- ΒΡΙΚΟΛΑΚΕΣ η αληθεια ειναι αυτο που δεν φανταζομαστε - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.

με απεραντο σεβασμο και αγαπη ο μανος σας

WHISPERS OF THE DREAMS

Edited by - manos on 19/04/2005 13:50:12

DOMINA.Lilith η προγιαγια μου , η γιαγια μου , η μανα μου , ο αδελφος μου και εγω, ειχαμε και εχουμε τετοιου ειδους εμπειριες.

bxrulez.ευχαριστω πολυ

AVATARGR. φιλε μου δεν ξερω τι ξερεις για την γνωση των αλλων.
ξερω ομως σιγουρα οτι δεν ξερεις τιποτα για την γνωση την δικη μου.

Hfaiste. ασχετο αλλα σωστο.

θα προσπαθησω να συνεχισω την αφηγηση απο εκει που ειχα μεινει.

μετα απο εκεινο το συμβαν αρχισαν να γινονται καποιες αλλαγες, "εκεινος" με παρακολουθουσε παλι, και μετα εγιναν δυο και μετα τρεις.
οσο πιο πολυ επεμεναν τοσο πιο πολυ εψαχνα. και ο καιρος περνουσε , και εγω εψαχνα.
ειχα κλειστει στον εαυτο μου και ειχα αφοσιωθει στην ερευνα, επρεπε να μαθω τι ηθελαν απο εμενα, ειχα την υποχρεωση στον εαυτο μου να μαθω πως θα γλυτωσω απο αυτην την παραλογη κατασταση,

καθως περνουσε ο καιρος αισθανομουν πιο δυνατος, γεματος ενεργεια,
ταυτοχρονα ομως ενοιωθα πως θα γινει κατι . κατι σημαντικο.

περασαν 2 χρονια.
ειναι 2002 εγω γεματος ενεργεια, ΔΥΝΑΤΟΣ .ομως τρομερα οξυθυμος και εκδικητικος. δεν εχω καμια σχεση με κανεναν και για κανενα λογο, οποιος με ενοχλουσε παθαινε κακο,( αρρωστεια η καλυτερη περιπτωση)
το προκαλουσα εγω και δεν ειχα τυψεις.

"εκεινοι" με παρακολουθουσαν πιο στενα τωρα, και εγω ενοιωθα ασφαλης για αυτο τον λογο.
σκεφτηκα πως τελικα ισως δεν θα επρεπε να αντιστεκομαι σε κατι που ειναι στην φυση μου πλεον, ωστοσο παλι επρεπε να ξερω τι με περιμενει,
επρεπε να μιλησω με την μανα μου,
αταραχη με ακουσε απο την αρχη μεχρι το τελος.
εκεινη μου εξηγησε οτι ετσι γεννηθηκα και τωρα που ειμαι στην εφηβεια εκδηλωνομαι, την ρωτησα τι εννοει με το "ετσι γεννηθηκα"
μου θυμησε καποια πραγματα, οπως μια φορα που ημουν μικρος με ειχε μαλωσει ασχημα για κατι που δεν ειχα κανει και απο την οργη μου εσπασαν τα παραθυρα του δωματιου μου,
ηθελα να της πω για "εκεινους" αλλα δεν μπορεσα.
μου απαντησε ομως αθελα της, στο ερωτημα που με βασανιζε.

ΤΙ ΜΕ ΗΘΕΛΑΝ ΕΜΕΝΑ? ΤΙ ΞΕΧΩΡΙΣΤΟ ΕΧΩ?

ετσι γεννηθηκα.

ο καιρος περνουσε, μια κοπελα επεμενε να θελει να κανουμε παρεα.
εγω ομως ειχα ενα στοχο. το 2003, τοτε θα γινοταν. ημουν σιγουρος.
για αυτο και ειχα χαλαρωσει λιγο.
αρχισαμε να βγαινουμε με την κοπελα. την αγαπησα αμεσως (ομως) για αυτο αποφασισα να της μιλησω ( την εβαζα σε κινδυνο).

περασαν 3 μηνες απο τοτε που καναμε σχεση, (μεσα σε αυτο το διαστημα την ειχαν πλησιασει για να της προσφερουν σπουδαια θεση σε μια πολυεθνικη εταιρεια.η για να της προσφερουν χρηματα)εκεινη αρνηθηκε και τελειωσε το θεμα με εκεινη. εγω ειχα αποφασισει να μην κανω το μεγαλο βημα.

"εκεινοι" το καταλαβαν. γιατι ειχα αλλαξει. τωρα ημουν ηρεμος
ηθελα να κανω πραγματα για μενα. ηθελα να συνεχισω την ζωη μου μαζι της, εκεινη με "εσωσε" την τελευταια στιγμη.

ηρθε το 2003
οι παρακολουθησεις εχουν αραιωσει.γυριζω ανεμελος απο την σχολη μου ενα βραδυ. ανεβαινω τον δρομο του σπιτιου μου και ξαφνηκα νιωθω μια παρουσια απο πισω μου, γυριζω να δω και τοτε δυο χερια με αρπαζουν απο το μπουφαν, ηταν "εκεινος" τρελαθηκα απο τον φοβο μου, με σηκωσε στο υψος του προσωπου του, εγω ισα που ακουμπουσα στις μυτες των παπουτσιων μου,"εκεινος" μου χαμογελασε ειρωνικα και μου εδωσε ενα φιλι στο μετωπο, με πεταξε κατω εγω αμεσως γυρισα να τον δω αλλα ειχε εξαφανισθει.

το επομενο πρωι σηκωθηκα αρρωστος κατι δεν πηγαινε καλα με τα ματια μου.μετα απο τρεις ημερες οντας χαλια πηγα στον οφθαλμιατρο, εκεινος δεν μπορουσε να κανει τιποτα και μου ειπε οτι πρεπει να παω επιγοντως
στο νοσοκομειο. εκανα εισαγωγη για εξετασεις (τις εκανα ολες)
τι μου βρηκαν ?
φλεγμονες σε εξη σημεια του εγκεφαλου και στα οπτικα νευρα.

ο γιατρος προτεινε βαρια φαρμακα συν χημιοθεραπεια. μετα την θεραπεια πηγα στον γιατρο για να δουμε αν ειχα καποια αλλαγη.
ο γιατρος εμεινε ΤΙ-ΠΟ-ΤΑ.

μετα απο λιγο καιρο πεθανε η γιαγια μου δυο θειοι μου και ο παπους της κοπελας μου. ΑΥΤΟ ΗΤΑΝ ΤΟ ΤΙΜΗΜΑ ΜΟΥ.

ΣΗΜΕΡΑ ειμαι ακομα αρρωστος. ο ηλιος με σκοτωνει (ο γιατρος μου ειπε να τον αποφευγω. μα αυτο εκανα παντα) και εχω να κοιμηθω νυχτα 2 χρονια.

(πριν τρεις ημερες ηρθε και με βρηκε "εκεινος" . με κοιτουσε απο το παραθυρο του δωματιου μου. μολις τον καταλαβα αιωρηθηκε και εφυγε προς την ταρατσα του σπιτιου μου . ηθελα να παω να τον βρω αλλα δεν μπωρεσα. απο τοτε εχω πονοκεφαλους , σημερα εννιωσα λιγο καλυτερα)

εδω σας αφηνω παλι.
ευχαριστω πολυ μου με ακουσατε.

ο γιατρος ειπε οτι δεν εγινε τι-πο-τα

Το λιγότερο που θα περίμενα θα ήταν να βλέπεις την οθόνη σου να γίνεται θρίψαλλα ή τέλος πάντων κάτι τέτοιο σαν αυτά που βλέπουμε στις ταινίες του Χόλυγουντ.

Σορρυ φίλε μου αλλά όλο αυτό μου φαίνεται μεγάααααλο παπατζιλίκι. Πάντως σαν ιστοριούλες τρόμου θα μπορούσε να γινει και ταινία. Για σκέψου το καλά. Ο Σπήλμπεργκ καραδοκεί πάντα για κάτι τέτοια.

Και οι "βρυκόλακες" σου κακοί είναι, αλλά θα σου πω άλλη στιγμή τι πίστεύω οτι γίνεται.

Αυτό που σε αρρωσταίνει αυτή την στιγμή θεραπεύεται? Υπάρχει δηλαδή η στιγμή που θα ανακάμψεις?

Για να μην μας κράξουνε και τους δυο, αν προτιμάς στείλε mail...

(ακόμα και σε αυτό το forum, πολλοί δεν μπορούν να δεχτούν τη πράξη, καλή η θεωρία και το παραμύθι, αλλά στην πράξη τι γίνεται..???. Κάποτε έτσι για τον χαβαλέ θα ανοίξω και εγώ ένα thread και θα ρωτάω ποιοι είναι τηλεκινητικοί, διαισθητικοί, τηλεπαθητικοί, ποιοί κάνουν συνειδητά ονειρέματα, αστρικές προβολές, ποιοι κάνουν ψυχικές επιθέσεις, και θα τους μαζέψω όλους να πιούμε έναν οίνο και να παίξουμε βόλευ χωρίς χέρια... Ξέρετε ποιοι θα έρθουν? Αντε να είναι μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού... Συγνώμη για την παρένθεση, αλλά μοθ την σπάει που άμα κάποιος δεν πιστευει κάτι πρέπει να το χλευάζει. Δεν το πιστεύεις ρε φίλε, μην ασχολείσαι! Δεν ζητάμε ούτε κοινό, ούτε για τσίρκο είμαστε, απλά ψάχνουμε τους "δικούς" μας.)

Συναντάς έναν στον δρόμο και σου λέει "Sister καίγομαι, χρειάζομαι επειγόντως να δεις αν η αδερφή μου μετεορίζεται η κάνουν πουλάκια τα μάτια μου!"
Τι απαντάς? Ασε μας ρε φίλε με τις ξούρες σου?

quote:

---

τυχερουλη εισαι τυχερος. τον εχω πατερα.

---

Edited by - τυχερουλης on 20/04/2005 07:14:59

Φίλε αναγνώστη, διαβάζεις αυτές τις γραμμές αφού έχω πια φύγει από αυτό τον κόσμο, ίσως όμως και πριν ακόμα γεννηθώ.

Η ζωή μου ξεκίνησε το 2004, δεν έχει σημασία πού. Πέρασαν αρκετά χρόνια μέχρι να αντιληφθώ ότι η ζωή μου ήταν αρκετά διαφορετική από αυτή των άλλων ανθρώπων γύρω μου. Έζησα τη ζωή μου σε ένα κόσμο αλλιώτικο από αυτόν που ζούσαν όλοι οι άλλοι και δεν ήταν λίγες φορές που αναρωτιόμουνα μήπως δεν έχω τα λογικά μου, ή μήπως απλά δεν υπήρξα ποτέ.

Λένε πώς ο χρόνος είναι ένα ποτάμι που κυλά και σε παρασέρνει μαζί του, χωρίς ποτέ να μπορείς να ανέβεις κόντρα στο ρεύμα του. Για μένα όμως το ρεύμα του χρόνου είχε αντίθετη κατεύθυνση.

Πάντα, από παιδί, ήμουν άνθρωπός κλειστός και μοναχικός. Αργότερα κατάλαβα πώς δε θα μπορούσε να είναι διαφορετικά. Φίλους δε μπόρεσα να κάνω στα παιδικά μου χρόνια. Ενώ εγώ μεγάλωνα ένα χρόνο, αυτοί γινόντουσαν ένα χρόνο μικρότεροι, μέχρι που έπαυαν να εμφανίζονται στη γειτονιά. Ήταν «πλέον» πολύ μικροί για να παίζουμε. Στο σχολείο έβρισκα κάθε χρόνο διαφορετικούς συμμαθητές, καθώς αυτοί της προηγούμενης χρονιάς ήταν μια τάξη «κάτω» από εμένα. Μη φαντάζεσαι ότι περπατούσα ανάποδα, ή έβλεπα κάθε κίνηση από το τέλος προς την αρχή. Όχι, η ζωή μου ήταν κανονική, ζούσα τη ροή της κάθε μέρας μαζί με τους γύρω μου, όμως όταν ξημέρωνε, η δική μου νέα μέρα ήταν η προηγούμενη για όλους τους υπόλοιπους. Ο χρόνος, ως φυσικό μέγεθος κινούταν για μένα αντίστροφα, όμως κανένας δε φαινόταν να το αντιλαμβάνεται εκτός από εμένα. Η συμπεριφορά τους ήταν λες και όλα κυλούσαν κανονικά.

Καταλαβαίνω ότι έχεις απορίες, ερωτηματικά, ελπίζω κάποια από αυτά να απαντηθούν στη συνέχεια της διήγησής μου.

Όταν έβγαλα την πρώτη μου ταυτότητα αυτή έγραφε πάνω της ημερομηνία γέννησης το 2004. Ήταν το 1997, κι όμως ποτέ, ακόμα και στα χρόνια που «ακολούθησαν», κανείς δεν έδειξε να εκπλήσσεται.

Αδέρφια δεν είχα, ίσως να απέκτησα μετά, ποιος ξέρει. Η πρώτη μου συνειδητή ανάμνηση ήταν περίπου στην ηλικία των 3 ετών. Δεν ήταν κάτι συγκεκριμένο, απλά οι ακαθόριστες, σχεδόν ονειρικές εικόνες που σηματοδοτούν την πρώτη ανάμνηση του κάθε ανθρώπου. Θυμάμαι ακόμα, αμυδρά, τις τραγικές εικόνες από …, όχι αγαπητέ αναγνώστη δεν πρέπει να σου πώ, δεν ξέρω ποιος είναι ο χρόνος που διαβάζεις και δεν έχω το δικαίωμα να σε ταράξω με αυτά που θυμάμαι, αλλά για σένα ίσως δεν έχουν ακόμα συμβεί. Αργότερα ήρθαν οι Ολυμπιακοί της Αθήνας, το 2004, τη χρονιά που γεννήθηκα, όμως και πάλι πρέπει να προσέξω, θα ήταν λάθος να μιλήσω για όσα μπορεί να είναι στο δικό σου μέλλον..

Πολλά χρόνια αργότερα κατέληξα στο συμπέρασμα ότι τα πρώτα 4-5 χρόνια της ζωής μου ο χρόνος μου πρέπει να κυλούσε προς τη σωστή κατεύθυνση. Μετά, για κάποιο ανεξήγητο λόγο η ροή του αντιστράφηκε και ξαναγύρισα στο 2004 και πιο πίσω. Έτσι έζησα περίπου 8 χρόνια πηγαίνοντας στο 2008 και ξαναγυρίζοντας πίσω στο 2004.

Στο σπίτι οι γονείς μου δεν έδειχναν να παραξενεύονται όταν καθώς εγώ μεγάλωνα αυτοί γινόντουσαν νεώτεροι. Ίσως τα μάτια τους να έβλεπαν κάποια άλλη πραγματικότητα. Ήμουν περίπου 9 ετών όταν προσπάθησα να τους δώσω να καταλάβουν ότι η ζωή μου δεν κυλά όπως θα έπρεπε. Θυμάμαι τα γεμάτα απορία βλέμματα τους και την προσπάθεια της μητέρας μου να μου εξηγήσει ότι ήμουν απλά κουρασμένος και αν έπεφτα να κοιμηθώ την άλλη μέρα όλα θα ήταν μια χαρά. Το επόμενο πρωϊ κρυφάκουσα τη συζήτησή τους για το αν έπρεπε να με δεί κάποιος «ειδικός». Ήταν και οι δύο τους προβληματισμένοι, φαντάζομαι πώς η συμπεριφορά μου θα πρέπει έτσι κι αλλιώς να ήταν παράξενη από καιρό, καθώς το άγουρο μυαλό μου προσπαθούσε να συμβιώσει με μια πραγματικότητα αντίθετη προς τα βασικά ένστικτα. Ήταν καλοί άνθρωποι οι γονείς μου και στα χρόνια που ακολούθησαν έκαναν ότι μπορούσαν για να με «κάνουν καλά». Με είδαν αρκετοί «ειδικοί» και σχεδόν όλοι τους κατέληγαν στο συμπέρασμα ότι ήμουν ένα μοναχικό παιδί που «καλό θα ήταν να αποκτήσει μεγαλύτερη επαφή με συνομήλικους του». Κάποιοι μάλιστα ήθελαν να με κρατήσουν για παρακολούθηση, κάτι στο οποίο οι γονείς μου ήταν πάντα αρνητικοί.

Όσο μεγάλωνα έπαψα να λέω αυτά που ένιωθα, προσπάθησα να δείχνω φυσιολογικός. Ίσως επειδή βαρέθηκα τους «ειδικούς», ίσως επειδή δεν ήθελα να βλέπω τους γονείς μου προβληματισμένους, ίσως επειδή απλά προσπαθούσα να πείσω τον εαυτό μου ότι όλα ήταν καλά.

Πρέπει να ήμουν, σε απόλυτους αριθμούς, 18 ετών όταν το 1994 είδα τους γονείς μου να γιορτάζουν τη 1η επέτειο του γάμου τους. Το θεώρησαν απόλυτα φυσιολογικό, έστω και αν εγώ ήμουν 18 ετών, μόλις 5 χρόνια μικρότερος από τη μάνα μου. Εκείνο το βράδυ πήρα την απόφασή μου. Η οικογένεια μέσα στην οποία μεγάλωσα σε λίγο δε θα υπήρχε πια, ή δε θα είχε δημιουργηθεί ακόμα, διάλεξε και πάρε ποια έκφραση είναι η πιο αντιπροσωπευτική. Το τι ακριβώς θα συνέβαινε και ποια μορφή θα έπαιρνε η ζωή μου ήταν κάτι που δεν ήθελα να το μάθω, ίσως φοβόμουν.

Την επόμενη μέρα τους ανακοίνωσα ότι θα έφευγα. Είπα πώς ήθελα να ταξιδέψω για λίγο καιρό και μετά να αποφασίσω τι θα κάνω με το μέλλον μου. Έδειξαν να το περίμεναν, δεν υπήρξε καμία αντίρρηση. Δύο μέρες μετά τους αποχαιρέτησα, ήξερα ότι δε θα ξαναγύριζα ποτέ πίσω και νομίζω ότι το ήξεραν και αυτοί. Ήταν πια δύο νέοι άνθρωποι, όμως τα μάτια τους ήταν γερασμένα, τα μάτια των γονιών που έβλεπαν για τελευταία φορά το παιδί τους.

Στην αρχή έκανα κάποια αραιά τηλέφωνα, μετά προτίμησα τις κάρτες και σύντομα γράμματα. Ένα χρόνο μετά, περίπου την ημερομηνία του γάμου τους, φρόντισα να λάβουν ένα απλό μπουκέτο λουλούδια. Δεν τόλμησα να ξαναγράψω ή να ξαναπάρω τηλέφωνο.

Στην πόλη που γεννήθηκα ξαναγύρισα 15 χρόνια αργότερα και μια παρόρμηση με οδήγησε κοντά στο πατρικό του πατέρα μου. Θυμάμαι τις στιγμές σαν τώρα. Ήταν ένα ηλιόλουστο πρωϊνό, στεκόμουν σε ένα μικρό πάρκο απέναντι στην πόρτα του σπιτιού. Κάποια στιγμή αυτή άνοιξε και ένα καστανόξανθο αγόρι, περίπου 10 χρονών, πετάχτηκε έξω κρατώντας στα χέρια του την τσάντα του σχολείου του, γελώντας και φωνάζοντας. Ήταν σα να έβλεπα παιδική μου φωτογραφία, δε μπορούσα να κάνω λάθος. Πέρασε το δρόμο προς τη μεριά που στεκόμουν και μόλις με είδε σταμάτησε και στράφηκε προς εμένα. Με πλησίασε αργά, διστακτικά, άπλωσε το χέρι του και άγγιξε το δικό μου. «Είσαι καλά;» με ρώτησε. «Καλά είμαι, εσύ;» απάντησα. «Να προσέχεις» μου είπε και το βλέμμα του καρφώθηκε στα μάτια μου, γλυκό σαν του μικρού παιδιού που ήταν, και συνάμα προστατευτικό σαν του πατέρα που επρόκειτο να γίνει. «Πρέπει να φύγω τώρα» είπε και πήρε ξανά το δρόμο του. Εκείνη τη μέρα έκλαψα, όσο ποτέ στη ζωή μου. Έκλαψα για το παιδί που ήμουν κάποτε και όσα δεν έζησε, έκλαψα για τους γονείς μου που έχασα με τρόπο πιο τρομακτικό και από το θάνατο, έκλαψα για τη χωρίς νόημα ζωή μου.

Πέρασα τα χρόνια μου ταξιδεύοντας και μελετώντας το χρόνο και τα μυστήρια του. Προσπαθούσα πάντα να βρώ κάποιο νόημα, κάποια λογική ερμηνεία σε αυτό που μου συνέβαινε. Οικονομικά δεν είχα ποτέ πρόβλημα, βλέπεις το να έχεις ζήσει το μέλλον έχει και κάποια πλεονεκτήματα. Τα βιβλία της ιστορίας, οι εφημερίδες, το παρελθόν του κόσμου στον οποίο ζούσα σαν παρείσακτος επισκέπτης, ήταν για μένα το μέλλον.

Ξέρω τι σκέφτεσαι, αν προσπάθησα να παρέμβω, να αλλάξω πράγματα και καταστάσεις. Στην αρχή πίστεψα πώς ίσως κάποια ανώτερη δύναμη είχε δώσει στη ζωή μου αυτή την τροπή ώστε, μέσω εμού, κάποια συμβάντα να εξελιχθούν αλλιώς. Ένα ατύχημα, η προσωπική τραγωδία κάποιου, ακόμα κι ένα συμβάν παγκόσμιας σημασίας, γιατί όχι, βλέπεις αυτή η σκέψη ήταν για μένα θεραπευτική, ίσως η ζωή μου να είχε κάποιο σκοπό. Γρήγορα ανακάλυψα ότι η ελπίδα μου ήταν μάταιη, δε μπορούσα να παρέμβω, δε μπορούσα να αλλάξω τίποτε. Την κρίσιμη στιγμή που ετοιμαζόμουν να δράσω, κάποιο τυχαίο γεγονός, κάποια απρόβλεπτη, μη καταγεγραμμένη λεπτομέρεια δε μου επέτρεπε να αλλάξω τη ροή των πραγμάτων.

Το παρελθόν μοιάζει με μια στέρεη αλυσίδα, σφυρηλατημένη με τους πόνους και τις χαρές των ανθρώπων που το βίωσαν. Καμία ενέργεια στον τρισδιάστατο χώρο δε μπορεί να διαρρήξει αυτή την αλυσίδα. Διάβασα βιβλία, επιστημονικά και μυθιστορήματα, για τα ταξίδια στο χρόνο, διάβασα για το παράδοξο του χρόνου, το πώς δηλαδή μπορεί κάποιος ταξιδιώτης στο παρελθόν να προβεί σε πράξεις και ενέργειες που θα μπορούσαν να αναιρέσουν την ίδια του την ύπαρξη. Ξέρω από πρώτο χέρι πώς το παράδοξο αυτό δεν υφίσταται. Το παρελθόν είναι γραμμένο με ανεξίτηλο μελάνι, χαραγμένο σε κάποια κοσμική βίβλο από πέτρα, και δεν αλλάζει. Πέρασα τη ζωή μου ζώντας στο δικό σου παρελθόν, στο παρελθόν του κόσμου στον οποίο γεννήθηκα, όμως όριζα μόνο τη ζωή μου και ίσως ούτε καν αυτή.

Μελέτησα το χρόνο, ως φυσικό μέγεθος, ως φιλοσοφική έννοια, ως καθημερινή πραγματικότητα. Κάνουν λάθος όσοι πιστεύουν ότι ο χρόνος είναι μια απλή διάσταση. Ο χρόνος είναι μια έννοια την οποία το μυαλό του ανθρώπου αδυνατεί να συλλάβει, όπως η έννοια του απείρου. Προσεγγίζουμε τεχνητά το χρόνο μεταφέροντάς τον σε ένα ρολόι ή ένα ημερολόγιο και έτσι μπορούμε να τον αντιληφθούμε ως αντικειμενική πραγματικότητα.

Το χρόνο δε μπορείς να τον ορίσεις, μπορείς μόνο να τον αισθανθείς να περνά, σα μια διαρκή αέναη κίνηση ανάμεσα στο σήμερα και το αύριο, με μόνη απτή πραγματικότητα το «τώρα». Όλη η ζωή μας δεν είναι παρά μια ακολουθία από άπειρα «τώρα», αυτά που πέρασαν και αυτά που θα έρθουν. «Δε μπορείς να βάλεις το πόδι σου δύο φορές στο ίδιο ποτάμι γιατί τα νερά του κυλάνε συνεχώς» είχε πεί ο Ηράκλειτος. Όμως και το «τώρα» δεν ορίζεται μονοσήμαντα. Το «τώρα» του κάθε ανθρώπου είναι έννοια εξαιρετικά προσωπική.

Ίσως τελικά ο χρόνος να είναι πιο συγγενικός με την ψυχή και τη συνείδηση και όχι με το χώρο, όπως υποστηρίζει η σύγχρονη φυσική. Η αίσθηση του χρόνου δεν είναι πάντα η ίδια. Άλλοτε κυλά γρήγορα και άλλοτε πιο αργά, ή τουλάχιστο έτσι το αντιλαμβάνεται ο εγκέφαλος ανάλογα με τα γεγονότα που λαμβάνουν χώρα. Η λειτουργία της ανάκλησης αναμνήσεων είναι μια καθαρά πνευματική λειτουργία και αποτελεί ένα ταξίδι στο χρόνο, χωρίς όμως να διαφοροποιείται η αντικειμενική θέση του υποκειμένου στον κατά συνθήκη χρόνο.

Το παρελθόν περιλαμβάνει, εκτός από αυτό που συνέβη και όλα όσα θα μπορούσαν να συμβούν, τα οποία όμως για κάποιο λόγο παρέμειναν σε λανθάνουσα κατάσταση. Το μέλλον από την άλλη πλευρά είναι ένα σύνολο πιθανών γεγονότων και καταστάσεων. Όμως ποιος ή τι επιλέγει ποια από αυτά τα γεγονότα θα συμβούν, και άρα θα αποτελέσουν κάποτε παρόν. Μοίρα ή συμπτώσεις, προδιαγεγραμμένη πορεία ή συνειδητή επιλογή, ποια δύναμη κυβερνά το μέλλον; Ποια ήταν η μυστηριώδης δύναμη που έμπλεξε το δικό μου μέλλον με το παρελθόν των άλλων ανθρώπων;

Πολλές φορές ισορρόπησα ανάμεσα στη λογική και την παραφροσύνη, αναρωτήθηκα αν ζώ ένα εφιάλτη και σύντομα πρόκειται να ξυπνήσω. Μέσα στα όνειρα ο χρόνος λειτουργεί σε ένα άλλο επίπεδο. Η λογική του συνέχεια ανατρέπεται και κάνει αυθαίρετα άλματα μπρος και πίσω. Πιστεύω ότι κάποια άγνωστη ψυχική λειτουργία διατάραξε την ισορροπία ανάμεσα στην ονειρική και την συνειδητή κατάσταση του εγκεφάλου μου και δε μου επέτρεψε να επανέλθω μετά από κάποιο ονειρικό άλμα. Θα ήμουν ένας απλός ψυχασθενής αν η διαταραχή αυτή δεν παρέσερνε μαζί της και την τρισδιάστατη υπόστασή μου. Ο χώρος και ο χρόνος μου καμπυλώθηκαν αρκετά ώστε να αναστραφούν.

Άραγε η αναστροφή αυτή δημιούργησε κάποιο κενό στο μέλλον που θα έπρεπε να είχα ζήσει; Το 2008, αν οι εκτιμήσεις μου είναι σωστές, έπαψα απλά να υπάρχω, πέθανα; Ή μήπως ένας άλλος εαυτός μου έζησε, θα ζήσει, κανονικά τη ζωή του; Μήπως η καμπύλη του χώρου και του χρόνου μου διχοτομήθηκε και ένα κομμάτι της ακολούθησε λάθος κατεύθυνση, παρασέρνοντας μαζί της και ένα λειτουργικό αντίγραφο της φυσικής μου υπόστασης το οποίο συνέχισε να αλληλεπιδρά με το περιβάλλον του; Μήπως οι άνθρωποι με τους οποίους ερχόμουν σε επαφή έβλεπαν αντανακλάσεις του μέλλοντος;

Και ο φυσικός μου θάνατος, τι ακριβώς θα επιφέρει; Θα είναι απλά το τέλος μιας ζωής που πήρε λάθος δρόμο, ή θα ξανασμίξει τα χωρισμένα κομμάτια του εαυτού μου και θα ξαναβάλει την ύπαρξή μου στη φυσιολογική πορεία της;

Σίγουρα αναρωτιέσαι μήπως όλα αυτά είναι τα προϊόντα ενός διαταραγμένου εγκεφάλου ο οποίος ζεί σε μια πραγματικότητα που έπλασε ο ίδιος, ή για να το πώ πιο απλά, μήπως διαβάζεις τα παραληρήματα ενός τρελού. Δε θα σε αδικήσω γι αυτή σου τη σκέψη, ούτε θα προσπαθήσω να σε πείσω για το αντίστροφο. Δεν είναι δυνατόν μέσα από λίγες γραμμές κειμένου να σου μεταφέρω όσα βίωσα σε μια ζωή.

Όσο για την ταυτότητά μου, είσαι σίγουρος πώς θέλεις να τη μάθεις; Μπορεί να είμαι κάποιος που ξέρεις ή κάποιος που θα συναντήσεις, μπορεί να είμαι το αγέννητο παιδί σου, μπορεί να είμαι ο ίδιος σου ο εαυτός. Αν όμως δε φοβάσαι να ψάξεις και να γνωρίσεις αλήθειες που ίσως σε ταράξουν, θα σου δώσω ένα γρίφο για να λύσεις:

«Ψάξε να βρείς την πλάκα που δεν έχει αρχή, στο φρούριο κοντά στα στενά με τις δάφνες του Απόλλωνα.»

Αφήνω αυτή την καταγεγραμμένη μαρτυρία ζωής ως μοναδική απόδειξη της παράλογης ύπαρξής μου και του ακούσιου ταξιδιού μου στο χρόνο. Δεν ξέρω αν και πότε θα βρεθεί και θα διαβαστεί, ή από ποιόν. Αν όμως κάποιος αποφασίσει να ακολουθήσει τα βήματα του γρίφου και μάθει την ταυτότητά μου θα ήθελα να προσπαθήσει να με εντοπίσει στο μέλλον, και να φροντίσει όταν, στην κανονική ροή του χρόνου, θα είμαι ενήλικος να πάρω στα χέρια μου αυτό το κείμενο. Ίσως έτσι βοηθήσω τον εαυτό μου να εκτιμήσει καλύτερα την αξία της ζωής και του χρόνου.

Αντιγραφή από: http://www.e-telescope.gr/gr/cat06/art06_040112.htm

ΕΓΩ ΜΟΛΙΣ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΑ ΘΑ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΩ ΝΑ ΛΥΣΩ ΤΟ ΓΡΥΦΟ ΓΙΑΤΙ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΠΟΥ ΚΑΤΙ ΤΕΤΟΙΟ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΟΤΕ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΣΥΝΤΑΡΑΚΤΙΚΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ ΣΤΗΝ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΒΙΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΦΥΣΙΚΗ!?! ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΜΟΥΦΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΞΙΖΕΙ ΤΟΝ ΚΟΠΟ ΑΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΤΕΘΙΜΕΝΟΣ ΝΑ ΜΕ ΒΟΗΘΗΣΕΙ ΝΑ ΛΥΣΩ ΤΟΝ ΓΡΥΦΟ ΤΟΤΕ ΑΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙ Η ΝΑ ΜΟΥ ΣΤΕΙΛΕΙ E-MAIL ΣΤΟ CYBER_MASTER23@MSN.COM!?!

ΜΕΧΡΙ ΤΟΤΕ C YA DUDES!?!