο.

Γιατί συμφωνώ με τον φίλο Yngwie και με τον φίλο Dying Incubus, απλώς είναι ένας κύκλος, δεν είναι το τέλος όμως. Ο φίλος σου ότι κι αν είχε να κάνει εδώ το εκπλήρωσε και ήταν η ώρα να πάει παρακάτω.

Και εγώ πιστεύω πως υπάρχουν άνθρωποι που διαισθάνοντε τον θανατό τους, αλλά πολλές φορές είναι μια ψυχική αντίληψη που ο νους δεν αποδικοποιεί απόλυτα. Έτσι κάνουν κάποιες κινήσεις ωθούμενοι απο την γνώση της ψυχής τους αλλά αυτή η αντίληψη δεν έχει περάσει στον νου ώστε να γίνει μια συνειδητή πραγματικότητα. Αλλοι πάλι έχουν την ικανότητα να αναγνωρίζουν την φωνή της ψυχής τους οπότε το γνωρίζουν και συνηδητά.

Θα σου πω όμως κάτι που πιθανόν να σου δώσει μια έστω μικρή ανάσα στην θλίψη σου.

Πριν κάποια χρόνια βρισκόμουν στο δωμάτιο (αν μπορούμε να το πούμε έτσι) ενός νοσοκομείου όπου η γιαγιά μου ήταν σε κώμα και την κρατούσαν στην ζωή με μηχανήματα. Κατά ένα περίεργο τρόπο ένοιωθα την ψυχή της να βασανίζετε, ήθελε να φύγει και δεν την άφηναν. Μπήκα πολλές φορές στον πειρασμό να τραβήξω όλα αυτά που την είχαν συνδέσει και άλλες τόσες να πω στον γιατρό της πως αυτό που κάναν ήταν μια πλήρη ηλιθιότητα. Αντί αυτού ξέσπασα σε λυγμούς μέσα σε εκείνο το δωμάτιο και δεν ξέρω για ποιο λόγο απο όλους. Την στιγμή εκείνη που είχα ξεσπάσει σε λυγμούς ένοιωσα κάτι πολύ περίεργο, σαν κάποιος να βρισκόταν δίπλα μου, άκουσα πολύ καθαρά με αντρική φωνή κάποιον να μου λέει "Γιατί κλαίς; Δεν γνωρίζεις πόσο γλυκός είναι ο θάνατος;" και αυτόματα με διαπέρασε μια γαλήνη, ήταν σαν να είχε εξαφανιστεί όλος ο πόνος μου. Πλησίασα την γιαγιά μου την άγγιξα και της είπα μην στεναχωριέσε το βράδυ θα ελευθερωθείς. Το βράδυ απλώς περίμενα ήρεμα στο κρεβάτι μου, ήθελα να την αισθανθώ και ήξερα ότι θα με έβλεπε πριν φύγει. Κι αυτό ακριβώς έγινε, λίγο πριν με καλέσει ο πατέρας μου να μου πει ότι πέθανε εγώ την αισθάνθηκα και αν δεν πάθαινα σοκ θα την είχα αποχαιρετήσει και όμορφα.

Αυτό λοιπόν θέλω να πιστεύω, πως ο θάνατος είναι κάτι γλυκό κι όσο κι αν μας πονάει η ανθρώπινη έλλειψη ίσως ορισμένες φορές να μπορούμε να παρηγορήσουμε την σκέψη μας με το ότι εκείνοι είναι κάπου καλύτερα.

Νομίζω όμως πως δεν θα έπρεπε να βασανίζεις τον εαυτό σου για το αν γνώριζε ή αν στο απόκρυψε. Κατα την ταπεινή μου άποψη διαβάζοντας τις αντιδράσεις του φίλου σου γνώριζε μόνο η ψυχή του και η ψυχή του τον οδηγούσε σε κάποιες κινήσεις, ο νους του συνηδητά όμως δεν γνώριζε κι όταν ο νους δεν γνωρίζει μεταφράζει την ψυχή σε απλά θέλω. Θέλω να δω τους φίλους μου όλους, θέλω να βγω με μεγάλη παρέα κ.λ.π. Εσύ απόρησες ποτέ γιατί θες να βγείς με κάποιον; απλά βγήκες.

Μόνο και μόνο η προτασή του

quote:

---

ρε γαμωτο,αισθανομαι πως δεν θα σε ξαναδω

---

φιλικά,
serenite

quote:

---

Και εγώ πιστεύω πως υπάρχουν άνθρωποι που διαισθάνοντε τον θανατό τους, αλλά πολλές φορές είναι μια ψυχική αντίληψη που ο νους δεν αποδικοποιεί απόλυτα. Έτσι κάνουν κάποιες κινήσεις ωθούμενοι απο την γνώση της ψυχής τους αλλά αυτή η αντίληψη δεν έχει περάσει στον νου ώστε να γίνει μια συνειδητή πραγματικότητα.

---

Ίσως η ψυχή κάποιου ανθρώπου να γνωρίζει κατά κάποιο τρόπο πότε πλησιάζει η ώρα να χωριστεί από το υλικό της σώμα.
Αυτό όμως δεν είναι και σίγουρο οτι μπορεί να το καταλάβει κι ο νους μας.
Για αυτό το λόγο ίσως να δούμε έναν άνθρωπο λίγο πριν τον φυσικό του θάνατο να λέει κάποια λόγια σχετικά με αυτό το επικείμενο γεγονός που εκείνη την ώρα όχι μόνο μπορεί να μας φανούν δυσνόητα αλλά κι εκείνος να απορήσει που τα ξεστόμισε.

Δεν ξέρω αν ο θάνατος είναι γλυκός ή όχι, φίλη μου.
Έχω όμως την πεποίθηση μέσα μου οτι δεν είναι το τέλος.
Ίσως να φαίνεται έτσι σε όλους μας επειδή πολύ απλά δε μπορούμε να γνωρίζουμε τι υπάρχει μετά ή ποιά διαδρομή θα ακολουθήσει η ψυχή μας μέχρι την επόμενη ενσάρκωση της.
Μπορεί να είναι απλά ένα στάδιο μετάβασης σε κάτι ασύλληπτο στον ανθρώπινο νου μας.

Το να νιώθουμε αγάπη για τους δικούς μας ανθρώπους είναι φυσικά κάτι πολύ φυσιολογικό και πολύ όμορφο ταυτόχρονα.
Ειδικά σε περιπτώσεις όπου είναι κοντά στον θάνατο, νιώθουμε την ανάγκη να τους δείξουμε την φροντίδα μας, την αγάπη μας και να μείνουμε κοντά τους.
Αν δεν έχουμε αποδεχθεί το γεγονός οτι ο άνθρωπος αυτός πρόκειται να φύγει από κοντά μας ίσως να δυσκολεύουμε και κατά κάποιο τρόπο την ψυχή του να βρει τον δρόμο της, παρόλο που τα κίνητρα μας είναι τα πιο αγνά.

Θυμάμαι πριν 4,5 χρόνια περίπου ήταν ο παππούς μου στο νοσοκομείο με καρκίνο.
Οι γιατροί ήταν ξεκάθαροι πως δεν υπήρχε περίπτωση να καταφέρει να επιζήσει από αυτήν την δοκιμασία κι απορούσαν πως επιζούσε για περίπου 10 μέρες που ήταν στο νοσοκομείο.
Η μητέρα μου κι η θεία μου ήταν κάθε μέρα κοντά του είτε ταυτόχρονα είτε όταν έφευγε η μια ήταν κοντά του η άλλη.
Η μητέρα μου αν και γνώριζε οτι ο πατέρας της θα έφευγε από κοντά μας πολύ σύντομα δε μπορούσε να το αποδεχθεί.
Ένα απόγευμα ήταν κοντά του και λόγω του οτι ήταν άϋπνη περίμενε την θεία μου να πάει ώστε να φύγει για να έρθει να ξεκουραστεί και να ξαναπάει στο νοσοκομείο.
Επειδή η αδερφή της θα πήγαινε από ώρα σε ώρα στο νοσοκομείο ο πατέρας της της είπε να φύγει κι οτι δεν υπήρχε λόγος να περιμένει.
Παρόλο που η μητέρα μου αρνιόταν να φύγει ο παππούς μου επέμενε οπότε και την έπεισε.
Το συγκεκριμένο νοσοκομείο είναι σχετικά κοντά στο σπίτι μου οπότε η μητέρα μου έφτασε σε περίπου 20 λεπτά.
Λίγα λεπτά μετά από όταν μπήκε τηλεφώνησαν από το νοσοκομείο οτι ο παππούς μου έφυγε.

In anticipation of my resurrection...

quote:

---

Οταν η ψυχή πάρει τα μαθήματα της, φεύγει και το υλικό σώμα πεθαίνει και κανείς δεν τη σταματά εκτός και εάν επιδείξει ιδιαίτερη βούληση κάποιος τρίτος άν και αυτό συχνά μπορεί να είναι προυπολογισμένο.

---

Τι εννοείς?

Ευχαριστώ

* Ειρήνη *

quote:

---

Δεν ξέρω αν ο θάνατος είναι γλυκός ή όχι, φίλη μου.
Έχω όμως την πεποίθηση μέσα μου οτι δεν είναι το τέλος.
Ίσως να φαίνεται έτσι σε όλους μας επειδή πολύ απλά δε μπορούμε να γνωρίζουμε τι υπάρχει μετά ή ποιά διαδρομή θα ακολουθήσει η ψυχή μας μέχρι την επόμενη ενσάρκωση της.
Μπορεί να είναι απλά ένα στάδιο μετάβασης σε κάτι ασύλληπτο στον ανθρώπινο νου μας

---

quote:

---

Αν δεν έχουμε αποδεχθεί το γεγονός οτι ο άνθρωπος αυτός πρόκειται να φύγει από κοντά μας ίσως να δυσκολεύουμε και κατά κάποιο τρόπο την ψυχή του να βρει τον δρόμο της, παρόλο που τα κίνητρα μας είναι τα πιο αγνά.

---

Η γιαγιά της ήταν ετοιμοθάνατη (όχι από αρρώστια, αλλά από μεγάλη ηλικία), και κάποια στιγμή ενώ η γιαγιά ήταν στο δωμάτιο ξαπλωμένη, και οι υπόλοιποι στο σαλόνι, την ακούνε μιλάει και κάνουν ησυχία για να καταλάβουν με ποιον μιλάει και τελικά καταλαβαίνουν ότι έχει στήσει κουβέντα με τον νεκρό αδελφό της. Πάνε σιγά σιγά από την πόρτα να την δούνε και την βλέπουν να κοιτάει κάπου ψηλά και να μιλάει κανονικά. Κάποια στιγμή η γιαγιά συνειδοτοποιεί ότι την κοιτούν τα παιδιά, και τους φωνάζει και τους λέει "τι δουλειά έχετε εσείς εδώ??? φύγετε αμέσως" και τρόμαξαν και έφυγαν.
Μετά σταμάτησε ο διάλογος. Μέσα σε λίγες ώρες πέθανε.

Κάτι άλλο είναι πρόσφατα πέθανε ο πεθερός μου και ακριβώς πριν πεθάνει έλεγε το όνομα "¨Ολγα" και έδειχνε στη πεθερά μου προς το ταβάνι. Βρε λέει τι γίνεται εδώ. Η Ολγα είναι η νεκρή αδελφή της πεθεράς μου που όλος περιέργως ο πεθερός μου δεν τα πήγαινε καθόλου μαζί της. Και μάλιστα αστειευόμασταν μετά και λέγαμε, ωχ τον παρέλαβε η Ολγα, τι έχει να τραβήξει.

Έχω και κάτι αλλο αλλά δεν έχει σχέση ακριβώς με το θέμα. Είναι προειδοποίηση σε ζων΄τανό από νεκρό.
Η Θεία μου πριν λίγα χρόνια έχασε τον ξαδελφό μου από ναρκωτικά. Μου έχει πει για 2 περιστατικά. Κάποια στιγμή τον είδε στον ύπνο της και ενώ πήγε να του μιλήσει και εκείνος και αυτή, της λεει ξαφνικά, μαμά πρέπει να φύγω βιάζομαι, γιατί έρχονται τα παιδιά και πρέπει να τα περιμένω να τα βοηθήσω. Την επόμενη μέρα ακριβώς έγινε το ατύχημα στα Τέμπη.

Και ένα άλλο σκηνικό που μου είπε είναι κάτι ανάλογο, της είπε "έρχεται τον περιμένω", δεν της είχε πει της θείας μου ποιος, και την άλλη μέρα σκοτώνεται ένας άλλος ξαδελφός μου από κλαρκ.

Εχω ακούσει πάρα πολλά τέτοια σκηνικά, δυστυχώς έχω θάψει πάρα πολλούς ανθρώπους δικούς μου και νέους όπως είδατε παραπάνω αλλά και μεγαλύτερους. Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω ακούσει χοντρά σκηνικά εκτός από το ότι συνήθως καποιον βλέπουν ή απλά γίνονται καλύτεροι και δίνουν την ευχή τους. Όπως η γιαγιά μου τελευταία που ενώ τοσα χρόνια μας τυραννούσε μας έδωσε τελευταία την ευχή της και μας μιλούσε λες και έσταζε μέλι.

quote:

---

serenite
Όταν ήμουν μικρή, 3 χρονών περίπου, η μητέρα μου έκανε το εξής (πράγμα που δεν το θυμάμαι μου το έχει πει.) Είχε ρωτήσει εμένα και τον αδερφό μου που ήμασταν πριν μπούμε στην κοιλιά της.

Εγώ της απάντησα μόνο ότι πέταγα και έψαχνα να τους βρω, ο αδερφός μου όμως είχε δώσει μια πλήρη αναφορά απο τα πάντα, ότι ήταν αγρότης κάπου, ότι ήταν φτωχός, της έκανε πλήρη περιγραφή του σπιτιού του, της γυναίκας του και των παιδιών του. Της είπε ότι ο μικρός του γιος το βράδυ πήγαινε και έβαζε τα χέρια του στις μασχάλες του για να ζεσταίνονται και πως μια μέρα πέρναγε ένα γεφύρι με τον γάιδαρο του και τον μικρό του γιο και το γεφύρι κατέρρευσε και σκοτώθηκαν και οι δύο.

---

Στράτος

Δεν ξέρω, καλή μου, λόγω του οτι δεν βίωσα κάποια τέτοια εμπειρία δε μπορώ να πω κάτι άλλο σε πρακτικό επίπεδο παρά μόνο θεωρητικά.

quote:

---

Το έχω ξανακούσει αυτό, άνθρωποι που νοιώθουν πως ήρθε το τέλος τους να απομακρίνουν τους δικούς τους από κοντά τους. Δυστυχώς πολλές φορές οι ζωντανοί που μένουν πίσω κατηγορούν τον εαυτό τους για το ότι απουσίαζαν εκείνη την στιγμή του θανάτου του αγαπημένου τους και η ενοχή τους φυλακίζει, χωρίς να σκεφτούν ότι αν έπρεπε να είναι εκεί το πιο πιθανόν θα ήταν να είχαν την αίσθηση του δεν φεύγω κι ότι απλά αυτό έπρεπε να συμβεί, ότι συνειδητά ή ασυνείδητα αυτή ήταν η επιθυμία της ψυχής που έφευγε.

---

Σωστά, φίλη μου.
Το πρώτο αίσθημα που μπορεί να νιώσει ένας άνθρωπος ενδεχομένως να είναι η ενοχή, οι τύψεις κι οτι όφειλε να είναι κοντά στο αγαπημένο του πρόσωπο.
Όταν ηρεμήσει όμως και προσπαθεί να δει το γεγονός πιο αποστασιοποιημένος ίσως καταλάβει αυτό που αναφέρεις κι εσύ.

Αν δεν γίνομαι αδιάκριτος, θα επιθυμούσα κι εγώ να δω την απάντηση στα ερωτήματα που σου έκανε ο φίλος Ευστράτιος.

In anticipation of my resurrection...

φυσικά δεν γίνεστε αδιάκριτοι.

Λοιπόν πρώτα απο όλα θα έπρεπε να πω πως στην δική μου οικογένεια όσο αφορά την μητέρα μου και την μητέρα της (την γιαγιά μου δηλαδή) αυτά τα πράγματα δεν ήταν και τόσο περίεργα.

Η γιαγιά μου ανέκαθεν είχε μια διορατική ικανότητα και έβλεπε πράγματα που οι υπόλοιποι δεν μπορούσαν, είχε ας πούμε κάποια επαφή με το μεταφυσικό. Η μητέρα μου επίσης πίστευε πως υπήρχαν πράγματα πέρα του ότι μπορεί να δει το μάτι του ανθρώπου και γω είχα δει επίσης κάποια πράγματα. Οπότε το να μιλάμε για αυτά καθώς κάποιες φορές ήταν στην αντίληψη και των τριών δεν ήταν και τόσο μυστήριο ή περίεργο για εμάς.

Η όλη ιστορία είχε ξεκινήσει ως εξής, όταν η μητέρα μου είχε γεννήσει εμένα, η αδερφή της (θεία μου) ήταν έγκυος στο δικό της παιδί. Η γιαγιά μου ζούσε τότε σε μια απόσταση δύο ώρες απο την Αθήνα, εκείνη την στιγμή βρισκόταν στην κουζίνα και καθόταν στο τραπέζι όπου έκανε κάποια μαγειρική δραστηριότητα. Βλέπει να περνάει απο μπροστά της ένα φωτεινό πράγμα σαν αυγό και ακούει μια φωνή να της λέει, φεύγω αλλά θα ξαναέρθω. Ανησύχησε και πήρε τηλέφωνο στην Αθήνα όπου κάποια στιγμή βρήκε την μητέρα μου και της είπε πως η θεία μου βρισκόταν στο νοσοκομείο και πως είχε χάσει το παιδί.

Πάνω εκεί σε κάποια κουβέντα που κάναν αργότερα περί του τι είχε δει η γιαγιά μου της ανέφερε ότι είχε διαβάσει (το που δεν το γνωρίζω) ότι όταν το παιδί είναι μικρό σε ηλικία που να μπορεί να μιλάει αλλά να έχει επίσης και ζωντανή ακόμα την μνήμη μιας περασμένης ζωής (γύρω στα 3 του χρόνια) πολλές φορές θυμάται αρκετά ώστε να σου κάνει μια ολόκληρη περιγραφή.

Της μητέρας μου λοιπόν της είχε μείνει η απορία έτσι όταν έφτασα στην ηλικία αυτή με ρώτησε αλλά δεν πήρε κάποια σαφή απάντηση πέρα του ότι πέταγα και έψαχνα να την βρω. Πάνω σε αυτό η γιαγιά μου είχε σχολιάσει ότι οι ψυχές που δεν ξαναεπιστρέφουν στην γη αμέσως είναι δύσκολο να θυμηθούν αντίθετα με τις ψυχές που ξαναεπιστρέφουν σε σύντομο χρονικό διάστημα (έτσι επίσης είχε διαβάσει).

Αργότερα όταν έφτασε ο αδερφός μου στην ηλικία αυτή τον ρώτησε επίσης όπως το ίδιο συνέβηκε και με τον ξαδερφό μου και με την ξαδέρφη μου. Το σχόλιο που είχε κάνει η μητέρα μου για τον αδερφό μου είναι ότι της μίλαγε με τόση λεπτομέρεια που της ήταν πολύ δύσκολο να πιστέψει ότι τα έβγαζε απο το μυαλό του (η τηλεόραση εντωμεταξύ ήταν κάτι απαγορευμένο για εμάς σε εκείνη την ηλικία). Της είχε κάνει επίσης εντύπωση το με πόση τρυφερότητα μίλαγε για τον μικρό του γιο και πόσες λεπτομέρειες της είχε πει, αν θυμάμαι καλά της είχε αναφέρει και ονόματα.

Όλα αυτά μου τα είπε πάνω σε μια κουβέντα που είχαμε όταν ήμουν μικρότερη. Την είχα ρωτήσει αν πίστευε ότι ερχόμαστε και ξαναερχόμαστε στην γη. Μου είπε ότι πραγματικά δεν ήξερε αν ήταν σίγουρη ή όχι αλλά όταν ήμασταν μικρά .... και μου εξιστόρησε όλα τα παραπάνω.

Πριν ένα χρόνο που η ανιψιά μου ήταν περίπου στα 2μιση την είχα ρωτήσει, αλλά απλώς έκανε μια κίνηση δείχνοντας πάνω απο το κεφάλι της και μου είπε "εδώ". Δεν πήρα καμιά άλλη σαφέστερη απάντηση καθώς άρχισε να μου λέει τα δικά της άσχετα μπερδεμένα πραγματάκια. Απο τότε η αλήθεια είναι πως δεν την ξαναρώτησα, τώρα ομως που μου ξαναήρθε η ιστορία αυτή στο κεφάλι θα το κάνω κάποια στιγμή.

Υ.Γ: Η ξαδέρφη μου είχε περιγράψει μια ολόκληρη φυλή σε κάποιο μέρος (όσο μπορεί ένα παιδάκι να περιγράψει) και είχε αναφέρει και τον τρόπο με τον οποίο τρώγανε, δεν έχω συγκρατήσει όμως καλά την ιστορία αυτή. Ωστόσο για τον ξαδερφό μου δεν θυμόταν να μου πει αν είχε πει κάτι ή όχι και εγώ όσες φορές το είχα στο μυαλό μου πάντα ξέχναγα μετά να ρωτήσω την μητέρα του αν θυμόταν.

quote:

---

Harris_

Κ σασ κανω λοιπον αυτην την ερωτηση...Ηξερε λοιπον ο δημητρης οτι θα συνεβαινε κατι κακο??? Μπορουσε να το διαισθανθει αφου ηταν γραφτο του??Αν ναι γιατι δεν μιλησε σε καπιοιον??? Εστω σε μενα που ειμαστε κολλητοι φιλοι 16 χρονια???

---

Ναι... ο Δημήτρης γνώριζε... γιατί η ψυχή γνωρίζει...

Κάθε ψυχή που έρχεται στη γη, έχει ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα, μία συγκεκριμένη αποστολή... Ανάλογα με το επίπεδο εξέλιξής της, επιλέγει το χρόνο που θα παραμείνει στη γη και τα μαθήματα που έχει να λάβει...

Υπάρχουν ψυχές που έχουν επιλέξει να φύγουν νωρίς, είτε γιατί έχουν ολοκληρώσει τον κύκλο τους, είτε γιατί μέσα από αυτή τη διαδικασία ταρακουνούν ή προβληματίζουν τον περίγυρό τους...

Ένα τρανταχτό παράδειγμα, σε σχέση με τα παραπάνω, είναι και ο Άλεξ από τη Βέροια. Η αποστολή αυτής της ευγενικής και εξελιγμένης ψυχής ήταν ταρακουνήσει και συγκλονίσει δυνατά το κοινό αίσθημα... Να βγει στην επιφάνεια η συμπόνια (το Συμπαντικό αυτό αίσθημα) και η Αγάπη... Να αναλογιστεί ο κόσμος στο που βρισκόμαστε... και που πάμε, ώστε να συντελεστούν σημαντικές αλλαγές...

Γιατί στο Σύμπαν... τίποτα δεν γίνεται τυχαία....

Φιλικά, www.greekastrology.gr

η karma

quote:

---

Ναι... ο Δημήτρης γνώριζε... γιατί η ψυχή γνωρίζει...

Κάθε ψυχή που έρχεται στη γη, έχει ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα, μία συγκεκριμένη αποστολή... Ανάλογα με το επίπεδο εξέλιξής της, επιλέγει το χρόνο που θα παραμείνει στη γη και τα μαθήματα που έχει να λάβει...

Υπάρχουν ψυχές που έχουν επιλέξει να φύγουν νωρίς, είτε γιατί έχουν ολοκληρώσει τον κύκλο τους, είτε γιατί μέσα από αυτή τη διαδικασία ταρακουνούν ή προβληματίζουν τον περίγυρό τους...

Ένα τρανταχτό παράδειγμα, σε σχέση με τα παραπάνω, είναι και ο Άλεξ από τη Βέροια. Η αποστολή αυτής της ευγενικής και εξελιγμένης ψυχής ήταν ταρακουνήσει και συγκλονίσει δυνατά το κοινό αίσθημα... Να βγει στην επιφάνεια η συμπόνια (το Συμπαντικό αυτό αίσθημα) και η Αγάπη... Να αναλογιστεί ο κόσμος στο που βρισκόμαστε... και που πάμε, ώστε να συντελεστούν σημαντικές αλλαγές...

Γιατί στο Σύμπαν... τίποτα δεν γίνεται τυχαία....

---

Αυτό που ανέφερες για τον αδερφό σου και τα όσα είπε είναι πραγματικά ενδιαφέροντα.
Όπως αναφέρεις δεν υπάρχει η πιθανότητα να είχε επηρεαστεί από την τηλεόραση καθώς δεν βλέπατε.
Μήπως είχε αναφερθεί στο σπίτι σας κάποιο τέτοιο περιστατικό και του εντυπώθηκε?

Αν όχι, τότε κι εγώ στην θέση της μητέρας σου θα είχα απορήσει όπως πιθανότατα να απόρησε εκείνη.

Αν και δεν έχω σκεφτεί καθόλου το κατά πόσο ένα μικρό παιδί μπορεί να έχει μνήμες από μια προηγούμενη ενσάρκωση του, δεν το βρίσκω διόλου απίθανο...
Λόγω του οτι το μυαλό του μπορεί να είναι πιο "ανοιχτό" κι η ψυχή του περισσότερο καθαρή από διάφορες επιρροές του περιβάλλοντος του θα μπορούσε να έχει μνήμες τέτοιου είδους.

In anticipation of my resurrection...

η γιαγιά μου βλέποντας το συγκεκριμένο θέαμα πήρε τηλέφωνο στην Αθήνα όπου κάποια στιγμή πέτυχε την μητέρα μου και η μητέρα μου της είπε ότι η θεία μου είχε αποβάλει. Ετσι τα θυμάμαι τουλάχιστον φίλε μου, η αλήθεια είναι πως έχουν περάσει και χρόνια απο τότε που μου την διηγήθηκαν και δεν γνωρίζω και ακριβώς τι είπε η μία στην άλλη.

Τώρα τι ήταν αυτό που παρακίνησε την γιαγιά μου να πάρει τηλέφωνο δεν ξέρω, της γεννήθηκε μια ανησυχία; το σύνδεσε με αποβολή; το κατάλαβε; Θα έπρεπε να πάρω τηλέφωνο την γιαγιά μου για να μου πει καθαρά τι σκέφτηκε εκείνη την στιγμή ή τι αισθάνθηκε και έκανε αυτή την κίνηση και αν το σύνδεσε ή όχι.

Θα ρωτήσω να τα θυμηθώ καλύτερα και θα σου πω.

quote:

---

Μήπως είχε αναφερθεί στο σπίτι σας κάποιο τέτοιο περιστατικό και του εντυπώθηκε?

---

Ελπίζω, όταν αξιωθώ επιτέλους να πάω να την δω, να θυμηθώ να την ρωτήσω λεπτομέρειες, τώρα αν υπάρχει κάτι ακόμα που θα θέλατε να μάθετε ευχαρίστως να την ρωτήσω και για αυτό.

quote:

---

Κάθε ψυχή που έρχεται στη γη, έχει ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα, μία συγκεκριμένη αποστολή... Ανάλογα με το επίπεδο εξέλιξής της, επιλέγει το χρόνο που θα παραμείνει στη γη και τα μαθήματα που έχει να λάβει...

Υπάρχουν ψυχές που έχουν επιλέξει να φύγουν νωρίς, είτε γιατί έχουν ολοκληρώσει τον κύκλο τους, είτε γιατί μέσα από αυτή τη διαδικασία ταρακουνούν ή προβληματίζουν τον περίγυρό τους...

---

Συμφωνώ και εγώ με τον Dying_Incubus στο :

quote:

---

Αν και δεν έχω σκεφτεί καθόλου το κατά πόσο ένα μικρό παιδί μπορεί να έχει μνήμες από μια προηγούμενη ενσάρκωση του, δεν το βρίσκω διόλου απίθανο...
Λόγω του οτι το μυαλό του μπορεί να είναι πιο "ανοιχτό" κι η ψυχή του περισσότερο καθαρή από διάφορες επιρροές του περιβάλλοντος του θα μπορούσε να έχει μνήμες τέτοιου είδους.

---