- Παράξενες Ιστορίες No1... - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.
ΕρυκίνηΝέο Μέλος
Καλησπέρα σας
Ήθελα να σας ρωτήσω αν σας έχει συμβεί κάτι που αρκετές φορές συμβαίνει σε μένα.
Σας έχει τύχει ποτέ να κοιμάστε, να είστε μεταξύ ύπνου και ξύπνιου και να έχετε την αίσθηση πριν ανοίξετε τα μάτια σας και διαπιστώσετε που βρίσκεσθε , να νομίζετε ότι σας έχουν μεταφέρει σε άλλο σημείο του σπιτιού?
Δεν ξέρω αν είναι ιδέα μου, αλλά πολλές φορές, ξυπνάω το βράδυ και πριν κοιτάξω γύρω μου έχω την εντύπωση ότι κάποιος με μετέφερε στον καναπέ του σαλονιού μας(φυσικά όταν ανοίγω τα μάτια μου καταλαβαίνω ότι είμαι στο κρεβάτι μου)
Ήθελα να σας ρωτήσω αν σας έχει συμβεί κάτι που αρκετές φορές συμβαίνει σε μένα.
Σας έχει τύχει ποτέ να κοιμάστε, να είστε μεταξύ ύπνου και ξύπνιου και να έχετε την αίσθηση πριν ανοίξετε τα μάτια σας και διαπιστώσετε που βρίσκεσθε , να νομίζετε ότι σας έχουν μεταφέρει σε άλλο σημείο του σπιτιού?
Δεν ξέρω αν είναι ιδέα μου, αλλά πολλές φορές, ξυπνάω το βράδυ και πριν κοιτάξω γύρω μου έχω την εντύπωση ότι κάποιος με μετέφερε στον καναπέ του σαλονιού μας(φυσικά όταν ανοίγω τα μάτια μου καταλαβαίνω ότι είμαι στο κρεβάτι μου)
MistiriosΜέλος
ΓΕΙΑ ΣΑΣ
ΑΓΑΠΗΤΗ ΕΡΥΚΙΝΗ ΜΟΥ ΕΤΥΧΕ ΕΜΕΝΑ ΠΡΙΝ 3-4 ΝΥΧΤΕΣ. ΣΠΟΥΔΑΖΩ ΑΜΕΡΙΚΗ ΑΛΛΑ ΕΙΜΑΙ ΑΠΟ ΚΥΠΡΟ. ΕΙΜΟΥΝ ΜΕΤΑΧΥ ΥΠΝΟΥ ΚΑΙ ΞΥΠΝΙΟΥ ΚΑΙ ΕΙΧΑ ΤΙΝ ΕΝΤΥΠΩΣΗ ΟΤΙ ΒΡΙΣΚΟΜΟΥΝ ΣΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ΜΟΥ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ. ΑΝ ΚΑΙ ΗΤΑΝ ΠΟΛΥ ΖΩΝΤΑΝΟ. ΦΥΣΙΚΑ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΤΟΥ ΜΥΑΛΟΥ ΠΙΣΤΕΥΩ
I can resist anything, except temptation.
girionisΝέο Μέλος
Καλησπέρα !!
Θα σας παραθέσω την γνώμη μου από εμπειρίες που είχα .
Όντως αρκετές φορές ένιωσα ακριβώς την κατάσταση που ήσασταν και εσείς,βρισκόμουν στο σπίτι του πατέρα μου και ένιωθα οτι ήμουν στο σπίτι της μητέρας μου.Αυτό μου έχει γίνει αρκετές φορές και όχι μόνο σε αυτά τα μέρη.Το δικαιολόγησα ως μια μορφή νοσταλγίας.Υπήρχαν όμως και ορισμένες φορές που ενώ βρισκόμουν μεταξύ ύπνου και ξύπνιου δεν γνώριζα που βρισκόμουν ή τι ώρα ήταν!!σε μια κατάσταση αμηχανίας με πολλά ερωτηματικά που κρατούν λίγα δεύτερα.Μήπως περνάμε σε μια διαφορετική διάσταση και χάνουμε το χωροχρονικό της δικής μας διάστασης;;;
Θα σας παραθέσω την γνώμη μου από εμπειρίες που είχα .
Όντως αρκετές φορές ένιωσα ακριβώς την κατάσταση που ήσασταν και εσείς,βρισκόμουν στο σπίτι του πατέρα μου και ένιωθα οτι ήμουν στο σπίτι της μητέρας μου.Αυτό μου έχει γίνει αρκετές φορές και όχι μόνο σε αυτά τα μέρη.Το δικαιολόγησα ως μια μορφή νοσταλγίας.Υπήρχαν όμως και ορισμένες φορές που ενώ βρισκόμουν μεταξύ ύπνου και ξύπνιου δεν γνώριζα που βρισκόμουν ή τι ώρα ήταν!!σε μια κατάσταση αμηχανίας με πολλά ερωτηματικά που κρατούν λίγα δεύτερα.Μήπως περνάμε σε μια διαφορετική διάσταση και χάνουμε το χωροχρονικό της δικής μας διάστασης;;;
Δεν έχει αξία η ζωή όταν δεν έχει δυσκολίες
Καλησπέρα!Το θέμα είναι πάρα πολύ ενδιαφέρον, αν και όντας ευαίσθητος οι ώρες που μπαίνω στο φόρουμ και διαβάζω με κάνουν να μην μπορώ να κοιμηθώ...
Εχω πολλές ιστορίες να σας πω, αλλά θα θελα να σας πω μια κάπως πρόσφατη που με ψιλοτρόμαξε,αν και δεν θέλω να το παραδεχτώ. Ηταν περίπου πριν ένα χρόνο και κάτι όταν πέθανε η γιαγιά μου, μέσα στα νοσοκομεία...Να πω εδώ ότι η πολυκατοικία που μένω είναι "οικογενειακή",μένουμε δηλαδή όλοι σχεδόν συγγενείς. Ενώ λοιπόν είχαν περάσει μερικές εβδομάδες, ήμουν σπίτι με τον έναν ξαδερφο μου και παίζαμε κομπιούτερ το βραδάκι,(Championship manager)ενώ περιμέναμε τον αδερφό του. Κάποια στιγμή λοιπόν, με παίρνει τηλέφωνο στο κινητό ο ξάδερφος μου και μου λέει να τσακιστώ και σε δέκα δευτερόλεπτα να ανοίξω το κουδούνι!Εγώ σκέφτηκα ότι κάποιος ή τον κυνήγαγε,η απλώς ανυπομονούσε να παίξει κι αυτός..Τεσπαντων,ανεβαίνει πάνω, και ήταν τελείως παιγμένος.Τον ρωτάω τι έχει και μου είπε ότι όπως ανέβαινε την ανηφόρα, είδε στα σκαλιά μου νακάθεται μια γρια.Κατεβάζει το κεφάλι, ξανακοιτάει και πουθενα η γιαγιά.Μου είπε να μην το πω στον αδερφό του, γιατί το χε ξαναπάθει άλλη μια φορά στο σπίτι του.Εκεί η γιαγιά κοίταζε από την άλλη και ήταν ακίνητη στο δρόμο.Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα όταν μου το πε ήταν ότι είδε τη γιαγιά μου.Ελπίζω να μην σας κούρασα...
Εχω πολλές ιστορίες να σας πω, αλλά θα θελα να σας πω μια κάπως πρόσφατη που με ψιλοτρόμαξε,αν και δεν θέλω να το παραδεχτώ. Ηταν περίπου πριν ένα χρόνο και κάτι όταν πέθανε η γιαγιά μου, μέσα στα νοσοκομεία...Να πω εδώ ότι η πολυκατοικία που μένω είναι "οικογενειακή",μένουμε δηλαδή όλοι σχεδόν συγγενείς. Ενώ λοιπόν είχαν περάσει μερικές εβδομάδες, ήμουν σπίτι με τον έναν ξαδερφο μου και παίζαμε κομπιούτερ το βραδάκι,(Championship manager)ενώ περιμέναμε τον αδερφό του. Κάποια στιγμή λοιπόν, με παίρνει τηλέφωνο στο κινητό ο ξάδερφος μου και μου λέει να τσακιστώ και σε δέκα δευτερόλεπτα να ανοίξω το κουδούνι!Εγώ σκέφτηκα ότι κάποιος ή τον κυνήγαγε,η απλώς ανυπομονούσε να παίξει κι αυτός..Τεσπαντων,ανεβαίνει πάνω, και ήταν τελείως παιγμένος.Τον ρωτάω τι έχει και μου είπε ότι όπως ανέβαινε την ανηφόρα, είδε στα σκαλιά μου νακάθεται μια γρια.Κατεβάζει το κεφάλι, ξανακοιτάει και πουθενα η γιαγιά.Μου είπε να μην το πω στον αδερφό του, γιατί το χε ξαναπάθει άλλη μια φορά στο σπίτι του.Εκεί η γιαγιά κοίταζε από την άλλη και ήταν ακίνητη στο δρόμο.Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα όταν μου το πε ήταν ότι είδε τη γιαγιά μου.Ελπίζω να μην σας κούρασα...
kostaspΝέο Μέλος
Δεν την περιεγραψε ?
ΚΑΝΟ_ΜΙΑ_ΕΥΧΗΝέο Μέλος
Γεια σας παιδια.Θα ηθελα να περιγραψω κι εγω την ιστορια μου.Οσο ορθολογιστης και να ειναι καποιος καποια γεγονοτα ειναι αδιαμφισβητητα.Σπανια καταλαβαινουμε γιατι συμβαινουν αλλα συμβαινουν.Καποια μας τρομαζουν,αλλα μας χαροποιουν.Αλλα συνηθως να ξερετε πως οταν μας συμβαινει κατι που δεν ανηκει..χμ..σον δικο μας κοσμο ,το καταλαβαινουμε.Το καταλαβαινει το σωμα μας.Οποιος το εχει ζησει ξερει τι εννοω.Το Φλεβαρη του 2003 συνεβη κατι απο αυτα που περιγραφω.Κααγομαι απο Καλαματα,αλλα μενω Αθηνα.Εκεινη την περιοδο ημουν Ηρακλειο για σπουδες.Η οικογενεια μου ητα στην Αθηνα.Στη νΚαλαματα μενει η γιαγια μου μονη της και εχουμε και μια γυναικα για νατην προσεχει επειδη η γιαγια ηταν 92 χρονων και δεν μπορουσε να κανει πολλα.Το βραδυ λοιπον κατα τις 6 το πρωι σηκωνεται ο πατερας μου και λεει στη μανα μου πως ειδε τη γιαγια(τη μανα του) και το πως πρεπει να κανει την κηδεια της.Η μητερα μου απο τον υπνο μαλλον του ειπε να κοιμηθει κα ιπως ηταν απλα ενα ονειρο.Κατα τις 7 το πρωι ο αδερφος μου κοιμοταν στο διπλα δωματιο και ακουσε την πορτα να ανοιγει.Σηκωσε λιγο το κεφαλι του και ειδε τη γιαγια μας ντυμενη στα λευκα να μπαινει μεσα.Να του χαμογελα και μετα να χανεται μεσα απο την μπαλκονοπορτα που ηταν κλειστη.Ο αδερφος μου πιστεψε πως ειναι ονειρο αλλα το φως που εμπαινε απο την μπαλκονοπορτα τον εκανε να καταλαβει πως ειναι πρωι.ΣΤΙΣ 730 χτυπησε το τηλεφωνο και μας ειπαν οτι η γιαγια πεθανε...Θα ηθελα να ακουσω σχολια..
MY LIFESTYLE DETERMINES MY DEATH STYLE!!!!
Ασημένιο ΒέλοςΜέλος
Φίλε ΚΑΝΟ_ΜΙΑ_ΕΥΧΗ αυτά είναι αρκετά συνηθησμένα φαινόμενα θα έλεγα. Πολλές φορές όταν κάποιος πεθαίνει ή έχει πεθάνει, εμφανίζεται σε συγκενείς και γνωστούς. Η μητέρα μου ήταν μικρή όταν πέθανε ο παππούς της και τον έβλεπε στον ύπνο της συνέχεια να της λέει <ήρθα να σε πάρω να φύγουμε , άντε να ετοιμαστείς> κάποιοι φίλοι μου έβλεπαν φίλους τους που πέθαναν στο όνειρό τους να τους λένε <πρέπει να φύγω τώρα> ή <έλα να με επισκευτείς καμιά φορά>. ένα άλλο συμβάν έγινε πρόσφατα; πέθανε ένας γνωστός μας(νέος)και στην κηδεία του πήγαν οι γονείς μου. οι γονείς του ήταν πάρα πολύ άσχημακαι ο πατέρας του λιποθύμησε κάποια στιγμή. Τότε οι γονείς μου τον άκουσαν να λέει <Τι λες τώρα ρε ηλία...?> (το Ηλίας δεν είναι το όνομα αυτόυ που πέθανε, εγώ το άλλαξα, όμως ανέφερε το όνομα του γιού του). Όταν συνήλθε ήταν σε πολύ καλύτερη ψυχολογηκή κατάσταση και ποιο ήρεμος αλλά δεν θυμόταν να είδε κάτι όταν λιποθύμησε. Όλα αυτά μπορεί να είναι απλά όνειρα και αντιδράσεις του εγκεφάλου στην επιθημεία να δούμε για μια ακόμη φορά άτομα που αγαπάμε...μπορεί όμως να είναι και αληθηνές οι επισκέψεις τους....
ΚΑΝΟ_ΜΙΑ_ΕΥΧΗΝέο Μέλος
φιλε βελος καποιες φορες οντως ειναι η επιθυμια να δουμε τους νεκρους συγγενεις που μας κανει να νομιζουμε οτι τους βλεπουμε.απλα στην ιστορια μου τα μελη της οικογενειας μου την ειδαν την στιγμη μαλον που εφευγε η ψυχη της.και ειμαι σιγουρος πως δεν εμφανιστηκε σε μενα γιατι εγω ημουν ο αγαπημενος της εγγονος(εχω ο ονομα του αντρα της).εμφανιστηκε στον αδερφο μου ισως για να του δειξει πως αγαπαει κι αυτον...ισως...καλο ταξιδι γιαγιακα.
MY LIFESTYLE DETERMINES MY DEATH STYLE!!!!
Kostasdp τον ρώτησα πως ήταν, αλλά μου είπε ότι δεν ξέρει.Δεν τον κοίταγε και δεν πρόσεξε καν για πρόσωπο.Οταν ξανασήκωσε το κεφάλι δεν ήταν εκεί.Κει η άλλη που είχε δει κοιτούσε από την άλλη μεριά.
Κάτι άλλο τώρα.Πιστεύετε στο πεπρωμένο;Στο μουντιάλ του 1994 νομίζω ένας παίχτης δολοφονήθηκε.Έβλεπα το ματς,ήτανε περίοδος διακοπών.Ενώ λοιπόν κάνει το τάκλιν ο Εσκομπάρ(ετσι τον λέγανε) και βάζει το αυτογκόλ,γυρνάω και λέω σε έναν θείο μου "θα τον σκοτώσουν αυτόν","πάει αυτός θα τον φάνε" χωρίς κανένα προφανή λόγο.Η πλάκα είναι ότι το είπα στο χαβαλέ,μαμε σοβαρό ύφος, και αμέσως μετά που σκέφτηκα τι είπα σκέφτηκα ότι είπα βλακεία και ένιωσα χάλια.Οταν έμαθα ότι δολοφονήθηκε φοβήθηκα.Βέβαια έπεισα τον εαυτό μου ότι ήταν τυχαίο,ήμουν και πιτσιρίκι τότε...Πριν μεριά χρόνια όμως το ξαναθυμήθηκα...Περνούσα από μια πλατεία κάτω από το σπίτι μου και είδα ένα γνωστό παιδί (πηγαίναμε μαζί παιδικό σταθμό,είχαμε και μια φωτογραφία μαζί στον παιδικό που ούτε που θυμόμουν, αλλά κατά τα άλλα ούτε γεια δεν λέγαμε. Ενώ λοιπόν περνούσα δίπλα του (σας το λέω και ανατριχιάζω), ένιωσα ότι θα πάθει κάτι κακό, και μια επιθυμία να γυρίσω να του πω κάτι, να κάτσει σπίτι του εκείνο το βράδυ η έστω να προσέχει.Αυτά πάλι τα σκέφτηκα χωρίς προφανή λόγο.Εκείνο το βράδυ το παιδί πέθανε με μια μηχανή.Ακόμα και τώρα θέλω να θεωρώ ότι τα συμβάντα είναι τυχαία.Δεν ξέρω ούτε από που βρήκα το θάρρος και τα είπα.Πάντως δεν θέλω ποτέ να μου ξανασυμβεί,τυχαία ή μη.
Κάτι άλλο τώρα.Πιστεύετε στο πεπρωμένο;Στο μουντιάλ του 1994 νομίζω ένας παίχτης δολοφονήθηκε.Έβλεπα το ματς,ήτανε περίοδος διακοπών.Ενώ λοιπόν κάνει το τάκλιν ο Εσκομπάρ(ετσι τον λέγανε) και βάζει το αυτογκόλ,γυρνάω και λέω σε έναν θείο μου "θα τον σκοτώσουν αυτόν","πάει αυτός θα τον φάνε" χωρίς κανένα προφανή λόγο.Η πλάκα είναι ότι το είπα στο χαβαλέ,μαμε σοβαρό ύφος, και αμέσως μετά που σκέφτηκα τι είπα σκέφτηκα ότι είπα βλακεία και ένιωσα χάλια.Οταν έμαθα ότι δολοφονήθηκε φοβήθηκα.Βέβαια έπεισα τον εαυτό μου ότι ήταν τυχαίο,ήμουν και πιτσιρίκι τότε...Πριν μεριά χρόνια όμως το ξαναθυμήθηκα...Περνούσα από μια πλατεία κάτω από το σπίτι μου και είδα ένα γνωστό παιδί (πηγαίναμε μαζί παιδικό σταθμό,είχαμε και μια φωτογραφία μαζί στον παιδικό που ούτε που θυμόμουν, αλλά κατά τα άλλα ούτε γεια δεν λέγαμε. Ενώ λοιπόν περνούσα δίπλα του (σας το λέω και ανατριχιάζω), ένιωσα ότι θα πάθει κάτι κακό, και μια επιθυμία να γυρίσω να του πω κάτι, να κάτσει σπίτι του εκείνο το βράδυ η έστω να προσέχει.Αυτά πάλι τα σκέφτηκα χωρίς προφανή λόγο.Εκείνο το βράδυ το παιδί πέθανε με μια μηχανή.Ακόμα και τώρα θέλω να θεωρώ ότι τα συμβάντα είναι τυχαία.Δεν ξέρω ούτε από που βρήκα το θάρρος και τα είπα.Πάντως δεν θέλω ποτέ να μου ξανασυμβεί,τυχαία ή μη.
αυπνοςΝέο Μέλος
Σε μια απο της πολλες συζητησεις που εχω κανει με φιλους μου ειχα ακουσει μια πολυ παραξενη ιστορια απο ενα κοριτσι. Οταν ηταν μικρη της ειχε συμβει ενα τροχαιο με το αυτοκινητο που οδηγουσε ο πατερας της. Σ' αυτο το τροχαιο ειχε λιποθυμησει και τη συνεφεραν.Μετα απο περιπου 10 χρονια ειδε σε οραμα την παναγια να πηγαινει πανω στο κρεβατι της (αυτη ειχε πληρως της αισθησεις της) και να της λεει οτι σ' αυτο το ατυχημα ειχε παιθανει και αναστηθηκε. Κατα τη διαρκεια του οραματος αυτη ηταν σε οριζοντια θεση(οπως οταν κοιματε)ενα περιπου μετρο πανω απο το κρεβατι.
αυπνοςςς~~~~~