- < ΑΡΘΡΑ - ΝΕΑ > ESOTERICA 2006 - 2014 - ΝΕΑ - Μέσα από το Διεθνές Internet

«Τα ασυνήθιστα φαινόμενα απαιτούν ασυνήθιστη έρευνα»
Budd Hopkins

Τι είναι η “Intruders Foundation”

Εδώ και πάνω από μία δεκαετία, ο Budd Hopkins ίδρυσε την IF ως έναν μη κερδοσκοπικό οργανισμό με τέσσερις βασικούς σκοπούς:

• Για την προσφορά βοήθειας, κατανόησης και προσωπικής έρευνας για όσους αναφέρουν πως είχαν εμπειρίες απαγωγής από εξωγήινους.


• Για την επίτευξη συστηματικής έρευνας στα φαινόμενα απαγωγής, μέσω προσεκτικής μελέτης των διαφόρων μορφών με την οποία υφίστανται, στοχεύοντας σε φυσικές και ψυχολογικές ερμηνείες.


• Για την προώθηση ενός εκτεταμένου προγράμματος κοινωνικής επιμόρφωσης σχετικά με το φαινόμενο των απαγωγών.


• Για την ανάπτυξη ενός πυρήνα εκπαιδευμένων επαγγελματιών σε διάφορα πεδία, οι οποίοι θα ασχοληθούν με τις σχετικές έρευνες.

Ο Budd Hopkins ενδιαφέρθηκε αρχικά για το φαινόμενο των UFO όταν το 1964, όντας μαζί με άλλα δύο άτομα, υπήρξε αυτόπτης μάρτυρας στην εμφάνιση ενός UFO στο φως της ημέρας, σε μια περιοχή κοντά στο Truro της Μασαχουσέτης. Το 1975 ολοκλήρωσε την πρώτη του μεγάλη έρευνα, που σχετιζόταν με την προσγείωση και αναφερόμενη απαγωγή από ένα UFO στο North Hudson Park του New Jersey. Λίγο καιρό αργότερα, επικεντρώθηκε στα φαινόμενα απαγωγής από εξωγήινους, γεγονός που οδήγησε τελικά στη δημοσίευση των ευρημάτων του.

Έγραψε τρία βιβλία (“Missing Time” – 1981, “Intruders” – 1987 και “Witnessed” – 1996), τα οποία αποτέλεσαν σταθμό στην έρευνα για τις απαγωγές εξωγήινων, καθώς ενέπνευσαν ερευνητές αλλά και αρκετούς σκεπτικιστές. Το 1989 ίδρυσε την IF για να οργανώσει και να διευκολύνει την έρευνα στο αντικείμενο αυτό.

Στο άρθρο που ακολουθεί ο Budd Hopkins εκθέτει τις απόψεις του σε ένα σύνολο τεσσάρων βασικών επιχειρημάτων, θέλοντας να αποδείξει πως οι περιγραφές αυτών που ισχυρίζονται πως έπεσαν θύματα απαγωγής από UFO δεν είναι φανταστικές ιστορίες. Εξετάζει 4 βασικά σημεία, τα οποία είναι κοινά στην συντριπτική πλειοψηφία των αναφορών για απαγωγές από εξωγήινους, τουλάχιστον σε αυτές για τις οποίες είναι ο ίδιος και οι συνεργάτες του ενήμεροι και οι οποίες δεν είναι καθόλου λίγες. Και τα τέσσερα αυτά σημεία αναφέρονται σε «λεπτομέρειες» των περιγραφών, οι οποίες σχετίζονται με κάποια στοιχεία τα οποία λείπουν από τις περιγραφές αυτές και που ακριβώς αυτή η έλλειψη υποδηλώνει πως δεν είναι πλασμένες από τη φαντασία αυτών που τις εξιστόρησαν.

Στο πρώτο επιχείρημα εξετάζεται η απουσία του στοιχείου της ντροπής απέναντι στη γύμνια του σώματος, η οποία θα ήταν ένα λογικά αναμενόμενο αίσθημα για τα θύματα των απαγωγών, εφόσον στις περισσότερες περιγραφές αναφέρεται πως τους είχαν γυμνούς σε εξεταστικές τράπεζες, υποβάλλοντάς τους σε διάφορα τεστ. Στο δεύτερο επιχείρημά του ασχολείται με τη φύση των εξετάσεων στις οποίες υποβλήθηκαν τα θύματα των απαγωγών. Ενώ κατά τη γνώμη του, εάν οι περιγραφές ήταν φανταστικές, θα ήταν αναμενόμενο στις εξετάσεις αυτές να υπάρχουν περιγραφές για εξετάσεις και επεμβάσεις που αφορούν το ζωτικότερο ανθρώπινο όργανο – την καρδιά – δεν έχει αναφερθεί σε καμία από αυτές κάτι τέτοιο. Στη συνέχεια εξετάζει την απουσία αφηγήσεων που σχετίζονται με δραστηριότητες οι οποίες μοιάζουν με τις καθημερινές ανθρώπινες, όπως αυτή της λήψης τροφής και νερού. Θεωρεί πως εάν οι ιστορίες αυτές ήταν φανταστικές, θα ήταν λογικό να περιλαμβάνουν και τέτοια στοιχεία, εφόσον η φαντασία αντλεί στοιχεία από την καθημερινή εμπειρία. Τέλος, θίγει το γεγονός του φανταστικού σεναρίου, που θέλει τους εξωγήινους να επιτίθενται στους ανθρώπους με όπλα εξωγήινης τεχνολογίας για να τους ακινητοποιήσουν και να τους κρατήσουν σε ομηρία. Ενώ και πάλι θα ήταν εύλογο να υπάρχουν περιγραφές τέτοιων στοιχείων στις αναφορές των απαχθέντων, εντούτοις αυτές απουσιάζουν σχεδόν από όλες τις αναφορές που αυτός και η ομάδα του έχουν εξετάσει.

Θα δούμε στη συνέχεια την εκτενέστερη έκθεση των τεσσάρων αυτών επιχειρημάτων από τον ιδρυτή της IF, τον Budd Hopkins.

Καμιά ντροπή για το γυμνό σώμα;

Όσοι είναι εξοικειωμένοι με το θέμα γνωρίζουν ότι στις αναφορές απαγωγής από UFO, σχεδόν πάντα περιλαμβάνονται αφηγήσεις για εξετάσεις του φυσικού σώματος που γίνονται μέσα στο σκάφος. Το θύμα της απαγωγής βρίσκεται συνήθως γυμνό και ακίνητο σε ένα επίπεδο τραπέζι ενώ πραγματοποιούνται μία ή περισσότερες από μία ευρεία ποικιλία εξετάσεων. Υπάρχει εντούτοις, μια ουσιαστικά καθολική λεπτομέρεια σε αυτές τις διαδικασίες που δεν έχει σχολιαστεί ποτέ στην ιστορία του θέματος: το θύμα της απαγωγής δεν φαίνεται ποτέ να αισθάνεται οποιοδήποτε βαθμό ντροπής ή αμηχανίας για τη γύμνια του. Μια γυναίκα ανέφερε ότι κατά τη διάρκεια μιας απαγωγής στην πολύ πρόωρη εφηβεία της – που είναι συνήθως μια περίοδος που κυριαρχεί η αίσθηση ντροπής και σύγχυσης για το σώμα του εφήβου - δεν αισθάνθηκε περισσότερο ανήσυχη για τη γύμνια της παρουσία των απαγωγών της, από όση θα είχε αισθανθεί εάν παρουσιαζόταν γυμνή μπροστά στη γάτα ή τα τροπικά της ψάρια. Ακόμα πιο εκπληκτικό είναι το παραπάνω γεγονός εάν αναλογιστούμε και τις περιπτώσεις, όπου πολλοί άνθρωποι συγχρόνως – οι οποίοι συχνά είναι άγνωστοι μεταξύ τους – βρίσκονται όλοι γυμνοί μέσα στο ίδιο σκάφος. Τη γυναίκα του παραπάνω παραδείγματος την είχαν απαγάγει μαζί με έναν μεγαλύτερο αδελφό και μια μικρότερη αδελφή της και ενώ ήταν και οι τρεις τους γυμνοί, κανένας τους ωστόσο δε φάνηκε να αισθάνεται ντροπή που βρισκόταν έτσι εκτεθειμένοι και σε μία κατάσταση που θα μπορούσε να θεωρηθεί ως ιδιαίτερα τρωτή.

Από μόνος του ο φόβος που μπορεί να νιώθουν τα θύματα της απαγωγής για τους εξωγήινους, δεν είναι ικανός να δικαιολογήσει αυτήν την ασυνήθιστη και ίσως αφύσικη στάση τους απέναντι στην έκθεση του γυμνού σώματός τους. Υπάρχουν διάφορες φωτογραφίες με θύματα από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης των ναζί, που μετά από την απάνθρωπη μεταφορά τους σε οχήματα μεταφοράς βοοειδών, διατάχθηκαν να γδυθούν. Οι φωτογραφίες αποκαλύπτουν ότι ακόμη και κάτω από αυτές τις περιστάσεις, αυτοί οι λυπημένοι, αδύνατοι, καταδικασμένοι άνδρες, γυναίκες και παιδιά ενστικτωδώς προσπάθησαν να καλύψουν τη γύμνια τους με τα χέρια και τα μπράτσα τους. Αλλά κάτι άλλο συμβαίνει με τους απαχθέντες από εξωγήινους, κάποιος καθησυχαστικός παράγοντας φαίνεται να υπάρχει. Θα μπορούσαμε να υποθέσουμε ότι η αδιαφορία των θυμάτων απαγωγής για τη γυμνή κατάστασή τους μπορεί να οφείλεται σε κάποιους παράγοντες που δρουν ηρεμιστικά ή και υπνωτιστικά στο θύμα. Επίσης, εάν κάποιος έχει απαχθεί αρκετές φορές από την πρόωρη παιδική του ηλικία και είναι κάθε φορά γυμνός σε όλη την εμπειρία, θα μπορούσε να αποδεχθεί τη συγκεκριμένη κατάσταση ως κάτι που συμβαίνει κατά κανόνα. Ένας άντρας που είχε πέσει θύμα απαγωγής το έθεσε με αυτό τον τρόπο: "Απλά έτσι είναι τα πράγματα. Δεν φοράς ποτέ τα ρούχα σου. Δεν το σκέφτεσαι καν."

Τι μπορούμε να σκεφτούμε για την ουδέτερη αντίδραση των θυμάτων απαγωγής στην παράδοξη κατάσταση γύμνιας τους, μία κατάσταση προφανώς απαλλαγμένη από οποιαδήποτε σεξουαλική ανάγκη ή αμηχανία;

Καταρχήν, η συνεπής εμφάνιση αυτής της απροσδόκητης λεπτομέρειας στις περισσότερες περιπτώσεις απαγωγής, αντικρούει ουσιαστικά ένα βασικό επιχείρημα αυτών που προσπαθούν να απομυθοποιήσουν τις περιπτώσεις απαγωγής από UFO: Πολλοί ερευνητές ψυχολογικών φαινομένων, επαγγελματίες και ερασιτέχνες, έχουν προσπαθήσει να απομυθοποιήσουν τις αναφορές απαγωγής UFO ως διαφόρων ειδών φαντασιώσεις ή φαντασιοπληξίες. Η δημοφιλέστερη τρέχουσα έκδοση αυτής της θεωρίας αναφέρει, ότι οι άνθρωποι αυτοί εφευρίσκουν αυτές τις απαγωγές για να καλύψουν κάποια ενοχλητικά γεγονότα, όπως τη σεξουαλική κακοποίηση στην παιδική τους ηλικία, την αιμομιξία, τη σεξουαλική παρενόχληση από γιατρούς, νοσοκόμες ή νταντάδες, ή ακόμη και ενδεχομένως κάποιον βιασμό. Άλλοι έχουν επινοήσει έναν τύπο ανθρώπου με οριακά και αμφισβητήσιμα ψυχολογικά χαρακτηριστικά, που είναι επιρρεπής στις φαντασιώσεις με απαγωγές από εξωγήινους, ενώ υπάρχουν και εκείνοι που απλά επιμένουν πως όλες οι σχετικές αναφορές δεν είναι τίποτε άλλο από ενοχλητικά όνειρα.

Εάν οποιαδήποτε από αυτές τις θεωρητικές "εξηγήσεις" ίσχυε για ακόμη και τους μισούς από τους απαχθέντες από UFO που έχουν ερευνηθεί προσεκτικά μέχρι τώρα, θα ήταν λογικό και αναμενόμενο να διαγνωσθεί για κάποιους από αυτούς ένα είδος ερωτικής φόρτισης του περιστατικού, ή έστω δείγματα αμηχανίας και ντροπής, δεδομένου ότι ανακαλούσαν στη μνήμη τους την κατάσταση του γυμνού σώματός τους. Εάν μία αναφορά για απαγωγή δεν είναι τίποτε περισσότερο από μία φανταστική κάλυψη ενός τραυματικού περιστατικού σεξουαλικής βίας στην παιδική ηλικία, οι περιστάσεις της γύμνιας ή του να υποχρεωθεί κάποιος να γδυθεί παρά τη θέλησή του, θα αποτελούσαν τραυματικά σημεία – κλειδιά στους ανθρώπους αυτούς. Ωστόσο, κάτι τέτοιο δε συμβαίνει στις περιπτώσεις που μελετούμε.

Η καθολικότητα αυτής της λεπτομέρειας, όχι μόνο αποκλείει τις ψυχολογικού τύπου ερμηνείες για της αναφορές απαγωγής από UFO, αλλά συνηγορεί επίσης για τη σκληρή πραγματικότητα του φαινομένου αυτού. Αυτές οι αναφορές που ξαφνιάζουν με την απουσία οποιασδήποτε συναισθηματικής αντίδρασης σε καταστάσεις, που φυσιολογικά θα προκαλούσαν στα θύματα ελάχιστη τουλάχιστον αμηχανία, σαφέστατα αποτελούν ισχυρή ψυχολογική απόδειξη του ότι χιλιάδες άνθρωποι έχουν βρεθεί θύματα της ίδιας εμπειρίας: της απαγωγής από UFO και της εξέτασής τους από τους εξωγήινους που βρίσκονταν στο σκάφος.

Οι εξετάσεις των εξωγήινων και η ανθρώπινη καρδιά

Εδώ και αιώνες, οι σκέψεις για την ανατομία μας έχουν επικεντρωθεί σε ένα όργανο προ πάντων όλων, την ανθρώπινη καρδιά. Στη γλώσσα μας έχουμε εκφράσεις όπως «η καρδιά των πραγμάτων», «από καρδιάς», «έχει καρδιά», κ.λπ. Η πανταχού παρούσα εικόνα της συμμετρικής καρδιάς, μπορεί να βρεθεί σε κουτιά γλυκών, σε κάρτες, σε περιτυλίγματα, ακόμα και σε σύντομα μηνύματα αγάπης που χαράζονται σε γέρικους κορμούς δέντρων. Μας είναι πιο οικείες στο άκουσμά τους οι χειρουργικές πρακτικές που αφορούν την καρδιά, περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη χειρουργική επέμβαση. Διπλά και τριπλά bypass, μεταμοσχεύσεις καρδιάς, μεταμοσχεύσεις τεχνητών βαλβίδων, χειρουργικές επεμβάσεις ανοικτής καρδιάς και πολλά άλλα, αποτελούν κυριολεκτικά φράσεις στην καθημερινή μας συνομιλία. Στον κυνηγό, το στρατιώτη, τον ξιφομάχο και σε ομοίους τους, είναι γνωστό πως η καρδιά είναι το πιο τρωτό όργανο: "στοχεύστε την καρδιά, όχι το κεφάλι," επειδή ο εγκέφαλος, προφανώς, μπορεί να επιζήσει από διάφορες βλάβες, που η καρδιά δε μπορεί να ξεπεράσει. Αν και προσπαθούμε να έχουμε «γερή καρδιά» ξέρουμε ότι αυτό το πολύτιμο όργανο είναι εξαιρετικά τρωτό, και ότι οι πιθανότητες είναι μεγάλες οι πιο πολλοί να πεθάνουμε, κάποια ημέρα, λόγω της εξασθένισης της καρδιάς μας.

Για οποιοδήποτε παιδί που επισκέπτεται έναν γιατρό για εξετάσεις, μια από τις πιο οικείες και σημαντικές διαδικασίες είναι αυτή που ακούει ο παθολόγος την καρδιά του ασθενή μέσω ενός στηθοσκοπίου. Στα μετέπειτα έτη οι περισσότεροι από εμάς έχουμε την εμπειρία ενός ηλεκτροκαρδιογραφήματος μέσα στις γενικές εξετάσεις που κάνουμε. Και σαφώς η πλειοψηφία των καθημερινών, προσανατολισμένων στην υγεία, διαιτητικών επιλογών μας γίνεται λόγω της ανησυχίας μας για την ευημερία της καρδιάς ως κέντρο του καρδιαγγειακού συστήματος.
Πώς σχετίζονται όλα τα παραπάνω με το ζήτημα των απαγωγών από UFO;
Έχω προσωπικά εργαστεί μέχρι στιγμής με περίπου τριακόσια θύματα απαγωγής, και είμαι εξοικειωμένος με πολλά περισσότερα μέσω δημοσιευμένων αναφορών και εκθέσεων που έχουν γίνει από συναδέλφους. Σε αυτές τις εκατοντάδες των αναφορών για απαγωγές από UFO, συνεχώς διαπιστώνω το εξής: κάθε ένα θύμα δηλώνει πως οι εξωγήινοι «εξεταστές» δεν έδειξαν να ενδιαφέρονται ιδιαίτερα για την εξέταση της καρδιάς τους κατά τη διάρκεια των φυσικών διαδικασιών εξέτασης που εμφανίζονται συνήθως κατά τη διάρκεια αυτών των απαγωγών. Το ενδιαφέρον των εξωγήινων σχεδόν αποκλειστικά στρέφεται στην κοιλιακή χώρα του θύματος και στα γεννητικά όργανα. Υπάρχουν δε συχνά, επεμβάσεις που περιλαμβάνουν το κεφάλι και ειδικότερα τη ρινική κοιλότητα, τα μάτια και τα αυτιά. Επίσης περιστασιακά ακούμε για επεμβάσεις που έχουν να κάνουν με τα πόδια, τις μεγάλες αρθρώσεις και το ορθό. Αλλά ποτέ μα ποτέ, με τη καρδιά του απαχθέντος. Τι μπορούμε να συμπεράνουμε από αυτό, το μάλλον αλλόκοτο γεγονός;

Κατ’ αρχήν, σημαίνει πως το όργανο που εμείς θεωρούμε σε παγκόσμιο επίπεδο, ως το πλέον σημαντικό για τη ζωτικότητα και τη μακροζωία της ανθρώπινης φυλής, έχει προφανώς πολύ μικρό ενδιαφέρον για τους εξωγήινους, όποιοι κι αν είναι αυτοί. Έχω δηλώσει από την αρχή της ενασχόλησής μου με τα συγκεκριμένα φαινόμενα, πως οι εξωγήινοι ακολουθούν στις απαγωγές αυτές ένα είδος «ημερήσιας διάταξης» που φαίνεται πως δεν περιλαμβάνει τη βελτίωση της γενικής ευημερίας και της υγείας των ανθρωπίνων θυμάτων τους στους στόχους του. Παρά το ότι είναι προφανές ότι οι εξωγήινοι δείχνουν κάποια μέριμνα ώστε να ελαχιστοποιηθούν οι αρνητικές ψυχολογικές επιδράσεις που προκαλούνται από το γεγονός της απαγωγής, η βίαιη λήψη ανθρώπινου σπέρματος και ωαρίων φαίνεται πως γίνεται αποκλειστικά για το δικό τους όφελος παρά για το δικό μας. Τίποτε μέχρι στιγμής δεν έχει εξηγηθεί σε εμάς για τους λόγους ή τους σκοπούς αυτών των επεμβάσεων και σαφώς δεν έχουν πάρει την άδειά μας για αυτές τις ενέργειές τους. Οι εξωγήινοι παίρνουν απλά αυτό που θέλουν, αγνοώντας τα πιο βασικά ανθρώπινα δικαιώματα και επιθυμίες μας.

Ένα δεύτερο συμπέρασμα που προκύπτει από την τόσο εμφανή απουσία αναφορών που να σχετίζονται με επεμβάσεις στην καρδιά, στις εκθέσεις για απαγωγή από UFO, έχει να κάνει με αυτήν ακριβώς την διαπίστωση για το αληθές των περιστατικών που έχουν περιγραφεί. Οι διάφοροι σκεπτικιστές και θεωρητικοί που ασχολούνται με την (συχνά από πολυθρόνας) εξέταση του ζητήματος των απαγωγών από UFO, οι οποίοι εκφέρουν όλες τις πιθανές ορθολογικές ερμηνείες για τα φαινόμενα αυτά, υποστηρίζουν συχνά ότι οι αφηγήσεις αυτές είναι φαντασίες. Τίποτα περισσότερο από φόβοι και ελπίδες που αναμειγνύουν την ανάκληση μίας καθημερινής ή κάπως ασυνήθιστης εμπειρίας με τη συναισθηματική αστάθεια των ανθρώπων που αφηγούνται τα γεγονότα που σχετίζονται με τις απαγωγές.

Ξέρουμε όλοι ότι τόσο ο κόσμος της φαντασίας όσο και ο κόσμος της πραγματικότητας είναι απίστευτα ποικιλόμορφοι και σύνθετοι κόσμοι, όσο και κάθε ανθρώπινο ον από μόνο του. Έτσι, εάν τα σενάρια απαγωγής από εξωγήινους αποτελούσαν μονάχα ένα προϊόν του απείρου φάσματος της ανθρώπινης φαντασίας, δε θα ήταν λογικό η καρδιά, το κοινώς αποδεκτό ανατομικό κέντρο μας, να εμφανίζεται αρκετά συχνά ως σημείο ιδιαίτερου ενδιαφέροντος για τους εξεταστές, στις αφηγήσεις αυτές; Δε θα έπρεπε να συναντήσουμε πολυάριθμες ιστορίες που να αναφέρουν ακόμα και εγχειρήσεις στην καρδιά, πλαισιωμένες με έναν μυστηριώδη και με μεγάλη ποικιλία τεχνικό ιατρικό εξοπλισμό; Δε θα ήταν δύσκολο η φαντασία μας να δημιουργήσει έναν απεριόριστο κόσμο φανταστικών μηχανημάτων, που να περιλαμβάνουν εξωτικά στηθοσκόπια ή περίπλοκους ηλεκτροκαρδιογράφους, όλα αυτά για την εξωγήινη μελέτη της ανθρώπινης καρδιάς. Αλλά σύμφωνα με τα στοιχεία που έχουμε στη διάθεσή μας, τέτοιες φανταστικές εξετάσεις καρδιάς δεν έχουν αναφερθεί πουθενά. Στην πραγματικότητα, αναφορές στην ανθρώπινη καρδιά δεν εμφανίζονται ποτέ μα ποτέ στις αφηγήσεις αυτές.

Έτσι, ένας αντικειμενικός και ορθολογικός νους θα πρέπει στο σημείο αυτό να αναρωτηθεί: εάν όλες οι αναφορές που συνθέτουν το περίεργο φαινόμενο της απαγωγής από UFO είναι αποτέλεσμα της οποιασδήποτε είδους δράσης της φαντασίας, τότε γιατί από τις περιγραφές των απαγωγών απουσιάζει ως εξεταστικό αντικείμενο η καρδιά, που είναι το όργανο αυτό, το οποίο μας κάνει σε μεγαλύτερο βαθμό να ανησυχούμε υπό τις συνήθεις και πραγματικές ιατρικές συνθήκες;

Ο λόγος είναι προφανής: οι αναφορές για απαγωγές δεν είναι προϊόντα της φαντασίας των θυμάτων. Ανεξάρτητα εάν αυτή η ερμηνεία αρέσει ή όχι σε μερικούς, οι άνθρωποι που ισχυρίζονται ότι έχουν πέσει θύματα απαγωγής από εξωγήινους, ανακαλούν στη μνήμη τους την απλή αλλά σοκαριστική αλήθεια ενός πραγματικού γεγονότος. Και επιπλέον οι αναφορές αυτές συνηγορούν σε αυτό που αναλύθηκε στις προηγούμενες παραγράφους, ότι δηλαδή, παρά το ενδιαφέρον των εξωγήινων για τη διαδικασία της αναπαραγωγής των ανθρώπων, φαίνεται πως το καρδιαγγειακό σύστημα τους αφήνει πλήρως αδιάφορους. Αυτό το σημείο καταρρίπτει κάθε σκεπτικιστικό ισχυρισμό που θέλει την φαντασία να παίζει κύριο ρόλο στην επινόηση όλων αυτών των αφηγήσεων.

Κι εδώ βρίσκεται ένας δυσάρεστος παραλληλισμός μεταξύ των δύο θεμάτων που υπήρξαν το κύριο αντικείμενο του παρόντος επιχειρήματος. Από τη μια μεριά υπάρχουν οι εξωγήινοι, που αδιαφορώντας για την γενική ή ακόμα περισσότερο την ψυχολογική υγεία των θυμάτων, τους χρησιμοποιούν ως «πειραματόζωα» για τους οποιουσδήποτε σκοπούς τους. Και από την άλλη, υπάρχουν κάποιοι σκεπτικιστές, που αντιμετωπίζοντας τους ανθρώπους αυτούς ως φαντασιόπληκτους – στην καλύτερη περίπτωση – ή ως ανθρώπους που δεν στέκουν καλά στον ψυχολογικό τομέα, είναι σαν να ασκούν κι αυτοί με τη σειρά τους ένα είδος ψυχολογικής βίας στους ανθρώπους αυτούς. Έτσι, εκτός από το ότι αγνοούν μία μεγάλη μερίδα ανθρώπων που ισχυρίζονται πως έχουν πράγματι αυτές τις εμπειρίες, «κλείνοντας ουσιαστικά τα μάτια» στο γεγονός αυτό, διεκδικούν τελικά περισσότερο και από τους εξωγήινους το να τους αποδοθεί ο χαρακτηρισμός του άκαρδου.

Τροφή, νερό και οι εξωγήινοι

Ένα από τα πιο αξιαγάπητα γνωρίσματά του ανθρώπου είναι η αστείρευτη ικανότητά του να ονειρεύεται, να φαντάζεται και να εφευρίσκει ολόκληρους φανταστικούς κόσμους. Και όμως η πρώτη ύλη που χρησιμοποιεί η φαντασία μας για να διαμορφώσει, να καθορίσει και να εξωραΐσει όλους αυτούς τους κόσμους που δημιουργεί, δεν είναι τίποτε άλλο από την καθημερινή ανθρώπινη εμπειρία. Δεν έχουμε κανέναν άλλο διαθέσιμο πόρο. Ανεξάρτητα από το πόσο εξωτικές είναι οι εικόνες και τα γεγονότα που δημιουργεί το μυαλό μας, αναγνωρίζουμε ακόμα τις ταπεινές αρχές τους στην πεζή, καθημερινή εμπειρία. Και δεδομένου ότι όλοι ξοδεύουμε πολύ χρόνο σε ορισμένες βασικές δραστηριότητες όπως η λήψη τροφής, ο ύπνος, το παιχνίδι και η ερωτική πράξη, κάποιες από αυτές τις δραστηριότητες θα έπρεπε φυσικά να εμφανιστούν στις ιστορίες που πλάθουμε με τη φαντασία μας. Αυτό το απλό γεγονός, αποκτά ιδιαίτερη σημασία εάν το επικαλεστούμε για να εξετάσουμε ιστορίες όπως αυτές που περιλαμβάνουν υποτιθέμενες απαγωγές ανθρώπων από εξωγήινους. Εάν οι ιστορίες αυτές δεν ήταν τίποτε άλλο, παρά μεγάλες και λεπτομερείς φαντασιώσεις, θα ήταν φυσικό να περιμένουμε κάποιες από τις πιο κοινές ανθρώπινες δραστηριότητες να εμφανίζονται στις περιγραφές αυτές. Δηλαδή, θα περίμενε κανείς για παράδειγμα, ότι θα υπήρχαν επιμελείς περιγραφές για τα εξωγήινα τρόφιμα και ποτά, τις αποθήκες και γενικότερα τους χώρους τους.

Η ισχύς του ισχυρισμού αυτού μπορεί πολύ εύκολα να ελεγχθεί. Εγώ προσωπικά (ο Hopkins) και ο συνεργάτης μου ο Jacobs, ήμασταν παρόντες σε πάνω από χίλιες εξιστορήσεις για απαγωγή από UFO, που προήλθαν από περισσότερους από 400 ανθρώπους και έχουμε διαβάσει εκατοντάδες άλλες τέτοιες αναφορές. Υπήρξαν περιγραφές εξωγήινων που έτρωγαν ή έπιναν; Ούτε μία φορά δεν έχουμε συναντήσει μια τέτοια περιγραφή! Κουζίνες; Σκεύη μαγειρικής και τραπεζαρίες; Ποτέ, μέσα σε χιλιάδες αναφορές. Επιπλέον, δεν έχουμε συναντήσει ούτε μία περιγραφή, στην οποία κάποιος εξωγήινος να πλησιάζει το χέρι του στο στόμα του για οποιονδήποτε λόγο. Τα θύματα απαγωγής δεν έχουν ποτέ αναφέρει ότι τους προσφέρθηκε τροφή ή νερό ενώσω βρισκόντουσαν μέσα στο εξωγήινο σκάφος (αν και σε κάποιες περιπτώσεις έχει αναφερθεί πως τους ανάγκασαν να καταπιούν κάποιες ουσίες μέσα στο πλαίσιο των εξετάσεων που τους έκαναν). Οι άνθρωποι αυτοί δεν έχουν δει κάποιο δοχείο ή συσκευή που να σχετίζεται με τη διανομή του νερού. Παρόλο που κάποιοι από αυτούς αναγκάστηκαν να καταπιούν κάποιο υγρό, δεν έχει κανείς τους αναφέρει πως και οι εξωγήινοι λάμβαναν επίσης κάποιο υγρό. Πρακτικά, τα θύματα απαγωγής δεν συμπεριλαμβάνουν καθόλου το νερό στην εξιστόρηση της εμπειρίας τους και κάποιοι από αυτούς ανέφεραν υπερβολική δίψα κατά τη διάρκεια της αιχμαλωσίας τους.

Σύμφωνα με τις περισσότερες περιγραφές εξωγήινων, φαίνεται πως διαθέτουν κάποιο είδος στόματος – ή τουλάχιστον μία σχισμή που μοιάζει με στόμα στο σημείο που θα βρισκόταν ένα στόμα στον άνθρωπο – αλλά δεν μπορούμε να πούμε πως η λειτουργία του μοιάζει με αυτήν του ανθρώπινου στόματος. Σε σπάνιες περιπτώσεις που άνθρωποι οι οποίοι έχουν απαχθεί από εξωγήινους αναφέρουν κάποιο ανοιχτό στόμα, δε βλέπουν δόντια, σάλια ή γλώσσα. Στην ουσία, καμία από τις ανθρώπινες ανατομικές δομές που σχετίζονται με τη λήψη, ή την πέψη της τροφής δε φαίνεται να υπάρχει σ’ αυτούς. Μια ενδιαφέρουσα αναφορά σχετικά με το στοιχείο αυτό προέρχεται από την περιγραφή κάποιου που είχε πέσει θύμα απαγωγής τον Απρίλιο του 1989. Η Lynn Miller, η οποία είχε συζητήσει με τον David Jacobs 10 διαφορετικές ιστορίες που την είχαν απαγάγει, ήταν σε θέση να ρωτήσει τους απαγωγείς της μία απλή ερώτηση: «τρώτε;» Οι δύο μικρές φιγούρες που στεκόντουσαν δίπλα της χρειάστηκαν αρκετό διάστημα για να απαντήσουν και σύμφωνα με τη Lynn, ο ένας από αυτούς είπε τελικά: «Δε χρειαζόμαστε να καταναλώσουμε κάτι, όπως η ανθρώπινη τροφή». Η ακρίβεια αυτής της δήλωσης είναι αμφισβητήσιμη, όπως οτιδήποτε άλλο έχει αναφερθεί πως ειπώθηκε από εξωγήινους, αλλά τουλάχιστον συμφωνεί με όσα γνωρίζουμε ή υποθέτουμε για τα μορφολογικά τους χαρακτηριστικά.

Έχουμε επίσης πάρει συνέντευξη από πολλά μικρά παιδιά, για τα οποία η τροφή, το νερό και τα γλυκά έχουν πολύ μεγάλη σημασία. Κανένα από αυτά δεν περιέγραψε ποτέ κάποιο εξωγήινο σνακ ή αναψυκτικό ή οποιασδήποτε άλλης μορφής φαγώσιμο. Εάν οι περιγραφές τους ήταν αποκυήματα της παιδικής φαντασίας, πολλά παιδιά θα είχαν επινοήσει και τέτοιες λεπτομέρειες. Σε όλες αυτές τις χιλιάδες αναφορές, η συνάφεια τέτοιων λεπτομερειών – σχετικά με το τι περιλαμβάνεται και τι αποκλείεται ολοσχερώς σε κάθε περιγραφή – συνηγορεί για την αντικειμενική τους αλήθεια. Η κοινή σε όλες τις περιγραφές απουσία λεπτομερειών που σχετίζονται με βασικά τμήματα της καθημερινής ζωής όπως η τροφή και το νερό, αποτελεί ένα δυνατό επιχείρημα στον ισχυρισμό ότι οι αναφορές αυτές δεν προέρχονται από τη φαντασία των ανθρώπων που τις διηγούνται. Τέλος, εάν ήταν φανταστικές, τότε σε ένα μεγάλο πλήθος τέτοιων αναφορών θα παρουσιάζονταν μία τεράστια ποικιλία ιδιαίτερα στις λεπτομέρειες, που θα έκαναν κάθε μία τέτοια ιστορία τελείως διαφορετική και προσωπική. Το ότι κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει, αποτελεί έναν λόγο που μας επιβάλλει να τις ξεχωρίσουμε μία προς μία από τον απείρως ποικιλόμορφο κόσμο της ανθρώπινης φαντασίας.

Που είναι τα «υπέρ-όπλα» των εξωγήινων;

Αν και γνωρίζουμε πόσο επικίνδυνη μπορεί να είναι μια πολεμοχαρής φύση, οι άνθρωποι φαίνεται πως είμαστε ακαταμάχητα γοητευμένοι από τα θανάσιμα όπλα. Τα μικρά αγόρια παίζουν με διαφόρων ειδών πιστόλια και σε πολλές γειτονιές ο πόλεμος είναι ένα αγαπημένο παιχνίδι παιδιών και εφήβων. Οι κινηματογραφικοί κακοποιοί είναι εξαιρετικά δημοφιλείς στο φιλοθεάμον κοινό και οι ήρωες τύπου Rambo και εξολοθρευτή, είναι ικανοί να γοητεύσουν μία μεγάλη μάζα ανθρώπων που τους παρακολουθούν στις περιπέτειές τους. Ιδιαίτερα δε, η σειρά των διαστημικών ταινιών Star Wars και οι παρόμοιες ταινίες, έχουν συντροφέψει πολλούς νέους και μεγαλύτερους στη φαντασία και στις οθόνες των κινηματογράφων και είχαν τεράστια επιτυχία, εν μέρει λόγω των θεαματικών λέιζερ όπλων, τόσο πολύ, που έχουν ξοδευτεί ακόμα και μεγάλα κρατικά κονδύλια για να μπορέσει να κατασκευαστεί ένα τέτοιο "εξωτικό" οπλικό σύστημα.

Όπως αναφέραμε και σε προηγούμενα σημεία, πηγή της φαντασίας είναι τα πράγματα με τα οποία ερχόμαστε σε επαφή στην καθημερινή μας ζωή. Έτσι τα όπλα, αποτελούν ένα πολύ συχνό τέτοιο στοιχείο, που βρίσκεται παρόν στα παιχνίδια, στην τηλεόραση και τον κινηματογράφο, ακόμα και στους φόβους κάθε ανθρώπου, που σχετίζονται με την ασφάλειά του. Θα ήταν λοιπόν αναμενόμενο να συναντούσε κανείς αναφορές για περίεργα πιστόλια, ακτινοβόλα όπλα, λέιζερ και άλλες παραλλαγές τους, σε ένα μεγάλο ποσοστό περιγραφών που σχετίζονται με απαγωγές από UFO, εάν οι περιγραφές αυτές ήταν φανταστικές. Θα περίμενε έτσι κανείς, πως εάν δεν υπάρχουν τέτοιες αναφορές που σχετίζονται με όπλα που χρησιμοποιούν οι εξωγήινοι, η έλλειψη αυτού του φανταστικού στοιχείου, τις καθιστά πιο πιθανές να είναι αληθινές. Κάτι τέτοιο φαίνεται πράγματι να ισχύει με τις περιγραφές αυτών που ισχυρίζονται πως τους απήγαγαν UFO.

Μέσα σε ένα σύνολο που περιλαμβάνει πάνω από χίλιες εκθέσεις για απαγωγές από UFO, μόνο σε δύο τρεις από αυτές συνάντησα κάτι που φάνηκε στα θύματα ως κάποιο φορητό εξωγήινο όπλο. Εάν οι εκθέσεις αυτές ήταν φανταστικές, θα περίμενα να συναντήσω εκατοντάδες τέτοιες αναφορές. Ιδιαίτερα δε, εάν υπολογιστεί πως άνθρωποι με ζωηρή φαντασία, είναι επιρρεπείς στο να επηρεαστούν από κινηματογραφικές ταινίες και πολλές που αφορούν τα UFO, συμπεριλαμβάνουν κάποιου είδους εξωγήινα όπλα. Σε συνεργασία μου με τρεις αστυνομικούς και τρεις ανώτερους υπαλλήλους του στρατού, που μου εξέθεσαν τις εμπειρίες τους από την απαγωγή τους από UFO, σε καμία από τις εκθέσεις τους δεν περιγράφηκε η χρήση από τους εξωγήινους οποιουδήποτε είδους όπλου.

Στα περισσότερα σενάρια περιπέτειας και επιστημονικής φαντασίας στις ταινίες και στην τηλεόραση, έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε ανθρώπους να απειλούν άλλους ανθρώπους με όπλα, ιδιαίτερα δε όταν οι ταινίες πραγματεύονται ιστορίες με οποιουδήποτε είδους απαγωγές. Αντίθετα, στο τυπικό σενάριο απαγωγής από UFO, το θύμα περιγράφει ότι περπατά στο σκάφος χωρίς κάποιος να τον απειλεί. Οι εγκέφαλοι των θυμάτων φαίνεται πως ελέγχονται από τη θέληση των εξωγήινων, οι οργανισμοί τους παραλύουν και αυτός μοιάζει να είναι ο συνήθης τρόπος επιβολής τους.

Η φαντασία από την άλλη μεριά, από την ίδια της τη φύση, παράγει άγρια και διαφορετικά μεταξύ τους σενάρια. Θα μπορούσε κανείς εύκολα να φανταστεί, ένα εξωγήινο σκάφος να σταματά κάποια αυτοκίνητα και εξωγήινοι με ακτινοβόλα όπλα να αναγκάζουν τους επιβάτες να επιβιβαστούν στα προσγειωμένα σκάφη τους. Επίσης, θα ήταν αναμενόμενο να υπάρχουν ιστορίες σχετικές με επικίνδυνες διαφυγές από την αιχμαλωσία των εξωγήινων, ηρωικές μάχες μαζί τους, περιπετειώδη κυνηγητά και άλλα τέτοια, που μια ζωηρή φαντασία θα μπορούσε εύκολα να δημιουργήσει. Αλλά καμιά τέτοια ιστορία δεν έχουμε συναντήσει. Η κοινή μας λογική λέει λοιπόν, ότι η ανθρώπινη φαντασία δεν μπορεί να είναι η πηγή αυτών των αναφορών απαγωγής από UFO.

Μία αστρονόμος από το πανεπιστήμιο του Sussex είναι η διευθύνουσα ερευνήτρια σε ένα έργο, το οποίο οδήγησε στην ανακάλυψη ενός από τα πιο μακρινά γαλαξιακά σμήνη, που έχει ποτέ παρατηρηθεί. Το σμήνος, το οποίο βρίσκεται σε απόσταση 10 δισεκατομμύρια έτη φωτός από τη Γη, είναι πιθανόν ακόμη να είναι το πιο τεράστιο σμήνος, που έχει βρεθεί ποτέ σε τόσο πρώιμη εποχή στο σύμπαν. Όταν η Δρα Kathy Romer ξεκίνησε την εργασία 8 χρόνια πριν, θεωρούσε ότι έπαιρνε ένα μεγάλο ρίσκο. «Αν και προβλέψαμε ότι θα μπορούσαμε να βρούμε γαλαξιακά σμήνη σε τόσο μακρινές αποστάσεις, δεν είχαμε καμία εγγύηση, ότι θα βρίσκαμε τελικά κάποιο».

Η Δρα Romer, της οποίας η ομάδα περιλαμβάνει τον αστροφυσικό καθηγητή του Sussex Andrew Liddle και συνερευνητές από άλλα Αγγλικά και Αμερικάνικα ιδρύματα, χρησιμοποίησε παρατηρήσεις από το δορυφόρο X-ray Multi Mirror (XMM) Newton για να βρει αυτό το καινούργιο σμήνος και ύστερα προσδιόρισε την απόστασή του χρησιμοποιώντας το 10μετρο τηλεσκόπιο του W. M. Keck στη Χαβάη. «Αλλά δεν είναι μόνο τα τηλεσκόπια αυτά που χρειάζονται για ένα τέτοιο έργο», σχολιάζει η Δρα Romer. «Έχουμε ακόμη εκμεταλλευτεί σύγχρονα υπολογιστικά μέσα, από τους νέους αλγόριθμους για επεξεργασία της εικόνας, μέχρι την πτώση των τιμών στους δίσκους αποθήκευσης δεδομένων».

Αν παρατηρηθεί με ένα οπτικό τηλεσκόπιο, το μακρινό γαλαξιακό σμήνος φαίνεται ως μια πυκνή συγκέντρωση εκατοντάδων γαλαξιών. «Η έκπληξη εδώ είναι ότι οι γαλαξίες σε αυτό το σμήνος είναι διαμορφωμένοι από παλαιά αστέρια. Κάποιος θα περίμενε ότι ένα τέτοιο μακρινό σμήνος θα ήταν γεμάτο νέα αστέρια, μια που το παρατηρούμε τόσο μακριά, πίσω προς τη Μεγάλη Έκρηξη (Big Bang)», εξηγεί η Δρα Romer. «Σμήνη σαν αυτό είναι ουσιώδη για την κατανόησή μας σχετικά με το σχηματισμό των γαλαξιών».

Το σμήνος, που ονομάστηκε XMMXCS 2215-1734 είναι εκπληκτικά τεράστιο, με βάρος περίπου 500 τρισεκατομμύρια φορές τη μάζα του ήλιου μας. Κατά το πλείστον η μάζα του είναι «μαύρη ύλη» (dark matter), μια μυστηριώδη μορφή ύλης που επικρατεί στις μάζες όλων των γαλαξιών και των γαλαξιακών σμηνών στο Σύμπαν, αλλά δε μπορεί να γίνει ορατή από τηλεσκόπια. Η Δρα Romer και η ομάδα της συνεχίζουν την έρευνα για άλλα σμήνη όπως το XMMXCS 2215-1734 στα αρχεία δεδομένων από το δορυφόρο XMM-Newton. Ήδη έχουν παραπάνω από 1000 υποψήφια γαλαξιακά σμήνη, που απαιτούν επιβεβαίωση με τη χρήση επίγειων οπτικών τηλεσκοπίων. Τελικά θα χρησιμοποιήσουν τη συλλογή τους από σμήνη ώστε να κατανοηθεί πληρέστερα η φυσική της Μεγάλης Έκρηξης.

Ενώ η αναζήτηση για άλλα σμήνη συνεχίζει, η ομάδα θα μελετά το σμήνος XMMXCS 2215-1734 σε περισσότερη λεπτομέρεια με όσα εργαλεία έχει στη διάθεσή της. Ήδη έχουν παρθεί εικόνες από το τηλεσκόπιο Hubble Space για αυτό το εντυπωσιακό αντικείμενο. Το γαλαξιακό σμήνος είναι ένα απολίθωμα του πρώιμου σύμπαντος και για αυτό το λόγο θα περιθαλπτεί από όλους τους αστρονόμους, λέει η Δρα Romer.

DNA είναι το όνομα που δόθηκε σε μικροσκοπικές μονάδες στο ανθρώπινο σώμα, που συνδέονται μεταξύ τους και αποφασίζουν για τον τρόπο ανάπτυξης του ανθρώπινου σώματος. Το DNA που ανακαλύφθηκε μέσα στο δόντι έδωσε στους επιστήμονες στοιχεία σχετικά με τους ανθρώπους που ζούσαν 100.000 χρόνια πριν και που είναι γνωστοί με την ονομασία «ο άνθρωπος του Νεάντερταλ». Τα στοιχεία υποδηλώνουν ότι οι διαφορές μεταξύ των Νεάντερταλ που ζούσαν εκείνη την εποχή ήταν πολύ μεγάλες. Οι επιστήμονες θα μπορέσουν ίσως να ανακαλύψουν περισσότερα σχετικά με το πόσα διαφορετικά είδη Νεάντερταλ υπήρχαν και για το ποιες συνθήκες επηρέασαν την επιβίωσή τους. Οι Νεάντερταλ έζησαν μεταξύ 230.000 και 28.000 χρόνια από σήμερα στην Ευρώπη, στην Κεντρική Ασία και τη Μέση Ανατολή. Εξαφανίστηκαν όταν εμφανίστηκαν οι πρώτοι άνθρωποι, αλλά κανείς δε γνωρίζει το λόγο που έγινε αυτό.

Μια νέα ματιά στη γενετική ποικιλότητα των Νεάντερταλ

Ανακτώντας και τοποθετώντας σε σειρά το DNA από ένα ιδιαίτερα αρχαίο δείγμα Νεάντερταλ, οι ερευνητές βρήκαν στοιχεία που υποδηλώνουν, ότι η γενετική ποικιλία μεταξύ των ανθρώπων του Νεάντερταλ ήταν μεγαλύτερη από ότι θεωρούσαν. Τα ευρήματα ακόμη υποδηλώνουν ότι η γενετική ποικιλία ίσως να ήταν μεγαλύτερη σε πρώιμες περιόδους των Νεάντερταλ, σε σύγκριση με τις ύστερες περιόδους, που προσεγγίζουν την άφιξη των ανθρώπων στην Ευρώπη. Οι αλλαγές στη γενετική ποικιλία στο διάβα των χρόνων, θεωρούνται ότι αντανακλούν πληθυσμιακά γεγονότα, όπως για παράδειγμα κάποια ξαφνική μείωση πληθυσμού που προκλήθηκε από κάποια επιδημία ή κλιματολογική αλλαγή, ή αποτελούν τυχαίες γενετικές αλλαγές. Τα ευρήματα της έρευνας ανακοινώθηκαν την 6η Ιουνίου στο περιοδικό Current Biology από ομάδα ερευνητών στην οποία συμμετέχει ο Ludovic Orlando ενώ διευθύντρια της ομάδας είναι η Catherine Hδnni της Ecole Normale Supιrieur στη Λυών της Γαλλίας.

Κατά τη διάρκεια των περισσοτέρων από τα τελευταία 300.000 χρόνια, οι Νεάντερταλ ήταν οι μοναδικοί αντιπρόσωποι του ανθρώπινου γένους στην Ευρώπη και εξαφανίστηκαν σύντομα μετά την άφιξη του σύγχρονου ανθρώπου στην ήπειρο, περίπου πριν από 30.000 χρόνια. Ίχνη από μιτοχονδριακό DNA που υπάρχει ακόμη σε απολιθωμένα κόκαλα έχει χρησιμοποιηθεί σε προηγούμενες μελέτες, σε μια προσπάθεια προσδιορισμού και ανίχνευσης της πιθανής γενετικής κληρονομιάς του είδους των Νεάντερταλ στους σύγχρονους Ευρωπαίους. Αν και μια τέτοια γενετική ακολουθία θα επισφράγιζε την υπόθεση της διασταύρωσης μεταξύ του σύγχρονου ανθρώπου και του Νεάντερταλ κατά την εποχή της συνύπαρξής τους στην Ευρώπη, το μιτοχονδριακό DNA από τα 9 είδη Νεάντερταλ που έχει αναλυθεί μέχρι στιγμής και που ζούσαν κατά την κοινή περίοδο ύπαρξης των δύο ειδών δεν ταιριάζει με το μιτοχονδριακό DNA που βρέθηκε σε σύγχρονους ανθρώπους, υποδηλώνοντας ότι αν τελικά υπήρχε κάποια διασταύρωση των ειδών, αυτή δε θα μπορούσε να είναι, παρά ελάχιστη.

Στην εργασία τους η Δρα Hδnni και οι συνεργάτες της εκθέτουν τώρα το παλαιότερο τμήμα γονιδιώματος μιτοχονδριακού DNA προερχόμενο από τον άνθρωπο του Νεάντερταλ, που έχει ποτέ ανακτηθεί. Τα δείγματα Νεάντερταλ που αναλύθηκαν προέρχονται από ένα μοριακό παρασκεύασμα από παιδί ηλικίας 10 - 12 χρονών, που ζούσε στην κοιλάδα του Meuse στο σπήλαιο Scladina στο Βέλγιο, περίπου 100.000 χρόνια πριν. Τα δείγματα απέδωσαν 123bp μιτοχονδριακού DNA ένα πολύ μικρό τμήμα της σειράς του DNA σύμφωνα με το τι απαιτείται από τα σύγχρονα ερευνητικά πρωτόκολλα - αποτελεί ωστόσο ένα σημαντικό βήμα, δεδομένης της μεγάλης παλαιότητας του ιστού. Ο λόγος που επιλέχθηκε ένα τόσο παλαιό δείγμα ήταν απλός: το δείγμα αναμφίβολα προηγείται της περιόδου κατά την οποία οι Νεάντερταλ συνυπήρχαν με τους σύγχρονους ανθρώπους. Συγκρίνοντας αυτό το δείγμα με το ήδη γνωστό και σχετικά νεώτερο σε ηλικία δείγμα γονιδιώματος Νεάντερταλ, οι ερευνητές προσπαθούν να ανακαλύψουν εάν το μιτοχονδριακό DNA του Νεάντερταλ παρουσίαζε διαρκή χημική σταθερότητα ή εάν τροποποιήθηκε δραστικά κατά την περίοδο της συνύπαρξης με το σύγχρονο άνθρωπο. Υπάρχει και δεύτερος λόγος για να δοθεί ιδιαίτερη προσοχή στο δείγμα που βρέθηκε στο σπήλαιο Scladina: Το δείγμα ανακαλύφθηκε πολύ πρόσφατα. Αυτό σημαίνει ότι όλα τα άτομα που έχουν έρθει σε επαφή με αυτό είναι ήδη γνωστά και το DNA τους μπορεί να εξεταστεί ώστε να εντοπιστεί κάθε πιθανή «μόλυνση» του δείγματος Νεάντερταλ από το DNA του σύγχρονου ανθρώπου.

Το τμήμα του DNA που προέρχεται από το σπήλαιο Scladina επιβεβαιώνει ότι οι Νεάντερταλ και οι σύγχρονοι άνθρωποι ήταν μόνο μακρινοί συγγενείς τα γονιδιώματα των Νεάντερταλ είναι όλα πολύ πιο κοντινά μεταξύ τους από όσο είναι με οποιοδήποτε μέχρι στιγμής γνωστό ανθρώπινο γονιδίωμα. Αλλά η μελέτη ακόμη αποκαλύπτει ότι η γενετική ποικιλία των Νεάντερταλ είχε υποτιμηθεί. Πράγματι, το μιτοχονδριακό DNA που προέρχεται από το δείγμα του σπηλαίου Scladina αποκλίνει περισσότερο σε σύγκριση με το mtDNA σύγχρονων ανθρώπων από ότι το μιτοχονδριακό DNA πρόσφατων Νεάντερταλ, υποδηλώνοντας ότι ο άνθρωπος του Νεάντερταλ ήταν περισσότερο γενετικά ποικιλόμορφη ομάδα, από ότι προηγούμενα πιστευόταν.

Κάθε χρόνο πληθαίνουν οι αναφορές για θεάσεις του Μεγαλοπόδαρου (Sasquatch) στη Βόρεια Αμερική. Οι περισσότερες συμβαίνουν στους ανοιξιάτικους και καλοκαιρινούς μήνες, όταν πολύς κόσμος επισκέπτεται την ύπαιθρο για κατασκήνωση, ψάρεμα ή περίπατο. Τέτοιες θεάσεις έχουν συμβεί εδώ και εκατοντάδες χρόνια, αρχικά από τους ευρωπαίους άποικους που εξερευνούσαν την περιοχή του Μεγαλοπόδαρου, αλλά και νωρίτερα από τους ιθαγενείς της Αμερικής, που πιθανότατα ήταν εξοικειωμένοι μ' αυτόν τον γίγαντα των δασών.

Οι θεάσεις έχουν αναφερθεί από περιστασιακούς κατασκηνωτές, ή περαστικούς. Πολλοί από αυτούς κατάφεραν να δουν και να παρατηρήσουν αρκετά καλά αυτό το καταπληκτικό πλάσμα. Οι περιγραφές τους χαρακτηρίζονται από αξιοσημείωτη συνέπεια, περιλαμβάνοντας λεπτομέρειες για το ύψος του, το χρώμα του τριχώματός του, μέχρι και την χαρακτηριστική του δυσωδία. Οι αναφορές αυτές είναι τόσο συχνές και επίμονες, που κάθε ένας ο οποίος θα ήθελε να είναι ειλικρινής με τον εαυτό του, θα έπρεπε να συμφιλιωθεί με την ιδέα πως όντως, υπάρχει ένα τεράστιο, τριχωτό δίποδο, κάπου εκεί έξω.

Τότε, γιατί δεν έχουμε ποτέ πιάσει κανένα;
Γιατί δεν υπάρχουν αξιόπιστες και καθαρές φωτογραφικές απεικονίσεις;
Γιατί δεν έχει ποτέ βρεθεί κάποιο νεκρό σώμα Μεγαλοπόδαρου;

Η καλύτερη φυσική απόδειξη που διαθέτουμε είναι μεγάλα αποτυπώματα ποδιών, με αυλακώσεις που δείχνουν να μοιάζουν με το αποτύπωμα ενός ανθρώπινου ποδιού και μερικά δείγματα από τρίχες, που στην καλύτερη περίπτωση αποδείχθηκαν ενδιαφέροντα, αλλά ατελέσφορα για να αποδείξουν την ύπαρξη του Μεγαλοπόδαρου. Οι λιγοστές φωτογραφίες και κινηματογραφικές σκηνές που διαθέτουμε, αμφισβητούνται και κατηγορούνται ως απάτες. Αν και είναι ικανές να γοητεύσουν τη φαντασία μας, καθώς και να ανάψουν το ερευνητικό μας ενδιαφέρον, δεν μας παρέχουν τη δυνατότητα να δώσουμε μια οριστική απόφανση. Υπάρχουν επίσης ηχογραφήσεις που υποτίθεται πως αναφέρονται σε μακρινές κραυγές και ήχους του Μεγαλοπόδαρου ενώ κυνηγάει, αλλά δεν μπορούν να αποτελέσουν απόδειξη.

Με τόσους ανθρώπους κάθε χρόνο να γοητεύονται με το μυστηριώδες κυνήγι του Μεγαλοπόδαρου, πως καταφέρνει και παραμένει "αόρατος" και διφορούμενος; Είναι μήπως εξυπνότερος από εμάς;

Σίγουρα, με όλη την τεχνολογία που διαθέτουμε - προϊόντα της πνευματικής μας ανωτερότητας έναντι του υπόλοιπου ζωικού βασιλείου - θα έπρεπε να είμαστε ικανοί να πιάσουμε ή τουλάχιστον να φωτογραφίσουμε καθαρά έστω και ένα από αυτά τα πλάσματα.

Γιατί δεν έχει γίνει κάτι τέτοιο;

Διαθέτουμε εξοπλισμό για θέαση στο σκοτάδι και κάμερες που είναι ευαίσθητες στην κίνηση. Από το 1974 κατασκευαζόντουσαν παγίδες για τον Μεγαλοπόδαρο. Πολλά άλλα είδη από άγρια ζώα εντοπίστηκαν με τις κάμερες νυχτερινής θέασης, καθώς και με αυτές που είναι ευαίσθητες στην κίνηση. Τέτοια ζώα, ακόμα και τα πιο άγρια στα δάση, παγιδεύτηκαν και πιάστηκαν ζωντανά. Και φυσικά, ο άνθρωπος εξακολουθεί να τα κυνηγάει και να τα σκοτώνει.

Αλλά όχι τον Μεγαλοπόδαρο.
Πόσο έξυπνος είναι;

Καταφέρνει και ξεφεύγει από τις πιο φιλόδοξες προσπάθειές μας και από την εξελιγμένη τεχνολογία μας.
Πως; Υπάρχουν δύο πιθανοί λόγοι γι' αυτό:
1. Ο Μεγαλοπόδαρος δεν υπάρχει στην πραγματικότητα.
2. Είναι πάρα πολύ έξυπνος.

Εάν συμφωνήσουμε ότι ο Μεγαλοπόδαρος υπάρχει (είναι δύσκολο να αγνοήσουμε όλες τις σχετικές μαρτυρίες), πρέπει να συμπεράνουμε ότι το πλάσμα αυτό μας ξεπερνάει στην εξυπνάδα; Πως μπορεί να συμβαίνει κάτι τέτοιο; Είναι εξυπνότερος από κάθε άλλο άγριο ζώο του δάσους - από το ελάφι, την αρκούδα, την αλεπού και όλα όσα καταφέραμε να παγιδεύσουμε με την τεχνολογία μας; Θα μπορούσε ακόμα και ένας άνθρωπος να αποφύγει με τόση επιδεξιότητα, τέτοια τεχνολογία;

Ας υποθέσουμε ότι αφήνουμε για 24 ώρες έναν άνθρωπο με νοημοσύνη υψηλότερη του μετρίου, στη μέση ενός δάσους, όπου έχουν τοποθετηθεί παγίδες στο μέγεθός του και καμουφλαρισμένες κάμερες που ενεργοποιούνται με την κίνηση. Πόσο καλά θα τα πήγαινε; Υποθέτοντας πως θα κινούνταν στην περιοχή, ψάχνοντας να βρει κάτι για να φάει ή να πιει, ίσως να απέφευγε τις παγίδες εάν ήταν πολύ προσεχτικός. Αλλά σίγουρα δε θα ξέφευγε από τις κάμερες κίνησης, ιδιαιτέρως μόλις θα άρχιζε να σκοτεινιάζει (αυτό θα ήταν πράγματι ένα καλό πείραμα).

Ο Μεγαλοπόδαρος λοιπόν, έχει καταφέρει να αποφύγει και τις κάμερες. Μπορούμε από αυτό να συμπεράνουμε πως είναι εξυπνότερος από έναν άνθρωπο;

Σύμφωνα με κάποιες ενδείξεις, ο Μεγαλοπόδαρος είναι ένα ευφυές πρωτεύον θηλαστικό, αν και δεν ξέρουμε πόση ευφυΐα διαθέτει. Προφανώς, η νοημοσύνη του δε μοιάζει με αυτή που μετράμε ως ανθρώπινη. Δεν υπάρχουν πόλεις που να έχει φτιάξει, δεν γράφει, δεν έχει κατασκευάσει παπούτσια. Ίσως χρησιμοποιεί πρωτόγονα εργαλεία, και ακόμα ίσως και κάποιου είδους γλώσσα, αλλά δεν υπάρχουν αποδείξεις για κάτι τέτοιο. Δεν μας έχει αφήσει οποιοδήποτε στοιχείο για να σκεφτούμε πως είναι πιο ευφυής από εμάς.

Ίσως τελικά, η λέξη "πιο έξυπνος" να μην είναι η κατάλληλη. Πιθανόν να είναι περισσότερο συνειδητός - με όλη την έννοια της λέξεως. Δηλαδή να έχει μεγαλύτερη ψυχική επίγνωση. Υπάρχουν θεωρίες που υποστηρίζουν ότι οι ψυχικές ικανότητες - όπως η έκτη αίσθηση - αποτελούν στους ανθρώπους τα απομεινάρια αρχαίων ενστίκτων που κάποτε λειτουργούσαν με αυτά. Ουσιαστικά, όλα τα ζώα οδηγούνται από ένστικτά που καθορίζουν τη συμπεριφορά τους και πιθανότατα οι αρχαίοι πρόγονοί μας, είχαν παρόμοια ένστικτα που τους βοήθησαν να επιβιώσουν. Όσο αναπτυσσόταν η ευφυΐα του ανθρώπου, τα ένστικτα αυτά γινόντουσαν όλο και λιγότερο απαραίτητα. Ο άνθρωπος χρησιμοποίησε το μυαλό του για να καταλάβει τον κόσμο και εγκατέλειψε τα ένστικτα. Αλλά μήπως στη διαδικασία αυτή, χάσαμε και ένα πολύτιμο κομμάτι μας;

Μήπως προερχόμαστε και εμείς - όπως και ο Μεγαλοπόδαρος - από έναν κοινό αρχαίο πρόγονο, μόνο που ο Μεγαλοπόδαρος, προτίμησε να στηριχτεί στα όπλα που του έδωσε η φύση για να επιβιώσει; Εάν ένα από τα όπλα αυτά είναι η διαίσθηση, τότε είναι πιθανόν με κάποιον τρόπο να καταλαβαίνει τις προσπάθειές μας να τον πιάσουμε και να τις αποφεύγει με επιδεξιότητα. Εκεί που εμείς βασιζόμαστε στην ακρίβεια των μηχανημάτων μας, εκείνος ίσως βασίζεται στην ακρίβεια των ενστίκτων αυτών, που τον έκαναν να παραμείνει ζωντανός, ως ένας αόρατος κάτοικος των δασών. Και τώρα, είναι ικανός να αντισταθεί ακόμα και στην προσπάθειά μας, να αποδείξουμε την ύπαρξή του. Για πόσο καιρό ακόμα; Κι αν ποτέ καταφέρουμε να τον "αποκαλύψουμε" θα είμαστε επίσης ικανοί να τον σεβαστούμε;

Η Δρα Liane Benning, λέκτορας γεω-βιολογίας, είναι η μοναδική επιστήμονας από το Ηνωμένο Βασίλειο, που συμμετέχει στην εκστρατεία που μελετάει την αναλογία μεταξύ της αρκτικής περιοχής Svalbard και του Άρη (Arctic Mars Analogue Svalbard Expedition - AMASE). Η ομάδα θα δοκιμάσει διαστημικό εξοπλισμό στην αρκτική νήσο του Spitsbergen. Ο εξοπλισμός αυτός θα χρησιμοποιηθεί σε μια αποστολή της ΝΑΣΑ στον Άρη το 2011. Η απομακρυσμένη περιοχή λέγεται ότι έχει παρόμοια γεωλογία με τον κόκκινο πλανήτη.

"Είναι ό,τι κοντινότερο γνωρίζουμε από γεωλογικής, ατμοσφαιρικής και ιστορικής απόψεως", είπε η Δρα Benning. "Δε γνωρίζουμε αν υπάρχει ζωή στον Άρη, αλλά αναπτύσσουμε τεχνολογίες για να δοκιμάσουμε να πάμε και να ψάξουμε πρακτικά για αυτήν".

Προηγούμενες εκστρατείες έχουν βρει σημάδια από μια μικροβιακή κοινότητα μέσα στον πάγο του Spitsbergen στο Svalbard, στηρίζοντας τη θεωρία ότι η ζωή θα μπορούσε να διατηρηθεί στον Άρη, είπε η Benning. Τώρα η ομάδα ελπίζει να αναπτύξει τεχνικές για να βρει κάποια σημάδια άνθρακα ή βακτήρια. Η Δρα Benning θα συνοδευτεί από επιστήμονες της Νορβηγίας και των Ηνωμένων Πολιτειών στην εκστρατεία. Ένας εκπαιδευόμενος αστροναύτης της ΝΑΣΑ θα είναι επίσης σε ετοιμότητα για να δοκιμάσει τη διαστημική του στολή και τις διαδικασίες του τεστ.

Ένας από τους κύριους στόχους είναι η ανάπτυξη μεθόδων, που θα διασφαλίζουν την απουσία μόλυνσης από τη Γη όταν τα ρομποτικά οχήματα θα σταλούν στον Άρη, εξηγεί η Δρα Benning. Αργότερα στο μέλλον, οι επιστήμονες ελπίζουν ακόμη ότι θα είναι δυνατό να συλλέξουν δείγματα από τον πλανήτη. "Η πρόκληση να φέρουμε πρακτικά ένα εφοδιασμένο ρομποτικό όχημα στον Άρη και να το κάνουμε αυτό να λειτουργήσει για αρκετό καιρό, είναι ήδη ένα μεγάλο βήμα" είπε η Δρα Benning. "Αλλά το να φέρουμε πίσω ένα δείγμα, είναι κάτι που προγραμματίζουμε για το 2030 περίπου, και ακόμη σχεδιάζουμε να στείλουμε ανθρώπους στον Άρη".

Φανταστείτε μία αλλαγή θέσης της Γης τόσο έντονη, που θα μπορούσε να εξαναγκάσει ολόκληρο τον πλανήτη να γείρει στο πλάι μετά από μερικά εκατομμύρια χρόνια, με τέτοια κλίση που η Αλάσκα θα βρισκόταν στον Ισημερινό. Επιστήμονες από το Princeton, εξασφάλισαν την πρώτη σαφή απόδειξη, πως μία τέτοιας κλίμακας μετακίνηση, πρέπει να είχε συμβεί στον κόσμο μας κατά το μακρινό παρελθόν.

Αναλύοντας τη μαγνητική σύσταση πολύ παλιών ιζημάτων που βρέθηκαν στη μακρινή Νορβηγία στο αρχιπέλαγος του Svalbard, ο Adam Maloof του πανεπιστημίου του Princeton, εξασφάλισε τα έγκυρα στοιχεία για μία θεωρία που είχε διατυπωθεί πριν από 140 χρόνια και που πραγματευόταν τον τρόπο με τον οποίο η Γη θα επανακτούσε την ισορροπία της, σε περίπτωση που αναπτυσσόταν ποτέ σ' αυτήν μία μεγάλη και ανισομερής κατανομή βάρους στο εσωτερικό ή στην επιφάνειά της.

Η θεωρία, που είναι γνωστή ως "πλήρης πολική περιστροφή" (true polar wander TPW), υποθέτει πως εάν ένα σώμα με ικανό βάρος - όπως ένα υπερμέγεθες ηφαίστειο - σχηματιζόταν ποτέ σε κάποια απόσταση από τον Ισημερινό, η δύναμη που αναπτύσσεται από την περιστροφή του πλανήτη, θα το έσπρωχνε σταδιακά μακριά από τον άξονα γύρω από τον οποίο περιστρέφεται η Γη. Εάν τα ηφαίστεια, η στερεή γη και άλλες παρόμοιες μάζες που υπόκεινται στην περιστροφή της Γης, δημιουργούσαν ποτέ μία κρίσιμη τιμή ανισορροπίας, ο πλανήτης θα έγερνε και θα περιστρεφόταν, ώσπου το επιπλέον βάρος να ανακατανεμηθεί κατά μήκος του Ισημερινού.

"Τα ιζήματα που ανακτήσαμε από τη Νορβηγία, προσφέρουν την πρώτη ικανοποιητική απόδειξη, πως πριν από 800 εκατομμύρια χρόνια συνέβη στη Γη μία πλήρης πολική περιστροφή" ανέφερε ο Malοof, βοηθός καθηγητή στην έδρα των γεωλογικών επιστημών. Εάν καταφέρουμε να βρούμε σε άλλες περιοχές της Γης στοιχεία που να επιβεβαιώνουν την απόδειξη αυτή, θα αποκτήσουμε μία εμπεριστατωμένη γνώση, σχετικά με την ανοχή του πλανήτη μας να υποβληθεί σε τόσο δραματικές αλλαγές".

Η ομάδα του Maloof, που περιλαμβάνει ερευνητές από το πανεπιστήμιο του Harvard, από το Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Καλιφόρνιας και της Μασαχουσέτης, καθώς και από το πανεπιστήμιο του Princeton, δημοσιεύουν τα ευρήματά τους στο Geological Society of America Bulletin, την Παρασκευή, 25 Αυγούστου.

Η πλήρης πολική περιστροφή (TPW) είναι διαφορετική από την πιο οικεία έννοια της μετακίνησης των Ηπείρων, που είναι η αργή μετακίνηση μιας Ηπείρου σε σχέση με μια άλλη, κατά μήκος της επιφάνειας της Γης. Η πολική περιστροφή μπορεί να κάνει ολόκληρο τον πλανήτη να γείρει σε έναν ρυθμό αρκετών μέτρων το χρόνο, περίπου 10 με 100 φορές πιο γρήγορα, από όσο μετακινούνται οι Ήπειροι μεταξύ τους εξαιτίας των τεκτονικών πλακών. Παρόλο που οι δύο πόλοι θα εξακολουθούν να "δείχνουν" στην ίδια κατεύθυνση, σε συμφωνία με το Ηλιακό Σύστημα, η διαδικασία θα οδηγήσει εμφανώς στη μετακίνηση ολόκληρων Ηπείρων από τις τροπικές στις αρκτικές περιοχές και το αντίθετο, μέσα σε ένα σχετικά μικρό γεωλογικό χρονικό διάστημα.

Ενώ η άποψη πως οι Ήπειροι μετακινούνται με αργό ρυθμό μεταξύ τους, είναι μία ευρέως γνωστή υπόθεση, η λιγότερο κοινή θεωρία της πλήρους πολικής περιστροφής, έχει συζητηθεί από τα μέσα του 19ου αιώνα, αρκετές δεκαετίες προτού προταθεί η θεωρία για τη μετακίνηση των Ηπείρων. Αλλά όταν το 1960 αποδείχθηκε πως οι Ήπειροι μετακινούνται κάτω από την επίδραση της ολίσθησης των τεκτονικών πλακών, το γεγονός αυτό έδωσε εξήγηση για τόσες δυναμικές διεργασίες που γινόντουσαν στην επιφάνεια της Γης, ώστε η θεωρία για την πλήρη πολική περιστροφή έγινε μία σκοτεινή και μακρινή υπόθεση.

"Οι επιστήμονες που ασχολούνται με τους πλανήτες εξακολουθούν να αναφέρονται στην πολική περιστροφή, αλλά για άλλους πλανήτες όπως ο Άρης, επειδή μία μεγάλης κλίμακας μετακίνηση πέτρινης ηφαιστειακής μάζας που προήλθε από την περιοχή Tharsis, βρίσκεται στον Ισημερινό του Άρη" λέει ο Maloof. "Αλλά επειδή η επιφάνεια της Γης αλλάζει συνεχώς εξαιτίας της μετακίνησης των Ηπείρων και της αλληλοκάλυψης των πλακών του φλοιού μεταξύ τους στους ωκεανούς, είναι πιο δύσκολο να βρεθεί απόδειξη για την υπόθεση πως η Γη "στριφογύρισε" πριν από εκατοντάδες εκατομμύρια χρόνια, όπως συνέβη πιθανότατα στον Άρη όταν ήταν ακόμα γεωλογικά ενεργός."

Παρολα αυτά, τα ιζήματα που μελέτησε η ομάδα στο Svalbard από το 1999 μέχρι το 2005, πιθανόν να μας εξασφάλισαν την πολυπόθητη απόδειξη. Είναι γνωστό πως όταν βραχώδης μάζα βυθίζεται στον πυθμένα του ωκεανού, σχηματίζοντας στρώσεις ιζημάτων, μικροσκοπικά μαγνητικά ρινίσματα που περιέχονται μέσα σ' αυτήν τη μάζα ευθυγραμμίζονται σύμφωνα με τις γραμμές του μαγνητικού πεδίου της Γης. Όταν ο βράχος σκληρύνει, τα ρινίσματα αυτά αποτελούν ένα αξιόπιστο δείκτη, για το ποια ήταν η κατεύθυνση του μαγνητικού πεδίου της Γης, την εποχή που σχηματιζόταν ο βράχος. Έτσι, εάν ένας τέτοιος βράχος περιστραφεί εξαιτίας ενός δραματικά μεγάλου γεωλογικού συμβάντος, το μαγνητικό του πεδίο θα παρουσιάζει ανώμαλο προσανατολισμό, όπως συμβαίνει με τους βράχους που εξετάζει η ομάδα του Maloof.

"Βρήκαμε ακριβώς τέτοιου είδους ανωμαλίες στα ιζήματα του Svalbard" λέει ο Maloof. "Κατεβάλλαμε κάθε προσπάθεια για να βρούμε άλλη εξήγηση για τις ανωμαλίες αυτές, όπως για παράδειγμα κάποια πολύ αστραπιαία περιστροφή των φλοιωδών πλακών, επάνω στις οποίες βρίσκονται τα νησιά, αλλά καμία από τις εναλλακτικές εξηγήσεις δεν ευσταθεί, όσο το γεγονός μίας πλήρους πολικής περιστροφής, εάν λάβουμε επίσης υπόψη μας και τα υπόλοιπα γεωχημικά και γεωλογικά δεδομένα που αφορούν τους βράχους αυτούς".

Τα ευρήματα, όπως αναφέρει, θα μπορούσαν πιθανώς να εξηγήσουν ασυνήθιστες αλλαγές στο χημικό περιβάλλον του ωκεανού, που συνέβησαν πριν από περίπου 800 εκατομμύρια χρόνια. Παρόμοιες τέτοιες αλλαγές συνέβησαν και άλλες φορές στα αρχαία χρόνια, λέει ο Maloof, αλλά για τις περιπτώσεις αυτές οι επιστήμονες θεωρούν πως ευθύνονται οι εποχές των παγετόνων.

"Οι επιστήμονες δεν έχουν βρει αποδείξεις για μία πιθανή παγετονική περίοδο 800 εκατομμύρια χρόνια πριν και η αλλαγή στον ωκεανό στην κρίσιμη αυτή χρονική στιγμή παραμένει ένα από τα μεγάλα μυστήρια της ιστορίας του πλανήτη μας", αναφέρει. "Αλλά εάν όλες οι Ήπειροι ξαφνικά "αναποδογύριζαν" και οι ποταμοί τους άρχιζαν να αδειάζουν νερό και θρεπτικές ουσίες στις τροπικές αντί για τις αρκτικές περιοχές για παράδειγμα, θα μπορούσαν να προκληθούν οι μυστηριώδεις γεωχημικές αλλαγές, που η επιστήμη αδυνατεί να εξηγήσει".

Επειδή η επιστημονική ομάδα άντλησε όλα τα δεδομένα της από τα νησιά του Svalbard, ο Maloof λέει πως η επόμενη προτεραιότητα τους θα είναι να ψάξουν αποδείξεις που θα ενισχύουν τα ευρήματά τους, ερευνώντας ιζήματα ίδιας χρονολογίας αλλά σε άλλες περιοχές του πλανήτη. Αυτό είναι δύσκολο, όπως λέει ο Maloof, γιατί οι περισσότεροι βράχοι που έχουν ηλικία 800 εκατομμυρίων χρόνων έχουν εδώ και πολύ καιρό εξαφανιστεί. Επειδή οι πλάκες του φλοιού της Γης γλιστράνε η μία επάνω στην άλλη κατά τη διάρκεια των χρόνων, παρασύρουν μαζί τους ένα μεγάλο μέρος από την ιστορία του πλανήτη μας, στα έγκατα της Γης. Ωστόσο, μία περιοχή που εντόπισε η ομάδα του Maloof στην Αυστραλία, φαίνεται πως έχει αρκετές προοπτικές.

"Δεν μπορούμε να είμαστε βέβαιοι για τα ευρήματα, μέχρις ότου βρούμε παρόμοια σύσταση και μαγνητικό προσανατολισμό σε βράχους άλλων ηπείρων. Βράχοι της ίδιας ηλικίας έχουν διατηρηθεί στο εσωτερικό της Αυστραλίας, έτσι θα επισκεφτούμε την περιοχή μέσα στα επόμενα δύο χρόνια για να ψάξουμε για επιπλέον αποδείξεις. Εάν βρούμε, θα είμαστε πλέον πολύ πιο σίγουροι για την ορθότητα της θεωρίας" δηλώνει ο Maloof.

Εξηγεί στη συνέχεια, πως η πλήρης πολική περιστροφή ήταν πιο πιθανό να έχει συμβεί όταν οι χερσαίες περιοχές της Γης ήταν κοντά μεταξύ τους, σχηματίζοντας μία υπέρ-ήπειρο, κάτι το οποίο έχει συμβεί τουλάχιστον δύο φορές στο μακρινό παρελθόν. Αλλά δε θα έπρεπε να ανησυχούμε πως κάποια τέτοια μεγάλη περιστροφή πρόκειται να συμβεί ξανά σύντομα, γιατί η μάζα της Γης έχει μία αρκετά ισορροπημένη κατανομή σήμερα, καταλήγει.

Ο δήμαρχος ενός από τα πιο κακόφημα στρατόπεδα Γκούλαγκ που διατηρούσε ο Στάλιν, σχεδιάζει να χρεώνει με 80 δολάρια την ημέρα μαζοχιστές τουρίστες για την παραμονή τους σε μία κατασκήνωση, που θα αποτελεί εξομοίωση ενός σοβιετικού στρατοπέδου συγκέντρωσης.

Ο Igor Shpektor, δήμαρχος της Vorkuta, που βρίσκεται 100 μίλια πάνω από τον Αρκτικό Κύκλο και 1200 μίλια βορειοανατολικά της Μόσχας, δηλώνει ότι ψάχνει για κάποιον επενδυτή, ώστε να μετατρέψει ένα εγκαταλελειμμένο σύμπλεγμα φυλακών σε μία κατασκήνωση διακοπών. Εκεί, οι ριζοσπάστες τουρίστες θα «απολαμβάνουν από πρώτο χέρι» εμπειρίες παρόμοιες με αυτές που βίωναν οι πολιτικοί κρατούμενοι της Σοβιετικής Ένωσης.

Η ιδέα του, που αναστάτωσε τους επιζώντες του στρατοπέδου, έχει σαν κεντρικό άξονα να αναδημιουργήσει ένα μικρό πανομοιότυπο μέρος του Γκούλαγκ, που να είναι πλήρες σε πύργους φρούρησης, φρουρούς αρματωμένους με όπλα που θα ρίχνουν σφαίρες χρώματος, οργισμένα σκυλιά, αγκαθωτά σύρματα, σπαρτιάτικες συνθήκες διαβίωσης και καταναγκαστική εργασία.

Μπορεί να ακούγεται ως κάτι διαφορετικό από τις διακοπές κοντά σε μια παραλία όμως ο κύριος Shpektor είναι πεπεισμένος ότι θα υπάρξει απήχηση. Σκοπεύει να χρεώνει τους τουρίστες περίπου 150 - 200 δολάρια (80 - 106 λίρες) ημερησίως κι εκείνοι με την σειρά τους να απολαύσουν τουλάχιστον 3 ημέρες «διακοπών».

Στην ημερήσια εφημερίδα Novye Izvestia αναφέρει ότι η πόλη χρειάζεται χρήματα και πως υπάρχει η πιθανότητα η Vorkuta να μετατραπεί σε τουριστικό θέρετρο καθώς μερικοί πλούσιοι ξένοι τουρίστες παραδέχονται πως τους φαίνεται ελκυστική η ιδέα να ζήσουν ως φυλακισμένοι.

Ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων, κυρίως Αμερικανοί, Αυστραλοί και Πολωνοί, κατέφθασαν εκεί πέρυσι το φθινόπωρο προκειμένου να περάσουν μερικές μέρες σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης έναντι αμοιβής. Παρόλα αυτά πέραν των "βασανιστηρίων" οι τουρίστες θα μπορούν να διασκεδάζουν ψαρεύοντας ή και κυνηγώντας.

Η ιδέα αυτή του Δημάρχου αποτελεί ένα μέρος της ολοένα κι αυξανόμενης τάσης στη Ρωσία για ριψοκίνδυνο τουρισμό. Οι ταξιδιωτικές εταιρίες για παράδειγμα δίνουν την ευκαιρία σε κάποιον να δουλέψει ως οδηγός μαούνας στο Βόλγα ή και να υποβληθεί σε μια στρατιωτική εκπαίδευση υπό την επίβλεψη βετεράνων των πολέμων με τους Τσετσένους.

Κατά τον ίδιο τρόπο ο Κυβερνήτης της γενέτειρας του Βλάντιμιρ Λένιν σχεδίαζε να ανοίξει ένα πάρκο αναψυχής, τη Λένινλαντ, το οποίο επίσης θα έδινε στους τουρίστες του εμπειρίες ανάλογες των Γκούλαγκ. Ο κύριος Shpektor ισχυρίζεται οτι το "Γκούλαγκ κλαμπ" του θα υπενθύμιζε στους ανθρώπους την καταπίεση από την εποχή του Στάλιν, κάτι που η απλή ανάγνωση από ένα βιβλίο δε μπορεί να μεταδώσει επαρκώς.

Οι επιζήσαντες από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης που μένουν ακόμα στη Vorkuta καταδίκασαν την ιδέα ως μια ιεροσυλία και συνάμα προσβολή στη μνήμη των φυλακισμένων που πέθαναν στην περιοχή. Οι ιστορικοί αναφέρουν πως 200.000 φυλακισμένοι, γνωστοί ως «zeks», πέθαναν στα στρατόπεδα γύρω από τη Vorkuta ενώ περισσότεροι από 2.000.000 στάλθηκαν σε αυτά από το 1932 έως το 1954.

Τον χειμώνα η θερμοκρασία αγγίζει τους 50 βαθμούς Κελσίου ενώ το καλοκαίρι υπάρχουν πάρα πολλά κουνούπια. Επί εποχής των Γκούλαγκ υπήρχαν 132 στρατόπεδα μέσα και γύρω από τη Vorkuta ενώ σήμερα η πόλη χρειάζεται επειγόντως πόρους ώστε να βγει από την δυσχερή οικονομική της κατάσταση. 8 από τα 13 ανθρακωρυχεία έκλεισαν τα τελευταία 15 χρόνια ενώ ο πληθυσμός της πόλης σχεδόν υποδιπλασιάστηκε από 217.00 σε 120.000 κατοίκους.

Η ζωή στην Vorkuta είναι τόσο άχαρη κι εξαρτημένη από επιχορηγήσεις που η Κυβέρνηση κι η Διεθνής Τράπεζα προσφέρουν οικονομικές διευκολύνσεις στους πολίτες προκειμένου να μετακομίσουν εκεί ώστε οι τοπικοί φορείς να επανακάμψουν. Παρόλο που ο κύριος Shpektor μπορεί να σώσει την πόλη, πρέπει να βρεθεί κάποιος επενδυτής. Αν συμβεί κάτι τέτοιο, όπως υποστηρίζει ο Ρώσος MP Valery Draganov, οι Ρώσοι θα μείνουν μακριά λέγοντας οτι "οι αναμνήσεις από τα Γκούλαγκ είναι τόσο νωπές".

Τους αποδίδονται χαρακτηρισμοί όπως «αλλόκοτοι», «ανατριχιαστικοί», «απειλητικοί», μέχρι και «απάνθρωποι». Αυτές είναι λέξεις που έχουν χρησιμοποιηθεί από κάποιους ανθρώπους για να περιγράψουν παιδιά, εφήβους και ενήλικες, που μοιράζονται ένα κάπως ασυνήθιστο γνώρισμα: ολόμαυρα μάτια που μοιάζουν να είναι αφύσικα. Τι συμβαίνει άραγε με τους ανθρώπους αυτούς; Πρόκειται για ένα είδος δεισιδαιμονίας και φόβου κάποιων ανθρώπων στο ασυνήθιστο, ή υπάρχουν λόγοι για να πιστέψει κανείς, πως πρόκειται για μία μυστηριώδη μερίδα ανθρώπων; Ποιοι είναι τέλος πάντων οι άνθρωποι αυτοί;

Μάτια και χρώμα

Το χρώμα των ματιών του ανθρώπου είναι ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα, που εξαρτάται από την ύπαρξη συγκεκριμένων χρωστικών ουσιών στην ίριδα, με κυριότερη εξ' αυτών τη μελανίνη. Αν και υπάρχουν τρεις γονότυποι που αφορούν το χρώμα των ματιών (καφέ, μπλε και πράσινο), οι φαινότυποι των ματιών, ανθρώπων και ζώων, έχουν μεγαλύτερη ποικιλία και αυτό εξαρτάται από το ποσοστό μελανίνης στα μελανοκύτταρα της ίριδας. Προκύπτουν έτσι 8 φυσιολογικά χρώματα ματιών που είναι τα: σκούρο καφέ (πολύ μεγάλη ποσότητα μελανίνης), ανοιχτό καφέ (μέτρια ποσότητα μελανίνης), μάτια στο χρώμα της ώχρας (αποκαλούνται συχνά και «γατίσια»), πράσινα, γκρι, γαλάζια, γαλαζοπράσινα και βιολετιά. Υπάρχουν επίσης 3 μη φυσιολογικές περιπτώσεις, που είναι η ετεροχρωμία (διαφορετικό χρώμα ματιών στις δύο ίριδες ενός ανθρώπου, ή ακόμα και στην ίδια την ίριδα του ενός ματιού), ο αλμπινισμός (εντύπωση κόκκινων ματιών, λόγω απουσίας χρωστικών στην ίριδα) και τέλος η ατελής ανάπτυξη της ίριδας, γεγονός που κάνει να φαίνεται η περιοχή της ίριδας μαύρη.

Αν και το μαύρο χρώμα των ματιών δεν είναι κάτι το φυσιολογικό, υπάρχουν πολλοί άνθρωποι με πολύ σκούρα καφέ ή μπλε μάτια, που κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες φωτισμού, μοιάζουν σα να έχουν μαύρα ή σχεδόν μαύρα μάτια. Αλλά σε κάποιες περιπτώσεις το μαύρο χρώμα έχει παρατηρηθεί σε άριστες συνθήκες φωτισμού, στο φως της ημέρας για παράδειγμα. Επιπρόσθετα, κάποιες αναφορές δεν αφορούν μόνο φαινόμενα μαύρης ίριδας, αλλά αφορούν ολόκληρο το μάτι που μοιάζει να είναι τελείως μαύρο στο σύνολό του και φαίνεται πως έχει ελάχιστο ή ακόμα και καθόλου λευκό.

Βέβαια οι παραπάνω περιπτώσεις θα μπορούσαν να οφείλονται στην υποκειμενική αντίληψη του κάθε παρατηρητή. Αλλά αυτό που φαίνεται περίεργο σε αρκετές τέτοιες περιπτώσεις, είναι κάποιες ιδιαίτερες αναφορές για αλλόκοτη συμπεριφορά και εντύπωση που αφήνουν οι άνθρωποι που έχουν τόσο μαύρα μάτια. Επίσης, κάποιοι που έχουν συναντήσει τέτοιους ανθρώπους ισχυρίζονται πως καταλήφθηκαν από ανεξήγητο φόβο και μία τάση να αποφύγουν τους ανθρώπους με τα μαύρα μάτια, με κάθε τρόπο.

Πρόκειται για προκατάληψη; Για ψυχολογική αντίδραση στο μαύρο χρώμα των ματιών; Ας δούμε μερικές περιπτώσεις αναφορών.

Ενδεικτικές περιπτώσεις αναφορών

Σύμφωνα με την αναφορά μίας γυναίκας που ταξίδευε με τον άντρα της σε αυτοκινητόδρομο του Μίσιγκαν και σταμάτησε για να επισκεφτεί την τουαλέτα, ήρθε πρόσωπο με πρόσωπο με μία λεπτή μελαχρινή γυναίκα, η οποία είχε ολόμαυρα μάτια και την κοίταξε έντονα και επίμονα. Όπως αναφέρει, ένιωσε μία πολύ δυσάρεστη αίσθηση τρόμου, σα να υπήρχε κάτι το τελείως αφύσικο στη γυναίκα αυτή. Τα μάτια της ήταν τελείως μαύρα, δε φαινόταν καν να υπάρχει κόρη. Το βλέμμα της ήταν τελείως κρύο και έκανε την γυναίκα που διηγείται την ιστορία να φύγει όσο το δυνατόν πιο γρήγορα, μακριά της. Διηγούμενη την ιστορία αυτή, επέμενε πως η αίσθηση που της άφησε η εμπειρία αυτή, ήταν πως η γυναίκα με τα μαύρα μάτια δεν ήταν άνθρωπος. Είχε επίσης την εντύπωση, πως η συγκεκριμένη γυναίκα την κοίταζε με έναν τρόπο, που υποδήλωνε πως ήταν ανώτερη και πιο δυνατή κατά κάποιον τρόπο.

Σε κάποια άλλη αναφορά, μία 47χρονη μεσίτρια στο Όρεγκον, η οποία μετά από 20 χρόνων εμπειρία στο επάγγελμα αυτό είχε συνηθίσει να έρχεται σε επαφή με πολλών λογιών ανθρώπους, διηγείται την αλλόκοτη εντύπωση που της άφησε ένας 17χρονος έφηβος, ο οποίος επισκέφτηκε μία μέρα το γραφείο της. Με το που τον αντίκρισε, ένιωσε αμέσως τις τρίχες του αυχένα της να ορθώνονται, πράγμα που δεν δικαιολογούνταν από κάτι άλλο στην εμφάνισή του, παρά από τη θέα των ματιών του. Όπως και στην προηγούμενη αναφορά, ήρθε αντιμέτωπη με μία βαθιά αίσθηση μοχθηρότητας που εξέπεμπε ο νεαρός αυτός και της ήταν σχεδόν αδύνατο να τον κοιτάξει απευθείας στα μάτια. Τα μάτια του ήταν τελείως μαύρα, δεν υπήρχαν κόρες και η μεσίτρια ένιωσε σα να βρισκόταν σε άμεσο κίνδυνο.

Επρόκειτο πράγματι για τελείως μαύρα μάτια; Κάποιες φορές οι κόρες των ματιών είναι τόσο διασταλμένες (η διαστολή της κόρης λέγεται μυδρίαση), που καλύπτουν τελείως τις ίριδες και κάνουν τα μάτια να φαίνονται μαύρα. Στο σκοτάδι οι κόρες διαστέλλονται για να δεχθούν όσο το δυνατόν περισσότερο φως. Αλλά ο νεαρός που αναφέρεται στην παραπάνω ιστορία, επισκέφτηκε το μεσιτικό γραφείο μέρα μεσημέρι. Κάποια φάρμακα μπορούν επίσης να κάνουν τις κόρες να διασταλούν, κάποιες ναρκωτικές ουσίες όπως και κάποιες ψυχολογικές ή και παθολογικές καταστάσεις. Μπορεί να ισχύει και μία τέτοια εκδοχή για την ιστορία που διηγείται η μεσίτρια, αν και όπως αφηγήθηκε, της δόθηκε η εντύπωση πως ο νεαρός αυτός εξέπεμπε συνολικά μία αίσθηση μαύρου.

Υπάρχουν περιπτώσεις, όπου κάποιοι αναφέρουν πως είδαν ανθρώπους που είχαν τελείως μαύρα μάτια, πως ακόμα και το λευκό τμήμα του ματιού απουσίαζε εντελώς. Εντυπωσιακές είναι οι συνθήκες, κάτω από τις οποίες συνάντησε μία γυναίκα δύο παιδιά, τα οποία - όπως αφηγήθηκε - είχαν τελείως μαύρα μάτια: Βρισκόταν στο υπνοδωμάτιό της και διάβαζε ένα βιβλίο. Η ώρα ήταν ένδεκα το βράδυ, όταν άκουσε χτυπήματα στην πόρτα. Σηκώθηκε για να δει ποιος είναι και μέσα από το παραθυράκι της πόρτας είδε με έκπληξη δύο παιδιά με ηλικία περίπου 10 χρόνων. Άνοιξε την πόρτα και τα ρώτησε τι ήθελαν κι εκείνα απάντησαν λέγοντας απλώς, πως ήθελαν να χρησιμοποιήσουν την τουαλέτα. Την εξέπληξε η όλη υπόθεση, τους αρνήθηκε και κλείνοντας την πόρτα έριξε μια ματιά πίσω από το τζάμι. Τα μάτια τους ήταν τελείως μαύρα. Τρομοκρατήθηκε και όπως λέει, δεν είχε δει ποτέ ξανά κάτι τέτοιο.

Υπάρχει λογική εξήγηση ή πρόκειται για κάτι το πραγματικά παράξενο;

Τι συμβαίνει τελικά; Στο άρθρο του για τα παιδιά με τα μαύρα μάτια, στο περιοδικό UFODigest, ο ερευνητής Barry Napier γράφει: Τα μαύρα μάτια θα μπορούσαν να οφείλονται απλά σε φακούς επαφής (υπάρχουν φακοί επαφής με τελείως μαύρο χρώμα). Το πιο πιθανό σενάριο είναι, πως οι πιο αξιόπιστες αναφορές οφείλονται σε υπερβολική αντίδραση σε κάτι ασυνήθιστο ή σε μεγάλη φαντασία και πως ένα μεγάλο ποσοστό από το σύνολο των σχετικών αναφορών, αποτελεί επινοημένες ιστορίες που κατασκευάστηκαν από κάποιους είτε για να δημιουργήσουν εντύπωση, είτε απλά για να κάνουν πλάκα.

Δεν παραλείπει όμως να παρατηρήσει, πως αρκετές αναφορές για θεάσεις τέτοιων ανθρώπων είναι ιδιαίτερα φορτισμένες συναισθηματικά και πως οι άνθρωποι που τις διηγήθηκαν εξακολούθησαν να φαίνονται φοβισμένοι μετά από τα περιστατικά αυτά.

Οι λάτρες του παράξενου ισχυρίζονται πως όσοι έχουν δει ανθρώπους με μαύρα μάτια κατά πρόσωπο δεν έχουν άδικο να νιώθουν πως οι άνθρωποι αυτοί δεν έχουν κάτι το ανθρώπινο. Προτείνουν πως είναι είτε εξωγήινοι, είτε προέρχονται από κάποια άλλη διάσταση, είτε ακόμα πως είναι δαιμονικοί.

Για το φαινόμενο των ανθρώπων με τα μαύρα μάτια, υπάρχουν πολλές λογικές εξηγήσεις. Λένε ότι τα μάτια είναι ο καθρέφτης της ψυχής και το μαύρο χρώμα, μπορεί να προκαλέσει έτσι ψυχολογικές εντυπώσεις αρκετά έντονες, που σε συνδυασμό με τη σπανιότητα της θέασης μαύρης ίριδας στους ανθρώπους, δημιουργεί μία άχλη μυστηρίου γύρω από το όλο θέμα. Υπάρχει βέβαια και η περίπτωση αυτών, που έχουν δει ανθρώπους με ολοκληρωτικά μαύρα μάτια (χωρίς καν λευκό μέρος). Μαζί με τις περιπτώσεις αυτές, που εάν αληθεύουν, δύσκολα μπορούν να εξηγηθούν λογικά, οι άνθρωποι με τα μαύρα μάτια θα συνεχίζουν να αποτελούν ένα αναφερόμενο ως ανεξήγητο φαινόμενο.