- Οι ΑΧΑΙΟΙ εφυγαν το [1] της εποχης του ΚΡΙΟΥ η 2320 Π.Χ.. Τι συνεβη μετα;;; - .-= Η ΓΝΩΣΗ =-.

Μπορεί να μη βγάζει την «κραυγαλέα» είδηση, όμως η ενημέρωση των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών προς το Κογκρέσο για την Τουρκία, μέσω του «συντονιστικού οργάνου» τους, του Διευθυντή Εθνικών Πληροφοριών (DNI: Director of National Intelligence), στρατηγού ε.α. Τζέιμς Κλάπερ, έχει εξ ορισμού ενδιαφέρον, αφού δίνει μια αίσθηση του πως οι ΗΠΑ αντιμετωπίζουν γενικά τη γειτονική μας χώρα, χωρίς να μπαίνουν σε απόρρητα στοιχεία τα οποία είναι βέβαιο ότι συλλέγουν και αξιοποιούν δεόντως. Παράλληλα, ενδιαφέρον έχουν και οι αναφορές στην ΠΓΔΜ…

Του Μιχαήλ Βασιλείου

Ακόμα κι αν η ενημέρωση είναι μια αποτύπωση όσων γίνονται εκ του ασφαλούς, πάλι προσφέρεται για μερικά συμπεράσματα με υψηλό βαθμό ασφάλειας. Αφού πρώτα αναφερθεί ότι η ενημέρωση της αρμόδιας Επιτροπής της Γερουσίας (Senate) έχει ημερομηνία 29 Ιανουαρίου 2014, ας περάσουμε να δούμε τι ακριβώς αναφέρει η έκθεση για την «εκτίμηση-αξιολόγηση απειλής» (threat assessment) σε παγκόσμιο επίπεδο, στο τμήμα της που αφορά την Τουρκία.

Η έκθεση του DNI αναφέρει, ότι η εξωτερική πολιτική και η πολιτική ασφαλείας θα καθοριστεί από τις εξελίξεις στο εσωτερικό μέτωπο, ιδίως αυτές που αφορούν το σκάνδαλο διαφθοράς, που οφείλεται στις αποκαλύψεις στοιχείων στο εσωτερικό του κυβερνώντος κόμματος AKP τα οποία συνδέονται με τον ιμάμη Φετουλάχ Γκιουλέν. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη πρόκληση που καλείται να αντιμετωπίσει ο Ερντογάν.

Ταυτόχρονα, επισημαίνεται ότι η Τουρκία έχει εισέλθει σε μια παρατεταμένη εκλογική περίοδο (τοπικές, προεδρικές και εθνικές εκλογές, από τον ερχόμενο Μάρτιο μέχρι τις αρχές του 2015). Η εκτίμηση των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών είναι, ότι η Τουρκία θα ασκήσει εξωτερική πολιτική σχεδιασμένη να μεγιστοποιήσει το οικονομικό όφελος για την Τουρκία, ενώ θα προχωρά με μεγάλη προσοχή ώστε να αποφύγει να «ερεθίσει» τους εθνικιστές ψηφοφόρους.

Ένα από αυτά τα ζητήματα είναι η διαδικασία με το πρώην Κουρδικό Εργατικό Κόμμα, το PKK, το σημερινό Λαϊκό Κογκρέσο του Κουρδιστάν (KGK), που δεν θα προκαλέσει προβλήματα μόνο με τους εθνικιστές, αλλά και με κυβερνήσεις γειτονικών χωρών.

Όσον αφορά τη σύγκρουση στη Συρία, αυτή έχει ως αποτέλεσμα αυξημένη παρουσία εξτρεμιστών στην Τουρκία, χώρα που είναι η κύρια χώρα-οδός για να περάσουν στη Συρία ξένοι μαχητές που επιθυμούν να πολεμήσουν στον εκεί εμφύλιο. Στην έκθεση γίνεται λόγος και για μη εγκεκριμένες – ευκαιριακές επιθέσεις κατά της Τουρκίας από υποστηρικτές του καθεστώτος του Μπασάρ Αλ Άσαντ.

Από την έκθεση προκύπτει ότι βασικός στόχος για την Τουρκία είναι η περαιτέρω ανάπτυξη της οικονομίας της, αλλά και η όσο το δυνατόν αποφυγή πρόκλησης των εθνικιστών. Εν ολίγοις, ο Ερντογάν θέλει πάση θυσία να αποφύγει το σενάριο σύμπηξης ευκαιριακής συμμαχίας ανάμεσα στον Γκιουλέν και τους κεμαλικούς, προφανώς με στόχο τον ίδιο. Άρα, μια τέτοια συμμαχία θα μπορούσε να τον τελειώσει πολιτικά δείχνουν να πιστεύουν οι Αμερικανοί, κάτι που έχει υποστηρίξει στις αναλύσεις του και το «defence-point.gr».

Κατά τα άλλα, οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες αδιαφορούν για τις τουρκικές διαμαρτυρίες που εμπλέκουν τη χώρα στην υποστήριξη εξτρεμιστικών στοιχείων που μάχονται τον Μπασάρ Αλ Άσαντ στη Συρία, αφού η φρασεολογία που χρησιμοποιούν, χωρίς να κατηγορεί την Τουρκία, απλά αντιμετωπίζει ορισμένα θέματα ως δεδομένα.

Δεν μπορεί μια χώρα σαν την Τουρκία, με τη συγκεκριμένη υπηρεσία πληροφοριών (ΜΙΤ), αλλά και τον συνολικότερο μηχανισμό ασφαλείας (στρατοχωροφυλακή, αστυνομία κ.λπ.) να μην είναι ικανή να σταματήσει τη ροή εξτρεμιστών προς τη Συρία, λες και οι ξένοι μαχητές εισέρχονται στην Τουρκία όπως οι λαθρομετανάστες στα ελληνικά παράλια. Όλοι γνωρίζουν ότι απλώς αφικνούνται σε κάποιον διεθνή αερολιμένα, έχοντας ενίοτε λάβει βίζα από το επίσημο τουρκικό κράτος, το οποίο ακόμη κι αν δε ξέρει, έχει τόσο μαζική στρατιωτική παρουσία στα σύνορα με τη Συρία που θα ήταν γελοίο να υποστηρίζεται πως ξεφεύγουν οι μαχητές και χώνονται στη Συρία.

Τέλος, στην έκθεση υπάρχει και ένα «καμπανάκι» για την Άγκυρα, στο οποίο μάλιστα κάνει εντύπωση ότι καλύπτεται εκ των προτέρων ο Άσαντ, αφού εγείρεται το ενδεχόμενο επιθέσεων σε τουρκικό έδαφος, ναι μεν από υποστηρικτές του Άσαντ, μη ελεγχόμενου όμως και χωρίς να διαθέτουν άδεια! Σα να συμβουλεύει έμμεσα τον ίδιο τον Άσαντ να στείλει τις υπηρεσίες του να αιματοκυλίσουν την Τουρκία με τρομοκρατικές επιθέσεις… Θα τα δούμε όλα σύντομα, τι ισχύει και τι όχι.

Τέλος, ενδιαφέρον στην έκθεση έχει, αμέσως παρακάτω, η αναφορά στα Δυτικά Βαλκάνια όπου μιλά για την ΠΓΔΜ. Παρότι την αποκαλεί με το συνταγματικό της όνομα, όμως, μαζί με τη Βοσνία Ερζεγοβίνη, αποτελούν τα δυο πιο επικίνδυνα για αποσταθεροποίηση σημεία…

Η Βοσνία παραμένει… μπάχαλο και απολύτως διαιρεμένη με την κεντρική εξουσία να υπονομεύεται σταθερά από τα συστατικά της μέρη, τους Σέρβους, τους Κροάτες και τους «Μπόσνιακς» (γηγενείς μουσουλμάνοι). Το 2014 είναι έτος εκλογών, οπότε η αποσταθεροποίηση παραμονεύει και οι ελπίδες έναρξης της διαδικασίας ένταξης σε ΕΕ και ΝΑΤΟ απομακρύνονται…

Η ΠΓΔΜ χαρακτηρίζεται από το ότι η κυβέρνησή της «εξακολουθεί να πιέζει για προγράμματα που προωθούν τον ‘εθνικό μακεδονικό εθνικισμό’ σε βάρος της ευρω-ατλαντικής ενσωμάτωσης της χώρας». Η έκθεση προειδοποιεί, ότι όσο παραμένει παγωμένη η διαδικασία ένταξης στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ, λόγω της διένεξης για την ονομασία με την Ελλάδα, αλλά και τις «φτωχές» διμερείς σχέσεις με τη Βουλγαρία, τόσο μεγαλύτερο γίνεται το ρίσκο της αύξησης των εθνικών εντάσεων (υπονοεί τους Αλβανούς).

Θα στοιχηματίζαμε, ότι κι εδώ εμπεριέχεται μια έμμεση προειδοποίηση προς την ΠΓΔΜ, ότι «δεν είναι στραβός ο γιαλός»…

Αυτόνομο Δυτικό Κουρδιστάν, εφιάλτης για την Τουρκία

Μέσα στις τελευταίες 10 ημέρες, το Συριακό Κουρδιστάν ανακήρυξε με τρία βήματα την αυτονομία του μεταβάλλοντας καθοριστικά τις γεωπολιτικές ισορροπίες στην περιοχή και σπέρνοντας την απόγνωση στην νεοθωμανική / κεμαλική Τουρκία. Οι φίλοι του «defence-point.gr» έχουν ενημερωθεί για τις αυτονομήσεις περιοχών του Συριακού Κουρδιστάν. Καλό θα ήταν λοιπόν να ανακεφαλαιώσουμε τις εξελίξεις και να προβούμε σε κάποιες ενδιαφέρουσες επισημάνσεις όχι τίποτα άλλο αλλά για να προετοιμαστούμε για τα επερχόμενα τα οποία θα λάβουν την μορφή ενός γεωπολιτικού… τσουνάμι.

Του Δρ. Γεωργίου Κ. Φίλη

Σε γενικές γραμμές θα πρέπει να γνωρίζουμε τα εξής: H περιοχή του Συριακού Κουρδιστάν, η οποία για τους Κούρδους αποτελεί το Δυτικό Κουρδιστάν-Ροζάβα, εφάπτεται με την οριογραμμή με την Τουρκία και το Ιράκ, στην ουσία το Βόρειο Ιράκ, δηλαδή την αυτόνομη κουρδική διοίκηση. Ο πληθυσμός της περιοχής είναι πάνω από 2 εκατομμύρια, ενώ διάφορες πηγές τον ανεβάζουν έως και τα τέσσερα. Σε κάθε περίπτωση οι Κούρδοι αποτελούν περί το 10% του πληθυσμού της Συρίας ενώ αντιπροσωπεύουν πάνω από το 5% του κουρδικού έθνους συνολικά.

Η στάση ευμενούς ουδετερότητας που κράτησαν απέναντι στην κυβέρνηση της Δαμασκού κατά τη διάρκεια του δράματος της χώρας, αλλά και η δυναμική αντιμετώπιση των τζιχαντιστών οι οποίοι προσπάθησαν να αιματοκυλίσουν και την περιοχή του, στην ουσία έδωσε το δικαίωμα στους Κούρδους να αυτονομηθούν, κάτι το οποίο το καθεστώς Αλ-Άσαντ, ούτε προσπάθησε να αποτρέψει, ούτε και θα του ήταν εύκολο βέβαια.

Είναι προφανές, ότι η επιτυχημένη διπλωματική στάση που κράτησαν σε συνδυασμό με την αποφασιστικότητα που επιδεικνύουν στην προστασία των περιοχών τους δίνει το δικαίωμα να επιτύχουν και de jure ένα καθεστώς όμοιο με αυτό των ομοεθνών τους στο Βόρειο Ιράκ, δηλαδή να αναγνωριστούν και επισήμως ως μία αυτόνομη περιοχή.

Μέσα στο συγκεκριμένο πλαίσιο οι Κούρδοι της περιοχής έχοντας εξασφαλίσει την ουσιαστική τους αυτονομία και έχοντας ελέγξει τον χώρο τους, προχώρησαν στα επόμενα βήματα δηλαδή στο να αρχίσουν να οργανώνουν κρατικές δομές με αυτόνομες διοικητικές δυνατότητες και διεθνή αναγνώριση.

Η τελευταία εβδομάδα του Ιανουαρίου του 2014 ήταν καθοριστική, αφού οι Κούρδοι του δυτικού Κουρδιστάν ανακήρυξαν την αυτονομία της περιοχής τους η οποία έχει λάβει την μορφή τριών καντονιών τα οποία το ένα μετά το άλλο με λίγες ημέρες διαφορά αυτονομήθηκαν και άρχισαν να λειτουργούν ως συνιστώσες της κεντρικής διοίκησης του Δυτικού Κουρδιστάν.

Ως βάση της συγκεκριμένης κίνησης των τριών καντονιών, είναι η απόφαση της Βουλής του Δυτικού Κουρδιστάν η οποία σε συνεδρίασή της στις 6 και 7 Ιανουαρίου έθεσε το χρονοδιάγραμμα και τη διαδικασία αυτονόμησης των καντονιών. Το πρώτο καντόνι που αυτονομήθηκε ήταν αυτό του Τζίζρε στις 22 Ιανουαρίου. Ακολούθησε στις 27 Ιανουαρίου το καντόνι της Κομπάνι ενώ στις 29 Ιανουαρίου την ίδια πορεία ακολούθησε και το καντίνι του Αφρίν ή Εφρίν.

Τα χαρακτηριστικά της διοίκησης των τριών καντονιών είναι ίδια, αφού και τα τρία διαθέτουν πλέον από ένα υπουργικό συμβούλιο 22 ατόμων και κοινοβούλιο. Το Σύνταγμα και των τριών καντονιών είναι κοινό, αυτό της Κοινωνικής Συμφωνίας του Δυτικού Κουρδιστάν, με την πρόβλεψη κάποιων αλλαγών οι οποίες θα εξυπηρετούν τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των περιοχών, χωρίς όμως να χάνεται η ουσία της ομοιογένειας. Στο σύνταγμα της περιοχής προβλέπεται το σύστημα διοίκησης των καντονιών αλλά και ο διαχωρισμός της εκτελεστικής, νομοθετικής και δικαστικής εξουσίας.

Αξίζει να σημειωθεί, ότι και τα τρία καντόνια μέσα στους επόμενους τέσσερεις μήνες να διενεργήσουν κοινοβουλευτικές εκλογές. Ένα ακόμα χαρακτηριστικό του συστήματος διοίκησης αφορά την αναγνώριση ως επισήμων γλωσσών του αυτόνομου κράτους πέραν των κουρδικών, των αραβικών αλλά και των ασσυριακών. Από τους προέδρους δε των καντονιών, του Αφρίν είναι γυναίκα.

Με βάση όλων των παραπάνω μπορεί κάποιος να εξάγει τα εξής πρώτα συμπεράσματα:

Το άμεσο μέλλον των Κούρδων της Συρίας, στη χειρότερη γι’ αυτούς περίπτωση θα είναι όμοιο με αυτό των ομοεθνών τους στο βόρειο Ιράκ, στην καλύτερη δε περίπτωση για τους ίδιους, η ανεξαρτησία θα είναι γεγονός (κάτι το οποίο σχετίζεται με τη γενικότερη πορεία επίλυσης του Συριακού).

Ο τρόπος λειτουργίας της περιοχής τους, προσομοιάζει των εθνικών και πολιτισμικών χαρακτηριστικών τους, αφού η σύνδεση πρωταρχικώς με την φυλή και ύστερα με το έθνος είναι κοινός τόπος για έναν λαό ο οποίος βρίσκεται σε ένα προχωρημένο μεν όχι όμως ολοκληρωμένο στάδιο της εθνογένεσής του, με την έννοια του όρου που υιοθετείται στη Δύση. Μία επιτυχημένη λειτουργία του συστήματος των καντονιών μπορεί να λειτουργήσει ως «οδικός χάρτης» για την επίλυση του συριακού ζητήματος.

Είναι πολύ πιθανόν, το καντόνι του Αφρίν, το οποίο είναι και το μεγαλύτερο αφού διαθέτει πάνω από ένα εκατομμύριο κατοίκους, αλλά είναι και το δυτικότερο υπό ορισμένες συνθήκες οι οποίες θα προκύψουν στη Συρία, να προσπαθήσει να επεκτείνει την περιοχή ελέγχου του έως και την Μεσόγειο. Με άλλα λόγια, μία τέτοια κίνηση ίσως και να αποτελέσει την ικανή και αναγκαία συνθήκη για την πλήρη ανεξαρτησία της περιοχής αφού το Δυτικό Κουρδιστάν από ένα «περίκλειστο» (landlocked), όπως ονομάζεται στο διεθνές δίκαιο κράτος, θα βρει έξοδο στην Μεσόγειο.

Όπως μπορεί να γίνει αντιληπτό, αυτό θα έχει σεισμικές επιπτώσεις στην περιοχή, αφού υπό μία έννοια η σύνδεση του Δυτικού Κουρδιστάν με τους ομοεθνείς τους του Βορείου Ιράκ θα μπορούσαν να τους οδηγήσουν στην υλοποίηση σχεδίων δημιουργίας ενεργειακών διαδρομών εξαγωγής υδρογονανθράκων απευθείας προς τη Δύση, χωρίς καμία εμπλοκή της Τουρκίας, της Συρίας ή του Ιράκ. Κάτι τέτοιο θα οδηγήσει και το PKK προς τη θάλασσα, αφού είναι γνωστό ότι ειδικά στον τομέα ασφαλείας, το Δυτικό Κουρδιστάν βασίζεται στην συνδρομή και συμμαχία των Κούρδων της Τουρκίας.

Εν ολίγοις, η αυτονομία του Δυτικού Κουρδιστάν, σε συνδυασμό με τη ρευστότητα στη Συρία, μπορεί να οδηγήσει του Κούρδους στην θάλασσα, κάτι το οποίο θα αυξήσει την γεωπολιτική τους αξία αλλά και την αυτοπεποίθηση τους, ενώ θα αναγκάσει τον ξένο παράγοντα να αντιμετωπίσει διαφορετικά τον γεωπολιτικό δρώντα με το όνομα «Κουρδιστάν».

Αναφορικά με την Τουρκία, για ακόμα μία φορά αποδεικνύεται η αυτοκαταστροφική της πολιτική η οποία οδήγησε σε ουσιαστική αυτονόμηση των Κούρδων της Συρίας, τους οργάνωσε ακόμα καλύτερα, τους κατέστησε διεθνώς αναγνωρισμένους δρώντες και παράγοντα σταθερότητας, ενώ τους έδωσε το δικαίωμα να κοιτάνε προς τη Μεσόγειο και να ονειρεύονται…

Για να ανατραπεί η κατάσταση αυτή θα πρέπει η Τουρκία να γίνει ο καλύτερος φίλος του Άσαντ, έτσι ώστε να διαφυλαχτεί η ακεραιότητα της Συρίας, έστω και σε ένα συνομοσπονδιακό επίπεδο. Με άλλα λόγια, η καλύτερη επιλογή (η λιγότερο κακή…) για την Τουρκία, θα είναι να αναγνωρίσει τους Κούρδους της Συρίας με το ίδιο στάτους των Κούρδων του Βορείου Ιράκ.

Φυσικά οι Κούρδοι της Συρίας και του Ιράκ θα μπορούν στην ουσία να αναπτύσσουν τους δεσμούς τους και να περιμένουν την κατάλληλη στιγμή, όταν τα απομεινάρια των πάλαι ποτέ κραταιών Ιράκ και Συρίας καταρρεύσουν ολοκληρωτικά, για να ανακηρύξουν αυτό που έχουν ήδη καταφέρει, την ανεξαρτησία και την ένωσή τους.

Όταν αυτό συμβεί, το τι ακριβώς θα συμβεί στο Βόρειο Κουρδιστάν (δηλαδή στο τουρκικό κομμάτι), αποτελεί απλά ένα ρητορικό ερώτημα.

Ο λαός μας έχει και εδώ τη σωστή παροιμία για την περίσταση, το « όπως έστρωσες θα κοιμηθείς…», στην προκειμένη περίπτωση, όταν στρώνεις ως Σουλτάνος στο Ντολμά Μπαχτσέ, μπορεί να ξυπνήσεις τρομαγμένος σε κάποιο προάστιο των Παρισίων με το όνομα… Σέβρες, αν και υπάρχουν λόγοι να πιστεύουμε ότι κάποιοι μένουν ήδη ξάγρυπνοι…

Η πολιτική του νεοθωμανικού μεγαλοϊδεατισμού που άσκησε η κυβέρνηση Ερντογάν στη Μέση Ανατολή από το 2010 και έπειτα, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί κάλλιστα, ως καταστροφική για την Τουρκία. Στηρίχθηκε δε στην εσφαλμένη πεποίθηση της τουρκικής κυβέρνησης ότι η Τουρκία ήταν πλέον αρκετά ισχυρή ώστε να εκμεταλλευτεί τα εσωτερικά προβλήματα των γειτόνων της (Ιράκ, Συρία, Αίγυπτος), ώστε να κερδίσει πόντους γεωπολιτικής ισχύος, προβάλλοντας πάντοτε το ψευδές πρόσωπο της δημοκρατικής, αν και ισλαμικής χώρας.

Του Παντελή Καρύκα

Κινούμενη στο πλαίσιο αυτό, η Τουρκία αναμίχθηκε στην «αραβική άνοιξη», την οποία επιχείρησε να μεταφέρει και στη Συρία, υπολογίζοντας ότι το καθεστώς Άσαντ δεν θα κατάφερνε να επιβιώσει. Αυτό ήταν και το μεγάλο της λάθος, όχι λόγω της πραγματικής στρατιωτικής και διπλωματικής ισχύος του καθεστώτος Άσαντ, αλλά γιατί δεν μπόρεσε να αντιληφθεί ότι κανείς δεν επιθυμούσε να εμπλακεί σε μια σύγκρουση για τη Συρία.

Η Τουρκία παραγνώρισε σημαντικά τον παράγοντα Ισραήλ. Η τεράστια πρόκληση (και ανατροπή πολιτικής δεκαετιών…) που διέπραξε εις βάρος του το 2010, με την αποστολή του στολίσκου στη Γάζα και τα επακόλουθα γεγονότα (Μαβί Μαρμαρά), δεν θα μπορούσε να αφήσει ασυγκίνητο το Τελ Αβίβ. Αυτό φάνηκε, ίσως όχι τόσο στη Συρία, αλλά στην Αίγυπτο, όπου το υποστηριζόμενο από τους Τούρκους καθεστώς Μόρσι, κατέρρευσε σε ελάχιστο χρόνο, σε μια εξέλιξη που ευνοούσαν – και ασφαλώς προώθησαν καταλλήλως – τόσο οι Ισραηλινοί όσο και το αιγυπτιακό στράτευμα.

Στη Συρία, η Τουρκία διέπραξε ένα ακόμα τεράστιο σφάλμα. Επιχείρησε να παρασύρει τη Δύση σε μια νέα πολεμική εμπλοκή, η οποία, στη δεδομένη χρονική στιγμή, δεν εξυπηρετούσε κανέναν. Το σφάλμα της δε αυτό εκμεταλλεύτηκε και η Ρωσία, αναδεικνυόμενη σε ρυθμιστή των πραγμάτων στην περιοχή, κυριολεκτικά, εκ του μηδενός, «διαβάζοντας» άριστα τις αμερικανικές προθέσεις.

Στο Ιράκ επίσης η Άγκυρα, στηρίζοντας το «λάθος άλογο», κατάφερε να έχει έναν ακόμα αντίπαλο, στο πρόσωπο του προέδρου του Ιράκ Νούρι αλ Μάλικι. Υποστηρίζοντας ανοικτά τους σουνίτες της χώρας (τη βάση ισχύος του Σαντάμ Χουσεΐν, για να μην ξεχνιόμαστε), κατάφερε να χάσει την όποια συμπάθεια είχε κερδίσει στη σιιτική κυβερνητική ελίτ του Ιράκ και να προκαλέσει σημαντικά προβλήματα στη σχέση της και με την Τεχεράνη. Όταν μάλιστα ο Ερντογάν πρόσφερε καταφύγιο στον φυγά σουνίτη αντιπρόεδρο του Ιράκ αλ Ασμισί, η ιρακινή κυβέρνηση δεν δίστασε να την χαρακτηρίσει ανοικτά «εχθρικό κράτος».

Όλα τα παραπάνω δεν θα μπορούσαν, ακόμα κι από τον πλέον καλόπιστο παρατηρητή, να θεωρηθούν ως μη έχοντα σχέση με τις συνεχείς κρίσεις που πλέον η κυβέρνηση Ερντογάν αντιμετωπίζει και στο εσωτερικό της χώρας, από τις διαδηλώσεις για τα «δέντρα του πάρκου», μέχρι τα σκάνδαλα διαφθοράς και κυρίως με τον πόλεμο για τη λίρα!

Ο Ερντογάν, ο οποίος προωθήθηκε δυναμικά στην πρωθυπουργία της Τουρκίας, με αποστολή να προβάλει το πρότυπο του δημοκράτη ισλαμιστή, αποδείχθηκε πολύ ανόητος και ανίκανος να αντιληφθεί, ότι η Τουρκία μόνο στα δικά του όνειρα και αυτά του υπουργού Εξωτερικών, Αχμέτ Νταβούτογλου, είναι μεγάλη δύναμη ικανή να αψηφά το διεθνές status quo κατά το δοκούν, εμπλέκοντας στα δικά της σχέδια τις πραγματικά μεγάλες δυνάμεις, σε παγκόσμιο και περιφερειακό επίπεδο.

Ο Ερντογάν, ακολουθώντας την εσφαλμένη οπτική του, περί της πραγματικής ισχύος της χώρας του, εξακολούθησε και εξακολουθεί να προκαλεί και να αναζητά εχθρούς, στέλνοντας, συχνά-πυκνά και καμιά φρεγάτα του στο Σούνιο, για να θαυμάσει τον ναό του Ποσειδώνα και μερικές μοίρες του να παραβιάζουν τον ελληνικό εναέριο χώρο, ειδικά πάνω από το Αγαθονήσι και το Φαρμακονήσι – βορείως των Ιμίων – στις ακτές του οποίου (τυχαία;) συνέβη το πρόσφατο δυσάρεστο περιστατικό του χαμού 12 ανθρώπινων ζωών και το οποίο οι εν Ελλάδι ανεγκέφαλοι εξακολουθούν να προβάλουν, με κάθε δυνατό τρόπο, προασπίζοντας, όπως πιστεύουν, τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Η Τουρκία σήμερα, διέρχεται τη μεγαλύτερη κρίση της, ίσως όχι τόσο στο εσωτερικό, όσο κυρίως στο εξωτερικό, όντας, σε μεγάλο βαθμό διεθνώς απομονωμένη. Το γεγονός αυτό αποτελεί μιας σημαντική ευκαιρία για την Ελλάδα να ουδετεροποιήσει την τουρκική επεκτατική πολιτική, προχωρώντας με τη βοήθεια και υποστήριξη των συμμάχων της, να δημιουργήσει τις συνθήκες υπέρβασης της οικονομικής κρίσης…

Και τώρα με την Κύπρο, δείχνει (από ορισμένα "λόγια" για αρχή) ότι προκαλεί την Ρωσία "έμμεσα".

quote:

---

η Τουρκία δείχνει να χάνει καθημερινά σε διπλωματικό επίπεδο...

Και τώρα με την Κύπρο, δείχνει (από ορισμένα "λόγια" για αρχή) ότι προκαλεί την Ρωσία "έμμεσα".

---

η Τουρκία όμως θέλει να δείξει ότι είναι η υπερδύναμη της Μεσογείου, οπότε
έχει "άλλες" σκέψεις". Οπότε κάθε "διπλωματική" ήττα τους, τους απομακρύνει
από το στόχο που θέλουν (!)